Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Czas na Szwecję. Oto ABBA w piosence „Waterloo”.
Bardzo mi jej brakuje.
Nie ma dnia, żebym o niej nie myślał.
Agnetha Fältskog!
Masz ulubiony strój?
Tak. Lubię zakładać dżinsy i sweter.
Ty i Frida zawsze wyglądacie obłędnie.
Czasami myślę, że gdybym opowiedział o tym ludziom...
pomyśleliby, że kłamię.
Zakochaliśmy się w sobie.
Chcemy Abbę!
Uwielbienie fanów przekracza granice wyobraźni.
Niektórzy psychofani naprawdę wierzą, że znają gwiazdy.
Dostaje się dużo dziwnych listów i prezentów od rozchwianych ludzi.
To była obsesja w najbardziej ekstremalnej formie.
To on najbardziej kochał Abbę.
Upatrzył ją sobie już w wieku ośmiu lat.
Jego zauroczenie sprawiało,
że ciągle posuwał się o krok dalej.
Stalking to niechciane, uporczywe, obsesyjne zachowanie.
Bardzo niebezpieczne.
Holender, który przez wiele miesięcy prześladował i nękał Agnethę Fältskog,
został dziś skazany.
To była historia pięknej blondynki nagabywanej przez okropnego brzydala.
Ale każdy kij ma dwa końce.
Napisała do mnie list.
Oto dowód na to, że łączyła nas dobra relacja.
Jego wyimaginowana historia miłosna to zwykłe przestępstwo.
Czy pani prześladowca nadal panią dręczy?
Nie wiem, czy mogę o tym mówić. Ze względów bezpieczeństwa nie powinnam.
Dziś skazano go za nękanie.
Rzadko słyszy się historie,
które tak gwałtownie wahają się między euforią a grozą.
- Nadal ją kochasz? - Tak, bardzo.
TAKE A CHANCE - ZARYZYKUJ
COEVORDEN, HOLANDIA
DWADZIEŚCIA DWA LATA PO WYROKU
Cześć, Agnetho.
Nigdy nie wyślę tego listu, a ty nigdy go nie przeczytasz.
Ale i tak miło do ciebie pisać.
W Coevorden nie dzieje się zbyt wiele.
Nadal pracuję w magazynie.
Nie muszę tam zbyt dużo myśleć. Podoba mi się to.
I tak rozmyślam zdecydowanie za często.
- Dzień dobry. - Witaj.
Chodzę do terapeuty.
Dziś rozmawialiśmy o tobie i o naszej relacji.
Chciał wiedzieć, dlaczego się zakończyła.
Nie wiedziałem, co odpowiedzieć.
Dlaczego ze mną zerwałaś?
To delikatna sprawa,
bo...
ta relacja się nie skończyła.
Przynajmniej nie dla mnie.
Byłem w związku ze sławną kobietą,
a teraz ona zaprzecza, by kiedykolwiek coś nas łączyło.
Znowu czytam w gazetach,
że ją prześladuję i rujnuję jej życie.
Dziwnie to brzmi,
ale gdy opowiadam swoją historię, większość ludzi myśli,
że kłamię jak z nut. Że to nie może być prawda.
Rzeczywiście trudno w to uwierzyć. Sam muszę to przyznać.
- Nie sądzisz? - Można tak powiedzieć.
Mężczyzna z Holandii, który raczej nie przypomina Brada Pitta,
a któremu przydarzyło się coś tak niezwykłego.
Gdy o nim usłyszałem, wiedziałem niewiele.
Sądziłem, że nie miał z tą kobietą żadnej relacji.
Chciałem poznać prawdziwą historię.
Nie tę, którą opisywały media.
KOLEŻANKA Z KLASY
Chodziłam do podstawówki z Gertem van der Graafem.
Zapamiętałam go jako cichego chłopca. Był zamknięty w sobie.
Nie pamiętam Gerta. Może dlatego, że nikt nie zwracał na niego uwagi.
Ale i tak coś powinnam sobie przypominać. To bardzo dziwne.
Pewnie było mu trudno.
Jako dziecko nie miałem wielu przyjaciół.
Trzymałem się trochę z boku.
Gdy skończyłem osiem lat, dostałem żółwia o imieniu Bram.
Tuż po powrocie ze szkoły dawałem mu coś do jedzenia.
Mielone mięso albo robaka.
Bram był moim przyjacielem.
Przywiązałem się do niego.
Zawsze był blisko.
Mój brat zawsze przyprowadzał do domu przyjaciół i bawili się razem,
a ja siedziałem sam w pokoju. Bawiłem się ulubionymi zabawkami
albo słuchałem muzyki.
Dobry wieczór, panie i panowie.
Witam na gali 19. Konkursu Piosenki Eurowizji.
Pamiętam, że miałem osiem lat.
Tata siedział na kanapie i oglądał Eurowizję.
Najpierw wystąpiła Anglia, potem Francja...
a później Szwecja.
Przenosimy się do Szwecji, największego kraju skandynawskiego.
Oprócz miejskich ulic znajdziemy tam góry, jeziora i lasy,
a także blond Wikingów. Warto robić tam zdjęcia.
Przed nami ABBA.
Gdyby wszyscy sędziowie byli mężczyznami, ten zespół zdobyłby mnóstwo głosów.
Ich piosenka nosi tytuł „Waterloo”.
Pamiętam, że Agnetha i Frida zeszły ze schodów
i zaczęły śpiewać „Waterloo”.
Widziałem to tysiące razy.
Tamtego wieczoru odmieniło się moje życie.
Otworzył się przede mną nowy świat.
Zahipnotyzowały mnie oczy Agnethy,
piękne i niebieskie.
Ma naprawdę śliczne oczy.
Bardzo spodobała mi się też piosenka. Zacząłem śpiewać razem z nimi.
A potem jeszcze raz. W końcu tata powiedział:
„Przestań! Doprowadzasz mnie do szału”.
Konkurs Piosenki Eurowizji w 1974 roku wygrywa...
Szwecja i „Waterloo” zespołu ABBA!
Wygrali. Byłem bardzo szczęśliwy.
Po tamtym wieczorze oszalałem na ich punkcie.
Gdy tylko skończyła się gala Eurowizji,
pobiegłem do pokoju i próbowałem dostroić radio, by posłuchać „Waterloo”.
Dzieci, zaśpiewacie z nami następną piosenkę?
Nazywa się „Waterloo”!
Kiedy gra ABBA, dzieją się magiczne rzeczy.
Piosenka łatwo wpadała w ucho, a zespół wyglądał niesamowicie.
Zwycięską piosenkę o Waterloo zaśpiewał szwedzki zespół ABBA.
Dzięki Eurowizji zaistnieli na arenie międzynarodowej.
Efekt był taki, jakby nagle wystartowała ogromna rakieta.
Nazywają się ABBA, a ich piosenka jest na szczycie list przebojów.
W latach 70. ludzie oszaleli na punkcie Abby.
Zespół zdobył rzesze fanów z całego świata.
W Australii więcej osób oglądało w telewizji występ grupy ABBA
niż pierwsze lądowanie człowieka na księżycu.
Byli doskonali.
Nieco dziwaczni faceci, piękne dziewczyny, świetna muzyka. Porywali tłumy.
ABBA już sprzedaje setki tysięcy płyt w Stanach Zjednoczonych.
Ruszyli w trasę koncertową, a fani z różnych krajów ich uwielbiali.
Odnieśli wielki sukces.
Jesteśmy dumni z naszych osiągnięć.
Chcemy, by świat o tym wiedział.
Byli drugimi Beatlesami.
Jak to jest być idolami?
Jestem wykończona!
Gert upatrzył sobie Agnethę w bardzo młodym wieku.
Przyciągało go jej piękno i to, co symbolizowała.
Nie chodziło tylko o świetną piosenkarkę z rewelacyjnego zespołu
czy o emocje wywoływane przez ich muzykę. On oszalał na punkcie Agnethy.
Gert kochał Agnethę, odkąd skończył osiem lat.
Trudno się pozbyć tak silnej obsesji.
Mam kolekcję płyt.
Pełny szwedzki repertuar Agnethy.
A tutaj są szwedzkie filmy.
Piętnaście lat temu napisałem książkę „Fani” o czczeniu idoli i obsesji.
Wtedy poznałem Gerta van der Graafa.
Mam też kilka koszulek.
Wszystko jest szwedzkie.
Przeprowadziłem z nim trzydniowy wywiad.
Książka powstała również dlatego,
że sam byłem fanem wielu różnych artystów
i po części identyfikowałem się z jego chorobliwym oddaniem.
Miałem pokój na poddaszu. Tam mogłem być sam.
Zacząłem gromadzić tam informacje o Abbie i Szwecji.
Zbierałem przedmioty, czytałem gazety i oglądałem szwedzkie filmy.
O Emilu ze Smalandii i o Pippi Pończoszance.
Gert kocha Szwecję i żyje jej wyidealizowaną wizją
rodem z książek Astrid Lindgren.
Uwielbiałem marki Volvo, Saab i Scania
oraz firmy Electrolux, Ikea i Husqvarna.
No i szwedzkie jedzenie:
Steki, hot dogi, kiełbasę falukorv.
Kochałem wszystko, co łączyło się ze Szwecją i z Abbą.
Można to porównać do przypadku ludzi, którzy czują w środku pustkę,
a potem znajdują Jezusa.
ABBA stała się dla niego namiastką rodziny albo kręgu przyjaciół.
Ponieważ bliski był mu tylko żółw,
zanurzył się w muzykę zespołu
i jego połyskliwy świat.
Znalazł coś, na czym mógł się skupić i o czym fantazjował.
Potem przekształciło się to w fiksację i urojenie.
Muzyka Abby była dla niego jak lek.
Koiła jego duszę.
Agnetha Fältskog stała się jego obsesją, miłością i bóstwem.
Gdy byłem nastolatkiem,
inne dzieci z mojej klasy zaczęły poznawać swoje pierwsze sympatie.
Ja wracałem do domu i słuchałem Abby.
Coraz bardziej interesowałem się Agnethą.
Szczęśliwego nowego roku dla naszych widzów w Holandii.
- Od Fridy. - Od Benny’ego.
- Od Björna. - I od Agnethy.
Czułem gdzieś głęboko w środku, że Agnetha mnie fascynuje.
Uważam, że jest wspaniała.
Gdzie się wszyscy poznaliście?
To długa historia.
Najpierw poznałam Björna, a potem Fridę i Benny’ego.
- I stworzyliście grupę. - Byliśmy przyjaciółmi.
Agnetha była moją pierwszą miłością.
Niestety wyszła za Björna.
Promowano was jako...
Cóż, od początku było jasne, że jesteście dwiema parami.
Byli ze sobą zżyci, nagrywali piosenki, śpiewali, koncertowali,
a do tego byli małżeństwem. Żyli i pracowali razem.
Wspólnie tworzyli muzykę, śpiewali, kłócili się, jeździli w trasy.
To trudne.
W życiu osobistym Agnethy i Björna dzieje się coś wstrząsającego.
Biorą rozwód. Dziennikarze szaleją.
Jak widzicie, jesteśmy przyjaciółmi.
W 1979 roku Agnetha rozwiodła się z Björnem.
Nie chcemy już o tym mówić. Ja nie chcę.
Pomyślałem, że może uda mi się do niej zbliżyć.
ROZSTANIE W ABBIE
Gert i ja byliśmy członkami fanklubu Abby.
ZNAJOMA
Wymieniałam z nim listy.
Zawsze skupiał się na Agnecie.
Ja uwielbiałam Fridę.
To ona była moją idolką.
Rozmawialiśmy o takich rzeczach,
ale on zawsze był zapatrzony w Agnethę.
Jego celem było spotkanie z nią.
Pierwszy list wysłałem z Holandii.
Nie mówiłem wtedy po szwedzku, więc napisałem go po angielsku,
którego uczyłem się w szkole.
Nie miałem jej adresu, więc napisałem „ABBA, Agnetha, Szwecja”.
Nie dostałem odpowiedzi, więc nadal pisałem listy w nadziei,
że do niej dotrą.
Wielu fanów podeszłoby do tego normalnie.
Porozwieszałoby plakaty na ścianach, poszłoby na koncert
i może udałoby im się zrobić sobie zdjęcie z zespołem i dostać ich autografy.
To by im wystarczyło. Ale nie jemu.
Bycie czyimś fanem to część dorastania. Według mnie zdrowo jest poczuć,
że przynależy się do jakiejś grupy, która ma wspólną tożsamość.
Problem pojawia się wtedy, gdy bycie fanem zmienia się w obsesję.
Wtedy sprawy nabierają tempa i wymykają się spod kontroli.
Usiądźcie.
W gazetach pełno jest pogłosek o tym, że wasz zespół się rozpada.
- To prawda? - Nie.
- Odchodzisz czy zostajesz? - Od początku nas o to pytają.
Kiedy przestaniemy grać? Kiedy ABBA się rozpadnie?
Trudno na to odpowiedzieć.
Będziemy tworzyć, dopóki sprawia nam to przyjemność
i mamy coś do zaoferowania fanom.
CZY ABBA SIĘ ROZPADA?
Tę grupę tworzyły dwie pary i obie wzięły rozwód.
Nie było już zespołu.
Koniec tych dwóch małżeństw oznaczał koniec Abby.
To był smutny czas.
ABBA odniosła niesamowity sukces w przemyśle muzycznym,
a potem rozstali się jako zespół i jako prywatne pary.
Coś okropnego.
Również dla ich fanów.
W 1982 roku, gdy ABBA się rozpadła, Gertowi pękło serce.
A potem przeczytał, że Agnetha planuje solową karierę.
Witamy w Wielkiej Brytanii, Agnetho.
Promujesz płytę, która wychodzi w tym miesiącu.
Tak, pod koniec maja. Zatytułowałam ją „Wrap Your Arms Around Me”.
To propozycja?
Pojechała w trasę promocyjną po Europie i wystąpiła w holenderskim programie.
Wiedziałem, że Agnetha przyjeżdża, ale rodzice nie puścili mnie na koncert.
Opuściłem lekcje i jak najszybciej pojechałem rowerem
do Aalsmeer 50 kilometrów dalej.
Witaj w Holandii, Agnetho.
To dla nas wielki zaszczyt, że występujesz w naszym programie.
Dziękuję, że mogę tu być.
Naprawdę przede mną stała.
Na żywo w RAI. Agnetha Fältskog!
To było dla mnie spełnienie najskrytszych marzeń.
Spojrzała ze sceny na publiczność
i poczułem, że patrzy prosto na mnie.
Rzuciła mi wyjątkowe spojrzenie.
- Kochamy cię. - A ja was.
Chciałem być bliżej niej.
Wtedy zdecydowałem, że pewnego dnia pojadę do Szwecji
i spróbuję ją znaleźć.
Urojenia, którymi żyją stalkerzy,
to fantazje, które przeżywają ciągle na nowo.
Zaczyna się od myśli: „Spojrzała na mnie. Szukała mnie wzrokiem”.
Do tego dopisują całą historię.
To wydarzenie przypieczętowało jego uczucia do niej.
Obiecał sobie, że zdobędzie jej uwagę i sympatię.
Nie miałem pieniędzy, samochodu ani prawa jazdy.
Nie mówiłem po szwedzku.
Ciężko pracowałem, by spełnić swoje marzenie.
Gert zbierał butelki zwrotne, pracował w cukierni i w magazynie.
Oszczędzał pieniądze i nie pozwalał sobie na wybryki.
Miał jeden cel: pojechać do Szwecji.
Poświęcił całe swoje życie na dotarcie do tej kobiety.
Jego jedyną misją na tej planecie było związać się z nią.
Poszedł na całość. Nie miał nic do stracenia.
Postanowił przekonać się, co z tego wyjdzie.
Zdałem egzamin na prawo jazdy, kupiłem volvo i nauczyłem się szwedzkiego.
Zajęło to trochę czasu, ale w wieku 28 lat mogłem wreszcie zrealizować plany.
Ona była zdolną, piękną gwiazdą,
a on dziwakiem z Holandii.
Wszystko było przeciwko ich potencjalnemu romansowi.
Gdy jesteś fanem, który kocha „Waterloo” i ogląda występy Abby,
praktycznie nie masz szans na nawiązanie jakiejkolwiek relacji z piosenkarką.
To niewiarygodne.
Czułem się wspaniale. Prawie ucałowałem ziemię po przyjeździe.
Wreszcie byłem w kraju moich marzeń.
Gdy pierwszy raz pojechałem do Szwecji, miałem właśnie taką mapę.
Dojechałem do Halmstad, a stamtąd drogą E6 do Göteborga.
Gert jechał zachodnim wybrzeżem.
Słyszał, że Agnetha ma dom niedaleko granicy z Norwegią,
co nie było prawdą.
Odwiedzał szwedzkie miasta.
W każdym sprawdzał książkę telefoniczną
i szukał w niej nazwiska Fältskog.
W końcu dotarł do Jönköping. Agnetha Fältskog stamtąd pochodzi.
Liczyłem, że ją tam znajdę.
Znalazłem adres pewnej Agnethy Fältskog.
Nie mogłem w to uwierzyć.
Kupiłem kwiaty i czekoladki i pojechałem tam.
Zadzwoniłem dzwonkiem i czekałem. Umierałem z nerwów.
Gdy drzwi się otworzyły...
zobaczyłem inną Agnethę.
Byłem trochę zawiedziony, ale w Jönköping poznałem inną fankę Abby.
Powiedziała, że Agnetha mieszka w Sztokholmie.
To piękne miasto. Zarazem stare i nowoczesne.
Ale dużo większe, niż się spodziewałem.
Gdy zdałem sobie z tego sprawę, zacząłem tracić nadzieję.
Wszędzie się gubiłem.
Pomyślałem, że nigdy jej tam nie znajdę.
Agnetha Fältskog mieszkała w Ekerö i rzadko bywała w centrum.
Była samotniczką owianą legendami, Gretą Garbo szwedzkiej sceny popu.
Nie uwierzycie,
ale przypadkiem znalazłem się w hotelu Skytteholm w Ekerö.
Gert twierdzi, że pojechał tam szukać taniego noclegu,
a nie dlatego, że wiedział, że Agnetha mieszka w Ekerö.
Mówi, że to był przypadek.
Takie przypadki się nie zdarzają.
Tacy ludzie dokładnie planują, jak zbliżyć się do swoich idoli.
Wtedy stalkerzy czują, że naprawdę nawiązują z nimi więź.
W hotelu poznałem barmana.
Powiedziałem mu, że jestem fanem Agnethy i że szukałem jej w Sztokholmie.
Wyciągnął kartkę i długopis. Zaczął rysować mapę.
Mieszkała dziesięć minut drogi od hotelu.
Wybrałem się tam.
Gert pojechał do jej dużej posiadłości. Był zachwycony, że poznał jej adres.
Chyba przywiózł ze sobą holenderską goudę i tulipany.
Agnetha właśnie wyjeżdżała i prawie się ze sobą zderzyli.
Przeraził się, że mógł rozbić samochód swojego bożyszcza.
Wtedy zobaczyłem ją po raz pierwszy.
Było mi przykro, że w takich okolicznościach.
Mogła być zszokowana albo przestraszona.
Wróciłem do Sztokholmu i wypiłem kawę, żeby się trochę uspokoić.
Zacząłem planować następne spotkanie.
Ale potem...
Według Gerta spotkali się na parkingu hotelu Skytteholm.
Agnetha była na spacerze. Tamtego dnia miała urodziny.
Nie wierzyłem własnym oczom.
Zaskoczyło mnie, że była w tym samym miejscu co ja.
Przechadzała się z mężczyzną. Nie wiedziałem, kim jest.
Byłem zarazem szczęśliwy i zmartwiony.
Życzyłem jej wszystkiego dobrego.
Widziałem w jej oczach, że się ucieszyła.
Już wtedy poczułem, że coś między nami jest.
Jakaś silna więź. Czułem się, jakby przeskoczyła między nami iskra.
Trzeba spojrzeć na tę sytuację również oczami Agnethy.
Fan złożył jej życzenia. Wiadomo, że odpowiedziała mu uprzejmie.
Ale Gert odebrał to zupełnie inaczej.
W swojej fantazji nadał temu inne znaczenie.
Gert poczuł, że stało się coś magicznego, gdy rozmawiali po raz pierwszy.
Nie chce mi się wierzyć, że Agnetha Fältskog pomyślała podobnie.
- Tego się nie spodziewałeś, prawda? - Czy właśnie się przewróciłaś?
Rozumiem, dlaczego ludzie tak bardzo uwielbiają Agnethę.
Jest wspaniałą artystką.
Wyobrażam sobie, że wielu chłopców się w niej podkochiwało.
Agnetha nie może się rozstać ze swoimi pośladkami.
I swoimi blond włosami.
To akurat pozytywne rzeczy. W przeciwieństwie do kilku innych.
Jest nie tylko śliczna, ale i utalentowana.
Jest wiele gwiazd, które po prostu ładnie wyglądają,
ale ona jest również świetną artystką.
Ile czasu zajęło ci nagranie tej płyty?
- Niecałe trzy lata. - Całkiem długo.
Wszyscy kochali Agnethę.
Pisała doskonałe piosenki.
Kochamy cię!
- Dziękuję. - Co powiedziała ta kobieta?
„Kocham cię. Kochamy cię”.
Agnetha Fältskog jest jedną z kobiecych ikon Szwecji.
Jej urok osobisty i prezencja zostawiły trwały ślad w historii muzyki.
Nazywam się Leif Schulman.
Pracuję jako dziennikarz od lat 70.
Na przestrzeni lat miałem częsty kontakt z zespołem ABBA.
Spotykaliśmy się prywatnie na przyjęciach. Jedno zapamiętałem szczególnie dobrze.
Agnetha wstała i poszła na parkiet w salonie,
gdzie tańczyli ludzie.
Stała tam, wsłuchiwała się w muzykę, nuciła pod nosem i tańczyła z innymi.
Wspaniała artystka w tamtej chwili była po prostu normalną dziewczyną.
Kochała śpiewać i występować na scenie,
ale nie przepadała za trasami koncertowymi.
Z jednej strony ABBA, a z drugiej dzieci i rodzina.
- Jak to ze sobą godzisz, Agnetho? - Nie jest łatwo.
Zawsze mam wyrzuty sumienia, że poświęcam im za mało czasu.
Dzieci zawsze potrzebują mamy. Nawet gdy skończą dziesięć lat.
Nie czuła się komfortowo w roli gwiazdy.
Zawsze była zwyczajną osobą, a nie celebrytką.
Zawsze pozostanie dziewczyną z Jönköping.
Ma to we krwi.
- Jestem taka sama jak inni. - Wprost przeciwnie.
Owszem. Zwyczajna ze mnie kobieta.
Nasze pierwsze spotkanie było dla mnie ogromnie ważne.
Marzyłem o tym, żeby Agnetha została moją partnerką.
Po powrocie do Holandii zacząłem planować następną podróż do Szwecji.
Jakieś 30 razy jeździłem z jednego kraju do drugiego.
W tę i z powrotem.
Wysłałem co najmniej sto listów.
Zapisywałem w nich daty moich pobytów w Ekerö.
Nie dostawałem odpowiedzi, ale się nie poddawałem.
Starałem się bywać w miejscach,
w których i ona mogła się pojawiać.
Gdy gdzieś mieszkasz, czasem wychodzisz coś zjeść.
- Taki miałeś wtedy plan? - Tak.
Dowiedziałem się, gdzie zamawia sushi na wynos,
gdzie jada
i gdzie robi zakupy.
Znałem jej trasy spacerowe i wiedziałem, jak wygląda jej samochód.
Śledziłem to i pilnowałem tego.
To przerażające, gdy człowiek poświęca cały swój czas
na dowiadywanie się wszystkiego o kimś innym i śledzenie go.
Trzeba to nazwać po imieniu. To polowanie na ludzi.
By stalker przestał, musi zdać sobie sprawę, że postępuje źle.
I właśnie w tym problem.
Jeśli pozwala się takim fantazjom jątrzyć się jak ranom,
tylko przybierają na sile.
Co weekend jeździłem do Ekerö. To mnie bardzo frustrowało.
Hotele były drogie.
W końcu Gert odkrył, że w okolicy znajduje się mały domek.
Był wystawiony na sprzedaż.
Pomyślał, że jeśli tam zamieszka, pozna Agnethę.
W maju ‘97 roku kupiłem dom w Ekerö.
Osiemset metrów od domu Agnethy?
To zupełnie inny poziom stalkingu.
Gert miał na jej punkcie obsesję. Był całkowicie zafiksowany na Agnecie.
Nawet w przypadku stalkera to dziwne,
że zaciągnął kredyt i kupił dom,
by żyć bliżej swojej idolki.
Przez dziesięć lat byłam śledzona wszędzie tam, gdzie poszłam.
To było trudne. Nigdy nie miałam spokoju.
Czasem marzę o miejscu, gdzie mogłabym być sama ze sobą.
Agnetha, blond piosenkarka zespołu ABBA.
Jej piosenek wciąż się słucha, ale sama Agnetha się nie pokazuje.
Gwiazda odwróciła się od muzyki i swojej publiczności.
W latach ‘92 i ‘93 Agnetha Fältskog wycofała się z życia publicznego.
Odmawia wywiadów, unika kontaktów ze światem
i zatrudniła agencję ochrony, by nie męczyć się z ciekawskimi fanami.
Mam dosyć podróżowania i surowych pokoi hotelowych.
Podczas wyjazdów nierzadko tęskniłam za domem,
byciem sobą i spędzaniem czasu z dziećmi.
MROCZNY SEKRET AGNETHY
We wczesnych latach 90. Agnetha miała problemy rodzinne.
STĄD SPADŁA JEJ MATKA
Jej ojciec zmarł, a matka popełniła samobójstwo.
Przeżyła szok.
Potrzebowała pocieszenia i współczucia. Chciała, by ktoś ją zrozumiał.
Agnetha Fältskog przeżyła niedawno drugi rozwód.
Straciła też rodziców.
Niedługo później odszedł Stikkan Anderson,
odkrywca i manager Abby.
Jako pierwszy Stig Anderson.
Zmarł Stikkan Anderson, wydawca muzyczny,
autor tekstów i ojciec zespołu ABBA.
Tak zapamięta go świat.
Pomyślałem, że Agnethę przepełnia smutek.
Chciałem być przy niej, gdy będzie mnie potrzebować.
Wsiadł do samochodu po nocnej zmianie w magazynie
i popędził do Szwecji, by wspomóc ją w trudnych chwilach.
Chciałem jej pomóc i wesprzeć ją, tak jak ona pomogła mi swoją muzyką.
Zasnąłem za kierownicą i miałem wypadek.
Straciłem panowanie nad kierownicą.
Dachowałem i wylądowałem aż przy wiadukcie.
Samochód nadawał się do kasacji, a mnie zabrano do szpitala w Södertälje.
Nie było tak źle. Byłem po prostu zmęczony.
Ale wypadek okazał się szczęściem w nieszczęściu.
Gert napisał do Agnethy list ze szpitala.
Wrócił do domu w Ekerö,
a następnego wieczoru ktoś zapukał do drzwi.
Zmywałem naczynia. Wyjrzałem przez okno.
Zobaczyłem, że idą do mnie dwie kobiety.
Agnetha i jej przyjaciółka.
Nie wierzyłem własnym oczom.
Moja największa idolka, którą tak kochałem,
zapukała do moich drzwi.
Zapytała, jak się czuję po wypadku.
Byłem bardzo zdenerwowany.
Bardzo starałem się do niej zbliżyć,
a nagle to ona przyszła do mnie.
Dalej w to nie wierzę.
Według Gerta Agnetha Fältskog wróciła do niego wieczorem tamtego dnia.
Wtedy poznali się lepiej.
Świetnie spędziliśmy czas.
Nigdy bym nie pomyślał, że kiedykolwiek przeżyję taki wieczór.
Agnetha była pierwszą kobietą, z którą się kochałem.
To było magiczne. Czułem, że przepełnia mnie moc.
Byłem przeszczęśliwy, że spędziłem noc z idolką.
Zakochałem się w niej do szaleństwa. To było niesamowite.
To brzmi jak opowieść z pięknego snu.
Nigdy byś tego nie przewidział w wieku 16 lat.
Można mieć na to nadzieję i fantazjować o tym.
Wielu ludzi to robi.
Takich rzeczy się nie wymyśla.
Nie zmyślasz, prawda?
Trzeba powiązać bardzo wiele wątków, by wymyślić coś takiego.
To niesamowita historia.
Tak. To dziwne?
Raczej bardzo rzadkie.
Jesteś psychologiem. Ta opowieść cię dziwi?
To coś niespotykanego i niespodziewanego.
Czuję się urażony, gdy coś opowiadam i nikt mi w to nie wierzy.
Ludzie nie wierzą w to, o czym mi mówisz?
Nie.
Twierdzi, że spędził noc z Agnethą. Że uprawiali seks.
Wątpię w to.
Ale jedna rzecz bardzo mnie zdziwiła.
Gdy czytałem artkuły w gazetach, znalazłem jego zdjęcie z Agnethą.
Na tym zdjęciu siedzę obok niej.
Trzymamy się za ręce. Widać, że jesteśmy w sobie zakochani.
Wygląda na bardzo szczęśliwą.
To nie jest jej sobowtór?
Gert twierdzi, że siedzieli razem i trzymali się za ręce.
Rzeczywiście siedzieli na kanapie, ale nie ręka w rękę.
Ale siedzą blisko siebie, więc nie byli tylko gwiazdą i jej stalkerem.
Coś musiało ich łączyć.
Inaczej nie siada się w takiej pozycji.
Masz więcej waszych zdjęć?
Naszych wspólnych? Nie.
Ale to jest bardzo ważne.
Widziałem mnóstwo zdjęć ludzi, którzy nawet przytulali gwiazdy.
Nie wiem, co znaczy ta fotografia.
To po prostu zdjęcie.
Są na nim dwie osoby. Jedna z nich to najwyraźniej Agnetha.
Gdzie to było?
Moja mama zrobiła nam to zdjęcie u mnie w domu. Miałem urodziny.
To moja tapeta w kwiaty.
Byłem w jego domu i widziałem jej zdjęcie na tamtej kanapie.
Tej samej, na której siedziałem z Gertem.
Była u niego w domu.
To coś niebywałego.
Na tej fotografii wcale nie wyglądają na szaleńczo zakochanych.
Siedzą razem na kanapie, ale coś tam nie pasuje.
Oto dowód na to, że łączyła nas dobra relacja.
Po prostu nieprawdopodobne.
Nie mogłem w to uwierzyć.
Było jak w bajce.
Spotykaliśmy się kilka razy w tygodniu.
Chodziliśmy na spacery i jedliśmy zdrowe potrawy.
Jeździliśmy do miasta i na małe wycieczki.
Wspólnie robiliśmy wiele rzeczy, jak to pary.
Cieszyliśmy się naturą wokół nas.
Powiedziała, że mnie polubiła i zaczęła się zakochiwać.
Było bardzo miło. Jedliśmy cynamonowe bułeczki.
Myślałem, że Agnetha zakocha się w jakimś artyście albo kimś takim.
Nie we mnie.
Byłem zwykłym pracownikiem magazynu. Ale stało się.
Agnetha żyła wtedy w odosobnieniu.
W tamtym czasie była bezbronna.
Przytrafiło jej się w życiu wiele złych rzeczy.
Według mnie odosobnienie sprawiło, że stała się podatna na pewne wpływy.
Czy media, prasa albo przyjaciele wiedzieli,
że jesteście razem?
Nie. Bardzo uważaliśmy, żeby nie zauważyli nas dziennikarze.
- Dlaczego? - No cóż...
Dla Agnethy to byłoby za dużo.
Wpadaliśmy do miasta, wieczorami jedliśmy kolację
albo jechaliśmy do Sztokholmu, żeby odebrać sushi.
Ona raczej nie wysiadała z auta.
Gdy jesteś w związku z ukochaną osobą,
bardzo nie chcesz jej stracić.
A wtedy robisz się zazdrosny.
Gert i Agnetha poszli kiedyś do kina na „Nic nowego pod słońcem” Nutleya.
Siedzieliśmy obok siebie i oglądaliśmy film.
Agnetha uważała, że za bardzo wpatrywałem się w Helenę Bergström.
W samochodzie urządziła mi awanturę.
Tłumaczyłem jej, że nie pragnę nikogo poza nią.
Nie pomogło.
Po prawie roku związku zerwała ze mną.
Pisałem do niej listy i przekonywałem, że kocham tylko ją.
Pewnego dnia zadzwoniła i poprosiła o spotkanie przy kościele w Ekerö.
Agnetha powiedziała:
„Będę pod kościołem o wpół do ósmej.
Przyjdziesz?”.
„Oczywiście. Chcę porozmawiać”.
„Jeśli nie przyjdziesz, więcej się do ciebie nie odezwę”.
Nie wysiadła, ale machnęła na mnie, żebym wsiadł do samochodu.
Nie musieliśmy nic mówić.
Przytuliła mnie i powiedziała, że tęskniła.
To poruszające.
Pojechaliśmy na wakacje.
Skummeslövsstrand to wyjątkowe miejsce.
Spacerowaliśmy tędy.
A potem stawaliśmy tam
i słuchaliśmy, jak szumią fale. Miło spędzaliśmy czas.
Agnetha zaczęła poważną rozmowę o naszej relacji
i o tym, żebyśmy razem zamieszkali.
Jesienią ‘97 roku zdecydowałem przeprowadzić się do Szwecji.
Dla mnie istniała tylko jedna osoba. Jedna kobieta.
Powtarzałem jej, że nigdy nie może mnie zostawić.
Zapytał, czy może dla mnie pracować.
Działam w agencji zatrudniającej magazynierów w okolicy Sztokholmu.
Byłem pod wrażeniem. Przyjechał do kraju z Holandii
i mówił po szwedzku.
Powiedział, że to miłość go tu sprowadziła.
Że ma dziewczynę, Agnethę, która mieszka w Sztokholmie.
Obiecałem jej, że nie będę o nas opowiadać.
Mówiłem tylko, że mam dziewczynę o imieniu Agnetha.
Nie zdziwiło mnie to. Rozumiałem go.
Miłość motywuje do przekraczania granic.
Dostałem pracę i podobała mi się.
Dobrze mu szło. Stawiał się na czas, nigdy nie chorował. Świetny pracownik.
Czułem się szczęśliwy w Szwecji, ale to, że ukrywaliśmy nasz związek,
uwierało mnie.
Gert miał dostać pracę u mojego klienta.
Przeprowadził z nim rozmowę.
A potem dostałem telefon, że nie może go zatrudnić.
Byłem zaskoczony i zapytałem dlaczego. Usłyszałem, że jest kłamcą.
„Twierdzi, że jest w związku z Agnethą Fältskog”.
To było nie do uwierzenia.
Wyobrażam sobie, że mogła być jego idolką, ale...
że Agnetha Fältskog i Gert spotkali się ze sobą
i się w sobie zakochali?
W to nie mogłem uwierzyć. Nie sądzę, by ktokolwiek mógł.
Takich historii nie słyszy się codziennie.
Wiedziałem, gdzie mieszka. Znałem adres. Postanowiłem zbadać sprawę.
Ich relacja była mało prawdopodobna.
Zmartwiłem się, że przeniósł się tu, by ją nękać.
Wezwałem go do biura
i powiedziałem, że nie może opowiadać takich rzeczy.
Odparł: „Ale my naprawdę jesteśmy razem”.
To nie mogła być prawda. Agnetha jest w Szwecji ikoną.
To gwiazda, a on jest magazynierem pochodzącym z Holandii.
Powiedziałem mu, że trudno w to uwierzyć.
Zadzwoniłem na policję i spytałem,
czy nie słyszeli, by Agnetha miała stalkera.
Powiedzieli, że nie.
Ale pewnie i tak nie poznałbym prawdy.
Rozumiem, dlaczego ludzie mi nie wierzyli. To dosyć dziwna historia.
Było mi jednak przykro. Przestałem pojawiać się w pracy.
Szefa to rozzłościło.
Zastanawiałem się, dlaczego kłamie.
Po co wymyślać takie bzdury?
W liście napisał,
że jest w związku z Agnethą,
że to tajemnica i że nie mogę nikomu powiedzieć.
Napisał też, że gdybym chciała, wybrać się do Szwecji,
mogłabym poznać Agnethę, a nawet...
wiedział, że kocham Fridę. Powiedział, że coś zorganizuje.
Czułam, że coś jest nie w porządku.
Pomyślałam, że próbuje mnie wciągnąć w jakąś swoją fantazję.
Zignorowałam tamten list. Nie odpisałam i żyłam dalej.
Ale często zastanawiałam się, co by było, gdybym pojechała.
Zobaczmy.
Ten...
Brakowało jej czułości. Musi być dla nas nadzieja na przyszłość.
Napisała do mnie list.
„Dziękuję za miłość, którą mi okazałeś, i za to, że nie przestałeś mnie szukać”.
Gert pokazał mi list, który dostał od Agnethy.
Napisała: „Dziękuję za to, że nie przestałeś mnie szukać”.
Podziękowała mu za jego oddanie.
A tutaj... 12 października 1998 roku.
„Cześć, Gert. Tak wiele razy chciałam zostawić wszystko za sobą,
pobiec do ciebie i powiedzieć ci,
jak bardzo cię kocham. Okropnie za tobą tęsknię”.
Nie mam od niej zbyt wielu listów,
ale kilka ich napisała. Taka jest prawda.
Gdybym je zgubił...
to byłby mój koniec.
Nigdy bym sobie z tym nie poradził. Pilnuję ich jak oka w głowie.
Czy to Agnetha napisała te listy?
Czy coś przemawia przeciw temu?
Myślę, że są prawdziwe.
Jestem tego prawie pewny.
Ma pani informacje, które sugerują coś innego?
Chciałem pójść o krok dalej. Zamieszkać z nią.
Ale cały czas to odwlekała.
Wszystko odbywało się na jej warunkach.
Zakradała się do mojego domu.
Ja nie mogłem jej odwiedzać.
SEKRETNA PIĘĆDZIESIĄTKA
Agnetha kończyła 50 lat i wyprawiła duże przyjęcie.
Nie zaprosiła mnie na nie.
To było dla mnie bardzo przykre.
Któregoś wieczoru po pracy byłem u niej.
Miała mi coś ważnego do powiedzenia.
Nie chciała mnie już widywać.
Trudno było mi to przyjąć.
Wtedy odszedł też Bram.
Mój ukochany żółw.
Straciłem dwie istoty, które były mi najbliższe na ziemi.
Dziękuję.
Wciąż próbuję zrozumieć...
powody,
dla których ze mną zerwała.
Nie dostałem odpowiedzi na to pytanie.
A może po prostu przestała cię kochać?
Nie sądzę. Była bardzo zakochana.
Najpierw napisała mi,
że nasz związek ciągle się rozwija,
a dwa miesiące później mnie zostawiła.
Nie rozumiem tego.
To niemożliwe.
Z mojego doświadczenia wynika, że żaden stalker nie przyjmuje odmowy.
W ich mniemaniu mają pełne prawo, by zachowywać się tak, jak się zachowują.
Nie akceptują odpowiedzi odmownej i trudno ich odwieść od ich tendencji.
Oni wcale nie chcą się zmieniać.
Trudno mi było zrozumieć, że to koniec naszej relacji.
Napisałem do niej list i poprosiłem o spotkanie pod kościołem w Ekerö.
Tak jak ona kiedyś przez telefon.
Czekałem tam na nią, ale nie przyszła.
Niestety.
Bardzo się o nią starałem.
Sama mi to powtarzała.
Że podoba jej się, że nigdy nie przestałem jej szukać
i że w końcu się udało. A potem...
zatrzasnęła mi drzwi przed nosem.
Nie mogłem zrozumieć ani zaakceptować naszego rozstania.
Byłem zły.
Sama mówiła, że cieszy się, że wytrwale jej szukałem.
Dalej pisałem do niej listy.
W końcu dostałem odpowiedź.
Ten list powinien zostać spalony. Wcale nie chcę go czytać.
Bardzo mnie zasmuca.
Napisałem na niego wiele odpowiedzi.
- Ile? - Około...
trzystu pięćdziesięciu do 1999 roku.
Nigdy nie odpisała.
Podczas procesu odnoszono się do tego listu.
Jest datowany na 18 stycznia 2000 roku.
„Gercie, piszę do ciebie, ponieważ chcę, żebyś dał mi spokój.
Podtrzymuję moją decyzję. Nie ma dla nas nadziei.
Proszę, żebyś to uszanował pod każdym względem.
Nie chcę dostawać więcej listów ani niczego innego. Agnetha”.
To była zdecydowana odmowa.
Nie mógł już niczego sobie wyobrażać.
Został odrzucony.
Zraniła go, więc zrobił się mściwy.
Wtedy zaczęła się bać o swoje bezpieczeństwo.
Przez wiele lat Gert fantazjował
na temat spotkania z Agnethą i nawiązania z nią relacji.
Posuwał się coraz dalej.
Nie nękał już obcej osoby, lecz byłą partnerkę.
Wtedy najczęściej dochodzi do przemocy.
Tacy stalkerzy są najbardziej niebezpieczni.
Gert wysłał do Agnethy ogromną liczbę listów.
Próbował skontaktować się z jej dziećmi, przyjaciółmi i sąsiadami.
Zamienił jej życie w piekło.
W zeznaniu czytam:
„W latach ‘97-‘99 podejrzany napisał
około trzystu listów do Fältskog.
Dzwonił bardzo często, od jednego do trzech razy dziennie.
Śledził ją też wszędzie, gdzie poszła”.
To prawda?
Wysłałem jej bardzo dużo listów
w nadziei, że się zejdziemy. To się zgadza.
Ale wcale jej nie śledziłem.
Czytam dalej.
Była nękana,
tak jak wiele innych kobiet, które zakończyły swoje związki.
To zachowanie kontrolujące,
którego dopuszczają się mężczyźni, by prześladować kobiety.
„Między rokiem ‘97 a wrześniem roku ‘99
podejrzany obserwował również miejsca, które odwiedzała Fältskog,
jeździł za nią samochodem i czekał tam, gdzie często wybierała się na spacery,
na przykład...
przy kościele w Ekerö”...
- To się zdarzyło może raz. - „...i przy hotelu Skytteholm”.
Stalking przypomina polowanie.
Człowiek staje się łatwym celem,
ciągle odczuwa napięcie i nie wie, czego się spodziewać.
Jego przestrzeń się kurczy.
„Jej życie stało się bardzo ograniczone.
Boi się wychodzić na zewnątrz bez towarzystwa sąsiadów”.
Napisałem jej, że chcę z nią porozmawiać.
W tamtym liście.
Gert twierdzi, że bardzo ją kocha,
ale jeśli ktoś wyraźnie prosi cię, żebyś przestał coś robić,
a ty nadal to robisz,
to nie jest miłość, tylko zwykłe przestępstwo.
Czy kiedy to słyszysz, rozumiesz,
że się bała?
Nie.
Fantazje stają się ich rzeczywistością.
W ich świecie wszystko, co wymyślą, jest prawdą.
Gert uparcie wierzy, że się kochają i mogą być razem.
Witam wszystkich bardzo ciepło.
Jest tak, jak zwykle. Zapalam światełko dla każdego i każdej z was.
Przez ostatnie miesiące odliczał dni.
Pisze tu, że wydarzy się coś ważnego.
W Wigilię ‘99 roku poszedłem do niej,
choć miałem się tam nie pojawiać.
Tak miało być. Nie da się walczyć z przeznaczeniem.
Wszedłem na jej posesję mimo wszystkich zabezpieczeń.
Wiem, że to może wydawać się głupie,
ale bardzo chciałem ją zobaczyć.
Tym razem to ja przyszedłem do niej.
Dlaczego nie chciała ze mną rozmawiać? Nie rozumiałem tego.
Nigdy bym jej nie skrzywdził.
Zawsze byłem dla niej dobry.
Aresztowała mnie policja. Powiedzieli, że Agnetha boi się o swoje życie.
Gert dostał wiele wyraźnych sygnałów,
by zostawić ją w spokoju.
Nie wiadomo, co by się stało, gdyby nie wezwała policji,
która go zatrzymała.
ARESZTOWANIE W DOMU AGNETHY
Śledził ją i nękał przez ponad rok,
ale podczas sprawy sądowej
osaczona piosenkarka nie musiała oglądać fanatycznego wielbiciela.
Oskarżono mnie o nękanie.
Jednak nie czułem się winny.
Wiem na pewno, że nie zrobiłem nic złego.
Stalking to forma przemocy psychicznej.
Chodzi o mentalne zamęczenie ofiary i zdobycie nad nią władzy.
TO MOJA OBSESJA
W sądzie tłumaczył, że Agnetha Fältskog jest dla niego wszystkim.
Zaprzecza, by kiedykolwiek ją skrzywdził lub obraził.
Gert doskonale wie, co zrobił.
„BAŁAM SIĘ O SWOJE ŻYCIE”
Dodawało mu pewności siebie,
że gwiazda światowego formatu,
której imię znają wszyscy,
jest pod jego kontrolą.
Sprawiał, że się bała. Miał nad nią władzę.
Dokładnie o to mu chodziło.
Gdy Agnetha Fältskog weszła dziś rano na salę sądową,
zabrano 34-letniego Holendra do innego pomieszczenia.
Agnetha zaplanowała wszystko tak,
by nie spotkać mnie w sądzie.
Wciąż nie wiem dlaczego.
Cała ta sprawa ze stalkerem
miała wielki wpływ na Agnethę.
Potwierdziła wszystkie obawy,
które czuła, gdy podjęła decyzję o wycofaniu się z życia publicznego.
„CHCĘ NORMALNIE ŻYĆ”
Stało się to, czego się bała.
Lekarz, który go badał, zdiagnozował u Gerta erotomanię,
znaną również jako syndrom de Clerambaulta.
Chory wierzy, że dana osoba go kocha, choć fakty świadczą o czym innym.
Musiałem się spotkać z psychologiem sądowym.
Powiedział: „Nie myśl sobie, że uwierzę w twój związek z Agnethą”.
Tymi słowami.
„To kompletna bzdura.
Nikt w to nie uwierzy”.
W mniej niż pięć minut przypiął mi łatkę.
- To irytujące i bolesne. - Bardzo.
Przez ponad rok Gert van der Graaf śledził i nękał byłą gwiazdę Abby.
Czeka go deportacja. Nie będzie mógł wrócić przed upływem dwóch lat.
Wyrok oznacza, że dręczyciel Agnethy wróci do Holandii,
a ona sama odetchnie.
Gert został skazany.
W ramach kary deportowano go i nałożono na niego zakaz zbliżania się.
Z mojego doświadczenia wynika, że to tylko zwykły świstek.
Dla stalkera nie znaczy on prawie nic.
Kara była zbyt łagodna, by zmusić Gerta do zmiany.
Nie dziwi mnie, że dalej robił to, co wcześniej.
Pojechał do Szwecji. Nadal do niej pisał.
Wiele razy widziano go w pobliżu jej domu.
Miałem dwa tygodnie na opuszczenie Szwecji.
Musiałem zostawić wszystko, co dawało mi szczęście.
Wróciłem do Waddinxveen. Nie miałem tam domu.
Na jakiś czas zatrzymałem się u mamy.
Po stalkingowym skandalu Gert van der Graaf został wykluczony
przez środowisko fanów Abby w całej Europie. Chcieli bronić Agnethy.
Wysyłali mu pogróżki, dzwonili do niego,
a niektórzy nawet grozili mu śmiercią.
A potem w mediach zawrzało.
Naprawdę się ze sobą spotykaliście?
Rzeczywiście byli w związku. Gerta i Agnethę Fältskog łączyła relacja.
Napisano to czarno na białym. Potwierdziła to sama Agnetha.
SEKRETNY ROMANS
To niepojęte.
Mężczyzna, który w wieku ośmiu lat zobaczył swoją miłość w telewizji,
był z nią w związku.
Jakie są na to szanse?
W prawdziwym życiu to się nie zdarza.
„OBOJE BYLIŚMY SMUTNI”
Jak...
Nie mieści mi się to w głowie.
Po prostu nie mogę tego pojąć.
Naprawdę?
Przecież mogła mieć każdego. Dlaczego on?
Potrzebowała kogoś innego.
Może właśnie pulchnego magazyniera z Holandii.
Wreszcie ktoś był jej oddany.
Tylko jej.
Nie obchodził go nikt inny. Nie widział świata poza nią.
GERT OPOWIADA O ROMANSIE Z GWIAZDĄ ABBY
Łamał jej opór, aż w końcu mu uległa.
To było intensywne doznanie. Użyła właśnie tych słów.
„NIGDY SIĘ NIE PODDAM”
Nawet jeśli coś ich ze sobą łączyło, Agnetha nie jest niczemu winna.
Winny jest Gert.
Agnetha nie wspomniała o nim słowem i nie skomentowała ich relacji.
Czy pani prześladowca nadal panią dręczy?
Nie wiem, czy mogę o tym mówić. Chyba tego nie zrobię.
Ze względów bezpieczeństwa nie powinnam.
Poszczęściło mu się. Był w związku z piękną gwiazdą,
ale ich miłość przeminęła.
Tragiczny aspekt tej historii to sława Agnethy.
Widział ją wszędzie.
ABBA nigdy nie zniknęła. Ta muzyka to część naszego życia.
Widuję ją prawie codziennie. ABBA znowu jest na czasie.
Patrzę na nią na scenie i czytam gazety.
Oczywiście, że mi jej brakuje.
Z jego myśli nigdy nie zniknie obraz Agnethy.
Mimowolnie znalazł się w pułapce.
Musi przeżywać piekło.
Rozumiem, że trudno ci się z tym pogodzić?
Minęło wiele lat.
Nadal mam w głowie tę sytuację. Ciągle do mnie wraca.
Przeżyłeś coś wyjątkowego i bardzo pięknego.
To może być coś, z czego...
nigdy nie zrezygnuję.
Do ostatniego tchu.
Może to brzmi dziwnie, ale... pamiętam, co powiedziała Agnetha.
Cieszyła się, że tak wytrwale jej szukałem.
Więc nigdy nie przestaniesz.
Właśnie.
- To wszystko. - Dziękuję za rozmowę.
Nie ma za co.
Czy można kochać kogoś, kto nie odwzajemnia twoich uczuć?
Dlaczego nie?
To pewien sposób na życie.
Może zapełniać jakąś pustkę.
Szczególnie, gdy człowiek nie ma niczego więcej.
Nie jestem religijny,
ale czasami proszę Boga o siłę.
Być może gdzieś tam jest ktoś, kto...
mam nadzieję,
pomoże mi poradzić sobie z problemami.
Cześć, Agnetho. Mam nadzieję, że u ciebie wszystko dobrze.
W Coevorden jest teraz ładnie.
Nadal pracuję w magazynie.
Mam wielu miłych kolegów.
Czasami w weekend wychodzimy na piwo.
Trzeba tu zrobić porządek.
- Żaden z ciebie ogrodnik, co? - To prawda.
Wpadł do mnie dzisiaj mój sąsiad, Vigent.
To wszystko chwasty. Możesz po prostu...
Powiedział, że trzeba uporządkować mój ogród.
Nic z tym nie robisz i wkurza mnie to.
Dlatego zrobię to za ciebie.
Nie wiem, czy powinienem ci o tym mówić,
ale rozmawiam trochę z jedną dziewczyną. Ma na imię Berna.
Jesteśmy tylko przyjaciółmi, ale ona chyba liczy na coś więcej.
Nigdy nie wyślę tego listu,
a ty nigdy go nie przeczytasz.
Tak będzie lepiej.
Ściskam, Gert.
Ludzie często myślą, że zdarzają się pojedyncze przypadki stalkingu.
Że nękane są gwiazdy, rodziny królewskie czy politycy.
Każdy może być ofiarą stalkingu i każdy może być stalkerem.
To nie są pojedyncze przypadki.
W Szwecji ponad 600 tysięcy ludzi twierdzi,
że padło ofiarą stalkera.
W Stanach Zjednoczonych jeszcze więcej.
Ofiary nigdy nie zapominają o swoich doświadczeniach.
Na zawsze tracą poczucie bezpieczeństwa.
Każdemu, kto ma prześladowcę, polecam prowadzenie dziennika.
Róbcie zdjęcia,
zawiadomcie służby, poinformujcie rodzinę i znajomych.
A jaką radę ma pani dla stalkerów?
Stalkerzy nie przyjmują rad,
bo wcale nie mają się za stalkerów.
AGNETHA NIE ZGODZIŁA SIĘ NA WYSTĄPIENIE W DOKUMENCIE