Wszelkie podobieństwo do prawdziwych osób i zdarzeń jest przypadkowe.
Jestem Ryan Gifford.
W 1981 roku miałem 18 lat i byłem maturzystą w Sherman Oaks w Kalifornii.
W szkolne dni nastawiałem budzik na 5.45.
Choć nie musiałem wstawać jeszcze przez godzinę.
Uwielbiałem przycisk drzemki.
To uczucie, że mi się upiecze.
Do 6.45 dogodziłem już sobie cztery razy.
Nieźle.
Pod prysznicem nakładam mydło, tworząc kolejność w dół.
Najpierw ramiona.
Potem klatka piersiowa.
Brzuch.
Tyłek.
Uda.
I w końcu łydki.
Lubiłem myć się po kolei,
bo brudna woda nie dotykała czystej skóry.
Goliłem się, nakładałem krem po goleniu i odrobinkę perfum Kouros.
Jest dla mężczyzn.
Uwielbiam płatki Buc Wheats,
które przestaną być produkowane za kilka miesięcy.
Chrupiące płatki pszenne w glazurze klonowej.
Później General Mills zmieni przepis,
i zastąpi glazurę klonową polewą cukrową.
Rezultat będzie do przewidzenia fatalny.
Licząc od dziś, 4 października 1981 roku,
zostały mi w życiu 92 miski tych płatków.
Teraz 91.
Miałem pontiaca Trans Am z 1978.
Z ręczną skrzynią biegów. Dziewczyny je lubią.
Z domu przy Mooncrest Avenue w Encino
do szkoły jechałem od 19 do 23 minut.
Spóźniłeś się.
Ale tego ranka nie poszedłem do szkoły.
Butch cię szukała.
PLANETA POŻĄDANIA
BRUDNE DZIWKI IV
Tylne wejście
Nie powiedziałbym, że granie w porno to moja pasja, ale kiedy tata stracił
wszystkie nasze pieniądze przez finansowanie Wrót Niebios…
PREZES KINA EROTYCZNEGO
Musiałem jakoś zdobyć pieniądze na Yale.
Jan Butch Banxx była jedną z najbardziej płodnych twórczyń pornografii
w całej Dolinie San Fernando.
Podobało mi się, że była twardą kobietą
w męskim biznesie, nową pionierką w branży.
Na pewno zauważyłeś mój magnetowid.
To fantastyczna, nowa technika.
Oglądasz filmy?
Nie.
Nie, Troy, ja właśnie kręcę filmy.
- Mam na imię Ryan. - Chwila.
CIĄGNIJ DRUTA
Na plakacie napisali co innego.
TROY PAŁA
Co masz na myśli? Kasety wideo?
Wyobraź to sobie. Dotykanie się, to znaczy klepanie konia
w zaciszu własnego domu.
Koniec klejących się podłóg. Koniec z niewygodnymi podłokietnikami.
Koniec przypadkowego kontaktu wzrokowego
z jakimś zboczeńcem, którego kojarzysz z kościoła.
Za dziesięć lat kina porno splajtują przez kasety VHS.
Ktoś może sobie kupić kasetę z jednym z moich filmów?
Tak, może i na pewno kupi.
Myślałem, że moje filmy są tylko za granicą.
A jeśli ktoś mnie rozpozna?
Obiecałaś, że nikt mnie nie rozpozna.
Słownie.
Minie dziesięć lat, zanim zaczną się sprzedawać po niższej cenie.
Zanim ta sprawa zacznie cię prześladować,
dawno już o tym zapomnisz.
To marna pociecha.
Jak to?
Dlatego chciałaś się spotkać?
Nie, posłuchaj, chcę, żebyś przyuczył dziewczynę.
Właściwie to kobietę.
Dasz sobie radę, gołąbeczku?
Pokażesz jej, co w trawie piszczy?
Seks ze zwierzętami?
Nie, to było metaforycznie.
Kim ona jest?
Będzie tym, kim zechcesz.
Nazywam ją Cami Soul.
Cami Soul.
Cholera.
Możemy pogadać o tych kasetach?
Ryan, poznaj moją nową gwiazdę, panią Cami Soul.
Cześć, Ryan.
Pani Schaffer?
Znacie się?
Fantastycznie.
To wielka scena. Duże wyzwanie.
Drąg Johnson, czyli ty, chce przelecieć swoją macochę, znaną jako Cami Soul.
Taki będzie suspens.
- Rany. Co za fabuła. - Tak.
Widziałam materiał z wczoraj.
Sceny orgii były niesamowite.
- Taki scenariusz. - Drugi zespół wychodzi.
Pierwszy wchodzi.
Lucy, Desi, idziemy.
Wszystko gra?
- Jak mama? - W porządku.
To dobrze.
Zrób coś dla mnie.
Nie mów, wiesz komu, co robię.
Mojemu mężowi i córce.
Domyśliłem się, że o nich mowa.
Dźwięk włączony!
Ładnie pachniesz.
Kouros?
Pieprzmy się!
STRZĘPY
Proszę… proszę!
Przepraszam! Naprawdę.
Przepraszam.
Kurwa. Cholera. Kurwa.
Nie!
Proszę, pozwól mi wrócić do domu!
Proszę.
Chcę zobaczyć mamusię.
Proszę, kupię ci loda.
Kurwa. Jebany skurwysyn.
Pomocy!
Proszę!
Nie! Proszę! Nie!
Proszę, puśc mnie.
Proszę!
Proszę, wypuść mnie.
Co to?
Zjedz to.
Nie, co to?
- Zjedz to. - Nie!
Pomocy!
Thom, wróć do domu po szkole.
Mam plany.
Jakie plany?
Wychodzę ze znajomymi.
To może spotkajcie się kiedy indziej?
Muszę ci coś powiedzieć. To ważne.
Co?
Chcę ci kogoś przedstawić.
Wiem, że jest ci ciężko, odkąd tata odszedł.
Nie odszedł. Ty go wyrzuciłaś.
- Postawiłam twojemu ojcu ultimatum. - Nieważne.
Dla mnie to też była trudna zmiana.
- A Ted jest… - Ted?
Ted jest dla mnie dobry.
Uszczęśliwia mnie. Chce się nami zaopiekować.
Jest podologiem.
Ohyda.
Wszystko w porządku?
Tak. Chodzi o moją mamę.
Przykro mi. Myślałem, że z nią lepiej.
Bo tak jest. Ale to dziwne.
Gdy tata był z nami, była bardzo smutna.
A teraz go nie ma, ciężko widzieć ją tak szczęśliwą.
Zupełnie, jakby rodzina doprowadzała ją do depresji.
Szczęśliwa Liz byłaby dla mnie dziwna.
Wiem, co nas rozweseli.
Chodźmy się napić.
Panie Flanigan?
Jasna cholera. Pan Flanigan.
Pani Schaffer, pan Wright, pani Reynolds.
Nie rozumiem. Rzucił pan pracę w szkole?
Czasem pracuję tu w weekendy.
Co podać?
Trzy Tomy Collinsy.
Chcecie coś?
Nie podam alkoholu. Nie macie 21 lat.
Ten dokument mówi co innego.
Jaki dżin podać?
Najlepszy.
I frytki do tego.
Boże. Kupił to.
Mówiłem, te dokumenty są świetne.
Cześć, Bret.
Cześć.
Wszystko w porządku?
Jak ma być w porządku, zważywszy na to, co się dzieje.
Co masz na myśli? Co się dzieje?
Matt.
Co z nim?
Nadal go nie ma.
Policja nie udziela żadnych informacji.
A to pech.
Mam taki koszmar o Trawlerze.
Jestem znów w domu w Trousdale.
Wciąż słyszę telefon, ale nie wiem, z którego pokoju dzwoni.
Biegam po pokojach, próbując go znaleźć.
Jak on wygląda?
Nie wiem.
To nie osoba. To tylko wrażenie.
Myślę, że Trawler, a raczej zagrożenie z jego strony
podzieliło moje życie na przed i po.
A teraz on tu jest. Wkroczyłem w świat śmierci i dorosłych.
To mi przypomina taki japoński koncept. Nazywa się mono no aware.
Oznacza smutek, że wszystko się kończy.
Pewnego dnia po raz ostatni będę się czuć jak dziecko,
ale nie będę wiedzieć, że to ostatni raz, dopiero dużo później.
Stolik gotowy.
Powinniśmy to zrobić na przyjęciu Roberta.
- To nadal aktualne? - A czemu nie?
Po pierwsze, brakuje dwóch osób z klasy.
Ponoć rodzice wysłali Rhondę do domu opieki specjalnej.
A zaginięcie miało im pomóc zachować twarz.
Wątpię, ale kto wie. A Matt?
Zamówiliśmy już parkingowego, DJ-a i catering.
Impreza Roberta jest w złym guście.
Bret, to będzie elegancka impreza.
To nie kwestia estetyki.
Trzeba ją odwołać.
Nie ma mowy.
Po zamachu na Martina Luthera Kinga nawet nie odwołali Oscarów.
Tajne głosowanie?
- Tajne głosowanie. - Tajne głosowanie.
Tajne głosowanie. Bret…
„Nie odwołuj”.
„Odwołaj”.
„Nie odwołuj”.
Wynik jest jasny.
- Tak. - Tego chciałby Matt.
Pewnie zaszył się w Big Sur,
rozkoszując się nowym życiem dilera.
Nawet go nie znałeś.
Kogo?
Matta? Właśnie.
No i o to chodzi.
- Już lepiej? - Daj spokój. Już dobrze.
Gdy cień śmierci nękał dolinę, poczułem,
że wybiorę się w stronę Hollywood Hills.
Wiedziałem, że impreza jest prostacka.
Ale już wtedy wiedziałem, jak silne może być znieczulenie na prostactwo.
Postanowiłem upamiętnić tę dekadencję.
To wymówka, z której wielokrotnie korzystałem jako pisarz.
Tata Susan był pediatrą gwiazd z West Side.
Leczył ich potomków, od anoreksji nervosy po pryszcze.
Dr Reynolds nie przyjmował nowych pacjentów ani ubezpieczeń.
Cześć, Bret.
Myślałam, że nie przyjdziesz.
Tak! Dobrze, że jest Bret. Teraz dopiero mamy imprezę.
Nie chciałem, ale pomyślałem, że przyda się to mojej powieści.
Scenariuszowi.
Piszesz scenariusz?
Co za ulga. Ktoś musi.
- Gdzie twoi rodzice? - W Palm Springs.
Wyjechali?
Nie martw się, Al i Linda zatrudnili mnie jako niańkę.
Al i Linda?
- Aspen. - Hej.
Pójdę po drinka.
Tamtędy prosto.
Tak, wiem. Bywam tu, odkąd skończyłem 12 lat.
A ja bywam w Farrah Fawcett, odkąd skończyłem 12 lat.
W ostatniej klasie urządzaliśmy imprezy jak bogaci dorośli.
Wydawaliśmy pieniądze rodziców na najlepszego szampana,
najczystszą kokę i alkohol z najwyższej półki.
Wyciągaliśmy ich szklane misy i napełnialiśmy je papierosami.
Pozłacane bronie, których używaliśmy do walki ze światem dzieciństwa.
Udawaliśmy ludzi, jakimi chcieliśmy być.
Dopóki to nie stało się parodią.
Cześć.
Martini z dżinem i cytryną.
Czy to dobry pomysł? Wiesz, że nie powinieneś pić.
Masz rację.
Może weź sobie tego drinka.
Dzięki.
Chcesz?
Hej, Susan, możemy pogadać?
Potrzebujesz pozwolenia na rozmowę z chłopakiem?
Spokojnie, Thom.
Wybacz.
Lecisz na niego.
Co? Na kogo?
Myślisz, że jestem głupi?
Susie Q.
Jestem z niej taka dumna.
Zobacz, jaka jest ładna.
Pamiętasz obóz odchudzający?
- Thom, znasz historię? - Tak.
Skończyłam dziesięć lat.
Liz wysłała mnie na farmę odchudzania w Tahoe.
Obiecała tysiąc dolarów za każdy zgubiony kilogram.
Tak poznałam Susan.
- Nie była nawet gruba. - Trzymałam się.
Będziesz pierwszą kobietą prezydentem.
Wiesz o tym, prawda?
Dzięki, Deb.
Co Cha robi na północ od drogi numer 10?
- Przyszła z nowymi kolegami. - Dziwka.
- Musimy ją wyrzucić. - Słucham?
To moja nemezis.
- A nie Cornelia Guest? - A nie twoja stara?
- Nie wtrącaj się. - Nie mogę jej tak po prostu wyrzucić.
Ja mogę.
Nie rób sceny. To impreza Roberta.
Nie, to nasza impreza dla Roberta.
Jego uczucia są ważniejsze od moich?
- Nie są. Zachowujesz się jak dziecko. - Wcale nie.
Gdyby przyszedł tu ktoś,
kogo nienawidzisz, pozbyłabym się go. Wiesz o tym.
Chciałabym, żebyś choć raz była taką przyjaciółką.
Do zobaczenia na turnieju tanecznym.
Wracaj szybko do Compton. Nie chcę, żeby rura ci wystygła.
Cześć, skarbie.
Cieszę się, że jesteś.
Ja nie.
To znaczy jestem, ale do obserwacji, a nie do imprezowania.
- Mam coś dla ciebie. - Nie jestem w…
To prezent.
Wiem, jak bardzo lubisz książki.
Pierwsze wydanie.
Wyszła w zeszłym miesiącu. To same pierwsze wydania.
Przepraszam, to zabrzmiało…
Dziękuję.
Poszukaj Susan. Zobaczymy się później.
Debbie, ja…
Wynocha.
Idź.
Hej, Debbie.
- Hej. - Co tu robisz sama?
Wszystko w porządku? W domu?
Tak, to tylko Bret.
Ignoruje mnie. Ciągle czyta.
- Co czyta? - Nie wiem, książki.
- To chore. - Tak.
Kupiłam mu jedną, a on nawet jej nie docenił.
Raczej nie docenia ciebie.
Mam 18 lat i jestem dziesiątką.
Nie powinnam błagać chłopaka, by mnie dotknął.
Gdybyś była moją dziewczyną, nie musiałabyś mnie o nic błagać.
Nie?
To ty błagałbyś mnie.
Stary, mówię mu, że…
- To twoja specjalność. - Wiem.
Daj mi szansę, muszę się tam dostać. Trochę poczarować.
To najpiękniejsze dziewczyny, jakie w życiu widziałem.
Iloma dasz radę naraz się zająć?
Daj spokój.
- Dałem radę dwóm czy trzem… - Kto…
Znacie Susan?
To jej dom? Dziewczyny, która robi tę imprezę?
Myślałem, że to impreza Roberta.
Tak.
Chodzimy do Brentwood.
- Jestem Rohmer. - Bret.
Przyjaźnicie się z Robertem?
Tak jakby.
- To znaczy? - Nie wiem.
Chodziliśmy z nim do gimnazjum w Chicago.
Spotkaliśmy się w galerii i powiedział,
że powinniśmy wpaść.
Dawno go nie widziałem.
Myślałem, że pewnie siedzi w więzieniu.
Jak to?
- Znasz Roberta. - Właściwie to nie.
Czemu miałby być w więzieniu?
Nie mógłby.
Został oczyszczony z zarzutów.
To był głupi żart o jego mamie, kiedy spadła ze schodów.
Ludzie myśleli,
że to Robert ją zabił.
Kogo szukasz?
Nikogo.
Uwielbiam tę piosenkę.
Pamiętasz nasz pierwszy taniec?
- Oczywiście. - Pierwsza klasa w Trader Vic's.
Wtedy pierwszy raz trzymaliśmy się za ręce.
Fajnie, że to pamiętasz.
Moje palce wydawały się tak małe przy twoich.
Pamiętasz mój wiersz?
„Nikt, nawet deszcz, nie ma tak małych dłoni”.
E.E. Cummingsa.
Pamiętam.
Pamiętasz, jak się upiliśmy?
„Wino po piwie – głowa się kiwie”
To wiersz, który powinieneś wyrecytować.
„Funkytown”. Funk, tak jest!
- To impreza, a nie występ solowy. - Thom, to impreza…
Jego impreza.
O Boże. Jesteś taka dobra.
Nie jestem.
- Musimy porozmawiać o Robercie. - Czy z nim wszystko okej?
Nie, Susan.
To patologiczny kłamca, który był w psychiatryku.
Z Robertem jest coś nie tak. Próbuję wam to powiedzieć od tygodni.
Bret, tu nie chodzi o ciebie.
Nie powinien pić, gdy bierze leki.
Leki? Jezu, Susan.
- Co jest, kurwa? - To niezrównoważony osobnik.
Jest niebezpieczny.
Ryan.
Przestań. Nie mogę.
Co takiego?
Przespać się z tobą.
Jesteś za duży.
Nie zawsze jest taki. Tylko kiedy mi stoi.
- Tak. - Wiesz?
Możemy o tym pogadać?
Rozmowa nie pomoże.
Dobrze.
Okej.
Nie musimy nic robić.
Po prostu lubię z tobą być.
Jesteś dobrą osobą.
Ktoś tu jest?
Hej?
Co mu powiedziałeś?
- Kiedy? - Pięć minut temu.
Widziałam, jak coś mu szeptałeś,
a potem walnął setkę wódki i mu odbiło.
Zawsze był szalony,
bo siedział w psychiatryku.
To psychol. Porwał Matta i Rhondę.
- Chyba nawet zepchnął… - Czy ty siebie słyszysz?
Sam jesteś psycholem.
Zrób coś.
Przecież robię.
- Jestem świadkiem. - Boże!
Thom! Czy ktoś widział Thoma?
Odjebało ci?
Niech zgadnę. Jesteś kumplem Cha Chy?
Nie możesz tu być.
O Boże, Ryan. On ma nóż.
Nie wiedziałeś, że tu jesteśmy.
- Tak. - W porządku.
Zostaw nas samych.
- O Boże. - Dziękuję.
W porządku.
Ryan.
- Gdzie byłeś? - Nigdzie.
- Nie wiem. - Z Robertem jest coś nie tak.
To jego impreza. Może robić, co chce.
- Thom, pomóż mi. Proszę. - Dobra.
Hej, stary. Wejdźmy do środka.
- Przestań! - Co ty wyprawiasz?
Przestań.
Co, do cholery? Złaź ze mnie.
- Nic ci nie jest? - Nie!
Dlaczego płaczesz?
Chcesz pieniędzy?
Wiem, gdzie jest sejf.
Jesteś aktorem? Mój ojciec jest producentem.
Weźmie cię do swojego filmu.
Puść ją.
Puść ją, to ja zostanę.
Nie rusza się.
Czemu się nie rusza?
Thom, pomożesz mu?
Mam już dość pomagania mu.
Co robisz?
- Nic ci nie jest? - Tylko przy tobie.
Thom.
- Bret. - Wyluzuj.
Debbie.
- Debbie! - Pomocy!
Debbie, jest zamknięte!
On ma nóż!
Otwieraj albo wyważymy drzwi!
Kimkolwiek jesteś, otwieraj!
Hej, Deb. Nic ci nie jest?
Kto tam jest?
Nic nie mówi.
Stoi tam tylko z nożem.
Jakim nożem?
Jezu.
Chyba czas już na ciebie.
Prawda?
Uważaj, Thom.
- Tego chcesz? - Tak.
Tego chcę.
Ja też tego chcę.
Żegnaj, Thom.
Boże.
Myślałam, że zginiemy.
Już dobrze.
…prognoza pogody.
Temperatura w centrum miasta…
Strasznie boli mnie głowa.
Nie mogę być na kacu ani odwodniona na Dance Off!
Trzeba było odwołać tę imprezę.
Tak.
Zabiłabym kogoś za drinka.
To żart. Jestem zabawna.
Próbuję wam to powiedzieć.
Bez odkurzacza, por favor.
Gracias.
Wciąż nie rozumiem.
Co robiliście z Ryanem w pokoju Susan?
Rozebrani?
Pieprzyliśmy się.
Ten facet, ten zbok, kazał nam je zdjąć.
Skąd go znasz?
Nie znam go.
Nigdy go nie widziałem.
Powiedział twoje imię.
Nie sądzę.
Na pewno to zrobił.
Może słyszał ciebie i Debbie.
Jak on się ma?
Jest w Cedars.
Lekarz powiedział, że źle zareagował na mieszanie alkoholu z lekami.
Tak po prostu ci powiedział?
Mój tata też jest lekarzem. A my jesteśmy jego przyjaciółmi, Bret.
Przynajmniej ja.
Co mu powiedziałeś?
Komu?
Robertowi. Nic.
Widziałam, że coś mu szepnąłeś.
Cokolwiek to było, bardzo go zdenerwowało.
Nic mu nie powiedziałem.
- Wiem, kim jesteś. - Nic o mnie nie wiesz.
Wiem więcej, niż myślisz.
Wiem, że zabiłeś swoją mamę.
Tak.
A tobie co szepnął?
- Kiedy? - Gdy go całowałaś.
- To była resuscytacja. - Jasne.
Powiedział tylko, że dziękuje.
Po raz pierwszy okłamaliśmy się twarzą w twarz. Oboje o tym wiedzieliśmy.
W tym momencie wiedziałem,
że stało się to, czego pragnąłem i czego bałem się najbardziej.
Wszedłem do świata dorosłych i śmierci,
i te drzwi się za mną bezpowrotnie zamknęły.
Już nigdy nie poczuję się jak dziecko.
Nigdy nie czułem się bardziej dorosły.
I nigdy nie czułem się bardziej samotny.
Spójrz, jakie piękne niebo.
Debbie, spojrzysz w niebo?
Już je widziałam.
Pomocy!
Na podstawie powieści BRETA EASTONA ELLISA
Napisy: Marta Konieczna