Mówicie nasze słowa?
Tak. Mówimy wasze słowa.
Gdzie leży wasza wioska?
W Pasadenie?
- Pasadena. - Na wschód od Glendale.
Glendale.
Koło tłasy 134, ale co my tu łobimy?
Chcecie pójść do naszej wioski?
Mamy jedzenie, chaty...
Wodę, łoża, które chętnie dzielimy.
Dopytam. Chodzi o seks?
Oczywiście.
Jestem w łaju!
- Gdzie haczyk? - Haczyk?
Czego wy chcecie?
Zaspokoić wasze potrzeby.
A jeśli te potrzeby są nietypowe?
Cicho!
Z wdzięcznością skorzystamy.
To niedaleko. Chodźmy.
Mój ulubiony wszechświat.
NIE POMIJAJ
CZYTAM W SIECI, ŻE CZOŁÓWKA SIĘ WAM PODOBA
WIECIE, KTÓRĄ CZOŁÓWKĘ BARDZO LUBIŁEM?
NIE, NIE GRY O TRON
MAD MEN
SPADAJĄCA BEZ KOŃCA SYLWETKA JONA HAMMA
ODDAWAŁA NIHILISTYCZNY KLIMAT EPOKI
ALE NIE JESTEŚCIE TU, BY GADAĆ O INNEJ CZOŁÓWCE
TYLKO ŻEBY OBEJRZEĆ TĘ
NIESTETY SIĘ SKOŃCZYŁA
A MOŻE NIE?
STUART NIE RATUJE WSZECHŚWIATA SPOILER: BERT SIĘ ŻENI
To dziwne.
Prymitywny lud bez kontaktu z cywilizacją
mówi po angielsku.
Może to my mówimy w ich języku.
I jest słowo "helikopter",
choć ich nie mają?
My mamy słowo "jednorożec".
Zmieńmy temat.
Jesteś taki piękny.
- Ja? - Nikt ci tego nie mówił?
Mamusia, ale dodawała "wewnętrznie".
Zechcesz dzielić ze mną łoże?
Poproszę.
Dziękuję!
Wszystko świeżutkie, jak z drogich delikatesów.
Powinniśmy się martwić?
Może.
Chyba tak.
Bolą mnie stopy.
- Co łobisz? - Dobre. Włożę je.
A guzik! Są moje.
Co to "moje"?
Kupiłem je.
Czekałem godzinę, aż głupi wyłostek znajdzie mój łozmiał.
- Moje. - Ty mówisz "twoje".
- Twoje? - Dzięki.
- Moje. - Moje.
- Twoje! - Dzięki.
Kripke ma kolegę.
Po co ci jeden but?
- Nie, oba moje! - Moje.
- Oba moje! - Moje.
- Dzień dobry. - Tak tu pięknie i spokojnie.
I już tu zostaniemy.
- Nie naprawisz maszyny? - Ja?
W mojej rodzinie wzywa się fachowca.
- To co zrobimy? - Poszukamy chatki koło dobrej szkoły?
Zapomniałam o dzieciach.
Nie szkodzi, były tylko projekcją służącą zniewoleniu nas
w fałszywej rzeczywistości.
- Ale były nasze. - Tak.
Naprawdę utknęliśmy?
Czekaj...
Może dostanę wiadomość, jak naprawić ustrojstwo.
Jak ci ją wyślą bez technologii?
Kultury pierwotne mają swoje sposoby.
Bębny, sygnały dymne... to trzecie.
Podobał ci się nasz seks?
Bardzo. Kocham cię.
A ja ciebie.
Chana, spędzisz tę noc ze mną?
Jasne!
No żeż!
- Pytanko. - Tak?
Nie chcę być zaborczy, ale myślałem, że coś nas łączy.
Owszem.
- To czemu idziesz do niego? - Poprosił.
- Nie pasuje mi to. - Dlaczego?
Mamy inne zwyczaje.
- W Pasadenie? - Tak.
Pary żyją w monogamii.
- Czyli? - Uprawiają seks tylko ze sobą.
To normalne w Pasadenie?
Dla większości.
W Beverly Hills niekoniecznie.
I to ludziom pasuje?
Mnie na pewno.
Chcę twojego szczęścia.
Pomyślę o monogamii.
Dziękuję.
Mam dziewczynę!
- Dziękuję. - Płoszę bałdzo.
- Cudownie. - Do usług.
- Dobła łobota. - Wzajemnie.
I ty! Dostaniesz liścik dziękczynny.
Marzę o koktajlu białkowym.
Przy nieskończonej liczbie światów gdzieś mógł wyewoluować angielski.
Bez Anglii?
Przepraszam.
- Czy to jest gówno? - Niedźwiedzie.
Pociągniesz wątek?
Dlaczego?
W Pasadenie nie szukają znaków w odchodach zwierząt?
- Ktoś na pewno. - Znajdujesz tam wiadomości?
Tak.
Kiedy spadnie deszcz, czy kobiety są płodne.
Kultury pierwotne, omeny, odchody.
- Mogę dołączyć? - Co robisz?
Może wszechświat zostawił wiadomość.
- W kupsku? - Nie ja wymyślam zasady.
Pomożesz czy wolisz się krzywić?
Wolę się krzywić.
Przywłaszczam tę miskę, bo nie chcę waszych załazków.
Jest moja.
Moja miska.
Jak ją rozpoznamy?
Dobłe pytanie.
Oznaczyłem ją na spodzie.
Wiem, że jesteście analfabetami, ale to jest liteła K.
Jak: "Kazałem nie łuszać".
Nie lepiej się dzielić?
Może jak jesteś komuchem. Nie muszę mówić, jak skończyli.
Jak skończyli?
Moja miska! Łapy płecz.
Do mnie nic nie przyszło.
Powodzenia.
- To już nie zejdzie. - Skończyłeś?
Czekaj.
- Patrz! - Nie.
Musisz to zobaczyć.
Użyj czerwonego kwarcu. Skąd go wziąć?
Nie wiem.
Z kupy królika?
- Co robisz? - Moja.
- Co to znaczy? - Że należy do mnie.
Przecież lepiej się wszystkim dzielić.
Tak mówią komuchy! I socjaliści.
Dlaczego płaczesz?
Nie przywykłem do szczęścia.
- Chana? - Cześć, Simpa.
Kiepski moment, kolego.
Nie przyszłaś się kochać.
Żyję w monogamii.
Co to?
Kocham się tylko z Bertem.
Potwierdzam.
Monogamia jest zła.
Ma wady i zalety, możemy pogadać później?
Do kitu.
Przygotować ci smakowity posiłek?
Naprawdę mnie rozumiesz.
Macie tosty francuskie?
Dajesz mi melony i masz u mnie kłedyt
na poczet przyszłych zakupów.
Nie lepiej się nimi podzielić?
Jak się wtedy obłowić?
- Mam pytanie. - Wal.
Co to monogamia?
To skomplikowane.
Wyobłaź sobie, że łowisz łyby w rzece
i po wielu godzinach łapiesz małą niebieską łybkę.
Zanosisz ją do chaty, pieczesz i zjadasz.
Jest pyszna!
Postanawiasz jeść tę samą głupią łybę do końca życia,
nawet jeśli inna łyba da ci swój numeł.
A jeśli twoja wybranka robi monogamię z kimś innym?
Znam to. Trzy opcje.
Odpuszczasz, tłudne bez połno.
Namawiasz ją na zdładę,
ale musisz mieć fułę z ciemnymi szybami.
Albo pozbywasz się tamtego.
Wysyłasz go w podróż?
Albo spada z klifu.
Bywa.
Gdzie znajdziemy czerwony kwarc?
Spytajmy geologa.
No tak, Bert!
Powiesz mu, że babrałeś się w kupie?
- Nie. - A ja mogę?
Nie.
Cześć!
Dzieńdoberek.
Znalazłem sposób, by się stąd wydostać.
A gdzie: "Dzień dobry, co słychać"?
- Co słychać? - Żenię się!
- Co? - Poprosiłem Chanę o rękę.
Zgodziła się.
- Wie na co? - Nie i jej nie mówcie.
Mam pytanie geologiczne.
"Ile razy geolog może pociupciać w ciągu doby?".
Otóż dwa.
Gdzie znajdziemy czerwony kwarc?
- Po co? - Do maszyny. Znalazłem wiadomość.
- Opowiedz gdzie. - Przestań.
- To jest kwarc. - Super, dzięki.
Dwa razy! Gratuluję.
Dasz mi naszyjnik?
Nie, moje!
- A nie wspólne? - Nie jesteśmy komuchy.
Kripke.
To możliwe, by społeczność łozwinęła angielski bez Anglii,
ale mało pławdopodobne.
No właśnie!
Albo mówimy po ichniemu i nie wiemy.
- Dokładnie. - Słuchajcie!
Lżej po pupci.
Przeszukałem wioskę.
Jest jeden kawałek kwarcu i Gavel nie chce go oddać.
W łóżku też jest samołubny.
Bez kwarcu tu utkniemy.
- Powiedz mu, skąd wiesz. - Dość!
- Układnij go. - To kawał chłopa!
Oni nie potrafią się bić.
To wyspa mięczaków.
Jesteś okropny.
Wiesz, co ja na to? O to!
Złozumiałaś czy powtórzyć?
- Chyba śpi. - Chyba czy na pewno?
Śpi!
Chyba.
A może tu zostaniemy?
Lubisz wychodki?
- Co tak długo? - Nie pytaj.
Moje!
- I co teraz? - Może twoje kupsko ma plan B?
Musimy znaleźć drugi kawałek kwarcu.
Chwila.
Stuarcie Bloom, zostaniesz moim drużbą?
Denise, poprowadzisz ceremonię zaślubin?
Z przyjemnością.
Chwila. Chodź na stronę.
Gratuluję!
- Co ty wyprawiasz? - Mam ordynację kościoła uniwersalnego.
Który jest ściemą, a tu nie ma go wcale.
To powiedz przyjacielowi, że nie zasługuje na szczęście.
Szlag.
Z radością zostanę twoim drużbą.
Nie widzę tej radości.
Skończyły mi się leki.
Moja miska!
Dziwne.
Teraz!
Początek wspólnej drogi
Obietnice, biały tiul
Pocałunek na szczęście I ruszamy razem w dal
Lecimy ku słońcu, gdy wschodzi
Tak wiele przejdziemy dróg
Wpierw małymi krokami By nauczyć się biec
Wystarczy.
Spoko.
Zaraz się rozpłaczę.
Bert, Chana, przed wami wielka podróż.
Pożeglujecie statkiem miłości.
Jak sprawić, że nie zatonie?
Zbudować kadłub z zaufania, maszt z kompromisów
i wciągnąć żagiel utkany z marzeń.
Skumaliśmy. Statek.
Na ślubach bierze mnie na seks.
Zanim złączymy tych dwoje świętym węzłem,
czy ktoś jest przeciw?
Ja!
Monogamia jest zła!
Nie powinniśmy mieć ludzi na własność.
Ani butów, ani ubrań!
Ani misek!
- Moje!! - Nie.
Wspólne!
Nie. Moje.
Co im odbiło?
Nie o takim ślubie marzyłem.
Moje!
Wracaj tu!
Nie!
Odpuść. To Chanatown!
Kumasz?
- Ale ryfa. - Przykro mi.
- I mnie. - Było pięknie.
To był raj.
Jak Pasadena w tygodniu, kiedy nie ma turystów.
Zapytam ostatni łaz. Skąd znali angielski?
I czy jesteśmy w normalnym świecie?
Chyba tak.
Wygląda zwyczajnie.
Wersja polska na zlecenie HBO Transperfect Media Poland
Tekst: Agnieszka Murawska