- Co robisz? - A co?
Ciamkasz mi fikusa.
No proszę! Bardzo smaczny.
"Ciamkanie fikusa" brzmi spłośnie,
ale faktycznie go ciamkasz.
Bo jest pyszny. Spróbuj.
Nie.
Pachnie wybornie.
Śmiało.
- O mamuniu! - Prawda?
Niesamowity.
- Co jest? - Jedz.
- Żałtujesz? - Wcale.
To najlepsze, co miałem w ustach, a było tam wiele dziwnych rzeczy!
Już rozumiem.
Ja też. To najlepsze...
- Co się dzieje? - Zapewne odłykasz.
Że co łobi?
Ludzkie ciało to cud.
Mamy cztery żołądki, podobnie jak nasi przodkowie - krowy.
Bzdura. Przecież nie pochodzimy od...
krowy.
To głupi wszechświat. Wduszaj przycisk i...
Pycha!
NIE POMIJAJ
DOSZŁY NAS SŁUCHY
ŻE SZUKACIE UKRYTEGO PRZEKAZU
W NASZEJ CZOŁÓWCE
MARNUJECIE CZAS
NIC TU NIE MA
PRÓCZ FIKUŚNEJ GRAFIKI
I FAJNEJ PIOSENKI
STUART NIE RATUJE WSZECHŚWIATA SPOILER: KUKURYDZA JEST PYSZNA
Zbadałem sprawę.
Tu jest prawie jak w naszym starym świecie,
tylko w baseballu nie ma wyznaczonego pałkarza
i nie produkują wsuwanych Skechersów.
Słabo.
Nie zapomniałeś o czymś?
Zobaczmy. Aha.
John Cougar nie wrócił do nazwiska Mellencamp.
Mamy cztery żołądki i odłykamy.
Dobra cofka nie jest zła.
Wiechlina łąkowa.
- Dla mnie. - Ałomatyczna.
- Kostrzewa? - Dla mnie.
- Cynodon dla pana. - Dziękuję.
- A dla pani koniczyna. - Dziękuję.
Smacznego.
Luźny pomysł.
A może tu zostaniemy?
Nie miałeś ratować wszechświata?
Miałem, ale ktoś wie, jak się do tego zabrać?
- Ja nie. - A tu może nie jest idealnie...
ale nie ma komputerów, nie palą ludzi na stosie.
Serio chcesz zostać?
Nie ogarniamy tej głupiej maszyny
i ciągle lądujemy w opałach.
Ja ostatnio miałem żonę, która mnie wielbiła.
A potem wybuchły zamieszki i musieliśmy uciekać.
Nie ma róży bez kolców.
Ciekawe, jak smakują róże.
Smakowało?
- Bardzo! - Pyszne.
Na deser szef przygotował kukurydzę.
Chcecie nas utuczyć?
Troszkę, ale warto!
Popłosimy jedną kolbę na czwoło.
Czym się tutaj zajmiemy?
Będziemy prowadzić sklep,
Bert nadal będzie geologiem, a Kripke dupkiem.
To moje hobby, nie zawód.
Moglibyśmy się pobrać.
Czy to...
oświadczyny?
Zależy. A...
przyjmiesz je?
Marzyłam o tej chwili, choć może bez wymiocin.
Nie chcę cię osaczać.
Pomyśl o tym.
Smacznego!
- Było cudownie. - Tak.
Czy ja słyszałem "muu"?
Owszem. Zamuczałam.
To dzięki wege diecie. Mam więcej ikry.
Oj, tak. Aż zgłodniałam.
Dać ci siana?
Pewnie.
Myślałam o tym, co mówiłeś.
Może tu nam będzie dobrze.
Ludzie są mili, jedzenie pyszne, świetna ochrona zdrowia.
Same plusy.
Sorki.
To ja i Kripke, możemy?
Nie teraz.
A jednak teraz.
- Nie zostajemy w Kłasulowie. - Dlaczego?
Wolimy inne światy.
W trzech upławiałem seks.
W jednym z Gałym, ale był czułym kochankiem.
Jeśli nie potrzebujecie maszyny, my ją weźmiemy.
Spłóbujemy szczęścia gdzie indziej.
Co ty na to? Zostaniemy tu na zawsze.
Zgadzam się.
- Bierzcie. - Dzięki.
Czas się łozstać.
Ano.
Wiem, że nie zawsze byłem dobłym kompanem.
No i?
I co?
Żegnaj, Kripke.
- Cześć, Bert. - Cześć.
Będę za nimi tęsknić.
- Masz chętkę, buhaju? - Zaraz sprawdzimy.
Wiesz, co robisz?
Jestem uznanym fizykiem.
Umiem podłóżować między wymiałami.
- Nie krzycz! - Zaraz zginiemy.
Widzisz dno?
- Nie. - A zatem?
Zginiemy kiedyś.
Lub nie.
Co teraz?
Zastanówmy się.
- No i? - Nic.
Krzyczymy dalej?
Dobła.
Mam nadzieję, że to słuszna decyzja.
Tak myślę. To piękny świat.
- O, lizawka! - Chodź do mamusi.
Dwie porcje.
Ale pycha.
- To sól morska? - Himalajska.
Czuję nutę góry.
Słuchajcie! Wszechświat się zapada.
Nie mamy czasu!
Musimy działać!
Nikt nie jest bezpieczny.
Możesz mnie ignorować, ale prawda cię dopadnie!
Nadchodzi apokalipsa!
- To Raj. - W tym świecie żyje. Miło.
Myślicie, że to was nie dotyczy,
ale kres dopadnie każdego z was!
- Raj? - Co?
- Co robisz? - A na co to wygląda?
Na schizofrenię paranoidalną.
Zaraz wracam.
Znasz galaktykę GN-Z-11?
- Nie. - Nie.
To najdalsza galaktyka, którą widać przez teleskop Hubble'a i wiecie co?
Pytanie retoryczne, odpowiem sam. Zniknęła.
Jak to możliwe?
Może teleskop się upaprał.
To Hubble! On się nie paprze.
Wszystko się paprze.
Słuchajcie!
Zniknęła też Galaktyka Trójkąta i proto-supergromada Hyperion.
- Ojej! - Czemu "ojej"?
"Super" nie pasowało.
Dzwoniłem do NASA do Białego Domu.
Wiecie, co powiedzieli? Że zwariowałem.
Serio?
Wrzeszczałeś do sekretarki Białego Domu, że nadchodzi kres.
- Nie potraktowała cię poważnie? - Całe gwiazdozbiory znikają.
Co oznacza...?
Że wszystko się paprze?
Wkrótce wszystko, co kochamy, przepadnie!
- Ile mamy czasu? - Niewiele.
Ze 300-400 lat.
Będziemy martwi. Kogo to obchodzi?
Już mówię.
Wasze pra-pra-pra-pra-pra-pra-pra-pra-
pra-pra-pra-pra-pra-pra-pra-prawnuki.
Czekaj. Jeszcze jedno "pra".
Wnuki?
Nie rozmawialiśmy nawet o...
dzieciach.
Może warto.
Zegar tyka.
Nie rozumiecie?
Wszechświat się kończy i nic nie możemy zrobić.
- Nic? - Nic a nic.
No cóż.
- Miło było. - Nawzajem.
Udanego wieszczenia.
Dzięki.
Wszyscy umrzemy!
Wduś przycisk, ratuj nas!
Dobły pomysł.
Kułde.
Nie pykło.
Wiem. Stąd "kułde".
Chcesz w coś zagrać?
Co?
Żeby zabić nudę?
Pogięło cię.
Jak byłem mały, graliśmy z mamą w aucie w 20 pytań.
Nie będę głał w 20 pytań, spadając w bezkłesną pustkę.
Okej.
No dobła, mam.
Super! To coś do jedzenia?
Nie.
Poddaję się.
- Nie zamknąłeś drzwi? - Dziwne.
Nareszcie.
- Co tu robisz? - Zgadnij! Czekam na ciebie.
Dawaj.
To ten drugi ja, o którym ci mówiłem.
Wyjaśnisz mi, dlaczego dałeś urządzenie Bertowi i Kripke?
Bo wolimy tu zostać.
Super! Tak wolicie?
Po co ratować wszechświat, jak można żuć swoje rzygi!
Ten drugi ty jest chamem.
No dobrze.
Wyjaśnię najprościej, jak potrafię.
Jako człowiek uwikłany
w inicjalne zdarzenie dywergencyjne na poziomie kwantowym,
jesteś nieodłącznym elementem odwrócenia procesu fragmentacji wieloświata.
Kumasz?
Tylko ty możesz uratować wszechświat!
- A może nie chcę? - Musisz!
- Mogę porozmawiać z kimś innym? - Z moim przełożonym?
Jestem projekcją ze znikającej równoległej rzeczywistości.
Ale ktoś cię tu musiał wysłać.
I tak niczego nie uratuję, bo nie mam urządzenia.
To zamów drugie!
Jak to możliwe?
A to, że rozmawiamy?
Nie słuchasz mnie.
Mam dość ustrojstwa Sheldona, skakania po światach
i ciebie, zwłaszcza ciebie!
Nie.
Ja z tobą porozmawiam.
W siódmej klasie uczył mnie pan Merinelli
Natchnął mnie do założenia kółka geologicznego.
Mało nas tam było.
Ja, Karen Hartman i Larry O'Malley. Miał brata bliźniaka.
Nie pamiętam imienia.
Rymowało się z "Larry".
Barry albo Harry...
Chcę się już łoztrzaskać.
Gary O'Malley!
Przypomniało się.
"Pasze.pl".
Sensowne. Pasze.pl.
- Chcesz japońskie żarcie? - Chcę!
Jedyną wadą czterech żołądków jest ciągły głód.
Zgoda.
Bonsai!
Sos sojowy? Dzięki.
Myślisz, że źle robię,
odpuszczając ratowanie wszechświata?
A ty jak myślisz?
Nie zgłosiłem się na ochotnika,
więc mam prawo wybrać, jak pragnę żyć.
Okej.
Mamy kilkaset lat spokoju.
Fakt.
Owszem, nieskończona liczba ludzi zginie lub się nie urodzi.
- Ale czy to mój problem? - Nie sądzę.
- Dzięki. - Chyba że tak postanowisz.
- Czyli mam ratować? - Tego nie powiedziałam.
Nie jestem bohaterem,
tylko niespełnionym artystą, który prowadzi komiksiarnię.
Przegrywem w każdym świecie, do którego trafiam.
Pełna zgoda.
Mogłaś zaprzeczyć.
To twoja decyzja.
Każdy, kto pomaga innym, jest bohaterem.
A ty pomógłbyś wszystkim, którzy istnieją
i będą istnieć we wszystkich możliwych światach.
Możemy skończyć w gorszej sytuacji niż teraz.
Żadna sytuacja nie jest zła, póki jesteśmy razem.
Pyszna ta twoja cofka.
Nawzajem.
- Stuart Bloom? - Tak jest.
Proszę podpisać.
- Gary! - Nie inaczej.
Patrz, to Gary!
- Widzę. - My się znamy?
Byliśmy parą w innym wszechświecie. Nie wyszło nam.
Był jeszcze inny ty, który znał inną ją, ale umarł.
Nie cierpię tej roboty.
Ten przyszedł z instrukcją.
I gwarancją.
Gratulujemy zakupu Transportera Międzywymiarowego.
Ma Bluetooth!
Skoro Bert i Barry wzięli tamtą maszynę, jak może istnieć druga?
Poczytam. Unikać kontaktu z wodą.
Małe części: ryzyko udławienia.
Dobra, to jest kwantowe echo tamtej maszyny.
Jednocześnie istnieje i nie istnieje,
a włączone zespoli się z oryginałem.
Lepiej przestanę pytać. Dawaj.
Jeszcze jedno. Kyle, Trevor.
Opuszczamy ten wszechświat,
żeby ratować rzeczywistość przed rozpadem.
Spoks.
Zero pytań?
Ja mam jedno. Ten numer Batmana ma plamę.
Opuścisz coś?
Nie. Żegnajcie.
Chyba możesz go sobie wziąć.
Wystałczy!
Zwariowałeś?
Co się dzieje?
Spadamy.
Zauważyłem. Co to za świat?
Łaczej jesteśmy pomiędzy światami.
Czyli gdzie?
Gdzieś w łozkłoku,
między jajcami jednego świata a odbytem długiego.
Jesteś oblechem. Zabierz nas stąd!
Maszyna nie działa.
Bo nie zostaliście wybrani.
A ty tak?
- Denise, powiedz im. - Jest wybrańcem.
Jak Neo albo Jezus.
Aha, Jezus. Wciskaj!
Wszystko wygląda normalnie.
Co mówiłeś?
Że wygląda normalnie.
Nie poruszasz ustami.
Ty też nie.
Słyszymy swoje myśli.
To będzie dla mnie płoblem.
Dlaczego?
- Co? - To taki problem?
Matka kąpała mnie do 12 łoku życia.
Szlag.
Wersja polska na zlecenie HBO Transperfect Media Poland
Tekst: Agnieszka Murawska