- Espera, queres salvar a Madre? - Si.
Non, temos un plan.
O plan é salvarte e matar a Madre.
- Pois cambio repentino. - Xa houbo un. Non queremos outro.
Podédesme dicir que raios pasa aquí?
- É unha historia longa e moi rara. - Pois resumídea.
Estamos de merda ata as orellas.
A ver, resumindo, un home chamado Edward entrou na miña casa
e díxome que había un moucho nas paredes.
Que pasa?
De todo. Onde andas?
Polos camiños secundarios. A ver, que pasa?
Por onde empezo?
Fixen algo un pouco impulsivo e armeina de carallo.
Que queres dicir?
Digamos que secuestrei a Madre.
O que?
Oe, intento salvar o mundo, así que cambia ese ton.
…foi á súa casa pola noite…
Vale, vai ó centro social.
Cerrárono polo aniversario. Verémonos alí.
Vale. Espera, ti e quen máis?
Xuntámonos un grupiño de traballo interesante.
Cambio e corto.
Vale, seguro que… Será posible!
E Art roubou a furgoneta da lavandería.
E ben roubada.
Veredes, teño boas e malas noticias.
Wally ten a Madre.
En serio?
Si. Díxenlle de quedar no centro social.
Art.
Triplo cambio de plans. Agarrádevos.
Madre estaba aquí cando fixen a rolda hai unhas horas.
Wally non puido levala lon…
- Cala. - Vale.
Os canallas dos amigos de Sam Cooper sacárono da Mansión.
Están fuxindo.
Pero non te preocupes. Puxen os meus mellores homes…
Puxen os meus mellores homes nas saídas.
Ninguén vai escapar de The Boroughs.
E mentres tanto…
E mentres tanto, temos que manter as aparencias.
Teño que dar o meu discurso e ti tes que…
Danme igual os discursos.
E Sam Cooper.
O único que importa é Madre.
Atopareina.
Tes que confiar en min.
Acaso non sufrimos abondo?
Tranquila, meu amor.
O tempo está da nosa parte.
Ola a todos.
Moi boas.
Ola.
Ai, Deus.
Canta xente.
Ola.
A ver.
Ai, non.
Temos que ir en modo incógnito.
Por aí non.
Grazas por acompañarnos nesta noite sorprendentemente fresca.
Imos deixar quietiñas as extremidades para que ninguén…
Desculpe, señor. Onde van?
Ah, a miña dona e mais eu só estabamos desfrutando da festa.
A súa dona ten nome?
Si, home. Claro que ten nome.
Chámase Petunia.
Véxoo ocupado.
Vamos, Prudence, mellor imos a outro sitio.
Teño que falar co xefe.
Aquí estaremos a salvo mentres non chega Wally.
Lúgubre é un anaco.
Mellor non chamar a atención.
Certo.
Hai obxectos perdidos baixo esa mesa.
Por se queredes intentar pasar desapercibidos.
Papá…
Estás ben?
Papá?
Que pasa?
Está aquí.
Ola. Sentimos a tardanza.
E sen máis dilación,
é un pracer para min presentar o home do momento.
Todos o coñecedes e todos o queredes. Eu tamén o quero.
O noso condenadamente atractivo CEO, Blaine Shaw.
Ola, amigos. Grazas. Moitas grazas. Sodes moi amables.
É un pracer para min darvos a benvida ó 75.º aniversario de The Boroughs.
Os aniversarios dannos a oportunidade de reflexionar sobre o pasado
e de pensar no futuro.
Como dixo Robert Browning: "O mellor aínda non chegou."
En realidade…
Iso é mentira.
A frase completa é: "Envellece ó meu carón.
O mellor aínda non chegou."
Esa é outra mentira.
A única certeza que temos neste universo incerto
é que todo ten un fin.
O tempo é coma un ladrón na noite.
Róubanos a xuventude. A alegría. O amor.
Vainos desgastando pouco a pouco ata que…
o único que queda é po.
Pero aquí non.
The Boroughs é unha fortaleza.
Unha cidadela que resplandece na escuridade.
The Boroughs é unha promesa transformada en ladrillo e pedra que di:
"O mellor non está por chegar.
Xa o temos.
Está aquí.
Xuntos."
Temos que poñela a salvo, ben lonxe de The Boroughs.
Debería vela un médico. Non ten bo aspecto.
Non, eu son médico.
- Que hai do noso plan? - Queres matala?
A verdade é que xa non.
- É un milagre. - Está comendo xiz.
O seu sangue é a clave.
Dáme iso, cariño.
O seu sangue é a clave para curar enfermidades.
Toma, colle isto.
Adeus ás doenzas, adeus ó sufrimento.
Adeus á morte.
Daquela todo o mundo sería inmortal?
Os milagres teñen un prezo.
E quen o está pagando? Ti?
Ti?
É moi doado falar de hipóteses
cando non son os vosos pacientes os que están a morrer.
Cando non é o voso marido o que morre da puta sida.
Ou non vos atacan as vosas células.
Blaine e o seu persoal autómata atoparon a fonte da xuventude
e eu penso usala, vale?
Usareina para facer o ben, para buscar terapias,
para atopar o xeito de curar as persoas, de sandalas.
Persoas que…
Temos que axudala.
Xenial. Por fin alguén o entende.
Como a sacamos de aquí para que sexa libre?
Non, iso non é o que quere.
- Como o sabes? - Díxomo ela.
Estache falando?
Na miña mente.
E que quere, Sam?
Quere morrer.
Temos que levala á cova de Art.
Alí foi onde naceu.
Os seus fillos estivérona preparando para este momento.
Para o seu final.
Ten que ser alí e agora.
Nin de broma.
A decisión é dela.
Non. Non a deixarei morrer.
Wally, enténdote.
Hai moito que asimilar e sei que é moito pedir,
pero Blaine non vai deixar de usar The Boroughs como o seu bufete persoal.
Cre que a ninguén lle importan os vellos.
Nin ós propios vellos.
Debemos demostrar que se equivoca.
Temos que facerlle fronte.
Por Madre, por The Boroughs, por todos.
Jack poderá ter xustiza.
E nós poderemos ser heroes e arranxalo todo.
Déixaa ir.
Non.
Wally.
Non podo. Non o farei.
Temos que facelo.
Non quero morrer.
Seino, cariño.
Xa o sei.
E se pensase por un segundo
que torturar eternamente esta anciá te salvaría,
poríame da túa parte.
Pero non o fará.
Xa, pero…
estaría vivo.
Pero non serías… ti mesmo.
Así que déixame que te salve
agora que aínda podemos.
Vale…
Está ben.
Pero voute perseguir.
Iso espero.
- O resto da túa vida. - Vale.
Sam, estamos contigo.
- Como chegamos á cova? - As saídas están bloqueadas.
Teño unha idea.
Un, dous, tres.
Un momento, hai un túnel baixo a aula de cociña?
Dende aquí podemos chegar á cova.
- Que profundo. - Lanzamos unha moeda?
Antes de baixar aí, esqueciches mencionar algo máis?
Non. Ah, espera.
Wally extraeume líquido cefalorraquídeo
e Renee tiroulle un coche enriba a Hank.
Creo que iso é todo.
- Ola! Hai alguén na casa? - Merda, é Blaine.
Metédevos nos túneles. Gañarei tempo para que escapedes.
Por que tes que ser ti a salvadora?
Pedino primeiro.
Hai alguén na casa?
- Baixade xa. - Axúdame con Madre.
- Eu quedo contigo. - Colle.
Metede a Madre…
Sabemos que estades aquí.
Diantre. Quero saber que acabo de pisar?
Non queres, non.
Credes que Judy e Art estarán ben?
Vin a Judy enfadada. Eu mesmo a fixen enfadar.
Creme, quen debería preocuparse é Blaine.
- Que lle pasa? - Os seus fillos están por aí.
Blaine tenos encerrados baixo o centro de seguridade.
- Di que temos que rescatalos. - Non podemos rescatar a todos.
Son os seus fillos, Wally.
Iremos Paz e eu.
Por que nós?
Porque sabes onde están.
E porque Judy se puxo en plan heroína e agora tócache a ti.
Por iso tamén.
Liberaremos os teus nenos.
Prometido.
Veña, vémonos na cova.
Vale, e nós que facemos?
Ir nesa dirección.
Vale.
Onde está Madre?
A de quen? A túa?
Perdiches a túa nai? Moi mal, tío.
Ah, xa vexo cal é o problema.
A vosa pequena aventura alterouvos o sangue, alporizouvos.
Sentídesvos invencibles, pero, por desgraza, non o sodes,
así que dicídeme dunha vez onde está Madre.
Miraches no Señor Cocinas?
A todos lles gusta ese sitio.
Moi ben, por que non collemos todos un pouco de aire e nos calmamos, si?
- Onde está Madre? - Mala chispa te leve, Blaine.
Que vas facer?
Apártate dela!
Déixaa en paz!
A pesar de todo o que che fixo,
séguela querendo.
Que tenro.
Judy!
Non. Tranquilo.
A folla está cravada
nunha zona do intestino relativamente inofensiva.
Tardaría un día en desangrarse.
Cunha soa operación e se cadra unha pequena extirpación,
quedará como nova.
Así que dime… onde está Madre?
Vale, xa está ben.
Para!
A cousa estase poñendo interesante.
Agora a folla está a uns milímetros de certos órganos vitais.
Xa falamos de dúas ou tres operacións. Necesitará unha bolsa de colostomía,
pero o que máis me preocupa é a hemorraxia interna.
Non.
En menos dunha hora afogará no seu propio sangue.
Por que fas isto?
Por que facemos todos as cousas?
Por amor.
Dime onde está Madre.
O forno está arrancado.
Están nos túneles.
- Vana levar á cova? - Si!
Judy… Xa te teño, nena.
Imos tras os outros?
Non. Ide ó centro de seguridade. Acurraládeos na súa rúa.
Estes veñen con nós por se necesitamos unha moeda de cambio.
Non hai ninguén.
Dáme a man.
Ten coidado.
Xa te teño. Iso é.
Deus, aquí fede.
Estannos mirando.
Xa, terán curiosidade.
Ei, o panel de control.
Non funciona. As gaiolas non se abren.
- Fai falta unha chave. - Si.
Ola, parelliña.
Benvidos ó meu humilde fogar.
A rede de túneles máis longa do mundo está baixo Disney World.
Chámanlle Utilidor.
Non, esa non é a rede de túneles máis longa do mundo.
- Si que o é. - Non, é a do acueduto de Delaware.
Non son túneles de servizo.
Non dixeches nada de servizo, só túneles.
Deixamos este tremendo debate sobre túneles para cando morra?
E agora por onde?
- Por aí. - Estás seguro?
Ela si.
Que carallo?
- Saben que estamos aquí. - É unha trampa.
Non, estannos guiando.
Si, a unha trampa.
Seguramente, pero non temos outra opción.
- Pois… - Vamos.
Sempre foi tan cabezón?
Non te fas unha idea.
Ei, esperádeme.
Tranquilo, fenómeno.
Non creo que poida pelexar moito despois da miña pequena colisión,
pero non me apetece comprobalo.
Como era a banda na que estabas?
Cowboy Renegade?
Vós si que sabiades facer rock and roll.
- Non sabía que eras o noso fan. - Si.
Pensei que ti e mais eu podiamos ser amigos.
Sabes? En plan… homes.
Non é fácil cando es o xefe.
Xa.
E agora quitáronme o meu traballo
e encerráronme aquí abaixo cos nenos ata que estea "presentable".
Xa, o mínimo por parte de Blaine sería conseguirche un bo hotel.
Éche ben certo.
Sabedes que? Pasei de traballar nunha prisión a vivir nunha.
Todo grazas a Blaine.
Por que non nos axudas?
Por que ía facer iso?
Porque non hai nada mellor que devolverlle a xogada
a quen cha fixo primeiro.
Que lle dean a Blaine.
E ti que?
Eu?
Deixarei que o tempo faga o que mellor sabe facer.
Borralo todo.
Seguro que esas cousas non nos van esnaquizar?
Non.
- Despexado. - Wally, axúdame.
Ben. Cóllelle o brazo.
Non, o teu.
Onde a poño?
Na cadeira.
- Vale. - Pona aquí.
Ola? Alguén me bota unha man?
Estás ben?
Ei? Ola?
Vale. Xa vou.
- Agárrate. Xa estou aquí. - Xenial.
Rapaces, temos que supoñer que Blaine estará de camiño.
Non hai tempo que perder.
Collamos o meu coche.
Para ir a onde? Seguiremos atrapados en The Boroughs.
Non, farémoslles fronte.
Que fronte? Non temos armas,
a non ser que sexan alérxicos ó deseño moderno.
- Temos unha arma. - Non funciona.
Si que funciona.
Cambiei o transformador para evitar a sobrecarga dos amplificadores.
Engadín máis bobina para aumentar a potencia do feixe, pero…
E os picos de tensión?
Condensadores de mica prateada.
Sinto interromper este momento friki entre pai e filla, pero veñen os malos.
Certo. Levemos as teles ó garaxe. Teño un plan.
- Vale. - Oh.
Vale.
Espero que isto funcione, Sam.
Ola.
- Hai algo que debedes saber. - Ah, si?
Si, eu…
Eu… dimito.
Benvidos a The Boroughs.
Onde viviredes o mellor das vosas vidas.
Correde!
Temos que axudarlles!
Non!
Eu marcho.
Quérote.
Acabouse?
Iso creo.
Axuda!
É Judy, axudádeme!
- Déitaa. - Está todo ben.
Estou aquí, nena.
Estou contigo. Chamade a emerxencias.
O meu móbil morreu.
A explosión das teles fritiunos todos.
Traédeme unha toalla. Necesito unha toalla. Vale. Grazas. A ver.
Vale, vouche mover as mans, Judy. Dáme a man.
Teño que movercha para ver que temos aquí, vale?
Vale.
Vale. Meu Deus.
Ten que ir ó hospital. Eu non podo…
- Pois levémola. - Non…
Non lle queda tempo.
Non!
- Eu… - Non!
- Ei.
Vamos, nena. Estou aquí.
Non te vaias.
Aguanta comigo. Non te vaias.
Lémbraste…
de cando fomos ó Gran Canón cos rapaces?
Lembro que intentamos ir ó Gran Canón.
Perdémonos pola túa culpa.
Sabía onde estaba.
Pero non sabía como chegar a onde queriamos chegar.
Paramos nun vello e enorme lago baleiro…
no medio do nada.
Metémonos dentro.
Bañámonos con roupa.
Ai, nena, estabas fermosa.
Alí de pé na auga, rindo cos nosos nenos.
Foi un gran día.
Pero non conseguimos chegar ó Gran Canón.
Non, Judy, non!
Non, Judy!
Vamos, nena.
Por favor, cariño!
Judy.
Que quere?
Quere axudar.
Art, tranquilo. Podes confiar nela.
É un milagre.
Teño que levala á cova. Xa.
Vale.
- Con coidado. - Téñoas.
Ben.
Xa case está. Un, dous, amodo.
- Xenial. - Eu vou contigo.
- Dixo que teño que ir só. - Dáme igual.
- Es o meu pai. Non vou deixar que… - Claire…
Non puiden axudar a túa nai.
E a ti tampouco che axudei moito.
Pero podo axudarlle a ela.
Tes que confiar en min, Claire.
Por favor.
Vale, pero fágoo de mala gana.
Vémonos axiña, xoubiña.
Chau, chau, bacallau.
Oe, vaqueiro, ten coidado.
Non te perdas.
Chama cando chegues.
Grazas.
Con coidadiño.
Iso é.
Conseguíchelo.
De nada.
Estoupar? A que te refires con "estoupar"?
Epa, refíreste a que ti vas estoupar?
Espera, aínda non. Déixame marchar.
Sabes que? Penseino mellor…
Decidín rescindirche o contrato.
Non es carne de The Boroughs, Sam.
Arrebatáchesme a miña muller.
Isto non tiña que acabar así, Sam.
Vouna traer de volta.
Non tes nin idea do que é Madre…
Do que é capaz.
Todo o que cres que conseguiches pódese desfacer.
Non pasa nada.
Sé libre.
Nunca.
Non!
Sóltame!
Non…
Non, non podo…
Non podo morrer!
Todo o mundo morre.
Benvido ó club.
Lilly?
Ola, vello rosmón.
Es ti de verdade?
Son eu.
Como?
É a súa forma de agradecercho.
O tempo é un agasallo.
Canto tempo temos?
Vas quedar aí facendo preguntas ou…
vas bailar coa túa fermosa muller?
Volveremos estar xuntos.
Ti e mais eu estamos xuntos sempre.
Sam!
Sam.
Ei.
Que facedes vós aquí?
Iamos vernos todos na cova, recordas?
Ah, si.
Esa é Madre?
Si.
Agora está en paz.
Que tal se volvemos á casa?
Por min ben.
Veña, a cea está lista.
- Papá. A ver, que che axudo. - Si, queima.
- Vale. - Tela?
Art, hoxe hai nenos, así que nada de cogomelos máxicos.
Tesouro, o único máxico que necesito es ti.
Traio embutido.
Ah, grazas. Xa teño algo para picar aquí.
- A ver, que temos por aquí? - Salchichón, queixo, froita.
- Proba. - Tomade.
Si.
- Estás sangrando. - Eh?
- Que noxo. - Vaite limpar. Quedo eu aquí.
Espera. Teño algo para ti.
- Acordácheste? - Acordeime.
Grazas.
- Imos unha semana a Roma. - Que ben.
- E despois a Florencia. - Deus, encántame Florencia.
- Tes que vir! - En serio?
Claro que si.
Un aviso. Creo que Wally vos vai estragar a gran viaxe.
Non me sorprende.
De que estades falando?
- Da nosa gran viaxe. - A nosa gran viaxe…
Papá, queres hamburguesa ou bocadillo de salchicha?
Un de cada, por favor.
Marchando. Bule.
Vale.
Subtítulos: Noelia Collazo