Dylanie!
Gdzie jesteś?
Tu jesteś.
- Dlaczego leży na ziemi? - Szukaliśmy cię. Nic ci nie jest?
Nie! Spójrzcie sami.
Coś się wydarzyło. Niczego nie pamiętam.
POTWÓR CZY CZŁOWIEK WRÓŻ WOJOWNIK – WAMPLING
HALO?
NADAJEMY NA ŻYWO!
JESTEM ARTYSTĄ!
TYLKO Z TOBĄ...
OBUDZIŁAM SIĘ WAMPIRZYCĄ
LICEUM STOKER
Udanego poniedziałku.
Liczę, że się ostro przyłożycie. Umysły wasze niech będą rozwarte.
Prosze usiąść.
Znakomita fizyka ruchu samolociku.
- Susan Chu? - Jestem.
- John Rodriguez? - Jestem.
Carmie, spóźnisz się!
Dobra.
Dasz radę.
Dylan Helsing?
Potwierdzam.
Kev?
Tylko Kev?
Tak, jestem.
Carmie Henley?
Jestem.
Zatem y równa się 3,14159265.
Rety, matma jest taka prosta. Jeszcze jedno?
Bardzo to niepoprawne.
Fajna pewność siebie. Niezła wkrętka.
Może spróbujcie to rozwiązać przy biurku.
Szóstka z plusem za trud?
- Wydawało się w sedno. - Zdarza się najlepszym.
Tristan.
Carmie, stało się coś złego, okropnego, potwornego
podczas podchodów. On za tym stał.
Co za różnica? Nie pamiętasz.
Nieważne, że nie pamiętam. To jego sprawka.
- Posiada aurę: „Uwaga, zagrożenie”. - Na maksa.
Musicie go poznać. Jest życzliwy,
mądry i zabawny.
Co jest zabawnego w budzeniu się z nogami oplecionymi pnączami?
Byłem unieruchomiony.
To mógł być koniec zacnego rodu łowców Van Helsing.
- A nogi wciąż mnie bolą. - Chód masz nieco koślawy.
Śpię z jednym okiem otwartym
i latarką pod poduszką.
Co w tym nowego?
Tak, ale teraz mam powód.
Coś mi nie gra z Tristanem.
- O ile to jego imię. - Panie Dylanie Helsing.
Masz coś ważniejszego ode mnie do powiedzenia? Podziel się.
Nie, dziękuję. U nas same nudy.
Proszę, napisz wynik.
Dobra.
Jasne.
Prawidłowo.
Studiowałem Kartezjusza po francusku.
„Myślę, więc liczę”.
Nie znają Kartezjusza tak jak ja. Studiowałam filozofię...
Fan Con to nie same komiksy.
Trzeba podjąć decyzje. Ile merchu? A plakaty? Figurki Carmeli?
Jestem w kropce. Potrzebny mi twój instynkt.
Na początek żadnych figurek Carmeli.
- Nic z tego. - Może premiera figurek Leanny?
Mają stroje i dodatki. Zrzeknę się opłaty za znak towarowy.
- To bez związku z komiksem Keva. - Nie masz wizji. Mogę być w nowym.
Zamykam temat nowego komiksu. To „Nienazwany projekt Keva Tylko Keva”.
Sekrety to część mojego procesu. Wpadniesz? Potrzebuję cię.
Przyjdę. Przyrzekam.
Muszę zdążyć na urodziny bliźniaków. Mój prezent to dekoracje.
- Wymyśliłeś styl na Fan Con? - Styl?
Masz szczęście. Chciałabym móc być swoją menedżerką!
Wiesz? Twój styl, sposób życia, esencja.
Lubię mój styl. Tę fryzurę mam od trzeciej klasy.
Esencję mam bez zarzutu.
Moi fani. Leanna na żywo wzywa. Fryz wymaga epickiej zmiany.
Kropka. Koniec. Pa!
Szukałem cię.
Tak? Ja ciebie też. W sumie to nie. Nie wiem, po co to powiedziałam.
Miło cię widzieć.
Hej, Duncanie. Co tam?
Dylan. I chyba dobrze wiesz.
- Jesteś wolna? Mam niespodziankę. - Dla mnie?
- Tak, planowałem ją od dawna. - Jasne, chodźmy.
Narka.
Pamiętaj: „uwaga, zagrożenie”.
Kev, przyjdę!
Zobaczmy, co ukrywa Tristan.
Nie na mojej warcie. Jestem Helsingiem, noszę krew łowców.
Wyczuwam zagrożenie.
Co ty robisz?
Nic a nic.
Rozważam zmianę wystroju szafki.
Nie wyglądasz na takiego.
- Nie masz, co robić? - Mogę zgłosić podejrzane zachowanie.
Chyba że ja zgłoszę cię pierwszy.
Właśnie.
Patrol leśny śmierdzi. Nie dają odznak za higienę.
A to co?
- Wolne żarty. - Nie.
To pierwsza taka moja niespodzianka. Tata zabiera nas na taco we wtorki.
Uważa to za niespodziankę, choć robi to w każdy wtorek.
Będzie wypas.
Powiedz, o co chodzi.
Nie byłoby niespodzianki.
Daj wskazówkę.
Umiem rozwiązywać rzeczy. Mam inne zdolności...
- Wybacz. - Wszystko dobrze?
Pójdziesz ze mną?
- Super, co? - O ile „straszne” jest super.
Potrzebujemy stu?
Nie, 200.
Reszta jest na dole.
- Halo? - Carmie, co tak długo?
Halo? Pomóż. Jestem menedżerką, nie asystentką. Rety!
Ty, sklepikarzu, napraw podłogi, promptus, czyli szybko po francusku.
Po łacinie.
Czas na przemianę.
Chwila, nie zmienię siebie.
Wiadomo. W środku jesteś idealny.
Wzmocnimy tylko twój wizerunek zewnętrzny.
- Okulary. - Dobrze widzę.
Nie po to nosi się okulary. Firma Lasik to zmieniła.
Są tylko akcentem modowym, bo od glamu nie ma urlopu.
Nie, za kwadratowa szczęka.
Tak. Wypróbuj te stylizacje.
To zbędna, nieistotna strata mojego czasu i talentu.
Moja obecność to dar.
Nie ma za co. Przymierz stylizacje.
- Przychodziłem tu jako dziecko. - Podejdźcie!
Jacy jesteście silni?
Przywal, piłka ma uderzyć w dzwonek.
- To nie takie proste. - Proszę.
- No to dajesz. - Przegrany stawia lizaki.
Nie dość silny.
Nieźle. Daj spróbować. Nie wyjdę bez pluszaka.
Wygrywasz pluszaka!
Podejdź, mała.
- Gdzie mój lizak? - Gratulacje.
- Skąd to masz? - Nie ty jedna masz moce.
Następna.
Nie.
Tak!
Najlepszy z trzech.
- Wygrywają trzy obrączki na butelce. - Dobra.
- Jesteś mój, panie Dino. - Dasz radę.
Pomogę ci. Pan Dino będzie twój.
Mamy zwycięzcę!
- Proszę. - Dziękuję. Wygram ci więcej.
Bum!
Nie cierpię tego.
- Odejdź. - Wiedz jedno. Ból to moda, moda to ból.
Jakaś katastrofa.
Jestem artystą. Pisarzem. Nie potrzebuję zdjęć!
Potrzebujesz. Tak jak ulotek.
Jako strateg marki wiem tyle: To klucz do twojego sukcesu.
Liczy się tylko moja sztuka.
Gdzie jest Carmie?
Miała mi pomóc z towarem.
Gdzieś tam jest dziecko, którego twoje dzieło zainspiruje!
Bez rozgłosu jej nie przeczyta.
Nie chcesz odmienić mu życia? Jesteś potworem?
Dobrze.
Ręce na biodrach.
- Niesamowite. - Raczej straszne.
Uśmiech, jakby ci zależało.
Dobra.
Czasami tu przychodzę.
Żeby mieć lepszy widok na świat.
Idealne na niespodziankę.
Lizaki, gry, pluszaki...
- To nie niespodzianka? - Tak, ale mam coś jeszcze.
Rety...
Brak mi słów. Wciąż mówię, ale...
Dzięki. Było mi z tobą cudownie.
Ładny uśmiech.
Jak sobie radzisz z byciem innym?
Wszyscy tu pasują, a my jesteśmy outsiderami, obserwatorami.
Wiem. Też mi to przeszkadzało, ale już nie.
Serio?
Kto chce być słabym człowiekiem? Jesteśmy outsiderami.
Zawsze będą się nas bać.
Skończy się to walką mityków z ludźmi.
Ale moja ludzka rodzina mnie kocha.
Wiedzą, kim jesteś?
Nie rodzice, ześwirowaliby.
Bliźniacy wiedzą.
Mają mnie za filmową superbohaterkę.
Każdy miks będzie musiał wybrać stronę.
Mitycy powstaną przeciwko ludziom.
Wybranie ludzi oznacza utratę mocy i porażkę z mitykami.
O tym kiedy indziej. Dziś chodzi o ciebie.
No cóż...
Rety.
To najlepszy dzień w moim życiu.
To najgorszy dzień w moim życiu.
Nie! Żadnych nożyczek.
Wiem, co robię. Ścinałam już włosy. Może nie ludzkie.
Trenowałam na shih tzu, Kylie K. Była zachwycona.
To klasyczna fryzura.
Sprawdzona, przewidywalna. Oddaje moją tożsamość.
Zrobiłam ankietę i 300 lajfersów się zgadza:
Potrzebny ci nowy image. Dajmy kolor.
Odłóż to! Pomarańczowy to kolor niczyi.
Jest aż taka zła?
Nie jest zła, tylko nijaka. W tym problem.
Jaką fryzurę zawsze chciałeś mieć?
Odważnie.
Dobra.
Jak ślicznie.
- Ciepło jak na tę porę roku. - Tak, ale co poradzisz?
- Wszystko. - Zatrzymasz grzmoty?
- Tak. - Deszcz?
- No jasne. - A huragan?
Bez przesady. Nie jestem Zmiennokształtną.
Zmiennokształtna. Znasz ją?
Nie, ale jest legendą. Prawdziwą przywódczynią mityków.
Co?
Nic.
Dobra. Mój przyjaciel, który zawsze odkrywa dziwne rzeczy...
- Dylan? - Tak.
Znalazł zwój z proroctwem.
No i?
Mówi, że wybiorę mityków i rozpocznę wojnę z ludźmi.
Rok temu byłam zwykłym dzieckiem. Teraz nie wiem, kim jestem.
Dziwne.
Dylan to tylko człowiek.
Co oni wiedzą?
Chodź ze mną na Fan Con. Miksy tam chodzą. Poznaj ich.
Idziesz? Bosko, też tam będę.
Pomogę Kevowi z premierą komiksu.
- Znów człowiek, który nas wykorzystuje. - To nieprawda.
To jego pasja. Ślęczał nad swoimi komiksami.
Jego komiks i sława nie istniałyby bez ciebie.
Ludzie uwielbiają twoją historię. Zaprzecza temu i...
pominął to, co najlepsze.
O nie. Spóźnimy się. Musimy iść.
- My? - Tak, idziesz ze mną.
Moje fryzury powinny być marką. #LeannaStyl albo #LeannyLoki. I jak?
- Podoba mi się. - Jasne. Jestem ikoną.
Zmieniam pokolenie.
Sama siebie zadziwiam. Zazdroszczę sobie.
Chodziło mi o fryzurę, ale dobra.
To też.
- Kev, potrzebuję cię. - Nic ci nie jest?
Dość dyszenia. Wilgoć w powietrzu popsuje jego pasemko.
- Co masz na głowie? - Nie musisz rozumieć.
- To robiłeś cały dzień? - Nie, czekałem na Carmie.
Nie przyszła. Ale dobrze mi z moją decyzją.
- No, tak. - Tak.
Nie zrozumiesz, bo nie masz wyczucia stylu.
Muszę lecieć.
Mój asystent wyśle rachunek.
Mamy problem.
Co to jest?
- Było w szafce Tristana. - Ukradłeś?
Nie, skonfiskowałem.
Próbowałem otworzyć. Bez powodzenia.
Nawet moje tytanowe wiertło poległo.
Dotknij wierzchu pudełka.
- Tristan chce tym skrzywdzić Carmie. - Stanowczo możliwe.
Zajmiemy się tym po urodzinach bliźniaków. To dzisiaj.
Teraz. Musimy iść. Bo inaczej ukarzą nas na całą wieczność.
Pokażemy Carmie. Ona otworzy ją supersiłą.
Świetnie, chodźmy.
- Sto lat! - Nasz dzień urodzin dobiega końca.
- Nie było obiecanych dekoracji. - Ani prezentów.
Pamiętałam.
- Pluszaki? Nędza. - Pluszaki? Nędza.
Są urocze.
Carmie, gdzie byłaś? Tata już wyszedł na spacer z Raineyem.
On wie. Gdzie ją zatrzymałeś?
On nic nie zrobił.
Miałam najlepszy dzień w życiu.
Serio? Złamanie obietnicy wobec mnie było tego częścią?
Wiem!
To moje?
Nie.
Tak. Nie.
Może.
Włamałeś się do mojej szafki?
To nie kradzież.
Raczej zbieranie dowodów. Chyba chce cię tym zranić.
- Co? - Jak to zranić?
Raz, włamałeś mi się do szafki. Słabe. Dwa...
zepsułeś niespodziankę.
Sto lat.
- Rety! Ekstra! - Rety! Ekstra!
Najlepszy prezent. Złowrogi Mag, pierwsze wydanie.
Bardzo rzadki. Jak to dorwałeś?
- Koledzy umrą z zazdrości. - Jak mogłeś?
- Wątpię, aby chciał... - Nie. Chciał.
- Musimy pogadać. - Nie ma o czym.
Miałam cudowny dzień, wy go zepsuliście.
Carmie.
Skarbie.
Tristan ma rację. Nie inna od was.
Widzi prawdziwą mnie.
Zaraz pokroimy tort. Wracaj.
Zostaw mnie!
STO LAT A & J
Napisy: Przemysław Stępień