Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
POMOC DOMOWA
Witaj, Millie!
Dzień dobry, pani Winchester!
- Miło mi poznać. - Mów do mnie Nina.
Przygotowałam herbatę i poczęstunek.
Za wcześnie na wędliny i ser? To europejskie śniadanie.
Jesteś...
Masz za wysokie kwalifikacje jak na tę pracę.
Takie doświadczenie i skończony college.
Wiem.
Ale lubię pomagać w prowadzeniu domu.
Naprawdę?
Właściwej rodzinie.
Co sprowadziło cię do Nowego Jorku?
Tęskniłam za nim.
Dobrze mi było w Nowej Anglii, ale brakowało mi miasta.
Ale wiesz, że to praca z zamieszkaniem.
- Wspomniałam o tym w ogłoszeniu. - Tak.
Oczywiście.
O Boże.
Tęskniłam za przedmieściem,
nie za samym miastem. Jest trochę szalone.
Zgadzam się z tobą.
Praca polega na porządkowaniu, sprzątaniu,
gotowaniu, jeśli potrafisz.
- Uwielbiam gotować. - Wspaniale.
I będziesz mi też pomagać przy córce.
To Cecelia, Cece.
Ma 7 lat i jest cudowna.
Z przyjemnością ją poznam.
No dobrze.
Chcesz zwiedzić dom,
żeby ocenić w co się pakujesz?
Jasne.
To kuchnia.
Mój mąż, Andrew, zaprojektował cały dom.
- Jest architektem? - Nie, zajmuje się technologią.
Ale zwraca wielką uwagę na każdy detal.
Wiem, że te schody są pokręcone.
Andrew mówi, że kiedyś się na nich zabiję.
Jestem taka niezdara, że powinnam spisać testament.
Pod przeciwnej stronie domu jest druga klatka schodowa,
mniej awangardowa,
że tak powiem.
To jest królestwo Andrew,
ale możesz z niego korzystać.
Będziesz częścią rodziny,
co też oznacza wysłuchiwanie jego wykładu
o filmie "Barry Lyndon" jako niezrozumianym arcydziele.
To pokój dzienny na piętrze, którego praktycznie nie używamy.
Jesteś pewna, że potrzebujesz pomocy?
Oczekuję dziecka.
Nie będę miała czasu na utrzymywanie porządku.
Tylko nie mów Andrew, jest bardzo wcześnie.
Chcę być pewna, zanim mu powiem.
Gratuluję.
Dziękuję.
To pokój Cece.
Andrew zrobił dla niej miniaturę naszego domu.
Czyż nie słodki?
Pralnia jest w piwnicy.
To będzie twoja łazienka.
Twój pokój jest na górze.
Jest dość mały,
ale zapewnia prywatność.
To najważniejsze.
Ma też dużo światła.
Możesz go urządzić po swojemu.
Powiesić plakaty, postawić kwiaty w doniczkach.
Głośno puszczać muzykę,
bo na dole nic nie słychać. Co sądzisz?
- Jest idealny. - To dobrze.
Super.
Mam jeszcze w planie kilka rozmów, ale wkrótce podejmę decyzję.
Proszę.
Nie trzeba.
Nalegam.
Poświęciłaś czas, energię i benzynę.
Dziękuję.
Mam dobre przeczucie, Millie.
- Naprawdę. - Ja też.
Będę w kontakcie.
Nie odezwie się.
Byłam tam pierwszy i ostatni raz.
Jak tylko zacznie sprawdzać zobaczy,
że wszystko w CV jest kłamstwem.
Nawet nie noszę okularów,
tylko założyłam je, żeby wyglądać poważniej.
- Proszę. - Dzięki.
- Mogę dostać formularz o pracę? - Jasne.
- Proszę. - Dzięki.
Wiedziałam, że nie zadzwoni.
Czemu w ogóle myślałam, że mam szansę?
Ale przynajmniej mam z tego 20 dolarów.
Nie wiem, co zrobię.
Opuść szybę.
- Tu nie wolno spać. - Przepraszam.
Jechałam od mamy i poczułam się senna.
Zjechałam, żeby się zdrzemnąć.
To ona dzwoni. Mogę odebrać? Pewnie się martwi.
- Nie esemesować w czasie jazdy. - Obiecuję.
Halo?
- Mogę rozmawiać z Millie? - Przy telefonie.
Tu Nina Winchester.
Dzwonię zaproponować ci pracę.
Jeśli nadal jesteś zainteresowana.
- Masz pewnie milion innych ofert. - Nie.
Bardzo chętnie, zgadzam się. Kiedy miałabym zacząć?
Jak najszybciej?
- Dziś po południu? - Wiesz co?
- Byłoby wspaniale. - Dobrze.
Muszę kończyć, pa.
Jestem Millie. Pracujesz dla Winchesterów?
Chcę wjechać, ale nie znam kodu.
Nina?
Tu Millie.
Nina?
Millie!
Witaj, przepraszam.
Miałam zostawić otwartą bramę. Przynieść rzeczy z samochodu?
- Nie, to wszystko. - Świetnie.
Resztę zostawiłam w magazynie.
Zaniosę je do twojego pokoju.
Muszę napisać inspirujące wystąpienie na Radę rodziców.
Zamknę się w gabinecie.
Środki do sprzątania są w tamtej szafce.
Nie masz okularów.
Nie noszę ich cały czas. Mam soczewki.
Lepiej wyglądasz bez nich.
No dobrze.
Będę na piętrze.
Będzie fajnie, Millie!
Nie staje się butami na meblach.
Hej.
Ty jesteś Cece.
Ja jestem Millie.
Dzień dobry.
Cześć! Poznałeś Millie.
Millie będzie z nami mieszkać
i pomagać w gotowaniu i sprzątaniu. I wiesz co?
Jak ją ładnie poprosisz, to może zagra z tobą w planszówki.
Będzie tu mieszkać?
Tak, mówiłam ci,
że będzie mieszkać w pokoju gościnnym.
Czy dom nie wygląda niesamowicie? Spójrz tylko.
- Dziękuję. - W takim razie, witaj, Millie.
Dziękuję.
Jesteś głodna? Obiad dla 3 osób da się podzielić na 4.
Raczej pójdę na górę się rozpakować.
- Na pewno? - Zejdę na dół, jak zjecie
i posprzątam.
Rozpakuj się, bez pośpiechu.
- Cieszymy się, że jesteś. - Daj znać, jak zmienisz zdanie.
Znowu zamówiłeś ze złej restauracji.
Puk, puk.
Cześć.
To okno się niestety nie otwiera,
ale jest dobra wentylacja, więc nie będzie zaduchu.
Przyniosłam ci kolację. Andrew zawsze zamawia za dużo.
Włożyłam ci wody do lodówki.
Nie chcę sprawiać kłopotu,
ale gdyby można było otworzyć to okno
i wpuścić trochę świeżego powietrza...
Zgadzam się, dobry pomysł.
Porozmawiam ze złotą rączką.
To ten facet na podwórzu?
Nie, to Enzo, ogrodnik.
I gdybym mogła dostać klucz do zamka.
O Boże, no tak, zamek.
Zatrzaskuje się.
Kiedyś Andrew trzymał tu dokumenty.
Ale, Boże.
Zamknięte okno, zatrzaskujące się drzwi.
Ale z nas potwory.
Zajmę się tym.
Zapomniałabym.
To dla ciebie, prezent.
Zobaczyłam też, że masz przedpotopowy telefon,
więc daje ci ten, z wgraną kartą kredytową,
do płacenia w sklepie i za benzynę.
Będę go pilnować, dziękuję.
Jestem taka szczęśliwa, że jesteś z nami.
Mogę cię przytulić?
Dziękuję, Millie.
Daj znać, jak będziesz czegoś potrzebować.
Cholera.
Nina?
- Gdzie one są?! - Co?
Moje notatki do dzisiejszego wystąpienia!
Były na blacie, a teraz ich nie ma.
- Gdzie one są?! - Nie widziałam żadnych notatek.
Gdzie one są?!
Nina...
Co się dzieje?
Millie wyrzuciła moje notatki.
Gdzie one są?!
Sprawdźmy w gabinecie.
Mam przemawiać na Radzie, a teraz nie mam nic!
Zapisałaś je na komputerze?
Napisałam ręcznie!
Kurwa!
Jak piszę ręcznie, lepiej mi się myśli.
Gdzie moje notatki?!
Chodź, przytul się.
Już dobrze.
Oddychaj głęboko.
Oddychaj.
Podniosę cię.
Oto plan. Zawiozę Cece do szkoły,
a ty weźmiesz gorący prysznic, potem zjesz śniadanie
i będziesz miała cały dzień na napisanie wystąpienia.
Zdążysz nawet do fryzjera.
Wystarczy ci czasu na zrobienie odrostów.
Kocham cię. Kocham cię.
Następnym razem musisz być ostrożniejsza.
Zmarnowałaś mi dzień.
Przepraszam.
Nie przejmuj się.
Nie wiem, co się z nią ostatnio dzieje.
Ma jakiś emocjonalny roller-coaster.
Pewnie z powodu...
Merkurego w rotacji wstecznej.
- Nie sądziłem, że znasz astrologię. - Owszem.
Pomogę ci sprzątać.
- Straszny pieprznik. - Zajmę się tym, a ty się przygotuj.
Masz zawieźć Cece.
Dzięki.
Jutro będzie lepiej.
Będzie lepiej, obiecuję.
Dobrze.
Cece, jedziemy!
Co tu robisz?
Pracuję.
A co ty tu robisz?
Ty...
Cholerny dom wariatów.
Nie bardzo pasuję do tych mam z Rady rodziców.
Nie wiedziałam, że tak mnie to zestresuje.
To wszystko przez te nowe hormony.
- Nie powiedziałabym nic Andrew. - Wyjdź.
Muszę wziąć prysznic. Obiad zrobisz później.
- Cudownie pachnie. - To kurczak piccata.
Wzięłam je dla Cece.
Fantastycznie. Ucieszy się.
Ktoś dzisiaj nie wziął przekąski, i mała balerina jest głodna.
Podaj jej już, a ja przyjdę za moment.
Hej, Cece.
Jak było na zajęciach?
Wolisz wodę czy sok?
Sok, ale szklanka jest brudna.
Właśnie wyjęłam ze zmywarki.
Sok to przywilej. Nie pije się go z brudnej szklanki.
Oczywiście.
Wygląda niesamowicie.
Prawda, Cece? Dużo lepsze od dinozaurowych nuggetsów.
Millie.
Usiądź z nami.
Już jadłam.
Nalegamy.
Prawda, Cece?
Mam nadzieję, że wam smakuje.
Proszę.
Hej.
Przepraszam, że przeszkadzam.
Mam coś dla ciebie, Cece nalegała.
Jest słodka.
Nie, nie.
Absolutnie nie.
Chcę, żebyś czuła się tu bezpiecznie.
Tak się czuję.
Klucz wedle życzenia.
Dzięki.
Jak wieczór z Andrew?
Dobrze.
Zrobiłam kurczaka piccata.
Chodzący ideał, prawda?
Udaje, że smakuje mu wszystko, co ugotuję.
Dużo bekonu.
Chcesz nas zabić?
Dokąd idziesz?
Soboty mam wolne.
Nie tak się umawiałyśmy?
Nie mogę ci dać wolnego.
Przepadła mi wizyta u fryzjera,
bo wyrzuciłaś moje notatki.
Pamiętasz?
Mam ważne spotkanie.
Masz spotkanie?
Co za spotkanie?
Wystarczy mi parę godzin i wrócę.
Absolutnie nie.
- Kochanie. - Co?
Może iść.
- Ale to twój wolny dzień. - Właśnie dlatego.
Pójdziemy do parku puścić latawca.
Najpierw pączki, potem latawiec, a na końcu balet.
Idź, nie spiesz się.
- Pa, mamo. - Pa, skarbie.
Dobrej zabawy.
Dzięki.
Departament zwolnień warunkowych
- Co u ciebie? - Dobrze.
Wciąż piszesz pamiętnik?
Tak, chce pani przeczytać?
O nie, mam tony do przeczytania.
Zrezygnowałaś z pracy w Charlie's?
Posada pomocy domowej
spadła mi z nieba.
Z zamieszkaniem, więc oszczędzam na czynszu.
To dobrze.
Tu jest mój nowy adres i numer telefonu.
Rodzina jest niesamowita.
Mam szczęście.
Ciężko ci poznawać nowych ludzi, mieszkając z rodziną.
Można tak pomyśleć.
Ale spotkałam mnóstwo fajnych niań.
Męskie nianie też?
Pytasz mnie o moje życie miłosne?
Czy korzystam z Tindera albo poluję na kolesiów,
- bo przez 10 lat z nikim nie spałam? - Nie.
Mówię tylko, że ważne są kontakty z ludźmi.
Owszem.
Trzymaj się tej pracy.
I ogarniaj życie.
Bo wylądujesz z powrotem w Bedford,
odsiadując 5 lat, które ci zostało.
A tego bym dla ciebie nie chciała.
Ja też nie.
Cześć, Nina.
Musisz odebrać Cece z baletu o 1:45. Nie spóźnij się.
Gdzie to jest? Nina?
Szkoła baletowa, zajęcia z baletu.
Małe dzieci.
Kurwa.
Tendu w prawo.
Dygnięcie i w lewo.
Stopa z tyłu.
Doskonale.
Wspaniale tańczyłyście, dziękuję.
Weźcie torby i buty.
Dobra robota.
Kogo szukasz?
Cecilii Winchester.
Jesteś nową dziewczyną Niny?
Tak. Millie.
Cześć.
Cece! Przyjechałam cię odebrać.
Nocuję dziś u Emmy.
Ustaliłyśmy to dawno temu. Ma wszystkie rzeczy.
Nie, nie.
Nina zadzwoniła, żebym ją odebrała, może zmieniła zdanie.
Sprawdzę.
Nina!
Tu Patrice.
Jest tu twoja dziewczyna. Upiera się, że ma zabrać Cece.
Wiem.
Żaden problem.
Znalezienie rzetelnej pomocy jest niemożliwe.
Chcesz się upewnić?
Miłej zabawy.
Problem rozwiązany.
Trzymaj się. Pa.
One są naprawdę piękne.
Tak się cieszę, że będziemy ich używać.
Mają klasyczny wzór.
Millie.
Mówiłam ci, że Cece śpi u koleżanki.
A ty robisz sceny.
Pozwalasz, żeby pomoc domowa tak się ubierała?
To mama Andrew, pani Winchester.
Redukuje dobytek i przyniosła serwis jej matki.
Czyż nie piękny?
Czyż nie?
- Tak. - Wiem.
Andrew uwielbia te naczynia.
Połóż je w bezpiecznym miejscu,
bo Nina jeszcze się potknie i je rozbije.
Winna zarzucanych czynów.
Andrew!
Mamo.
- A gdzie twój krawat? - Wiem, wyglądam zbyt swobodnie.
- Masz bajeczne włosy, bez odrostów. - Dziękuję.
- Czy to jest to, co myślę? - Owszem.
Nie mogę się doczekać,
- by z nich zjeść. - Rodzinna pamiątka.
- Cieszę się, że wróciła. - Ja też.
Pieprzone okno.
Naczynia są w zlewie.
- Wiem, chcę, żeby odmokły. - Odmakają już 3 dni.
W domu, gdy wszyscy wychodzą.
Zadam ci...
Nie zapytam cię, co sprzedajesz. Teraz podejdę do Patsy.
"Rodzinny spór".
Przepraszam.
Nie mogłam zasnąć.
- Pójdę na górę. - Nie, zostań.
Daj spokój.
Zostań.
Uwielbiam ten show.
Ja też.
Widziałam tylko ten ze Stevem Harveyem.
Tak?
To jest klasyka, z Richardem Dawsonem.
Ikona mody.
- Ekspert. - Tak?
- Ma spektakularne bokobrody. - Oj tak.
Moja rodzina by wymiatała.
Są jak sępy. Szczególnie mama.
A ty?
Twoi rodzice zagraliby?
Nie utrzymujemy kontaktu.
Przykro mi.
Musi ci być ciężko.
Właściwie nie.
Nawet jeśli utrzymywalibyśmy kontakt,
nie zagraliby.
Są zaprzeczeniem zabawy.
Wiesz co?
Możesz być w naszej drużynie.
Ja, ty, Nina i moja mama.
A rodzice Niny?
Zmarli jak była dzieckiem.
- To okropne. - Tak.
To niewiarygodna historia. Zginęli w pożarze domu.
Nikt nie wie, co zaprószyło ogień.
Nina uciekła, a rodzice nie.
Przez długi czas policja uważała, że ona...
Wyobrażasz sobie?
Żyć z tym przez całe życie?
- To byłoby straszne. - Co byłoby straszne?
Jesteś.
Hej.
Nie śpisz?
Ja mogę cię spytać o to samo.
Oglądam "Rodzinny spór".
- O 2 w nocy? - Chcesz się dosiąść?
Obejrzeć Dawsona?
Nie, dziękuję.
Skarbie, jest 2 w nocy.
Dobrze.
Idę do łóżka.
Powiesz mi, jak się skończyło.
Dobranoc.
Zaraz przyjdę.
Ptak z kreskówek, mała Katie. Pozostały trzy odpowiedzi.
Kaczor Duffy.
Już późno, pójdę spać.
Nie sprawdziłaś się.
- Co? - Nie sprawdziłaś się.
Spakuj swoje rzeczy
i wyjedź rano, zanim obudzi się Cece.
- Żeby się nie zdenerwowała. - Nie, Nina.
Nie wiedziałam, że ktoś tu będzie.
- Mówiłaś, że mogę tu przychodzić. - Musisz też zwrócić telefon.
Proszę.
Zrobię wszystko, żeby ci to wynagrodzić.
Możesz mi dać jeszcze jedną szansę?
Dobrze.
Masz tydzień.
Ale od teraz masz się odpowiednio ubierać.
Oczywiście, przepraszam.
Millie?
Trzymaj się z daleka od mojego męża.
Moja niania ciągle mówi o jej zdechłym psie,
a ja nie chcę być jakąś świnią,
ale nie zajmuję się terapią żałoby po psie.
Przez to Emma jest spóźniona do szkoły,
a ja na jogę.
A wiecie czym dla mnie jest joga?
- Prawdziwe nieszczęście. - Dziękuję.
My też wkrótce będziemy szukać niani.
- O Boże, Nina! Jesteś w ciąży! - Wiedziałam.
Jeszcze nie.
Ale mamy plan.
Idziemy do specjalisty od płodności.
Świetnie.
Andrew nie zamierza na tym oszczędzać. Więc tak.
To wspaniale.
Znajdziemy ci najwspanialszą nianię.
Bez dwóch zdań.
To pediatra Cece. Zaraz wrócę.
Nalej herbatę.
O Boże, naprawdę myślałam, że jest w ciąży.
Zauważyłyście jej skórę?
I te odrosty.
Powinna bardziej o siebie dbać dla Andrew.
Jest taki przystojny.
Szczególnie, że mają taką niepodważalną intercyzę.
Nie miała grosza przy duszy, gdy się pobrali.
Wyląduje na ulicy, jak nie weźmie się w garść.
Andrew dostanie opiekę nad Cece.
Oczywiście, po tym co zrobiła.
Ile miesięcy spędziła na tym oddziale psychiatrycznym?
- Dziewięć. - Dziewięć miesięcy.
Nie wiem, jak on z nią wytrzymuje.
Jest święty.
- Naprawdę. - Święte ciacho.
Co przegapiłam?
Rozmawiałyśmy o wiosennej zbiórce charytatywnej.
Trzeba wymyślić cel.
Przestań się czaić.
Te kobiety miały rację co do jednego.
Andrew jest święty, znosząc Ninę.
Nie do wiary, że skłamała o ciąży.
Wszystko, co mówiła, to kłamstwa.
To nie hormony robiły z niej wariatkę,
ona jest wariatką.
Biedny Andrew.
Wybywam stąd, jak tylko zaoszczędzę dość forsy.
Dzisiaj nie było katastrofy.
Dziękuję.
Chcę, żebyś została z Cece w następną sobotę.
Mamy z Andrew spotkanie na mieście.
Wiem, że to twój wolny dzień,
ale zakładam, że to nie będzie problem.
Będziemy się dobrze bawić.
Haloperidol.
Ostra psychoza.
Cześć, Lexi, tu Millie.
Muszę sobie dorobić, żeby rzucić tę pracę.
Mogłabym zapytać twojego kuzyna o pracę w magazynie?
Mogę robić wszystko. Sprzątać, nosić pudła, myć toalety.
Muszę się stąd wyrwać.
Wychodzisz?
Co?
Nie, nie.
Przygotuję ci lunch.
Na co masz ochotę?
Kanapkę bolońską.
Przez telefon powiedziałaś, że musisz się stąd wyrwać.
Przesłyszałaś się.
Zaraz będzie kanapka.
Jak było w szkole w tym tygodniu?
Dowiedziałaś się czegoś ciekawego?
To jest szkoła. Nie ma nic ciekawego.
A chłopcy?
- Podoba ci się któryś? - Nie. Co to w ogóle za pytanie?
Chciałam porozmawiać.
Zapomnij.
I tak nie jestem głodna.
Nie musisz być moją przyjaciółką. To nie należy do twoich obowiązków.
Ale chciałabym być.
Czemu?
Bo cię lubię.
Wcale nie.
Chcesz sok czy wodę?
Proszę sok.
Nie rozlej. Sok to przywilej.
- Byłaś dzisiaj u fryzjera? - Tak.
- Wyglądasz bardzo ładnie. - Dziękuję.
Chcesz dinozaurowe nuggetsy z ketchupem?
Ketchup brudzi.
Owszem.
Skąd masz tego trolla?
Byłaś w moim pokoju?
Ten troll jest dla mnie bardzo ważny.
Nie chcę, żebyś wchodziła do mojego pokoju, rozumiesz?
- Nie chodź na strych. - Ty też.
Cece, idź się pobawić do swojego pokoju.
Co się stało?
Przedwczesna niewydolność jajników. Staramy się od lat.
Teraz znamy powód.
Przykro mi.
Zawsze chciałem mieć dużo dzieci.
Całą drużynę piłkarską.
Nina i ja byliśmy jedynakami, jak ty.
- Przynajmniej macie Cece. - Oczywiście.
Wiem, że to brzmi egoistycznie.
Kocham Cece.
Ale zawsze chciałem mieć własne dziecko.
Nie wiedziałam...
Cece jest moją córką.
Tyle że nie biologiczną.
Jesteś wspaniałym ojcem.
Nie wiem, jak ona to przyjmie.
Ostatnio jest taka wrażliwa.
Nie zniesie tego rozczarowania.
Ma ciebie.
Myślę, że to za mało.
To niesprawiedliwe! Robiłam wszystko, co mogłam.
To nie twoja wina.
Wolałbyś się mnie pozbyć.
Nie! Nina!
Andrew, wszystko w porządku?
Co?
Wszystko w porządku?
Podsłuchałaś, jak te dziwki mówiły, że jestem wariatką?
Że nie zasługuję na takiego męża?
Że powinnam być w wariatkowie?
Andrew?
Daj to.
- Owiń tym rękę. - Dziękuję.
Cała i zdrowa.
Posprzątałam bałagan.
Przepraszam, że skłamałam o dziecku.
Po prostu
chciałam coś zamanifestować.
W porządku, rozumiem.
Nie wiem, jak stawię czoła matce Andrew.
W każdym razie,
zrozumiałam, że nie mogę tego rozpamiętywać, tylko zacząć od nowa.
Te rzeczy są jak nowe i chcę ci je dać.
Nie mogę.
Serio, wyrzuciłabym je do kontenera.
Na tobie będą cudownie wyglądać.
Millie, weź je.
Dziękuję.
Andrew wziął Cece na naleśniki,
więc nie musisz się martwić o śniadanie.
Ale poproszę cię o przysługę.
Znajdź bilety na musical "Rozgrywka".
Andrew bardzo chciał go obejrzeć,
a ja chcę mu wynagrodzić wczorajsze.
Oczywiście.
Na tę sobotę.
Jak się uda.
I noc w jakimś luksusowym hotelu,
w romantycznym apartamencie.
Cece będzie u koleżanki.
Załatwię, żeby była poza domem,
a ty będziesz miała wolny weekend.
Brzmi wspaniale.
Zobaczę, co załatwię.
Ratujesz mi życie, Millie.
Nie wiem, co bym zrobiła bez ciebie.
Jesteś od Winchesterów?
Tak.
Ja od Leightonów.
- Susanne? - No tak.
Cece nie jest zbyt dobra.
Nikt jej tego nie powie.
Nie po tym wszystkim, co przeszła.
Co masz na myśli?
Serio? Ma psychiczną matkę.
Wiem, że spędziła trochę czasu w szpitalu.
Nina próbowała utopić córkę w wannie.
Co?
Wszystkie suki z Rady rodziców o tym mówią.
Kiedy Cece była mała, Nina włożyła ją do wanny z odkręconą wodą
i próbowała ze sobą skończyć połykając furę tabletek.
Jej mąż zaniepokoił się, gdy nie mógł się z nią skontaktować
i zadzwonił na policję, żeby sprawdzili.
Nieźle pojebane, co?
Dobra robota, dziękuję.
Twój samochód śmierdzi jak brudne nogi.
Dziękuję.
Hej.
Co wiesz o tej rodzinie?
- Nie mówić po angielsku. - Nie kłam.
Wiem, że nie powinnaś tu być.
Czemu?
Zostaw go.
Nie rozmawiaj z Enzo.
Co to jest?
Bilety na Broadway i rezerwacja hotelowa.
- Na sobotę? - Tak.
Czemu miałabym cię prosić o bilety
na dzień, kiedy odwożę Cece na obóz?
- Czemu miałabym? - Nie wiem, ale prosiłaś.
Nieprawda.
Zakładam, że zwrot jest niemożliwy.
Zrobiłam to, o co mnie prosiłaś.
Odliczę ci od pensji.
Bardzo mi przykro, ale to był twój błąd
i musisz za niego zapłacić.
- Nie stać mnie. - Nie obchodzi mnie to!
- Twój błąd, musisz zapłacić. - Nie mam tyle.
- Dzień dobry. - Cześć.
Wykupiłem całą kwiaciarnię, gdyby nie to dostałabyś więcej.
Co jest?
Millie kupiła bezzwrotne bilety na weekend,
których nie możemy wykorzystać
i musi pokryć koszty.
Nie musi. Zadzwonię do banku i poproszę o anulowanie transakcji.
- To niemożliwe. - Możliwe.
Nie musisz za nic płacić.
Dziękuję.
Przepraszam.
Kochanie?
Potrzebuje tego wszystkiego na tydzień?
Nie chcę, żeby tęskniła za domem.
Przepraszam.
To ja przepraszam. Zwykle ubieram się przed wyjściem.
Nie, to moja wina.
Szedłem do ciebie, żeby się do czegoś przyznać.
Nie udało mi się odzyskać pieniędzy.
- Kurczę. - Tak.
Pomyślałem, żebyś ty poszła z jakimś znajomym na spektakl
i zanocowała w hotelu, bez względu na koszt. Weź kolację do pokoju.
- Chcę, żebyś się dobrze bawiła. - To bardzo...
Miło z twojej strony,
ale nie mogę, nie mam nikogo.
Musisz mieć kogoś.
Chciałabym, ale nie mam.
Rozumiem, no to... Pójdźmy we dwoje.
Wrócimy wieczorem.
Mogę osłodzić to wyjście
dorzucając kawałek pizzy z cydrem jabłkowym.
Ninie powiem,
że wymieniłem bilety na następny tydzień.
Nie możesz tego zrobić.
Daj spokój. Dobrze nam zrobi jakaś rozrywka.
Czemu nie?
Podobno to świetny spektakl.
Dobrze.
To idziemy.
Piękna sukienka.
Dziękuję, że idziesz.
- Jestem głodna. - Ja też zgłodniałem.
- Czyż pizza nie była częścią umowy? - Tak.
Ale wiesz co? Mam lepszy pomysł.
O kurczę, to było niesamowite.
To prawda.
Elegancka restauracja.
Czarująca
- w starym nowojorskim stylu. - Tak.
Nie wiem, co zamówić.
Może po trochu wszystkiego.
Wszystkiego?
- Nie damy rady. - Damy radę.
Lubisz martini?
Nie wiem.
To się dowiemy.
- Za nowe przygody. - Zdrowie.
Jesteś zabawna, opiekuńcza, świetna z dziećmi.
Nie rozumiem dlaczego sprzątasz domy. Powinnaś mieć lepsze życie.
Myślałaś kiedyś
co chciałabyś zrobić ze swoim czasem na Ziemi?
Nie wiem, raczej nie.
Czemu nie?
A ty?
Czy to twoje najlepsze życie?
Nie wiem, co robisz.
Prowadzę firmę przetwarzania danych, którą zostawił mi ojciec.
Zarabiam wielkie pieniądze
robiąc nudne rzeczy.
No widzisz.
Całe życie chciałem być mężem i ojcem.
To bardzo słodkie.
A ty? Chcesz mieć dzieci?
Tak.
Kiedyś.
I z właściwym człowiekiem.
Z Niną czuję się, jakbym wygrał los na loterii.
Powinienem czuć, że żyję najlepszym życiem.
- A tak nie jest? - Kocham żonę.
Naprawdę.
Tylko jest cały czas zła, a ja nie wiem, dlaczego.
Każda nasza rozmowa kończy się tyradą.
Ze mną jest tak samo.
Kiedyś była inna.
Była
kochająca i dobra, wspaniałomyślna.
Była czuła.
Chcę uczynić ją szczęśliwą,
ale naprawdę nie wiem jak.
To nie twoja wina.
Nie powinnam tego mówić.
Nienawidzę tego, jak cię traktuje.
Nienawidzę.
Nawet ja cię zawodzę.
Wcale nie.
Na pewno gdzieś tu można potańczyć.
- Chcesz potańczyć? - Zrobimy to?
Tak.
Idźmy potańczyć.
Chyba nie jesteś dość trzeźwa, by nas odwieźć?
Raczej nie.
No to mamy problem.
Proszę bardzo.
Są na tym samym piętrze.
Dziękuję.
Cholera, padł mi telefon.
Proszę.
- Dziękuję. - Miłego pobytu.
Dziękuję.
Do zobaczenia rano.
Dobranoc.
Nie rozpieprz sobie życia.
NINA: MILLIE, GDZIE JESTEŚ? ODBIERZ TELEFON! ZWALNIAM CIĘ!
Co jest?
Nie pisze serio. Porozmawiam z nią.
Chodź.
Chce zniszczyć mi życie i nie wiem dlaczego.
Nieprawda. Porozmawiam z nią.
Wiem, że nie jestem idealna, ale potrzebuję tej pracy.
Nie mogę jej stracić. Nie mogę tam wrócić.
Gdzie wrócić?
Nie stracisz pracy.
Wszystko będzie dobrze.
Obiecuję.
Nie płacz, już dobrze.
Wszystko będzie dobrze.
Zdejmij mi sukienkę.
Nina wcześniej wraca do domu.
Musimy być przed nią.
Musimy ruszać.
To zabrzmi kiczowato, ale nikt nie wygląda tak pięknie rano, jak ty.
Nina nie może się dowiedzieć.
I to nie może się powtórzyć.
Żałuję, że nie jest inaczej.
Żałuję, że nie spotkałem cię wcześniej.
Ja też.
W porządku?
Tak.
Nina?
Pójdę się przebrać
i na wszelki wypadek zacznę przygotowywać lunch.
Pieprzyć lunch.
Halo?
Jest tu kto?
Witam w domu.
Dziękuję.
Lunch zaraz będzie gotowy.
O rany.
- Cześć. - Hej, kochanie.
Co robisz?
Przepychałem odpływ w gościnnej łazience. Był zapchany.
Wiedziałam! A mówiłam, że hydraulik będzie we wtorek.
Wiem, ale poczułem się dzisiaj wyjątkowo męsko.
- Jak droga? Jak Cece? - Dobrze.
Posłuchaj.
Przepraszam za wczorajszy wieczór.
To była długa podróż. Byłam bardzo zmęczona.
Źle śpię w hotelach.
I nie powinnam być sama z telefonem.
Dostałam lekcję. Mamy nowy dzień. Przyjmij moje przeprosiny.
- W porządku. - Przepraszam.
Pora cię nakarmić.
Wygląda fantastycznie.
Millie.
Jak spędziłaś wolny wieczór?
Moja przyjaciółka Lexi zabrała mnie na steka.
Miała bon upominkowy, było miło.
Zjadałam przystawki.
Bo mięsa właściwie nie jem.
To wygląda niesamowicie.
Nie wiem dlaczego, ale quiche nigdy mi nie wychodzi.
Chciałam cię zapytać. To w więzieniu nauczyłaś się gotować?
Siedziała 10 lat w więzieniu, zanim przyszła do nas.
Prawda?
Jesteś odważna
rozpoczynając nowe życie w nowym mieście.
Cieszę się, że możemy być jego częścią.
Przed powrotem Cece trzeba kupić wszystko, co lubi.
Nie pilnowałaś tego.
I mogłabyś...
Przepraszam...
Mogłabyś od teraz używać mojego samochodu, zanim kupisz nowy?
Obawiam się, że twój stał się niepożądanym tematem rozmów.
- Wiesz, o co chodzi? - Tak.
W porządku?
Tak.
Nie zdawałam sobie sprawy.
Nina wcale nie kierowała się tylko instynktem.
Wiedziała.
Cały czas wiedziała, że potrzebuję tej pracy i nie mogę odejść.
Bez względu jak zatruwała mi życie.
Jaką trzeba być suką?
Cześć, Millie.
Cześć.
To najnowszy telefon?
Co myślisz o aparacie?
Jest świetny, prawda?
Nie wiem, używam go tylko do pracy.
Jesteś bardzo ufna.
To znaczy?
Większość niań nie bierze telefonu,
bo nie chcą, żeby śledzono ich każdy SMS,
rozmowę i miejsce, w którym są.
Ale ty nie masz nic do ukrycia.
Dobrze.
Wtedy zrozumiałam, że Nina wie wszystko.
- Millie Calloway. - Tak?
Ręce na samochód.
Czemu?
- Ręce na samochód. - Co ja zrobiłam?
Auto zgłoszono jako ukradzione.
Co? Nie.
To samochód szefowej.
Przepraszam.
Dziękuję.
Nie ma sprawy.
Przepraszam.
Przepraszam, że nie powiedziałam prawdy o więzieniu.
Byłam w liceum i to był błąd...
Nie musisz się tłumaczyć.
To przeszłość.
Andrew, ona wie.
Wiem.
Nina!
Zejdź tutaj.
Co to był za numer?
Wiem, że wziąłeś ją do miasta.
Wiem, że byliście w hotelu
i wiem, że ją zerżnąłeś.
Znowu masz zwidy.
No jasne.
Twój kurator sądowy będzie zainteresowany wiadomością,
że nie masz pracy
ani miejsca zamieszkania,
i że ukradłaś moje ubrania warte tysiące dolarów.
Powiedziałaś, że mogę je wziąć, że ich nie chcesz.
- Wylądujesz z powrotem w więzieniu. - Dość!
Nina, nie wiem,
kim jesteś.
Szczerze, twoje okrucieństwo
jest odrażające.
Przykro mi, ale chciałbym,
żebyś opuściła dom.
Co?
Nie mogę patrzeć, jak niszczysz życie tej biednej dziewczyny.
Nie pozwolę na to.
Opuść mój dom.
Nasz dom.
To mój dom.
To nasz dom.
Mój
dom.
Nie możesz tego zrobić.
Teraz!
Wyjdź teraz.
Mam ci pomóc w pakowaniu?
Co?
Czy mam ci pomóc w pakowaniu?
Wal się.
Jak się czujesz?
To nie twoja wina.
To się zapowiadało od dawna.
Co z Cece?
Nie martw się. Jutro porozmawiam z prawnikami
i ściągniemy ją tu, żeby była bezpieczna.
Zacznę szukać
nowej pracy.
Co ty mówisz?
To warunek mojego zwolnienia.
Od dawna nie czułem czegoś takiego do nikogo,
być może nigdy,
i naprawdę chcę ci pomóc.
Pomóc we wszystkim.
Chcę, żebyś ze mną została.
Ja też tego chcę.
Co za higiena jamy ustnej.
"Piękno to siła"
"A uśmiech to jego miecz".
To ulubiony cytat mojej mamy.
Ma obsesję uśmiechu.
To dość kiczowate.
Czego chcesz?!
Millie, nic ci nie jest?
Kurwa.
- Co się stało? - Robiłam śniadanie do łóżka
i nagle zobaczyłam ogrodnika, jak patrzył na mnie przez okno.
Mam dość tego dupka.
Hej!
Chodź tu.
Zabieraj manatki i jazda stąd.
Już cię nie potrzebujemy.
Zwalniam cię.
Zwalniam.
Rozumiesz?
Niech się goni.
Nigdy nie rozumiałem, czemu Nina upierała się przy nim.
Przepraszam, rozbiłam porcelanę mamy.
Nie szkodzi. Chodź tu.
Nie martw się więcej gotowaniem czy sprzątaniem,
ani niczym takim.
Musisz mnie zmusić.
Nie wyrzucaj tego.
Mam fachowca od porcelany.
Poskłada to w całość.
- Przepraszam. - Nic się nie stało.
Nauczysz się.
Witam w domu.
- Naczynia są brudne. - Nie chciałam się zranić przy myciu.
Ja też tego nie chcę.
- Kolacja pięknie pachnie. - Prawda?
A może z nią poczekamy?
Dobrze.
Czy masz ochotę na szampana?
Tutaj?
Tak,
będzie akrobatyczny.
Bąbelki, bąbelki.
Gotowa?
Zdrowie.
Co sądzisz?
- Smakuje ci? - Bardzo bąbelkowy.
Andrew?
Drzwi się zatrzasnęły.
Możesz otworzyć?
Słyszysz? Możesz mnie wypuścić?
Wypuszczę.
- Tylko jeszcze nie teraz. - To znaczy?
O czym ty mówisz? Wypuść mnie.
Andrew, to jakaś gra?
Chciałbym.
Co?
O co ci chodzi? Otwórz drzwi.
Andrew!
Otwórz!
Wypuść mnie!
O Boże, wyjeżdżam.
Goń się, Andrew!
Goń się.
Droga Cece, jeśli to czytasz
to albo nie żyję, albo masz 18 lat.
Musisz wiedzieć, że twoja matka była idiotką.
Kropka.
Czego oczekiwać od dziewczyny,
której rodzice umarli jak miała osiem lat
i spędziła lata w gównianych rodzinach zastępczych.
Wbrew temu, co insynuuje Andrew,
nie miałam nic wspólnego z pożarem, który ich zabił.
Kochałam rodziców ponad wszystko,
i przez długi czas żałowałam, że nie umarłam razem z nimi.
Nie umarłam.
Więc musiałam dalej żyć.
Poczucie odrzucenia? Problemy z zaufaniem?
Problemy z poczuciem własnej wartości?
Wszystko to zaliczyłam.
Nie wiem, czy to był cud czy łut szczęścia, że przetrwałam dzieciństwo
i dzięki stypendium wylądowałam na studiach prawniczych.
Prawie udało mi się je skończyć.
Prawie.
Ale był tam żonaty profesor,
z którym zaszłam w ciążę.
Nie chciał mieć z nami nic wspólnego.
Czasami myślę o tym niezdobytym dyplomie,
czy zmieniłby moje życie.
Nina, przynieś arkusze kalkulacyjne Grady.
Idę.
Mam szansę na te pieniądze?
Pytasz, czy ten arbitraż się kiedykolwiek skończy?
Jezu Chryste!
Nina,
idź się ogarnąć.
Boże!
Przepraszam.
Dała czadu, co?
To niesamowite na co się godzisz
dla ubezpieczenia medycznego i opieki nad dzieckiem.
Dokładnie w tym momencie
pojawił się w moim życiu.
- Dzień dobry. -Przepraszam za Lyncha,
potrafi być mendą.
Dlatego jest moim prawnikiem.
- Już w porządku? - Tak, wszystko dobrze.
Przykro mi z powodu tego zajścia. Chciałbym cię zaprosić na lunch.
- Nie musisz tego robić. - Chcę.
W tamtym czasie
myślałam, że jest cholernie czarujący,
skromny i przystojny.
Z uśmiechem za milion dolarów.
Pomyślałem, że może wyszlibyśmy gdzieś razem.
Moja mama mogłaby się zaopiekować małą.
Albo moglibyśmy ją zabrać z nami.
Chętnie.
- Tak? - Tak.
Po 6 dniach zdjął mi majtki,
a po 6 tygodniach się oświadczył.
- Nie jestem pewien. - O Boże. Poważnie?
Szczerze? Zgodziłabym się w połowie pierwszego lunchu.
Jak mogłam odmówić rycerzowi w lśniącej zbroi?
Dom powinien być ostrzeżeniem.
Idealne królestwo zbudowane dla jakiejś
tajemniczej narzeczonej, Kathy, która go porzuciła.
Powinnam zapytać go o nią, ale nie zrobiłam tego.
Jej strata, pomyślałam.
Coś cudownie pachnie. Co to jest?
Czujesz waniliowo-kawowe ciasto, które przetestujesz.
Z przyjemnością.
Nie chce ci sprawić przykrości, kochanie,
ale masz już duże odrosty.
Dobra wiadomość: właśnie się umówiłam z Markiem i z robi z nimi porządek.
Uwielbiam go za to.
Cześć, skarbie. Przepraszam za spóźnienie.
Nie szkodzi.
Zatrzymałam się w tajskiej restauracji, którą lubisz.
- Zrobić ci koktajl? - Jesteś.
Cześć.
Cóż to za głupia gąska, która zapomniała zrobić odrosty?
Zasiedziałam się w parku z Cece zanim podrzuciłam ją do Lany.
Umówię kolejną wizytę.
- Wyjmę jedzenie na stół. - Zanim to zrobisz,
możesz mi w czymś pomóc?
W czym?
Mam nagłe spotkanie z Zarządem,
a nie mogę znaleźć notatek.
Chyba są w składziku.
- Teraz? - Jakbyś mogła.
Jasne.
Dziękuję.
Włączę światło.
Zaraz przyjdę.
- Kochanie, nie ma żadnych akt. - Wiem.
Andy?
Jestem.
Zatrzasnęły się.
Jestem bardzo zawiedziony.
O czym ty mówisz?
Włosy są przywilejem
i należy o nie dbać.
Moje... włosy?
Wiesz, jakie to żenujące,
jak żona paraduje po mieście z odrostami?
Powiedziałam, że zamówię następną wizytę.
Musisz się poprawić.
Dla nas obojga.
Zajmę się odrostami, okej?
Wypuść mnie, proszę.
Wypuszczę. Ale jeszcze nie teraz.
Musisz zrozumieć, że ponosi się konsekwencje swoich czynów.
O czym ty mówisz?
Wsunę ci pod drzwiami kopertę.
Uważnie mnie słuchaj.
Chcę
żebyś wyrwała 100 włosów
z nienaruszonymi korzeniami.
- Co? - Nina.
- Muszę widzieć mieszki włosowe. - Okej, nabrałeś mnie!
To było dobre.
Dałam się nabrać!
Wypuść mnie.
Jak już to zrobisz,
włóż je do koperty i wsuń pod drzwiami.
Wtedy rozważymy twoje uwolnienie.
Andy!
To nie jest śmieszne.
Andy?
Nie zrobię tego.
Wypuść mnie z pieprzonego pokoju!
Przykro mi.
Bardzo cię kocham.
Kochanie?
Andy?
Andy!
Cece! Andy, proszę!
Kurwa!
Kim był człowiek, którego poślubiłam?
Czy na to zasłużyłam?
Bez jedzenia.
3 buteleczki wody.
Wiadro zamiast łazienki.
Wróciłam myślami do czasów, kiedy byłyśmy tylko we dwie.
Jak było nam dobrze.
Nawet jeśli byłyśmy ciągle na progu finansowej katastrofy.
Teraz nie miałam wyboru,
tylko być posłuszną temu skurwielowi,
jeśli miałam cię jeszcze zobaczyć.
Andrew.
Zrobiłam wszystko, co kazałeś.
Możesz mnie wypuścić?
Jeden włos nie miał mieszka,
musisz zacząć od nowa.
- Co? Andrew, proszę. - Tym razem bądź uważniejsza.
Andrew, proszę!
Proszę!
Andrew!
Kurwa!
To było dla twojego dobra.
Jak mi pozwolisz, pomogę ci stać się kimś lepszym.
Cece!
Cece?
Cześć, skarbie. Chodź do mnie.
Cece!
Gdybym była z policji, mogłabym pomyśleć to samo.
Że się naćpałam i próbowałam utopić dziecko.
Że połknęłam butelkę tabletek i próbowałam ze sobą skończyć.
Nikt by nie uwierzył, że mój mąż był okrutnym, sadystycznym potworem.
Jak mógł człowiek tak przystojny,
odnoszący sukcesy, powszechnie uwielbiany, nie być świętym?
Na strychu nie ma nic prócz pudeł i papierów.
Urojenia potrafią być bardzo realne,
choć nie są.
Faszerowali mnie antydepresantami i przeciw-psychotycznymi,
a ja myślałam tylko o tobie.
Po 9 miesiącach zrozumiałam,
że jedynym sposobem by wrócić do ciebie,
było przyznać się do popełnionych czynów.
Więc padłam na kolana,
przyznałam się do wszystkiego i błagałam o wolność.
Będziemy bardzo szczęśliwi.
Jeśli będziesz przestrzegać zasad.
W tamtym czasie
zrozumiałam, że nigdy się nie uwolnię.
Bez względu jak bardzo się starałam udowodnić,
że jestem najszczęśliwszą i najbardziej perfekcyjną żoną,
Andrew przekonał te wszystkie pełne uwielbienia, bezmózgie żmije,
że jestem szalona, niebezpieczna i niezdolna wychowywać córkę.
A on został mężem roku,
bo nie zostawił stukniętej żony.
Oczywiście, chciał mieć własne dziecko,
ale nigdy nie pozwoliłam by zapłodnił mnie
swoim diabelskim nasieniem.
Założyłam sobie wkładkę domaciczną.
U tego samego doktora, którego potem zmusiłam do kłamstwa,
że nie mam już jajeczek.
Andrew zamykał mnie z różnych powodów.
Zostawienie światła,
kiedy wylałaś sok na stół.
Zawsze gdy się broniłam
on przypominał mi, że ma wszystkie karty.
Enzo był moim jedynym łącznikiem ze światem.
Jedynym, który mi wierzył.
Próbował pomóc nam w ucieczce.
Załatwił fałszywe paszporty,
ale Andrew znalazł je w mojej szufladzie
i wsadził mnie z powrotem do psychiatryka.
Wszystko było jego.
Nie miałam pieniędzy, zdolności kredytowej,
rodziny, przyjaciół.
Byłam częstym bywalcem wariatkowa
z zerową szansą na opiekę nad dzieckiem.
Gdybym próbowała uciec, Andrew by nas wyśledził i zaciągnął z powrotem,
i każdy miałby go za bohatera.
Byłam w pułapce.
Nie było żadnej szansy, żebym żywa opuściła to małżeństwo.
A gdybym zmarła,
co stałoby się z tobą?
Co ja zrobiłam
sprowadzając tego człowieka do twojego życia?
Ale coś mnie olśniło. Andrew miał jedną słabość:
potrzebę bycia uwielbianym.
Więc zaczęłam przygotowywać plan.
- Znowu cię nie było. - Wiem.
Ale wróciłam.
Andrew znalazł paszporty.
Znam faceta, który może pomóc.
To tylko pogorszy sytuację.
Mogę ci pomóc.
Trzymaj się z daleka od tego.
Posłuchaj mnie.
Straciłem siostrę z powodu takiego faceta jak Andrew.
Nie pozwolę na to.
Idź, spakuj walizkę,
weź Cece i wyjdź.
Ja się zajmę Andrew.
Nie.
To Andrew mnie zostawi.
Jak?
Millie była dokładnie w typie Andrew. Ładna, bystra,
samotna blondynka.
Ktoś, kogo zechce uratować.
Odrzucona przez rodziców, wylana z ostatniej pracy,
bez pieniędzy, przyjaciół, mieszkająca w samochodzie.
I wisienka na torcie: na zwolnieniu warunkowym
po odsiedzeniu 10 lat z 15-letniego wyroku.
Nie za narkotyki, jazdę po pijaku, czy inne nastoletnie głupoty.
Była w więzieniu za morderstwo.
Moim planem był zatrudnienie ładnej dziewczyny, by mnie zastąpiła.
Ale kiedy poznałam Millie,
ulepszyłam mój plan.
Enzo błagał mnie, by znaleźć inny sposób,
ale ja wiedziałam, że tylko tak naprawdę uwolnię się od Andrew.
Obiecał mi, że nie będzie się wtrącał.
Albo ona, albo Cece i ja.
Niechętnie się zgodził,
ale powiedział, że będzie miał na nią oko.
Część mnie ma nadzieję, że nigdy tego nie przeczytasz,
a jeśli przeczytasz, to dobrze, że teraz znasz prawdę.
Chcę byś wiedziała, że nie byłam złym człowiekiem.
Zatrudnienie Millie było jedynym sposobem
na uwolnienie nas.
Jeśli będziemy miały szczęście.
Uznałam, że ona jest najlepsza
do tej roli.
Millie.
Proszę przestań.
- Otwórz. - Nie mogę tego zrobić.
- Czemu? - Otworzę.
Tylko jeszcze nie teraz.
Czego, do cholery, chcesz?
To było nie do zastąpienia.
Co?
Moja babcia przywiozła tę porcelanę z Londynu.
A moja matka
podawała na niej świąteczne posiłki
i nigdy nic nie zbiła.
A ty ją upuściłaś.
Jak nieuważne dziecko.
Upuściłaś.
I co więcej,
nawet nie umyłaś.
To był wypadek.
Rodzinne pamiątki są przywilejem.
A teraz jedna jest w 21 kawałkach,
i brudna.
Wypuść mnie, pieprzony psychopato!
Wypuszczę cię, ale najpierw musisz odpokutować.
Więc teraz
weźmiesz kawałek, który mam w ręce
i wytniesz 21 linii na swoim brzuchu, po jednej za każdy stłuczony kawałek.
Jak już to zrobisz, porozmawiamy o uwolnieniu.
Jeśli
nie zrobisz tego właściwie, będziesz musiała powtórzyć.
Więc sugeruję, żebyś się postarała.
Wal się.
To mają być długie i głębokie nacięcia.
Jak skończysz, wsuń ten kawałek pod drzwiami.
Będę patrzył.
Andrew!
Teraz jest jasne, że Nina wszystko o mnie wiedziała,
od chwili, gdy weszłam.
Zabawne.
Chłopak, przez którego wylądowałam w więzieniu, był podobny do Andrew.
Cholernie bogaty, przystojny. powszechnie uwielbiany.
Święty.
Nie chciałam go zabić,
ale nie żałuję, że tak się stało.
Co ty zrobiłaś?
Boże! Co ty zrobiłaś?
Myślałam, że ją ratuję,
a moja współlokatorka wszystkiemu zaprzeczyła.
Nie wiem, czemu.
Wszyscy uwierzyli bogatym dzieciakom,
a nie biedakowi ze stypendium.
Nawet moi rodzice.
Jedynym wyjściem było pójść na ugodę.
Morderstwo. 15 lat.
Po 10 dostałam zwolnienie warunkowe.
Przejście do realnego świata nie było łatwe.
Nadal nie mogę znieść psycholi.
Łapy przy sobie, Charlie, pieprzony zboku!
Nina szukała drogi ucieczki.
Ja nią byłam.
Pofarciło jej się.
Teraz ja jestem motylem w pudełku.
Przetrwałam tyle lat.
Przeżyłam.
Broniłam się.
Ale na końcu jest tylko jedno wyjście dla dziewczyn jak ja.
Poddać się i mieć nadzieję na lepsze.
Andrew, zrobiłam to!
Wypuść mnie!
Mam jeszcze dwa dni.
Wiem,
ale musimy jechać.
- Dokąd? - Znajdziemy nowe miejsce do życia.
Tylko we dwie.
Jesteśmy wolne.
Co?
A co z Millie?
Millie zostanie z tatą.
Powinnyśmy ją wziąć z nami.
Millie sama sobie poradzi.
Dzień dobry, śpiochu.
Jak się masz?
Dobrze.
Naprawdę chcę z tobą być.
Naprawdę.
Musisz się tylko nauczyć, że ponosi się konsekwencje
swoich czynów.
Pomyśl tylko.
Będziesz miała wszystko.
Wykształcenie,
finansową stabilność,
piękny dom.
Rodzinę.
Czyż nie tego chciałaś?
Tak, chcę tego.
Ja też.
Tylko nie z tobą, skurwielu!
Boże!
- Nie! - Chodź tu!
Nie, Millie!
Otwórz drzwi!
Zadzwonię po policję
i zgnijesz w więzieniu!
Otwieraj!
Kurwa!
Wypuść mnie!
Muszę coś zjeść.
Otwieraj!
Wypuść mnie!
Kurwa!
MATKA: Czy złożyłeś już papiery rozwodowe, mój piękny chłopcze?
Millie?
Millie.
Jesteś tam?
Jestem.
Przepraszam.
Wszystko spieprzyłem.
Zrobiłem coś strasznego.
Po prostu łatwo się złoszczę,
ale poprawię się.
Wiem, że mogę być lepszy.
Pomóż mi być lepszym. Ktoś musi mi pomóc.
Możesz otworzyć drzwi?
Chce mi się pić. Otwórz, proszę,
żebym się napił.
Otworzę.
Tak?
Tak.
Ale jeszcze nie teraz.
Najpierw musisz coś zrobić.
Co mam zrobić?
Wyrwać sobie przedni ząb.
Co?
Dobrze ci zrobi, jak zniknie ten uśmiech,
przez który wszystkie suki z sąsiedztwa
ulegają twojemu toksycznemu urokowi.
Nie będziesz miał już tego uśmiechu, który mama tak kocha.
Nie zrobię tego.
Podobno chcesz, żebym ci pomogła, więc oferuję pomoc.
Ale jeśli nie chcesz, to idę.
Kompletnie zwariowałaś. Nie wyrwę sobie zęba.
Kiedy byłam zamknięta,
zastanawiałam się nad kwestią konsekwencji.
Wypuść mnie!
Okej.
Może jakoś cię zachęcę?
Czajniczkiem do herbaty.
Co robisz?
Pamiątkowa porcelana mamy
jest zajebiście ładna.
Przestań!
Te filiżanki są jak dla lalek.
Natychmiast przestań!
Przestań!
Cece chętnie wypiłaby z nich sok.
Przestań!
A ta sosjerka? Uwielbiam ją. Nie miałam pojęcia, że też jest.
Proszę, Millie! Przestań!
A teraz małe talerzyki.
Przestań, do cholery!
Czego chcesz? Dam ci, co chcesz.
Chcesz forsę?
Oby ten fachowiec od porcelany był dobry.
Czego, kurwa, chcesz?!
Przeszliśmy do targowania się. Dobry znak.
Ale ja chcę tylko,
żebyś wyrwał sobie pieprzony ząb!
Zabiję cię!
Nie, jeśli ja pierwsza zabiję ciebie.
Goń się.
Nina ci nie powiedziała
za co siedziałam w więzieniu?
Za morderstwo.
Co robisz?
Millie.
Dobrze, dobrze! Przestań!
Przestań!
Dobrze, zrobię to!
Poczekaj, chcę zobaczyć.
Przyłóż się do tego.
Zrobione.
Wypuść mnie.
Wsuń pod drzwiami.
Proszę.
Wypuść mnie.
Wrócę rano.
Co?
Wracaj!
Millie, wypuść mnie!
Wypuść mnie!
Chce zająć moje miejsce!
... z moim doktorem albo kazać kucharzowi
doprawić mój omlet arszenikiem?
Jakie są szanse, panowie
że dożyję do powieszenia pana Barry'ego...
Saint James Chronicle: "Zmarł w uzdrowisku..."
Podpełzliśmy pod fort, pierwszy przeskoczyłem mur.
Moi towarzysze przeskoczyli za mną.
Gdybyście widzieli twarze Francuzów, gdy 23 diabłów...
...Jakby byli kulami armatnimi.
Tego dnia odwiedził nas szlachetny książę Henry.
"Który z was tego dokonał?"
Wystąpiłem.
"Ile głów obcięliście?"
"Dziewiętnaście", odpowiedziałem.
Millie?
Tu Nina.
Nic ci nie jest? Zabiorę cię stąd.
Co robisz, Nina?!
Tęskniłem za tobą.
Wiedziałaś, że ona mi to zrobi, co?
Kurwa!
Millie!
Chodź tu, Millie.
Co chcesz zrobić?
Millie!
Kurwa mać!
Millie!
Co jest, skarbie?
Millie!
Ja pierdolę.
Daj spokój, Millie!
Skarbie?
Możesz wyjść, do cholery?!
No już, skarbie. Potrzebuję cię!
Millie, wyłaź!
Zostaw ją!
Millie, tęskniłem za tobą!
Millie nie ma.
Więc...
Wróciłaś na próżno.
Chyba tak.
Przykro mi.
Spójrz na nas.
Wszystko spierdoliłem.
Tak.
Potrafię przyznać się do błędu.
Zamiećmy to pod dywan
i zacznijmy na nowo.
Udajmy, że to się nie wydarzyło.
Przepraszam.
Wciąż cię kocham.
Wciąż jesteś dla mnie
tą śliczną, bezradną sekretarką
siedzącą w biurze
z plamami od mleka.
Byłaś taka urocza.
Próbowałem ci pomóc,
pomóc w zapewnieniu dziecku lepszego życia,
przyszłości.
O Boże.
Nie możesz... Jak sobie...
Jak sobie poradzisz?
Nie zapewnisz sobie takiego życia.
Zobaczymy.
W tym wieku?
Nie sądzę.
Jeden telefon i Millie zgnije w więzieniu.
Za tydzień będziesz mnie błagać,
żebym cię przyjął.
Więc zostań.
Proszę.
Zostań.
Kochanie...
Wszystko, co masz, to kłamstwo.
Karierę dostałeś od taty.
Dziecko nie jest twoje.
Żona cię nienawidzi.
Przez te wszystkie lata patrzyłam jak tańczysz niczym klaun,
walcząc o najdrobniejsze uczucie swojej pojebanej matki!
I wiesz co? Prawie ci współczułam.
Ale wolę umrzeć
niż spędzić z tobą kolejny dzień, pieprzony potworze!
Z przyjemnością.
Przyjemność po mojej stronie.
Co robisz?
Spadł próbując zmienić żarówkę.
Wiesz, jakim był
perfekcjonistą.
Uciekaj.
I nie wracaj.
Nie ty go zabiłaś, tylko ja.
Nikt nie uwierzy w historię o żarówce.
Zobaczymy.
Idź.
Nie zasłużyłaś na to wszystko.
Ty też nie.
Czyny mają konsekwencje, Andrew.
Enzo, już po wszystkim.
Pomóż mi posprzątać.
To musiał być szok.
Wieczorem wróciła pani do domu po wizycie na obozie córki.
- A pomoc domowa była na tygodniowym urlopie? - Tak.
Dlaczego mąż postanowił
zmienić żarówkę w środku nocy?
Ja...
myślę...
że to dlatego, że
lubił porządek.
Był perfekcjonistą.
Miał głęboką ranę na szyi.
Raczej nie spowodowaną upadkiem.
Tak naprawdę znałam pani męża.
Był zaręczony z moją siostrą, Kathleen.
Kathy.
Osiem lat temu pojawiła się w środku nocy
i nigdy już nie była sobą.
Przykro mi.
To był potężny upadek.
Silne uderzenie.
Skóra pęka,
kości pękają.
Zęby.
To jest po prostu jeden z tych dziwnych domowych wypadków.
Czasami złe rzeczy przytrafiają się dobrym ludziom.
Zebraliśmy się dzisiaj,
by uczcić tragiczną śmierć Andrew Winchestera.
Oddanego syna,
zaangażowanego męża i ojca,
szanowanego biznesmena,
prawdziwego filaru społeczności.
Jego przedwczesna śmierć pozostawiła nas w poczuciu szoku,
że taki pełen życia i troskliwy człowiek,
tak nagle został nam odebrany.
Mimo to staramy się
zrozumieć boski plan.
Choć naturalnym jest go kwestionować w chwili rozpaczy.
Nie możemy jednak stracić wiary
w miłość Boga.
Dziękuję za przybycie.
Witaj.
Wyrazy współczucia.
Jesteś pewna, że chcesz sprzedać dom?
Jak sobie poradzicie w Kalifornii?
Damy radę.
Współczuję straty syna.
Co za straszny wypadek.
Miał piękny uśmiech, prawda?
Powiedziano mi, że nie miał zęba, gdy go znaleźli.
O Boże.
Wiedziałaś o tym?
Wiedziałaś?
Że nie miał zęba?
Jeśli nie dba się o zęby,
traci się przywilej ich posiadania,
bo
zęby
są przywilejem.
- Moje kondolencje. - Trzymajcie się.
Pozwoliłaś jej tak się ubrać na pogrzeb ojca?
Wybacz.
Miałaś uciec.
Nie mogę.
Jestem na warunkowym.
Urządź się za to.
Opowiedz mi o sobie.
Nie planowałam być pomocą domową.
Spadło mi to z nieba
i zorientowałam się, że podoba mi się.
Oczywiście dla właściwej rodziny.
Nina Winchester mi ciebie poleciła.
Sama
zasugerowała.
Praca dla niej była przyjemnością.
Muszę cię ostrzec...
Mojego męża
trudno zadowolić.
Możesz nam pomóc?
Kiedy mam zacząć?
TEKST: MARTYNA ŁUKOMSKA
REŻYSERIA
SCENARIUSZ
ZDJĘCIA
MUZYKA