Wszelkie podobieństwo do prawdziwych osób i zdarzeń jest przypadkowe.
Disco umarło. Nie rób tego. Nigdy.
Lata 80. to płynność. Luz i płynność.
Dobra. Spróbuj tak.
Nauka tańca.
To łatwizna. Widzisz?
Chodzi o wyczucie własnego ciała.
Co to ma być?
Firmowy ruch Belindy Carlisle. Widziałem ją w Roxy.
Dawaj.
Wstawaj. Zróbmy to razem.
Spróbuj w lustrze.
Do góry.
Tak.
No nie wiem. Nie chcę tego robić.
To trochę gejowskie, nie?
Wiem, co ci będzie pasować.
- Kieszonkowy taniec. - Że jak?
Wystarczy za duża kurtka.
I staniesz się takim facetem.
Koło ratunkowe dla facetów bez poczucia rytmu.
Nie będą gadać, że jesteś sztywny, bo tu chodzi o bycie sztywnym.
Nie chcę tego robić!
Nie chcę iść na to głupie taneczne show i ośmieszać się przed kamerami.
Cała ta sytuacja jest absurdalna, ale chyba nie mamy wyboru?
Pan Schaffer to zorganizował.
Musisz znaleźć styl, który do ciebie pasuje.
Jest świetnym tancerzem.
- Kto? - Robert.
Widziałeś go. Potrafi się ruszać nawet, gdy mu odbija.
Susan będzie wolała tańczyć z nim niż ze mną.
To będzie początek końca.
Susan cię kocha.
A mój tata kochał moją mamę. Aż jej nie zostawił dla kogoś lepszego.
Robert nie jest od ciebie lepszy.
Nawet nie wiemy, kim on tak naprawdę jest.
Jest wyrafinowany.
Zna się na żaglówkach, przybraniach i Prauście.
Mówi się Proust, ale rozumiem, czemu ktoś mówi Praust.
Chyba chce ją skrzywdzić.
Czuję to.
Nie mogę na to pozwolić.
Zrobiłbym dla niej wszystko. By była ze mną bezpieczna…
Zabiłbyś dla niej.
Tak.
Martwię się o ciebie.
Od czasu imprezy z tym świrem…
zachowujesz się dziwnie.
Coś sugerujesz, Bret?
Nie wiem.
Czuję, że dzieje się coś, o czym nie wiem.
Pomóż mi to zrozumieć.
Możesz mi zaufać. Jesteśmy przyjaciółmi.
Wiem.
Po prostu stresuję się tym konkursem tańca. I tyle.
Dobra.
Spróbujmy czegoś innego.
Może…
To będzie bardziej w twoim tempie.
Proste. Robotyczne.
Jest taka romantyczna. To by ci nie pasowało.
To zdzirowate, ale niezłe.
W tym byłoby ci dobrze.
AKCESORIA JOAN DAVIS
Perły, perły.
Włosy i futro. Czego jeszcze ci trzeba?
Nie wiem, Steven.
Muszę się wyróżniać.
Chcę wyglądać dramatycznie.
Zaufaj mi. Pastele to przyszłość lat 80.
Skoro nie chcesz, żeby ktoś z wizją tworzył twój styl,
to możesz iść sobie do Searsa
i powiedzieć tym mopsom przy kasie,
żeby cię oblekli brązowym sztruksem.
Proszę. To jest to.
Claude Montana. Coś na głowę, ramiona, talia, baskinka, haremki. Idealnie.
Nie.
KRÓLOWA PARKIETU TYGODNIA Cha Cha Rodriguez
Co Cha Cha robi w twojej torebce?
- Przypomina ci o stawce. - To mój konkurs tańca.
Wiem. Ale ona ma styl, którego tobie brak.
A potrzebujesz go.
Ona jest śmieciem. Jest biedna.
Porównaj się, a potem błyszcz.
Poważnie?
Debbie, nie wciągaj koki w knajpie na widoku.
Co w tym złego? Wszyscy to biorą.
To praktycznie witamina.
Przy okazji, Steven…
Kończą mi się zapasy.
Czyli moje życie składa się z godzin laminowania w Kinko
i cotygodniowych wypraw do Pico,
żeby kupić kokę małej, naburmuszonej dziewczynce?
Zasługuję na więcej.
Chcę pół grama.
- Dobrze. - Dobrze.
Posuń się.
Sałatka bez sosu.
I nadziany Reuben z frytkami.
- Dziękuję. - Smacznego.
Jak ty to robisz?
Wyglądasz wspaniale, Debbie. Spróbuj być szczęśliwa.
Będę szczęśliwa, gdy wygram Dance Off!
Wszyscy zobaczą, że zrobiłam to sama, bez niczyjej pomocy.
Nie martw się. To tylko program taneczny.
Zamierzam dobrze się bawić.
Ty przecież chcesz wygrać.
To prawda. Zawsze wygrywasz.
Nie wygraj czegoś choć raz.
Nie planowałam tego.
Nie udawaj, że tak nie jest.
Boże, Debbie. O co ci chodzi?
Musisz mnie nienawidzić.
Masz super ciało, faceta i zostaniesz królową balu.
A jeśli nie zauważyłaś, podobasz się nowemu.
Komu? Robertowi?
Wcale nie.
Jak na kogoś, kto ciągle patrzy w lustro, chyba się sobie wcale nie przyglądasz?
Musisz nabrać dystansu, Debbie, i wziąć głęboki oddech.
Jesteśmy przyjaciółkami, Susan,
ale czasem mam ochotę cię zamordować.
STRZĘPY
Cześć.
Czemu nie ma ciężarnej lalki Barbie? Bo Ken skończył w innym pudełku.
- Gdzie Thom? - Ma grypę.
Chodzą słuchy, że to „choroba antytaneczna”.
Przestań. Mamy się dobrze bawić.
Wygram ten konkurs, choćby nie wiem co.
Powodzenia.
DROGI TONY, UWIELBIAM DANCE OFF! OGLĄDAM CIĘ CO TYDZIEŃ.
Kurwa!
Powiedz moje imię!
Kurwa.
Cholera.
O cholera.
Jasna cholera. Niczym wulkan.
Robisz się w tym świetna, młoda damo.
A tak przy okazji…
Mam też szóstkę z matmy i według moich obliczeń
obciągnęłam ci 50 razy i bzykałam cię sześć razy w ciągu trzech miesięcy.
Świetnie. No i?
Czas, żebyś powiedział o nas żonie.
Albo ja to zrobię.
Co?
Jeszcze nigdy tak dobrze nie wyglądaliśmy.
Popieram.
Spójrz na te dzieciaki!
- Cześć, tato. - Kochanie.
Wyglądasz szałowo.
Bret.
- Witam. - Co to?
Dwudziestki.
Łapówki dla operatorów kamer.
Żebyś miała dużo czasu, by pokazać swoje ruchy.
Oczywiście bez tego też by się udało.
Kocham cię, tato.
A ja ciebie.
Chcesz poćwiczyć?
Chodź. Musimy się skupić.
Rany. Spójrz na nich. Mają wszystko przed sobą.
Bo gdy mnie tak trzymasz, wyglądam grubo. Proszę.
Też kiedyś byłem taki młody.
Tak. W plejstocenie.
Zrobimy to tak, a potem mnie przyciągniesz.
Będziemy na środku, zrobimy trzy obroty…
Cholera.
Zaczynamy, sukinsyny.
Mamy pierwszy tydzień października 1981 roku. Oglądacie Dance Off!
Poznajmy nowych tancerzy tygodnia.
Cześć. Jestem Bret. Lubię Joan Didion i chcę być pisarzem.
Jestem Debbie i będę rządzić światem.
Jestem Susan. Chciałabym zostać prawniczką.
Jestem Robert. Testuję nowe produkty do włosów.
Zgłębiam filozofię Kahlila Gibrana.
Jestem Cha Cha. Królowa parkietu od trzech miesięcy z rzędu.
Dziś też wygram.
A ja nazywam się Tony Cruz i prowadzę Dance Off!
NA ANTENIE
Ten tydzień jest ekscytujący.
Tańczymy najgorętsze hity w kraju. Występują u nas Gryfy.
A pierwszy na liście jest Rick James z utworem „Super Freak”.
Muzyka!
Pieprzona suka.
Cholera. Cha Cha znów ma bluzkę poplamioną spermą.
Przełącz na dwójkę.
Kocham Ricka Jamesa, cholerny pojeb.
Przynoszę dar z Ma Maison.
Terry Schaffer przesyła ukłony.
Pokazujcie Debbie. To ta niska, tleniona blondynka.
To ona.
Smacznego.
Umiem tańczyć.
Dobry z ciebie chłopak, Thom.
Umiesz tańczyć, jeśli chcesz.
Choć twój ojciec nigdy cię nie nauczył, bo odszedł.
Umiesz tańczyć, cholera. Umiem tańczyć.
Kurwa.
Cholera!
Idę!
I trzy, dwa. Przejście na Tony'ego.
To był „Super Freak” Ricka Jamesa.
Dziś te dzieciaki były naprawdę szalone. Rany.
Za chwilę fantastyczny segment Zapytaj dzieciaki,
a potem Królowa parkietu!
Nie zmieniajcie kanału,
bo przegapicie jedyny i niepowtarzalny Wolny taniec-przytulaniec.
Jestem Tony Cruz.
Jestem spod znaku Wagi, a impreza dopiero się zaczyna.
Przerwa, przypudrujcie nos, skorzystajcie z kibla.
Pięć minut przerwy, przypudrujcie nos, skorzystajcie z kibla. Co tam chcecie.
Dawaj, suko.
Wygraliśmy wojnę, Compton Heights.
Nie zadzieraj z Beverly Hills.
Może coś wrzucimy?
Do picia oczywiście.
Jasne. I dużo lodu.
Byłaś świetna.
- Świetna. - Ty też.
Taki duży, postawny facet dba o wagę?
Jestem Steven.
Pracuję dla pana Schaffera.
Jestem Ryan.
Wiem.
Jesteś w grupie Debbie.
Tak z doskoku.
Nie mogę jeść dużo cukru, bo mam trądzik.
Musisz dobrze wyglądać przed kamerą.
Tak, zbieram się na odwagę, żeby tam pójść.
Kiepsko tańczę.
Wręcz przeciwnie, mon chéri.
Nieźle się ruszasz.
Bardzo.
Wybacz, nie mówię za dobrze po francusku.
Jeśli umiesz się pieprzyć, umiesz też tańczyć.
Sekret tkwi w miednicy. Prawda?
Nie bardzo rozumiem.
Jestem twoim największym fanem, Ryan.
Czy może Troy?
Troy Pała?
Jako jeden z pierwszych na dzielni kupiłem sobie magnetowid.
I widziałem wszystkie twoje filmy na wideo.
Wszystkie.
Gang Bang napalonej mamuśki.
Rusty, chłopak od basenu.
To już klasyka.
- Chyba coś ci się… - Pomyliło? Wziąłem cię za kogoś innego?
Nie sądzę.
Nigdy nie zapominam ładnej twarzy.
A tym bardziej jeszcze ładniejszego tyłeczka.
Nie wstydź się, Ryan.
Pornografia to środek przekazu lat 80.
Grozisz mi?
Mój szef tu jest. Zabieraj łapy, bo ci je odetnę.
Każdy ma jakieś zboczenie. Prawda, Ryan?
Dobrze wyglądasz.
Witam, panie Schaffer.
Debbie świetnie sobie radzi.
Prawda?
Przez większość jej szkolnych lat byłem zajęty kręceniem filmów poza domem.
Chciałem jej to wynagrodzić tym konkursem.
Czytałem znów twój zarys scenariusza.
Mniej niż bohater.
Mniej niż zero.
Tak.
Bardzo obiecujący.
Tak?
Jesteś Robertem Towne'em? Czy to Chinatown?
Nie.
Ale może być.
Jeśli użyjemy właściwych nut.
Pisanie to ciągłe przerabianie, prawda?
Tak mówią w branży filmowej.
Racja.
Spotkajmy się w Hotelu Beverly Hills.
Mam tam ładne lokum. Domek nr 2.
Debra Winger się tam zatrzymuje.
Wynoś się!
- Wynocha. - Co? Dlaczego?
Mówiłeś, że mogę tu być.
Groziłaś, że powiesz mojej żonie i zrujnesz mi życie. Mam troje dzieci.
Będę dla nich dobrą macochą, Tony. Zobaczysz.
Jesteś szalona. Masz urojenia!
Nie, Tony. Jestem gwiazdą.
A gwiazda dostaje to, czego chce.
Myślisz, że to mi wystarczy?
Jeszcze kilka tygodni na topie, a co potem?
Skłamałeś. Wiesz, że nie stać mnie na studia.
Obiecałeś, że załatwisz mi przesłuchanie do Grease 2. I co?
W sumie to już tego nie chcę.
Dni tancerzy w tym mieście są policzone.
Za kogo ty się, kurwa, masz? Olivię Newton-John?
O Boże. Powiesz jej, prawda?
Nie znam Olivii Newton-John, a chciałbym.
Mojej żonie!
A masz tylko 18 lat.
Jeśli to zrobisz, to dla mnie koniec, rozumiesz?
Chcę większej nagrody, Tony.
Tą nagrodą jesteś ty.
Prawdę mówiąc…
Jestem w ciąży.
Co?
Mały Tony junior już za kilka miesięcy.
Mam już syna o takim imieniu!
To nazwiemy go Tony III.
Co jest, kurwa?
Kurwa.
Powiedz mojej żonie, a zginiesz.
Uważaj, co mówisz.
Rozmawiasz z matką swojego nienarodzonego dziecka.
Co planujesz na taniec dla par?
Nie wiem. Może posiedzę?
Nie bądź śmieszna.
Ta kategoria jest ważna. Masz szansę wygrać.
Rozumiem, że nie chcesz być królową balu,
ale królową parkietu?
Daj spokój Susan, każdy tego chce.
Tak. Chyba też tego chcę.
Na prezentacji…
Co?
Na początku programu mówiliśmy, czego chcemy.
Mówiłaś, że chcesz studiować prawo.
Czym właściwie jest prawo?
Tata chce, żebym była prawniczką. Mama też.
A czego ty chcesz?
Chcę…
Sama nie wiem.
Wyjechać do Nowego Jorku.
Uciec od oczekiwań.
W szkole chodziłam na balet, ale w zeszłym roku rzuciłam to.
Może chcę być profesjonalną baletnicą w jakimś teatrze.
Nie wiem.
Dobrze byś wyglądała w spódniczce.
Przestań. Nabijasz się ze mnie.
Nigdy.
Zostań kimkolwiek zechcesz.
Zacznij tu i teraz.
Wygraj to.
Pokaż rodzicom. Pokaż im wszystkim.
Pomogę ci z tańcem dla par.
Musisz przyznać, że mam niezłe ruchy.
Masz.
To prawda.
Zróbmy to.
Zatańczmy.
- Przyszedłeś. - Tak.
Zadzwoń, by głosować
Kto wygra dzisiejszy konkurs taneczny?
Czy Dynamiczna Debbie wspięła się na szczyt?
Czy Susan zaszalała na tyle, by dumnie kroczyć z koroną?
A czy aktualna mistrzyni Cha Cha pokazała…
Jeden głos na Cha Chę Rodriguez.
Jeden głos na Debbie Schaffer.
To najlepsza uczestniczka, prawda?
Jeden głos na Susan Reynolds.
Jeden na Cha Chę, czyli 30 głosów.
Debbie Schaffer. To 32 głosy.
Jeden na Susan Reynolds. 34 głosy na Susan.
Jeden na Connie Lingus. Czy ona w ogóle bierze udział?
Halo?
Kto mówi?
Skąd wiesz, że tu jestem?
Kto mówi?
Zjedz to.
Musimy pogadać.
Najwyższy czas.
Co jest? Wkurzyłeś się?
Martwisz się tańcem par? Pomogę ci.
Co powiedziałeś?
Po to chciałeś się spotkać, prawda?
Zasięgnąć wskazówek. Pokażę ci.
Naśladuj mnie. To łatwe.
Kołysz się.
Właśnie tak i kołysz się.
Zrób tak. A potem tak.
Trzymaj ją mocno, kołysz się.
O tak.
A potem wciśnij w nią swojego nabrzmiałego kutasa.
Na pewno będzie mokra, poczujesz to przez sukienkę.
O co ci chodzi? Przestań. Odwal się ode mnie!
Co ja niby robię?
Wpadasz do mojej szkoły podrywasz moją dziewczynę,
jakby mnie tam nie było. Udajesz ważniaka na kampusie.
- A to twoja rola? - Zgadza się. Jestem rozgrywającym.
Ty jesteś zerem. Jesteś dziwny.
Zbyt fajny na tę szkołę. Koniec z tym gównem.
- Czyżby? - Tak.
I co? Jesteś obyty. Byłeś w Europie.
Widzę, jak patrzysz na Susan.
Podrywałeś ją, gdy tu przyszedłem. A ja byłem dla ciebie miły.
Mówiłem wszystkim: „Bądźcie mili dla nowego”.
Teraz muszę ci powiedzieć prosto w twarz, że nie jesteś taki miły.
Wiem o tym. Rozgryzłem cię.
Pozwól, że zetrę ci…
Odwal się! Z tobą jest coś nie tak!
Od dziś twój układ z Susan i ze mną się kończy!
Zapalisz?
Dobra, Thom. Wycisz swój wyraźnie wzburzony układ nerwowy
po całkowitym zbezczeszczeniu mojej postaci.
Pozwól, że podam ci lustro.
Poradzisz sobie z tym?
Tak, poradzę.
Myślę, że się boisz.
W głębi duszy wiesz, że osiągnąłeś szczyt i się boisz.
Szukasz w swojej historii złoczyńcy,
którego mógłbyś oskarżyć o załamanie psychiczne, ale to nie ja.
Nie zgadzam się na to. Obwiń kogoś innego.
Może swojego ojca.
Teraz już wiem, czemu cię porzucił.
Bo jesteś bezwartościowy. I upierdliwy.
Żaden ojciec nie chciałby takiego syna.
Uważaj, co mówisz.
Albo po prostu obwiń Susan, że ją do mnie przyciągnąłem.
Może ma już dość życia w twojej tandetnej, pozłacanej klatce.
Może twój męski urok zanika z wiekiem.
A może ktoś powinien po prostu wyrwać was z tego przekleństwa przeciętności.
Widzisz mnie?
Bo widzę ciebie i nie podoba mi się to.
Jesteś słabą namiastką człowieka.
Może Susan, jak wszyscy w tej grupie,
potrzebuje kogoś takiego jak ja.
Cholernego zastrzyku adrenaliny i przywództwa.
Zobaczymy się w środku.
Albo i nie.
Wchodzisz za dziesięć sekund. Tony proszony na plan.
Siedem, sześć…
- Umiem liczyć, kurwa. - …pięć, cztery…
- Gdzie Thom i Robert? - Nie wiem.
- …trzy, dwa… - Umiem, kurwa, liczyć.
Pomóż mi ustalić, kto jest kim.
Witamy po przerwie. Jak się czujecie?
OKLASKI
Wspaniale. Wasza ekipa świetnie sobie radzi.
Widzowie przed telewizorami!
Po przerwie koronacja Królowej parkietu.
I powiem wam, że w tym tygodniu mamy bardzo wyrównany konkurs.
Za chwilę mój ulubiony segment, Wolny taniec-przytulaniec.
A teraz ulubiona część widzów: Zapytaj dzieciaki.
Mamy rozmówcę.
Połącz linię drugą.
Cześć, jestem Daphne. Studiuję w Brentwood i mam pytanie do Cha Chy.
Wiemy, że potrafisz się ruszać.
Czy po studiach chcesz zostać tancerką?
Właściwie to nie. Dzięki, że dzwonisz.
Chcę dziś wygrać, więc głosujcie na mnie.
Tak naprawdę chcę być żoną i matką.
Następny telefon.
Linia czwarta.
Bonjour, mam na imię Violet.
Jestem uczennicą drugiej klasy z wymiany…
Słabo cię słychać.
Mów do słuchawki. Do kogo było pytanie?
Tak, przepraszam.
Mam pytanie do Ryana.
Ryan, wydajesz się być znajomy.
Gdzie już cię widziałam?
Jak się nazywał ten film?
Gorący pocałunek?
Cześć.
Mowę ci odjęło, Ryan?
Prawdę mówiąc…
To mój pierwszy raz przed kamerą.
Fantastycznie.
Masz zadatki na gwiazdę.
Błyszcz dalej.
To prawda.
Wszystkie dzieciaki z Kalifornii mają w sobie to coś,
co pokazujemy w Dance Off!,
najwspanialszym show tanecznym w historii.
Następny telefon.
Mówi Paul z Campbell Hall.
Cześć, Paul. Do kogo masz pytanie?
Mam pytanie do Debbie.
To bardziej opinia. Głosowałem na ciebie.
Mam nadzieję, że wiesz, że kibicuje ci wiele osób…
Zasługujesz na coś fajnego.
Zasługujesz na wygraną.
Tatusiu?
- Czy on płacze? - Mamy bananową córeczkę.
Skurwiel! Cholera! Kurwa mać!
Mamy jeszcze czas na jedną osobę.
- Mamy kogoś na piątej linii. - Połączone.
Witaj. Jakie masz pytanie i do kogo?
Zrobiłem to. Ja…
Jakie masz pytanie?
Wejdź do środka. Do tego świata.
Jesteś na antenie.
Powiedz coś, dupku!
Przejście do następnej części!
Chłopcy i dziewczęta, oto magia telewizji na żywo.
A teraz kolejna część programu.
Jesteście gotowi? Oto Wolny taniec-przytulaniec.
NA ANTENIE
Przyciągniesz mnie?
Bądź bardziej sexy.
To moja chwila. Pomóż mi to wygrać.
Pomagam.
Nie pomagasz.
Choć raz w tym związku udawaj, że coś czujesz.
Chcę, żebyś wygrała. Naprawdę.
Pocałuj mnie.
To chyba nie…
Widzom się to spodoba. Ma szczęście.
Zatańczymy?
Nie bardzo.
Dzwoniąca mówiła, że jesteś gwiazdą. Pokaż im, co potrafisz.
Przepraszam.
Bu!
Co robisz?
Chcę tańczyć z najładniejszą dziewczyną w szkole.
Thoma tu nie ma.
Chodź. Idziemy.
To nie w porządku.
Wręcz przeciwnie.
Debbie szaleje na punkcie Breta.
Nie chcę, żeby coś jej się stało.
Już chyba dość ją skrzywdziłem?
Zrobiłem tyle złego…
Nie chcę, żeby ktoś ją skrzywdził.
Przesadziłeś dziś z koką.
Mam metakwalon w aucie.
Umiem tańczyć.
To lepiej bierz się do roboty.
Nowy dzieciak ociera się o twoją dziewczynę.
Co jest, kurwa?
Przestańcie!
Thom, spójrz na mnie. Thom!
- Daj reklamę! - Dość!
- Żartujesz? To żyła złota. - Kamera nr trzy!
Zabiję cię!
Powiedziałam, dość!
Dość!
- O nie! - Przestań! Robert!
Lepiej to zakończ, wielkoludzie.
Dość! Powiedziałam dość!
Dajcie reklamy!
Pipa.
Zrób obiad śpiewająco…
- Zabiję cię! - Powiedziałam dość!
Robert! Przestań!
Nie tak to robimy w show-biznesie!
- Nie! Nie. - Zrób coś!
Thom.
To nic takiego, naprawdę.
Masz dziś świetną fryzurę.
Czuję się taka upokorzona.
Masz szczęście. Chciałabym, żeby o mnie walczyli dwaj faceci.
Chodź do charakteryzatorni, poprawię ci makijaż.
Te jarzeniówki są do dupy.
Hej, Debbie.
Mam nadzieję, że wygrasz.
Ja też.
- Dziwka. - Szmata.
Jest tu kto?
Wszyscy na plan. Wracamy za 30 sekund.
Myślę, że wygrałaś.
Uczcimy to pudrowym pączkiem?
- Możesz wciągnąć z niego cukier. - Zabawne.
Nie mogę. Mam dietę.
Byłeś świetny.
Seksowny i wspaniały.
- Tak? - Tak.
Zaparło mi dech.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Piętnaście sekund do wyników. Piętnaście sekund.
Lecimy.
- Dziesięć sekund… - Kumam, kumam. Kurwa!
Debbie. Gdzie jest Cha Cha?
Gdzie Cha Cha?
Pewnie uciekła, wiedząc, że zaraz ją pokonają.
Wchodzimy za cztery, trzy…
Dwa, jeden.
To by było na tyle w tym odcinku Dance Off!
Co wy na to, maturzyści?
Chciałbyś móc zacząć wszystko od początku?
Znów być młodym?
Zabiłbym za tę szansę.
A teraz, jak zawsze, moment,
na który wszyscy czekaliśmy.
Królowa parkietu tygodnia. Werble, proszę…
Dawaj efekt werbla.
Ze znaczącą przewagą punktów wygrywa Susan Reynolds!
Gratulacje.
Susan, gratulacje!
Miażdżące zwycięstwo.
Gratulacje.
Susan Reynolds.
Może uda się za rok.
Za rok nie będzie już liceum.
No nie wiem.
Zakończmy to z hukiem!
Oto „Just Can't Get Enough” Depeche Mode.
- Skarbie… - To twoja wina!
Porozmawiam z nią.
Debbie, zaczekaj.
Debbie, nic się nie stało.
Zostaw mnie w spokoju.
Debbie, spokojnie. Zaczekaj. Debbie!
- Bret! - Cholera.
- Co? - Patrz.
O Boże.
Przegapiłam imprezę?
Napisy: Marta Konieczna