Możesz go nie pamiętać, ale...
- Zostań. Wrócę. - Był prawdziwym rycerzem,
choć różnym od innych.
O łagodnym usposobieniu.
Cichym i skromnym.
Weteranem stu wojen, który sam nie miał wrogów.
Zawsze wiedział, co komu powinien.
Nigdy nie narzekał.
Nawet gdy umierał, to...
RYCERZ SIEDMIU KRÓLESTW
...po prostu to zrobił.
Uważał, że jego obowiązkiem jest pomagać.
Nie przysporzyło mu to bogactwa.
Nie zdobył ziemi.
Nie spłodził potomstwa.
Hejże do Ashord do panny czas w drogę, Hej-ho, hej-ho,
W cieniu ochoczo miłować niebogę, Hej-ho, hej-ho.
Dalej, Dunk!
Pragnął jedynie otwartej przestrzeni.
I ognia, przy którym mógłby grzać stopy.
W rzemiośle rycerskim bywał...
niedoceniany,
lecz szczękę miał za to z granitu.
I walczył niezwykle zaciekle.
Nigdy nie ustawał w atakach.
Gdy miecza dobędę, całusa skraść mogę, Hej-ho, hej-ho,
Florentowie.
Najęliście ser Arlana do straży, gdy wasz lord stracił wzrok.
W cieniu ochoczo miłować niebogę, Hej-ho, hej-ho.
Hayfordowie. Ser Arlan walczył obok was na Polu Czerwonej Trawy.
W bitwie zginął jego siostrzeniec i giermek.
Tyrellowie.
Ser Arlan często wspominał,
że czas spędzony w waszej służbie był jednym z najlepszych.
Ponoć to ty, lordzie, rzekłeś mu,
że wędrowny rycerz jest mostem między lordami a prostaczkami.
Nie znam go.
Był gównianym rycerzem?
- Nie był. - Musiał być, skoro nikt go nie pamięta.
- Przebieraj nogami. - To poniżające.
Czmychaj sobie do obozu, jeśli wola.
Nie opuszczę cię, ser,
gdy bez końca musisz przeżywać śmierć swego rycerza.
Ale ci lordowie nawet cię nie słuchają.
Nic na to nie poradzę.
Jesteś rycerzem Siedmiu Królestw, ser.
Możesz rzec: "Jebać ich zgodę!",
wyzwać w szranki Długiego Ciernia Tyrella
i władować mu kopię w dupę.
Wystarczy tego.
Czemu tak się korzysz przed tymi sługusami króla?
Bo są ode mnie lepsi.
A twoja bezczelność wpędzi cię w kłopoty.
Ser Arlan był wspaniałym rycerzem. Ktoś będzie go pamiętać.
- Kto jedzie? - Nie widzisz chorągwi, wielka cipo?
Może jednak wrócę, ser, zajrzę do obozu?
Czy aby nie ma złodziei.
Idź, mam pomysł.
Mogę twój miecz, by odpędzać złoczyńców?
- Albo maczugę. - Masz nóż, wystarczy.
I lepiej bądź tam, gdy wrócę.
Obrabuj mnie, a dopadnę cię z psami.
Nie masz psów!
- Zdobędę. - Gdzie?
Mój pan lord Ashford pokornie wita wielkiego i szlachetnego
Baelora Targaryena,
pierworodnego syna króla Daerona Dobrego,
księcia Smoczej Skały,
królewskiego namiestnika
i dziedzica Żelaznego Tronu.
- I jego brata, Maekara. - Lordzie Ashford.
To wielki zaszczyt, Wasza Miłość.
- Dla mnie również. - Moja córka, Gwin.
Przestań się gapić i weź ode mnie konia.
Nie jestem chłopcem stajennym, panie.
Za głupi?
Skoro nie odbierzesz konia, zadbaj o wino i ładną dziewkę.
Wybacz, panie, nie jestem też służącym.
Mam zaszczyt być rycerzem.
Smutne, jak upadł ten stan.
Spokojnie.
Już dobrze.
Tutaj, dziewczyno.
Za dużo tam ludzi, zgadzam się.
Ma urodę i ognisty temperament.
Tylko się podekscytowała.
Mówił o księciu, nie koniu.
Wybaczcie, panowie.
- Ser Duncan Wysoki. - Miło poznać.
Ser Roland Crakehall, ser Donnel z Duskendale.
Bogowie!
Ty jedziesz na koniu czy on na tobie?
Wybacz mu. Rzadko musi zadrzeć głowę,
- by spojrzeć na kogoś z góry. - Tak, łotr ze mnie.
Powiedz, ser Duncanie, da się tu wysrać w dobrych warunkach?
Nie, raczej nie.
Urodzeni panowie nie zniżają się do podcierania dupy sianem.
Idę o zakład, że w końcu się zniży.
Skąd jesteś? Na rodowego nie wyglądasz.
W sumie znikąd.
Kojarzę. Też się stamtąd wywodzę.
Nie jesteś Darklynem z Duskendale?
W Duskendale łowiliśmy kraby. Od zarania dziejów.
Ser Donnelu!
Mogę spytać, jak syn poławiacza krabów
dostąpił zaszczytu służby w Gwardii Królewskiej?
Tak samo, jak zostaliśmy poławiaczami.
Jesteś Baelor Targaryen?
Nie.
- To się, kurwa, nastąp. - Jasne. Daruj.
Wybacz.
Książęta będą chcieli myć ręce.
Już pędzę, pani!
Po wiosennych deszczach strumienie wezbrały.
Może młodych książąt coś zatrzymało?
Niech mnie chuj, jeśli tak jest.
Nie wyklinaj gospodarza.
Mnie, nie jego.
Nie jego wina, że sam Ojciec chciał, byśmy uczestniczyli w tym cyrku.
- Musimy to omawiać teraz? - Mówiłeś, że będziemy polować.
Daeron robił już takie rzeczy.
Niepotrzebnie kazałeś mu stawać.
Synowie księcia zaginęli.
Przejąłbyś się bardziej, gdyby to był twój syn.
- Pewnie nie żyją. - Co?
Z bardziej błahych powodów wybuchały wojny.
Jesteś duży i głupi.
Spóźnia się ledwie dzień.
Ser Roland go znajdzie, a z nim Aegona.
Może po turnieju.
Do walki w turnieju nadaje się równie kiepsko jak Aerys lub Rhaegel.
- Bo woli dosiadać kurew niż koni? - Nie to powiedziałem.
Nie przypominaj mi o słabościach mego syna.
Może się zmienić i zmieni, niech szlag trafi bogów,
bo przysięgam, że go zakatrupię.
Ty.
Kim jesteś i czemu nas szpiegujesz?
Pokaż się.
Wielmożni panowie, darujcie, że przeszkodziłem.
Prosiłem ser Manfreda Dondarriona, by za mnie poręczył, bym stanął w szranki,
- lecz mi odmówił. - Kto?
Co to, kurwa, jest?
To my jesteśmy tu intruzami, bracie. Podejdź, ser.
I innych też.
Twierdzą, że nie znają ser Arlana z Pennytree.
Ale przysięgam, że ser Arlan im służył.
Mam jego miecz i tarczę.
Miecz i tarcza nie czynią rycerzem.
Masz lepszy dowód? Jakieś pismo?
A ty go pamiętasz, panie?
To było wiele lat temu.
Mogłeś już zapomnieć.
Ser Arlan z Pennytree.
Nigdy nie zwyciężył w turnieju, z tego, co wiem,
- lecz nigdy nie okrył się wstydem. - Tak jest.
Nie okrył się.
W Królewskiej Przystani powalił lorda Stokewortha,
a wcześniej wysadził z siodła Siwego Lwa.
Wiele razy o tym opowiadał.
Bez wątpienia pamiętasz więc, jak naprawdę zwie się Siwy Lew.
Ser Damon Lannister.
- Obecnie lord Casterly Rock. - Jest nim.
I jutro staje w szranki.
Jak możesz pamiętać jakiegoś wędrownego, kurwa, rycerza,
który 16 lat temu przypadkiem wysadził z siodła Damona Lannistera?
Lubię wiedzieć, z kim walczę.
Raczyłeś skruszyć kopie z wędrownym rycerzem?
Wiele lat temu, w Końcu Burzy.
Lord Baratheon urządził turniej, by uczcić narodziny wnuka.
W pierwszej rundzie wylosowałem ser Arlana.
Skruszyliśmy cztery, nim zrzuciłem go z konia.
Siedem.
- Tak myślę. - Z czasem opowieści rosną.
Nie myśl źle o swym mistrzu, ale to były tylko cztery kopie.
Jak powiedziałeś, cztery, Wasza Miłość. Wybacz.
Stary, ser Arlan, mawiał,
że jestem tępy jak buzdygan i powolny jak tur.
To nic, ser. Wstań.
Oddałeś mu konia i zbroję. Nie chciałeś okupu.
Ser Arlan mówił mi, że jesteś wcieleniem rycerskości
i pewnego dnia Siedem Królestw będzie bezpieczne w twoich rękach.
Liczę, że dopiero za wiele lat.
Nie chciałem powiedzieć,
- że król powinien... - Chcesz stanąć w szranki, tak?
- Tak. - Decyzja należy do mistrza gier,
- lecz nie widzę powodów, by odmówić. - Jak każesz, panie.
- Wielmożny panie... - Tak, jesteś wdzięczny, spierdalaj.
Wybacz mojemu bratu.
Jego synowie nie dojechali i obawia się o nich.
Oby nie znaleźli się martwi.
Ser!
Nie jesteś z krwi ser Arlana?
Nie jestem.
Tylko prawowity syn rycerza może dziedziczyć jego herb.
Musisz sobie znaleźć nowy, ser.
Swój własny.
Tak uczynię.
Jeszcze raz dziękuję, Wasza Miłość.
Będę walczyć dzielnie. Zobaczysz.
- To tędy. - Nie jesteś rycerzem!
- Tyś Florian Błazen! - To ja, pani.
Największy, jaki kiedykolwiek żył.
I największy rycerz również!
Błazen i rycerz?
Nigdy o czymś takim nie słyszałam.
Słodka pani,
wszyscy mężczyźni są błaznami i wszyscy są rycerzami.
Gdy idzie o kobiety.
Witaj.
I za wczorajszy wieczór.
To było świetne. Jak robicie sztuczki z ogniem?
Pyłek?
Zebraliśmy po drodze.
Nigdy nie widziałem tak wielkich lalek. Sama je robisz?
Wujek struga,
a ja maluję.
Namalujesz coś dla mnie?
Mogę za to zapłacić.
Trzeba czymś zamalować kielich.
Co to miałoby być?
W sumie nie wiem.
Uważasz mnie za błazna?
Wszyscy mężczyźni są błaznami i wszyscy są rycerzami.
Szary jest nudny.
Tak.
Pole powinno mieć barwę zachodu słońca.
- Stary lubił zachody. A herb... - Wiąz.
Wielki, jak ten nad rzeką.
Z brązowym pniem i zielonymi gałęziami.
Tak.
Wiąz będzie w sam raz.
Ale ze spadającą gwiazdą na górze. Potrafisz namalować?
Dziękuję.
Jestem ser Duncan Wysoki.
Tanselle.
Chłopcy wołali mnie Tanselle Za Wysoka.
Nie jesteś za wysoka, ale w sam raz...
Tak?
Do lalek.
Tak, lalek.
- Zaczekaj. Tarcza. - Jasne.
Źle to rozegrałem?
Z lalkarką.
Nie czułem, że rozgrywam to dobrze.
- W końcu maluje ci tarczę. - Za opłatą.
Oboje jesteście olbrzymi.
To obiecujące?
To...
was łączy.
Jasne. Łączy.
Myślisz, że będę kiedyś rycerzem?
Pewnie, nadajesz się.
Jestem wątły.
- Wyrośniesz. - Nawet na swój wiek.
Wszyscy mi to mówią.
Mnie wszyscy mówili, że jestem głupi.
I co?
- Co? - Co?
Co robiłeś, ser, gdy mówili, że jesteś głupi?
Nie twoja sprawa.
To moje problemy.
Myślałem... Nie spróbujesz mi pomóc?
W czym? Urosnąć?
Wędrowny rycerzu!
Co to za szczyny? Potrzebna mi siła.
Usłuchasz wezwania na wojnę?
Dobrze. Wstawać!
Gotowi?
Wytrzyj ręce, oślizgły piździelcu, nie jesteś u siostry.
Gotowi?
Ciągnąć!
Szybko się z wami uwiniemy!
Ciągnąć, sflaczałe fajfusy!
Zaraz wrócę.
Lyonelu, co robisz?
Pić.
Ciągnąć!
Dopadło mnie pragnienie.
Wybornie.
- Porządna robota. - Najlepsza.
Potrzebna mi zbroja na jutro.
Z naszyjnikiem, nagolennikami i pełnym hełmem.
- Do pojedynków czy roboty? - Do jednego i drugiego.
Duży jesteś, ale okrywałem większych.
Mam w wozie blachy, które się nadają.
Ale to nic zdobionego złotem czy srebrem.
Tylko porządna stal, mocna i bez ozdób.
Moje hełmy wyglądają jak hełmy, nie skrzydlate świnie czy zamorskie owoce.
Ale jeśli oberwiesz kopią w gębę, mój hełm ochroni cię lepiej.
Więcej nie potrzebuję. Ile?
- 800 jeleni, bo jestem dziś łaskaw. - 800?
Dam w rozliczeniu zbroję dla mniejszego mężczyzny.
- Półhełm, kolczugę... - Stalowy Pate sprzedaje własną robotę.
Mogę wykorzystać metal.
Jeśli nie przerdzewiał, wezmę go i sprzedam ci zbroję za...
600.
Mam tylko dwa jelenie.
Za tyle kupisz dzień.
Przyślij giermka z resztą, bo sprzedam towar kolejnemu chętnemu.
Przysięgam, że wszystko dostaniesz.
- Zamierzam tu wygrać. - Doprawdy?
A pozostali przyjechali cię oklaskiwać?
Czy mógłbym być większym głupcem?
Jeśli wygram,
wrócę i cię odkupię.
Obiecuję.
Najlepsza dziewczyna.
To dla niej.
Dopilnuj, by dostała dziś owsa.
I jabłko!
Teraz już nie mam odwrotu.
Wiesz, że stary żył blisko 60 lat i nigdy nie wygrał w turnieju?
Mam w cydrze robaka.
Gdybym mógł się nazwać zwycięzcą z Ashford,
choćby przez godzinę,
może jakiś wielki ród przyjąłby mnie na służbę?
Może nawet Targaryenowie?
Sądzisz, że smoczy ród zatrudnia wędrownych rycerzy?
Wystarczy tego.
Wiedz, że ser Donnel z Gwardii Królewskiej jest synem poławiacza krabów.
- Ser Donnel? Z Duskendale? - Tak.
Do jego ojca należy połowa poławiaczy z Westeros.
Co?
Skąd niby wiesz?
Lubię łowić ryby.
Już czas!
Idziemy.
Przebieraj nogami!
Zaczekaj!
Ser Duncanie!
- Jesteś cały? - Tak.
Za nowych bogów i starych!
Kopia!
Tarcza i kopia!
Tarcza!
Hełm!
- Kto to taki? - Książę Valarr, syn Baelora.
- Drugi do tronu. - Tarcza!
- Założę się, że faworyt. - Dobry zakład, ser.
Lord Ashford dyma owce!
Giermku, kopia!
Ser, postaw mnie.
Giń! Klękajcie, bękarty Blackfyre'a!
Wybornie dziś walczyli.
Choć to z rybą było ohydne.
Coś się stało, ser?
Czy wielcy rycerze śpią w żywopłotach
i umierają przy błotnistych drogach?
Chyba nie.
Ser Arlan nie był dobry w mieczu i kopii. Pił.
Korzystał z kurew i był trudny w obejściu.
Nie miał żadnych przyjaciół.
Żył blisko 60 lat i nigdy nie wygrał turnieju.
Jakie szanse mam ja?
Ale był dla mnie dobry.
Nie byłem jego rodziną,
a przygarnął mnie jak swojego.
Wychował na człowieka honoru.
A ci wszyscy...
szlachetni lordowie nawet nie pamiętają jego imienia.
Zwał się ser Arlan z Pennytree.
I jestem jego spuścizną.
Jutro pokażemy im, co własną ręką ukształtował.
REŻYSERIA
SCENARIUSZ
NA MOTYWACH OPOWIADAŃ G.R.R. MARTINA
PAMIĘCI AZIZY BARNES
W ROLACH GŁÓWNYCH
ZDJĘCIA
MUZYKA
W POZOSTAŁYCH ROLACH
Wersja polska na zlecenie HBO Transperfect Media Poland
Tekst: Wojtek Stybliński