Wiem, że to brzmi, jakbym zwariował,
ale Penny dowodziła ruchem oporu
przeciwko AI-owemu rządowi,
który umieścił ludziom na karku czipy.
Umieścił je za pomocą magii?
Nie ten wszechświat. Zupełnie inna para kaloszy.
Tak, przepraszam.
"Inna para kaloszy".
Znam też panią.
Z mojego wszechświata.
Ale nie jako psychiatrę, tylko neurobiolożkę.
Jak miło.
To wszystko wydarzyło się przed apokalipsą czy po niej?
Przed.
Po upadku cywilizacji nie było popytu na neurobiologów.
Raczej hodowców szczurów.
Ludzie muszą jeść.
Okej. Zrobimy tak.
Shamoxil bez zmian.
Podwoimy Trafederynę. Może się panu poprawi.
Uważa pani, że zwariowałem?
Tego słowa unikamy, ale...
Nieważne. Nie mogę tu zostać.
Chce pan do innego świata?
Przede wszystkim dobrego.
Bez wielkich ciem i demonów.
Jasne.
Jeśli zrobi pan postępy,
może kiedyś nas pan opuści.
"Kiedyś"? Co to znaczy?
W mgliście pojętej przyszłości.
To brzmi jak "nigdy".
Tego słowa unikamy. Budzi emocje.
NIE POMIJAJ!
JEŚLI MUSISZ DO TOALETY, TO JEST DOBRY MOMENT
ŚMIAŁO, POCZEKAMY
PA RAM PAM PAM
O WOW, TAK SZYBKO?
A RĄCZKI UMYTE?
NIE ŚCIEMNIAJ
TAK MYŚLAŁEM, IDŹ MYĆ RĘCE
STUART NIE RATUJE WSZECHŚWIATA SPOILER: STUART SZYJE PORTFEL
Otwieramy.
Dziękuję.
Doktor Fowler zwiększyła dawkę,
więc musimy się oszczędzać.
"My"? Pani też je łyka?
Zgrywus z pana!
Lubię pana.
WYJŚCIE
Kto to budował?
Bert!
Dzięki Bogu.
Uciekajmy...
Ostrożnie, kolego!
- Kim jesteś? - Ja? Mamie Eisenhower!
Jestem Szerpą.
Szerpą?
Myślałem, że to grupa etniczna.
Tak. Jestem konwertytą.
Poznałem w sieci dziewczynę, razem poszliśmy na kurs,
a potem wróciła do eksa.
Nie wiem, co powiedzieć. Współczuję.
Przepracowuję to na terapii.
Kusi mnie ayahuasca.
To chyba dobry pomysł.
Zobaczymy.
Z drzwiami jest coś nie tak.
Halo, dziewczyno, halo, kochanie Ty ze mną ragtime tańcz
Depeszą całus gna W sercu roznieca żar
Kosza mi nie daj, bo się pogniewam Zostaniesz sama tu
Telefonuj i mów, żem jest twój!
Stuart?
- Jak wyszedłeś? - Nie wyszedłem. Mocno cię wzięło.
Koniec, ludziska!
- Jak tu wyszedłeś? - Nie mogę tu zostać!
- To wszystko nie istnieje. - Nie w tym świecie!
To nie istnieje!
Co?
Panie Bloom, ma pan gościa.
- Denise? - Mój kochany!
- Wyciągnij mnie stąd. - Skarbie, chciałabym.
- Ale musisz wyzdrowieć. - Nic mi nie jest.
Potrzebujesz pomocy. Tęsknię.
Dzieci też.
Mam dzieci?
- Mój Boże. - Jestem tatą?
I to wspaniałym. Jaden i Talia bardzo cię kochają.
Postaram się.
- Wyzdrowieję. - Dziękuję.
Kto wybrał imiona dla dzieci?
- Ty. - Nie jest ze mną dobrze.
Ciekawa interpretacja.
Stuarcie, chcesz coś dodać?
Stuart?
Mamo? Tato? Muszę wam coś wyznać.
Posłuchaj! Dlatego czułem się niewidzialny.
Tato, nie przerywaj!
Potem urodził się nam syn, Stuart.
Oto on.
Wrócił do domu!
Kiedyś przepełniał mnie strach.
Teraz czuję miłość, która płynie ze środka.
Dobra robota. Brawa!
Widzę, że ciężko pan pracuje.
Tak.
Terapeutka zajęciowa pana chwali.
Naprawdę?
"Pan Bloom z dużym entuzjazmem podchodzi do zadań kaletniczych".
Uszyłem portfel.
Trzy przegródki i monetnik.
Przydatna rzecz.
A jak tam sytuacja wielu wszechświatów?
Cieszę się, że pani pyta. Zrozumiałem, że mnie porypało.
Nie tak bym to ujęła, ale tak bym pomyślała.
Nadal mam zastrzeżenia.
Zdrowo jem, dobrze sypiam,
śmiałem się na Braciach przyrodnich.
We właściwych momentach.
Jestem zdrów jak ryba.
Nie pan o tym decyduje.
Nie ja. Pani doktor.
- I jak? - Zdecydowałam.
Zrobię pani ładny pasek.
Nie trzeba. Może pan wracać do domu.
- Dziękuję! - Nie ma za co.
Berta też pani wypuści?
Nie mamy żadnego Berta.
Wiadomo, to był test.
Zdała pani!
Pójdę sobie.
Pa! Jak ktoś zeświruje, będę was polecał!
- Dobrze się czujesz? - Świetnie.
To dobrze.
- Tak się cieszę, że wracasz. - Ja też.
Nie chcę cię przytłoczyć ani pospieszać, ale wiesz...
Mamuśka tęskniła za Wielkim Tatką.
- Czyli mną? - Tak.
Upewniam się.
"Wielki" to świetny przymiotnik.
Chyba że mowa o guzie.
- Zrobimy jeszcze mały przystanek. - Po co?
Zobaczysz.
Wielki Tatko kocha niespodzianki.
O tak.
WSZECHŚWIATY
- Co to jest? - Twój wernisaż!
- Jesteś wziętym artystą. - Naprawdę?
- Nasz bohater! - Bert!
Co ty tu robisz?
Jak to co? To moja galeria.
Chodź, wszyscy chcą cię poznać.
Jestem bardziej swój chłop czy bufon?
- Bufon. - Super.
Przybyłem!
Miło cię widzieć.
Dziękuję. Denise, odkażacz.
Dziękuję.
Nie pamiętam, że to malowałem. Jak miło.
Słucham?
Okej!
- Kto chce hot doga? - Ja!
Świeża lemoniada.
- Jak się czujesz? - Wspaniale.
Jak mogłem wierzyć, że istnieje lepszy świat niż ten?
Witaj w domu, sąsiedzie.
Kripke?
We własnej osobie.
Jesteśmy sąsiadami?
Nie tylko. Trzymałem twojego syna do obrzezania.
Jesteśmy Żydami?
Jak było w wałiatkowie?
To jest szpital.
Dla wałiatów.
- Barry! - Lubię pożałtować.
- Spytaj mojego męża. - Dokucza wam?
- Gary? - Hej, Stuart.
- Muszę się położyć. - Wszystko okej?
Nie wiem.
Chyba nie wyłównali mu pod sufitem.
- Wredny jesteś. - A ty to kochasz.
Przejdę się, przewietrzę głowę.
- Iść z tobą? - Nie trzeba. Niedługo wrócę.
OBUDŹ SIĘ
HALO?
WITAMY
CENTRUM KOMIKSU
Nie słuchasz!
Siła odśrodkowa młota pozwala Thorowi latać.
Ale Thor go rzuca, to wbrew zasadom dynamiki.
Rozstrzygnij spór.
Prawa fizyki nie obowiązują nordyckich bogów, prawda?
Jasne, że nie.
Thor i inni Asgardczycy istnieją
poza paradygmatem fizycznego wszechświata.
Skąd ja to wiem?
Ojej.
STUART NIE RATUJE WSZECHŚWIATA
- Miły spacer? - Tak.
Co tam masz?
Komiks.
- Czytasz komiksy? - To normalne zajęcie!
O co ci chodzi?
Wybacz, przesadziłem.
To był zwykły wtorek na Caltechu. Mózgowcy wysilali mózgi.
Leonard, Sheldon i Howard skonstruowali autorski interferometr kwantowy.
Stuart wpadł, podzielić się dobrym wynikiem kolonoskopii.
Rozradowany, strącił urządzenie ze stołu.
Wszystko w porządku?
Tak, daj mi chwilę.
Od tamtej chwili losy wszechświata były w rękach Stuarta.
- Jezu. - Masz zaparcie?
- Nie, nic mi nie jest. - Nie rób na siłę.
- To zabiło Elvisa. - Jasne.
Wysyłano do niego wiadomości, ale palant ich nie widział.
Sam jesteś palant.
Wlewka do lewatywy jest pod umywalką.
Dzięki!
Musisz naprawić wszechświat.
Będziemy wysyłać instrukcje, ale najpierw ucieknij z tego więzienia.
Więzienia?
To wszystko nie istnieje!
Idę!
NUDA? PODRÓŻUJ MIĘDZY ŚWIATAMI ZAIMPONUJ INNYM, PRZERAŹ DZIEWCZYNY
Co tam masz, sąsiedzie?
Nic, nic.
Chyba jednak coś.
Pilnuj swego nosa!
Jaki niemiły.
Co to?
- Widzisz je? - Oczywiście. Co to?
Wątpiłaś kiedyś, czy to wszystko istnieje?
Skąd ten pomysł?
Nie niepokoi cię, że wszystko jest idealne?
- Nie. Marzyliśmy o takim życiu. - Właśnie!
Od kiedy moje marzenia się spełniają?
- Przerażasz mnie. - To dopiero początek.
Lepiej zaciśnij poślady.
Jestem łysy!
Coś ty narobił? Gdzie jesteśmy?
Chyba w Matriksie.
A dokładniej poza Matriksem.
Dom, dzieci, kablówka. To nie było naprawdę?
A tak było fajnie.
Może byłem homo, ale mój mąż był ciachem.
To jest Matrix!
- Wiemy. - Nie, to konkretna scena z filmu.
Fakt.
- Nadal jesteśmy uwięzieni. - Na pewno?
Wygląda, jakbyśmy uciekli.
- Chcą nas nabrać. - Kto?
Nie wiem!
Czekajcie.
Gotowi?
Nie wiadomo, gdzie wylądujemy.
Ważne, żebym był heteło.
To niestosowne.
Wiem, wiem... "To nie jest wybół".
Nie jesteśmy w Pasadenie.
- To realny świat? - Chyba tak.
Piasek, materia organiczna, glinka.
Kaolinit albo montmorylonit.
Czyli co?
- Ziemia. - Nie można tak od razu?
Popisywałem się.
Słyszycie?
Nie krzywdzić.
My pokój.
My z daleka.
My dobrzy.
Co myślisz?
Nie wiem. Chyba głupi jacyś.
Wersja polska na zlecenie HBO Transperfect Media Poland
Tekst: Agnieszka Murawska