- [szum silnika] - [dramatyczna muzyka]
- [Renee] Chcesz uratować Matkę? - [Sam] Tak.
Przecież mamy już plan.
Ratujemy ciebie, a potem zabijamy Matkę.
- Zmieniam plan. - Drugi raz? Tak nie można.
Ktoś mi powie, co się dzieje?
To długa, dziwna historia.
Może być krótka wersja.
Włości są pojebane.
W skrócie: mężczyzna imieniem Edward włamał się do mojego domu…
- [telefon dzwoni] - … i opowiedział o sowie w ścianach…
- Coś nie tak? - [Wally] Wszystko. Gdzie jesteś?
[Renee] Na obrzeżach Włości. Co się dzieje?
Mnóstwo.
Zrobiłem coś bez zastanowienia i mam teraz duży problem.
To znaczy?
Tak jakby porwałem Matkę.
Co takiego?
Hej, próbuję tu ratować świat. Weź zmień może ton.
[Sam] …wszedł do niego w nocy…
Dobra, idź do domu kultury.
Jest zamknięty. Tam się spotkamy.
Czekaj. My, czyli kto?
To teraz, kurde, cały projekt grupowy.
[Renee] Bez odbioru.
- Dobra, na pewno… Szlag. - [sygnał rozłączenia]
Potem Art ukradł furgonetkę.
Się wie!
Mam dla was dobrą i złą wiadomość.
Wally ma Matkę.
[Sam] Naprawdę?
Tak. Ma czekać na nas w domu kultury.
- Art. - Trzecia zmiana planu. Trzymajcie się.
[silnik warkocze potężnie]
[muzyka cichnie]
[Ernest] Kiedy robiłem obchód, Matka tu była.
Wally nie mógł jej daleko…
- [szeptem] Zamknij się. - Dobrze.
Chuligani Sama Coopera wykradli go z Dworu.
Uciekają.
Nie martw się. Wysłałem najlepszych ludzi…
Wysłałem najlepszych ludzi do pilnowania bram.
Nikt nie ucieknie z Włości.
A tymczasem…
Tymczasem musimy zachować pozory.
Ja wygłoszę mowę, a ty…
Nie obchodzi mnie żadna mowa.
Ani Sam Cooper.
Liczy się tylko Matka.
Znajdę ją.
Musisz mi zaufać.
Nie dość już wycierpieliśmy?
Nie martw się, kochanie.
Czas działa na naszą korzyść.
[dramatyczna muzyka]
[muzyka narasta]
[muzyka cichnie nagle]
[szum taśmy]
[czołówka muzyczna]
[czołówka cichnie]
- [oklaski] - [pogodnie] Cześć wszystkim.
- [muzyka swingowa] - No hej.
Witajcie.
[wrzawa]
Ojej.
Ale ludu.
Cześć.
Dobra.
O nie, nie, nie.
Trzeba się wtopić w tłum. Oj.
[oklaski]
Nie tędy. Nie tędy.
Dziękuję, że przyszliście w ten zaskakująco chłodny wieczór.
Trzymajmy kończyny przy sobie, żeby nikt nas…
Przepraszam. Dokąd idziecie?
[Wally] Chcieliśmy tylko trochę z małżonką poświętować.
- [ochroniarz] Małżonka ma imię? - [Wally] Tak, oczywiście. Ma imię.
Petunia.
- [dramatyczna muzyka] - [dzieci krzyczą]
Widzę, że jest pan zajęty.
Chodź, Prudence, pójdziemy gdzie indziej.
[muzyka budująca napięcie]
Muszę pogadać z szefem.
Do przyjścia Wally’ego powinniśmy być tu bezpieczni.
Przynajmniej jest złowrogo.
Psst! Nie zwracajmy na siebie uwagi.
Jasne.
Pod tamtym stołem są znalezione rzeczy.
Gdyby ktoś chciał mniej się rzucać w oczy.
- [złowroga muzyka] - [potworny szept] Sam, Sam…
[Claire w oddali] Tato…
Wszystko dobrze?
[szepty cichną nieco]
Tato?
Co się dzieje?
Ona tu jest.
No! Cześć. Przepraszamy za spóźnienie.
[muzyka narasta]
[dramatyczna muzyka]
Bez zbędnych ceregieli
mam przyjemność przedstawić wam bohatera dzisiejszego wieczoru.
Wszyscy go znacie i kochacie. Ja też go kocham.
Nasz prezes, przystojny gagatek Blaine Shaw.
[oklaski]
Witam wszystkich. Dziękuję. To bardzo miłe.
Miło mi powitać was na obchodach 75. rocznicy Włości.
[oklaski]
Rocznice dają nam okazję, by zastanowić się nad przeszłością
i zaplanować przyszłość.
Jak powiedział Robert Browning: „Najlepsze dopiero przed nami”.
- Właściwie… - [niepokojąca muzyka]
Właściwie to nieprawda.
Cały cytat brzmi: „Zestarzej się ze mną.
Najlepsze dopiero przed nami”.
To też nieprawda.
Jedyny pewnik w niepewnym wszechświecie jest taki, że wszystko się kończy.
Czas jest jak złodziej w nocy.
Kradnie naszą młodość. Naszą radość. Naszą miłość.
Nieustannie nas mieli, aż…
zostaje z nas tylko pył.
[tajemnicza muzyka]
Ale nie tutaj.
[rzewna muzyka]
Włości to twierdza.
Płonąca w ciemności cytadela.
Włości to zrealizowana w cegle i kamieniu obietnica, która mówi:
„Najlepsze nie nadejdzie.
Już nadeszło.
Jest tutaj.
Razem z nami”.
[oklaski i wiwaty]
Musimy ją zabrać z dala od Włości.
Lepiej do lekarza. Nie wygląda na zdrową.
Ja jestem lekarzem.
- [Renee] A nasz plan? - Chcesz ją zabić?
No… już nie.
- Jest cudem. - Je kredę.
Jej krew jest kluczem. Oddaj to, skarbie.
Jej krew jest kluczem do leczenia chorób.
Proszę, weź to.
Koniec schorzeń. Koniec cierpienia.
Koniec śmierci.
Czyli wszyscy będą żyć wiecznie?
Cuda mają swoją cenę.
Tak, a kto ją płaci? Ty?
Ty?
Łatwo jest oddawać się hipotezom,
kiedy to nie wasi pacjenci umierają.
Kiedy to nie waszego męża wykańcza AIDS i to nie wasze komórki was atakują.
Blaine i jego banda ze Stepford znaleźli źródło młodości
i zamierzam je wykorzystać, jasne?
W szczytnym celu. Opracuję terapie.
- [przesterowany szept] - [Wally] Znajdę sposoby, by leczyć ludzi.
Ludzi, którzy…
Musimy jej pomóc.
Wreszcie ktoś to rozumie.
Jak przemycimy ją na wolność?
- Nie. Nie tego chce. - [szept cichnie]
- Skąd wiesz? - [Sam] Powiedziała mi.
Rozmawia z tobą?
W mojej głowie.
- To czego chce, Sam? - [przesterowany szept]
Chce umrzeć.
[Sam] Musimy ją zabrać do jaskini Arta.
- [przesterowany szept] - To tam się urodziła.
Jej dzieci przygotowały ją na ten moment.
- [rzewna muzyka] - Na jej koniec.
To musi być tam. Teraz.
Wykluczone.
To jej decyzja.
Nie. Nie pozwolę jej umrzeć.
Wally, rozumiem.
Trudno to przyjąć, a jeszcze trudniej zrobić,
ale Blaine nie przestanie traktować Włości jak swojego bufetu.
Myśli, że nikogo nie obchodzą seniorzy.
Nawet ich samych.
Musimy dowieść, że się myli.
Musimy się postawić.
Dla Matki, dla Włości, dla wszystkich.
Pomścijmy Jacka.
- Bądźmy bohaterami i naprawmy sytuację. - [epicka muzyka]
Pozwól jej odejść.
[strzela językiem] Nie.
Wally.
Nie mogę. Nie zrobię tego.
Musimy.
Nie chcę umierać.
- Wiem, skarbie. Wiem. - [Wally pociąga nosem]
I gdybym myślała,
że torturowanie tej staruszki przez całą wieczność cię uratuje,
stanęłabym u twojego boku.
Ale nie uratuje.
Tak, ale…
byłbym żywy.
Ale nie byłbyś… sobą.
[Renee] Więc pozwól, że uratuję cię teraz,
póki wciąż jest czas.
Dobra.
Niech będzie.
- [epicka muzyka] - Ale będę cię nawiedzać.
Mam nadzieję.
- [Wally] Już zawsze. - Dobra.
Sam, jesteśmy z tobą.
- Jak się tam dostaniemy? - Wyjazdy są zablokowane.
Mam pewien pomysł.
[głos Arta zza ściany] Raz, dwa, trzy.
- [trzask] - [Art] Wow.
[Claire] Chwila, pod kuchnią są tunele?
[Judy] Prowadzą aż do jaskini.
- Głęboko. - Rzucamy monetą?
Zanim tam wejdziemy, powinnam wiedzieć coś jeszcze?
Nie. A nie, czekaj.
Wally pobrał mi płyn mózgowo-rdzeniowy, a Renee zrzuciła Hanka z urwiska.
- To chyba tyle. - [trzask drzwi]
[wzdychają przestraszeni]
- [Blaine] Halo! Jest tam kto? - Cholera. To Blaine.
Idźcie do tuneli. Kupię wam trochę czasu.
- Czemu to ty masz się poświęcać? - Byłam pierwsza.
[Blaine] Jest tam kto?
- No idźcie. - [Claire] Pomóż mi z Matką.
- Zostanę z tobą. - [Claire] Weź to.
[Sam] Weźmy Matkę do…
[muzyka budująca napięcie]
Wiemy, że tu jesteście!
- [trzask wózka] - [niepokojąca muzyka]
[muzyka latynoska dochodzi z pokoju obok]
- [wyłącza muzykę] - [mruczy zirytowana]
[dramatyczna muzyka]
[kapanie]
[Renee] Ugh. Jezu. W co ja właśnie wdepnęłam?
[Paz] Nie chcesz wiedzieć.
[Renee] Myślisz, że Judy i Art sobie poradzą?
Widywałem ją wkurzoną. Czasem przeze mnie. Wierz mi, to Blaine powinien się martwić.
[Matka popiskuje chrapliwie]
Co jej jest?
Jej dzieci tam są.
Blaine trzyma je w piwnicy budynku ochrony.
[popiskuje chrapliwie]
- Mówi, że musimy je uratować. - Nie damy rady.
To jej dzieci, Wally.
Pójdę tam z Pazem.
Dlaczego my?
Wiesz, gdzie są.
I Judy odegrała już bohaterkę, więc teraz twoja kolej.
To też.
[wzdycha]
Uwolnimy twoje młode.
Obiecuję.
[Matka popiskuje spokojnie]
Spotkamy się w jaskini.
[epicka muzyka]
Dobra. A my?
Idziemy tam.
Dobra.
[Art dyszy]
[Shaw] Gdzie Matka?
Czyja matka? Twoja?
Zgubiłeś mamę? Słabo, stary.
- [Art śmieje się] - Widzę już, w czym problem.
Ta przygoda wzburzyła w was krew,
zakłóciła równowagę płynów.
Czujecie się niezwyciężeni, ale niestety to pozory,
więc powiedzcie mi, gdzie jest Matka.
Sprawdzałeś w Señor Cocinas?
[śmieje się]
Wszyscy lubią ten lokal.
[Art śmieje się]
[Art uspokajająco] Ej, ej.
Dobrze, weźmy wszyscy głęboki oddech, żeby się uspokoić, tak?
Gdzie jest Matka?
Idź do diabła, Blaine.
[Art] Co ty robisz?
Odsuń się od niej!
Zostaw ją!
[rzewna muzyka]
Mimo wszystkiego, co ci zrobiła,
wciąż ją kochasz.
Jak uroczo.
- [Judy wrzeszczy] - Judy! Judy!
Nie. Spokojnie.
Ostrze utkwiło
w stosunkowo nieszkodliwym kawałku jelita.
Wykrwawi się dopiero za niecałą dobę.
Jedna operacja, może resekcja fragmentu jelita,
i stanie na nogi.
Więc… gdzie jest Matka?
Dobra, dość.
- [Judy wrzeszczy] - Przestań!
[Blaine] Teraz robi się ciekawie.
Ostrze jest tylko o kilka milimetrów od ważnych narządów.
W grę wchodzą dwie, może trzy operacje.
Potrzebny będzie worek kolostomijny, ale to krwotok wewnętrzny mnie martwi.
[Art] Nie!
W ciągu godziny utonie we własnej krwi.
Czemu to robisz?
Czemu w ogóle cokolwiek robimy?
Z miłości.
Powiedz mi, gdzie jest Matka.
Piekarnik jest rozbebeszony.
[tajemnicza muzyka]
Są w tunelach.
- Zabrali ją do jaskini? - Tak!
[Judy wrzeszczy]
[Art] Judy… Jestem przy tobie, kochanie.
Idziemy po resztę?
Nie trzeba. Idźcie do ochrony. Zagońcie ich do zaułka.
A ich weźmiemy, będą kartą przetargową.
[Paz i Renee stękają z wysiłku]
[tajemnicza muzyka]
Nikogo nie ma.
Pomóż mi.
[Paz] Ostrożnie.
- Trzymam cię. O tak. - [skomlenie młodych]
Ale tu śmierdzi.
[jęczy]
- [dudnienie klatek] - [młode jęczą i charczą]
[popiskują]
Patrzą na nas.
Pewnie są ciekawe.
Patrz, panel sterowania.
Nie działa. Nie otwiera klatek.
- Chyba trzeba mieć klucz. - [Renee] Tak.
- [Hank] Cześć, gołąbeczki. - [złowroga muzyka]
Witam w moich skromnych progach.
- [śmieje się bezgłośnie] - [dramatyczna muzyka]
[Claire] Największy system tuneli na świecie znajduje się pod Disney World.
Tak zwane utilidory.
[Sam] To nie jest największy system tuneli na świecie.
- [Claire] Jest. - [Sam] Wodociągi w Delaware są większe.
- [Claire] To nie są tunele użytkowe. - [Sam] Mówiłaś o tunelach w ogóle.
Może dokończycie tę dyskusję po mojej śmierci?
- Którędy teraz? - [Matka zipie]
- Tędy. - Jesteś pewny?
- [Matka charczy] - Ona jest pewna.
[sygnał alarmowy]
Co to ma być?!
- Wiedzą, że tu jesteśmy. - To pułapka.
Nie. Zaganiają nas.
Prosto w pułapkę.
Pewnie tak, ale jaki mamy wybór?
- [Wally] No… - [Sam] Chodźcie.
Zawsze był takim upartym skurczybykiem?
Nawet sobie nie wyobrażasz.
[Wally] Czekajcie na mnie.
Spokojnie, kozaku.
Po tamtej stłuczce nie będę się raczej dobrze bił,
ale nie sprawdzajmy tej teorii, co?
[śmieje się]
[wzdycha obolały]
Pamiętasz ten swój zespół?
Cowboy Renegade?
Dawaliście niezłego czadu.
- Nie wiedziałem, że jesteś fanem. - [Hank] No ba.
Myślałem, że fajnie byłoby się zaprzyjaźnić.
Wiesz? Jak… dwóch hombre. [krztusi się]
Ale szefowi nie jest łatwo.
- [Hank krztusi się] - Jasne.
A teraz zabrali mi pracę.
Zamknęli mnie tu z młodymi, póki nie odzyskam dobrej prezencji.
Blaine mógł ci chociaż załatwić jakiś pokój w hotelu czy coś.
[parska] Święta prawda. [chichocze]
[wzdycha] Wiecie, pracowałem w więzieniu, a teraz w nim mieszkam…
Dzięki Blaine’owi.
Może mógłbyś nam pomóc.
Czemu niby miałbym wam pomagać?
Bo nie ma nic lepszego niż odpłacić się komuś
pięknym za nadobne.
Ha.
[wzdycha]
[tajemnicza muzyka]
- [klucze brzęczą] - [Hank] Walić Blaine’a.
[Hank krztusi się]
A co z tobą?
[Hank] Ze mną?
Niech czas zrobi swoje…
i wymaże wszystkie plamy.
[Hank oddycha świszcząco]
[stukot rury]
[dramatyczna muzyka]
[panel szumi]
Jesteś pewna, że nas nie rozszarpią?
[młode piszczą]
Nie.
- [trzask drzwi klatek] - [młode ryczą]
[trzask]
[stęka z wysiłku]
- Pusto. - [Sam] Wally, pomożesz?
[Wally] Dobra. Złap jej rękę.
Nie, twoją rękę.
Gdzie ją dać?
[Sam] Na fotel.
- [Claire] Dobra. - [Sam] Tak, tutaj.
[Wally] Halo! Ma ktoś wolną rękę?
[Claire] W porządku?
[Wally] Halo?
[Claire] Dobrze. Już idę.
- [Claire] Spokojnie. Jestem. - Świetnie. Wow.
[Sam] Musimy założyć, że Blaine już tu jedzie.
- [Sam] Nie ma chwili do stracenia. - Weźmy mój wóz.
Po co? Nie możemy wyjechać z Włości.
To tu stawimy im czoła.
Czoła? Nie mamy żadnej broni.
Chyba że są uczuleni na vintage.
- Mamy broń. - To nie działa.
Działa.
Wymieniłam transformator, żeby uniknąć przegrzewania.
Dodałam cewkę, żeby zwiększyć moc wiązki.
A co ze skokami napięcia?
Kondensatory mikowe.
- [sentymentalna muzyka] - [Claire mruczy czule]
Wybaczcie, że przerywam to nerdzenie,
ale zaraz tu będą.
Dobra. Zanieśmy telewizory do garażu. Mam plan.
[muzyka bojowa]
Och.
[muzyka narasta]
[dramatyczna muzyka]
[Wally] Dobra.
Oby to zadziałało, Sam.
[trzask otwieranych drzwi]
- Cześć. - [dramatyczna muzyka]
Yyy…
Muszę wam coś powiedzieć.
Czyżby?
Tak. Zamierzam…
[muzyka narasta]
Zamierzam… odejść z pracy.
- [muzyka cichnie nagle] - [pstryknięcie]
[brama szumi]
[niepokojąca muzyka]
[muzyka narasta]
Witamy we Włościach.
Wasze miejsce, wasz czas.
- [dramatyczna muzyka] - [telewizory trzeszczą]
Uciekajcie. Uciekajcie!
[trzeszczą głośniej]
[jęczy]
[krztusi się]
Musimy im pomóc!
- Nie! - [szum rozbryzgu]
- Ja spadam. - [rzewna muzyka]
[tkanki bulgoczą]
[muzyka narasta]
[dyszy]
[chrapliwie] Kocham cię.
[dramatyczna muzyka]
[wrzeszczy wynaturzenie]
- [telewizory cichną] - [muzyka cichnie]
[cykanie świerszczy w tle]
[szum instalacji elektrycznej]
[spokojna muzyka]
Już po wszystkim?
Chyba tak.
- [Art] Pomocy! - [dramatyczna muzyka]
Pomóżcie Judy!
- [Wally] Połóżcie ją. - [Art] Spokojnie.
- [Judy jęczy] - [Art] Jestem przy tobie.
Jestem, kochanie. Dzwońcie po karetkę.
- Telefon mi padł. - Telewizory je usmażyły.
Przynieście mi ręcznik. Potrzebuję go. Dzięki.
[Wally] Judy, odsunę ci ręce. Podaj mi dłoń.
Pozwól, że to zabiorę. Muszę zobaczyć, co się dzieje.
Dobrze.
[przygnębiająco] Oj.
- Dobrze. Jezu. - [Judy jęczy]
[wzdycha] Potrzebuje szpitala. Nie mogę…
- [Art] To ją tam zabierz. - Ja…
Nie zdążymy.
[Art desperacko] Nie! Nie!
- Nie! Nie! Nie! - Już.
Trzymaj się, kochanie. Jestem tu.
Nie odchodź.
Zostań ze mną. Nie odchodź.
[Judy] Pamiętasz…
[spokojna muzyka]
…jak pojechaliśmy z dziećmi do Wielkiego Kanionu?
Pamiętam, jak próbowaliśmy tam dotrzeć.
Zgubiliśmy się.
Wiedziałem, gdzie jestem.
Nie wiedziałem tylko, jak dotrzeć do celu.
Zatrzymaliśmy się przy dużym, pustym jeziorze…
na zupełnym odludziu.
[Judy] Wskoczyliśmy do wody.
Pływaliśmy w ubraniach.
Tak pięknie wyglądałaś… [pociąga nosem]
…stojąc w wodzie i śmiejąc się z dziećmi.
[mruczy błogo] To był dobry dzień.
Nigdy nie dotarliśmy do Wielkiego Kanionu.
Nie, Judy, nie!
Nie, Judy!
No już, kochanie. [łka]
Kochanie!
Judy.
[Art łka]
[tajemnicza muzyka]
Czego ona chce?
Chce pomóc.
Art, spokojnie. Możesz jej zaufać.
- [szklisty szum] - [epicka muzyka]
[muzyka narasta]
[muzyka cichnie]
[krztusi się]
- To jakiś cud. - [epicka muzyka]
- [śmieje się] - To cud.
[Matka stęka wykończona]
Muszę ją zabrać do jaskini. Już.
[niepokojąca muzyka]
- [Art] Ostrożnie. - [Wally] Trzymam.
Już prawie. Raz, dwa, powoli.
- [Wally] Dobra. - Idę z tobą.
- Mam iść sam. - [Claire] Nie obchodzi mnie to.
- Jesteś moim tatą. Nie puszczę cię… - [Sam] Claire.
[wzdycha]
Nie mogłem pomóc mamie.
- [rzewna muzyka] - I nie pomogłem tobie.
Ale jej mogę pomóc.
Musisz mi zaufać, Claire.
Proszę.
Dobrze, ale nie będę zadowolona.
Papatki dla piratki.
Narka dla kanarka.
Hej, kowboju, uważaj na siebie.
Szerokiej drogi.
Zadzwoń, jak dojedziesz.
Dziękuję.
[muzyka narasta]
[niepokojąca muzyka]
[ręka trzeszczy]
[dramatyczna muzyka]
[muzyka cichnie]
[Sam] Ostrożnie.
Proszę bardzo.
Udało się.
- [spokojna muzyka] - [charczy cicho]
Nie ma za co.
[przesterowany szept]
Eksplozja? Co to znaczy?
Że niby ty eksplodujesz?
Poczekaj. Daj mi odejść.
[jęczy ostrzegawczo]
[Matka jęczy rozpaczliwie]
Wiesz co, po namyśle…
[Sam stęka]
Postanowiłem anulować twoją umowę.
Nie nadajesz się do Włości, Sam.
- [Sam stęka] - [jęczy rozpaczliwie]
- Zabrałeś mi żonę. - [Sam stęka]
To nie miało się tak skończyć, Sam.
[charczy]
Ożywię ją.
Nie masz pojęcia, do czego Matka…
Do czego jest zdolna.
[Matka charczy]
Wszystko, co niby osiągnąłeś, wciąż można cofnąć.
Już dobrze.
[Matka jęczy]
Odpuść.
Nigdy.
[przesterowany krzyk w oddali]
[dramatyczna muzyka]
Nie! Nie!
Puść mnie!
[młode popiskują]
[stęka]
[młode skowyczą]
Nie mogę…
Nie mogę umrzeć!
Każdy umiera.
Witaj w klubie.
[wrzeszczy]
[muzyka narasta]
[huk]
- [pisk] - [muzyka cichnie]
[utwór Thunder Road Bruce’a Springsteena gra w tle]
[skwierczenie]
Lilly?
Cześć, stary zrzędo.
[łka]
To naprawdę ty?
To ja.
Jak?
Matka ci dziękuje.
Czas to dar.
Ile go mamy?
Będziesz tak stał i pytał, czy…
zatańczysz ze swoją piękną żoną?
[Thunder Road gra coraz głośniej]
[utwór cichnie stopniowo]
Znowu będziemy razem.
Zawsze jesteśmy razem.
[echo utworu Thunder Road]
- [dramatyczna muzyka] - [jęczy]
[wzdycha]
[Renee] Sam!
Sam.
- Sam. - [pogodna muzyka]
Hej.
[Sam stęka]
Co wy tu robicie?
Umówiliśmy się w jaskini, pamiętasz?
No tak.
[Paz] Czy to Matka?
Tak.
Ma już spokój.
[epicka muzyka]
To co, wracamy do domu?
Mnie pasuje.
[muzyka narasta]
[muzyka cichnie]
- [utwór rockowy gra w domu] - [śmiechy w tle]
Wow!
Kolacja gotowa.
- Pomogę ci, tato. - [Sam] Jest gorące.
- Wiem. - [Sam] Trzymasz?
Dobra, Art. Są tu dzieci. Schowaj magiczne grzybki.
Kochanie, poza tobą nie potrzebuję już żadnej magii.
[zaśmiewa się]
- [Sam] Idą wędliny. - O!
Dzięki. Mam już swoje przekąski.
- Co to jest? - [Sam] Salami, ser, owoce.
- [Sam] Częstujcie się. - Proszę.
- Coś ci cieknie. - [Sam] Hę?
- [Sam] Mało to apetyczne. - Idź się wytrzyj.
Czekaj. Mam coś dla ciebie.
- Pamiętałeś? - Pamiętałem.
Dziękuję.
- [Renee] Tydzień w Rzymie. - Super.
- Potem Florencja. - Boże. Uwielbiam Florencję.
- Musisz lecieć! - Serio?
O Boże, tak.
Ostrzegam. Wally chyba wprosi się wam na wycieczkę.
- Jakoś mnie to nie dziwi. - [Sam chichocze]
[Paz] O czym rozmawiacie?
- [Wally] O naszej podróży. - [Paz] Naszej…
[utwór gra dalej w tle]
[Claire zza drzwi] Tato, chcesz burgera czy hot doga?
[mruczy zamyślony]
Poproszę jedno i drugie.
- [Claire] Dobra. Pośpiesz się. - Jasne.
[trzeszczy]
- [tajemnicza muzyka] - [parska]
[dokazywanie w domu]
[epicka muzyka]
[muzyka narasta]
- [trzask] - [muzyka cichnie nagle]
[muzyka rockowa]