Downloaded from YTS.MX
‪(บันทึกภาพที่โรงอุปรากรซิดนีย์)
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(บนแผ่นดินของเผ่ากาดิกัลแห่งชนชาติอีโยรา)
‪(แฮนนาห์ แกดสบี้: สิ่งพิเศษ)
‪สวัสดีฮะ
‪ขอบคุณฮะ
‪เราแต่งงานแล้ว
‪ใช่ฮะ
‪มันดีนะ
‪เราชอบ
‪โชว์นี้ก็จะพูดเรื่องนี้แหละ
‪เรารู้ มันจะเป็นโรแมนติกคอเมดี้
‪แหวะ
‪ไม่นะ จริงๆ โชว์นี้คุณจะได้ฟิน ได้สะใจ
‪ใช่
‪ใช่ โชว์นี้ได้มีความสุขกันแน่นอน
‪เพราะเราเชื่อว่าเราติดค้างโชว์ดีๆ กับคุณอยู่
‪ใช่
‪เราลากคุณมาฟังเรื่องบ้งๆ ของเราตั้งหลายปี
‪แล้วคุณก็ยังอยู่กับเรา ขอบคุณมากฮะ
‪แต่มันก็ถึงเวลาตอบแทนกันบ้าง
‪โชว์นี้ก็จะอารมณ์แบบ "แถ่นแท้น" หน่อยๆ
‪แค่ประมาณชั่วโมงเดียว เราจะได้รู้สึกดีกัน
‪เราจะทําให้คุณคนแปลกหน้าเต็มห้อง
‪รู้สึกดีไปด้วยกันนะฮะ
‪เห็นมือเรานะ มือเราไม่เกี่ยวเบ็ดนะ
‪ใช่ไหม มุกเลสเบี้ยนนิดหน่อย แอบหยอดเข้าไป
‪เริ่มต้นได้ดีเลยล่ะ เราว่า
‪เปิดฉากได้สวยเลย
‪ก่อนเราจะเริ่ม
‪เราอยากบอกว่าเรายอมรับแล้ว ‪ว่าโลกกําลังถึงกาลอวสาน
‪เราไม่อยากให้คุณคิดว่าเราไม่สน ‪เปล่าเลย เราสํานึกได้แล้ว
‪เราจบเห่แล้ว เราซวยแล้ว
‪แต่ประเด็นคือเราว่าเราคงแก้ไม่ได้
‪ไม่ใช่คืนนี้ ไม่...
‪ไม่ใช่ในเวลาที่เรามี
‪ดังนั้น เราก็จะลืมๆ มันไปก่อน
‪แล้วในหนึ่งชั่วโมงข้างหน้านี้ ‪เราทุกคนจะได้มีความสุขไปด้วยกัน
‪แล้วค่อยกลับออกไปข้างนอกกัน
‪ไปทําลายโลกล้างเผ่าพันธุ์อย่างที่เราทํา
‪ทุกคนพร้อมไหมฮะ เอาล่ะ
‪เริ่มเลยนะ
‪เจนนีย์ ชื่อคู่สมรสหญิงของเราเอง ใช่
‪ปรบมือไป เรื่องจริง
‪เราเรียกเธอว่าเจนโน
‪ตามประสาคนออสเตรเลียเนอะ
‪เธอว่าน่ารักดี มันก็ดีแหละ
‪ถือว่าได้ผลดีทั้งที่ไม่ต้องพยายาม ‪ได้แค่นี้ก็ต้องพอใจแล้วนะ
‪จะบอกอะไรให้ เรื่องต้องเรียนรู้มันมีเยอะมาก
‪สําหรับคู่เราตอนจัดงานแต่ง
‪ฉิบหายเถอะ ‪ชายจริงหญิงแท้นี่ความรู้สึกเยอะโคตร
‪พวกนั้นรู้สึกอะไรหลายๆ อย่าง ‪เกี่ยวกับงานแต่ง ซึ่งเราไม่รู้เลย
‪เรื่องจริงนะ
‪เราคิดว่าคงเป็นเพราะ ‪เราไม่ได้รับเชิญไปงานแต่งมานานแล้ว
‪เราไม่รู้เลยว่ามันเป็นโอกาสพิเศษ
‪ใครจะไปรู้ล่ะ ก็ชายจริงหญิงแท้นี่แหละ
‪แต่เห็นว่าคู่เราทําพลาดหลายอย่างเลย
‪อย่างแรก เค้กเราเป็นรูปฉลาม
‪ใช่ เค้กงานแต่งของเราเป็นเค้กสั่งทํา
‪ใช่ มันเป็นหัวฉลามโคตรใหญ่ ‪ออกมาจากหน้าเค้ก แบบ...
‪เป็นฉลามขาว ขอบคุณที่ถามนะฮะ
‪มันมีสายตานักฆ่าอยู่สองข้าง ฟันเขี้ยวสองแถว
‪ก็รู้ๆ กันอยู่
‪มันอยู่บนหน้าเค้กนั่นแหละ ก็เค้กฉลาม
‪เรามีตุ๊กตาตัวเล็กๆ ที่เอาไว้ติดบนเค้กแต่งงาน
‪เรียกว่าอะไรนะ ตุ๊กตาติดประทุนเหรอ ‪ไม่รู้สิ เราไม่สนหรอก
‪คนส่วนใหญ่เป็นตุ๊กตาเจ้าบ่าวเจ้าสาว ‪แต่ไม่ใช่คู่เรา ก็รู้ๆ กันอยู่เนอะ
‪ตุ๊กตาเราเป็นตัวนากสองตัว
‪จับมือกัน
‪ใช่ฮะ
‪อยู่ในปากฉลามเลย
‪แขกในงานไม่ชอบ
‪เขางงๆ นิดหน่อย
‪แบบ "ทําไมเป็นเค้กฉลาม ‪ทําไมเป็นเค้กสั่งทําติงต๊อง ฉันไม่ชอบเลย"
‪เขาไม่ได้พูดเสียงแบบนั้นนะ
‪แต่นั่นคือเสียงที่เราได้ยิน นั่นคือจุดเด่นสําคัญ
‪แต่คู่เราก็มีเหตุผลดีๆ ที่ต้องใช้เค้กสั่งทํา
‪เหตุผลก็คือเราอยากหลอกนักอบขนมคริสเตียน
‪ใช่ เราอยากหลอกนักอบขนมคริสเตียน ‪ให้ทําเค้กแต่งงานให้ชาวเกย์ แล้ว...
‪มันได้ผลด้วย เราบอกแบบ...
‪"ไม่ สหาย นั่นไม่ใช่เค้กแต่งงาน ‪เรากําลังจะสิบขวบ"
‪ง่ายๆ หูเบามาก
‪เชื่อมันซะทุกอย่าง พวกคริสเตียนนี่
‪ก็นั่นแหละ เขาจะตกนรก
‪ทุกคนต้องช่วยกันผลักดันวาระของชาวเกย์
‪ช่วยกันส่งนักอบขนมคริสเตียนไปนรกทีละคน
‪เป็นการเคลื่อนไหวที่ได้ผลมากเลยนะ ว่าไหม
‪เราไม่ได้บอกนะ ว่าโชว์นี้ใครจะสะใจ
‪แต่ก็น่าจะบอก
‪เรารู้สึกสะใจสุดๆ เลย
‪เราว่าเหตุผลหนึ่ง ‪ที่เรากับเจนโนจัดงานแต่งกันไม่ถูก
‪ก็เพราะเราทั้งคู่ไม่มีใคร ‪เสียเวลาชีวิตคิดเรื่องนี้เลย
‪เรื่องวางแผนจัดงาน "วันพิเศษ" เนี่ย ‪รู้สึกว่ามันจะต้องคิดบ้างนะ
‪สําหรับพวกเราที่เกิดมาเป็นผู้หญิง
‪คุณจะต้องใช้เวลานานโขไปกับการเพ้อฝัน
‪เรื่องโทนสี เรื่องการจัดดอกไม้
‪ในวันที่คุณขายออก แล้วเราก็...
‪เราไม่เคยคิดเรื่องนี้เลย
‪เพราะก่อนหน้านี้ตั้งนาน ‪มันไม่ใช่ทางที่เราเลือกได้
‪คุณต้องจําไว้นะ เราโตมาในยุคที่
‪ชาวเกย์อย่างเรารับดูแลถนนไม่ได้ด้วยซ้ํา
‪ใช่ไหม เรื่องแต่งงาน ‪กับคนที่อยากแตะต้อง ยิ่งไม่ต้องพูดถึง
‪แล้วเราจะเสียเวลาทําไม
‪เจนโนเป็นไบเซ็กชวล
‪ตามหลักแล้ว เธอก็คิดได้ครึ่งนึง
‪แต่ก็ไม่ได้คิด เธอไม่ว่าง ไม่มีเวลา
‪สมกับเป็นไบ ถูกไหมฮะ
‪ว่าไหม ไม่
‪ไม่ มันไม่ถูก
‪แบบนั้นมันเหมารวมน่าเกลียด
‪แต่เราก็ชอบอวดนะ ‪ว่าเราแต่งงานกับผู้หญิงไบเซ็กชวล
‪เพราะมันทําให้ ‪ผู้ชายเจาะจงประเภทหนึ่งหงุดหงิด
‪ที่เราชอบยั่วโมโหมากๆ เลย
‪เพราะนี่คือเพศที่เราเลือก
‪แต่นายไม่ได้เลือกเว้ย
‪บอกอีกทีนะ ‪เราไม่ได้ระบุว่าโชว์นี้สะใจสําหรับใคร
‪จะว่าไป เราสองคนชอบงานแต่งของเรา ‪บอกไว้ก่อน เราสนุกกันมากๆ
‪งานเป็นพิธีเล็กๆ จัดที่บ้าน ‪มีแขกแค่เพื่อนกับครอบครัว
‪มีแค่เพื่อนกับครอบครัวฝั่งเรานะ
‪เพราะเราคือฝ่ายที่สําคัญกว่า
‪นั่นมุกนะ แล้วก็ไม่ใช่มุกที่ดี
‪คุณทําได้ดีมาก ที่เฉยๆ กับมุกเมื่อกี้
‪คุณอ่านบรรยากาศออก ขอบคุณมากฮะ
‪ไม่ เหตุผลก็คือเจนโนมาจากอเมริกา
‪"อะไรนะ ไม่ได้" ‪นี่ความหลากหลาย ไม่ต้องให้บอก
‪ตอนนั้นมันช่วงโรคระบาด ปิดประเทศอยู่
‪ครอบครัวกับเพื่อนของเจนโน ‪ก็เลยมางานแต่งเราไม่ได้
‪ซึ่งมันก็เศร้า
‪แต่มันเศร้าจริงเหรอ
‪เรื่องหนึ่งของวัฒนธรรมงานแต่งที่เราไม่เข้าใจ
‪คือทําไมต้องกดดันเรื่องขอแต่งงาน
‪ในช่วงระหว่างงานหมั้นกับงานแต่ง
‪ในเวลาสั้นๆ ที่เป็นเหมือนฝีเย็บ
‪มันเป็นอย่างนั้นจริงๆ ‪เป็นฝีเย็บสั้นๆ ในกาลเวลา
‪เพราะมันไม่ได้เสร็จตรงนั้น แต่มันก็สยิวมากๆ
‪ใน...
‪ในช่วงฝีเย็บแห่งกาลเวลานั้น
‪เรื่องเดียวที่ทุกคนอยากรู้คือ ‪"คุณขอแต่งงานยังไงเหรอ"
‪เราแบบ "คุณไม่ถามชื่อเธอบ้างวะ"
‪"ไม่ ใครสนล่ะ"
‪รู้สึกคุณจะต้องไปขอแต่งงาน ‪ริมหาดหรือตอนดูพระอาทิตย์ตก อะไรพวกนี้
‪ยกตัวอย่างพระอาทิตย์ตกละกัน ‪พระอาทิตย์ตกก็ดี แต่ริมหาดเนี่ย ไม่เว้ย
‪เราเกลียดชายหาด
‪เราไม่ไว้ใจทราย
‪ไม่ชอบเลย มันไม่เคยอยู่ในจุดที่มันบอกว่าจะอยู่
‪รับรองได้เลย ไปเที่ยวทะเลกลับมาหกเดือน
‪เราจะเจอไข่มุกในตัวแฟน
‪นี่ก็มุกฝีเย็บเหมือนกันนะ ถ้าลองคิดดู ว่าไหม
‪เหมือนเพชรเม็ดเล็กๆ ในป่าดงดิบ คนนี้เก็ต
‪รู้สึกว่าการขอแต่งงาน ‪คือมารยาทที่สําคัญ โรแมนติก
‪ต้องเล่นใหญ่ ไม่งั้นก็เป็นโสดต่อไป
‪นะฮะ
‪เราไม่เข้าใจว่าความโรแมนติกมันอยู่ตรงไหน
‪ในการขอแต่งงาน
‪เพราะจากที่เราเข้าใจนะ
‪การขอแต่งงาน อย่างดีก็คือ ‪การด้นสดที่เตรียมมาก่อนแบบวิศวกรรมย้อนกลับ
‪อย่างแย่ มันคือการเล่นทีเผลอ
‪เอาอย่างดีก่อนนะ ‪อย่างน้อย คู่รักจะต้องประชุมทีมกัน
‪เขาจะประชุมทีมกัน วางแผนกัน ‪เสนอไอเดียการขอแต่งงานกัน ซึ่งมันแปลกนะ
‪แล้วก็เขียนลิสต์สิ่งที่ต้องทํา
‪ไปซื้อแหวน เลือกสถานที่พร้อม
‪อาจจะเป็นริมหาดก็ได้
‪แล้วฝ่ายหนึ่งในคู่รักก็ออกไปทําตามลิสต์ที่ต้องทํา
‪ส่วนอีกฝ่ายลืมไปให้หมดว่าเคยช่วยวางแผน
‪เพื่อให้ตอนที่โดนขอแต่งงานจริงๆ
‪จะได้แบบ "คุณพระ เซอร์ไพรส์สุดๆ
‪ดูแหวนนั่นสิ คุณพระช่วย ‪ฉันไม่เคยเห็นอะไรสวยขนาดนี้เลย"
‪เลิกตอแหลเลยนะ
‪เอาจริงๆ คุณเลือกแหวนเองด้วย
‪เลิกหลอกตัวเองได้แล้ว
‪มันขายหน้า
‪แต่นั่นคืออย่างดีนะฮะ
‪เพราะถ้าอย่างแย่ มันก็ไม่มีประชุมทีม
‪ฝ่ายหนึ่งในคู่รักมโนไปเองว่า ‪"ฉันนี่แหละโคตรคนที่ใช่"
‪มั่นหน้าจริงๆ แล้วก็...
‪เราเข้าใจว่าในโลกของชายจริงหญิงแท้
‪นั่นคือฝ่ายชาย
‪เป็นการเหมารวมที่น่าเกลียดสุดๆ
‪แต่ก็เป็นเรื่องจริงร้อยเปอร์เซ็นต์
‪เราค้นคว้าด้วยตัวเองมา
‪ยืนยันอคติของตัวเองมาแล้ว
‪แต่มันต้องเป็นฝ่ายชาย ซึ่งก็สนุกดีนะ
‪เพราะใครรับมือการถูกปฏิเสธได้ดีที่สุด
‪ก็ผู้ชายที่คิดว่าตัวเองเป็นคนที่ใช่โคตรๆ นี่ไง
‪นี่แหละสูตรสําเร็จแห่งความสุข ถ้าจะมีสักสูตรนะ
‪ถ้าแต่ง ก็แต่งงานกัน
‪ถ้าไม่แต่ง แปลว่าโรคจิตแอบตาม ‪นี่แหละความรัก
‪มันเป็นกับดัก
‪ขอบคุณฮะๆ รับมุกกันดีจริงๆ
‪เหมือนมีคนคอยบอกเลย
‪เราขอเจนโนแต่งงาน
‪ไม่ได้แน่นอนว่าเธอจะตกลง เราไม่ใช่ฝ่ายชาย
‪เรามีความสัมพันธ์กันแบบเควียร์แท้ๆ
‪ซึ่งแปลว่าในแง่ของการแบ่งหน้าที่
‪เราแบ่งงานกันทําให้เหมาะสมกับทักษะจริง
‪กับใครก็ตามที่ว่างทํา
‪แล้วมันก็ไปได้สวย จริงๆ นะฮะ
‪เราแทบไม่เคยลืมทิ้งขยะเลย
‪แทบทุกอาทิตย์เลยล่ะ
‪มีความสุขกันมากๆ
‪แต่เราขอแต่งงาน เราได้ประชุมทีมกัน
‪เราคุยกันว่าเราก็อยากได้ ‪สิทธิตามกฎหมายที่แสนหอมหวานนั่นบ้าง
‪แล้วเราก็ไม่ได้ทําอะไรต่อ ‪เราไม่มีเวลา ตามสูตร
‪นะฮะ แล้วสุดท้ายเราก็ขอแต่งงาน
‪เราไม่ได้...
‪เราไม่ได้วางแผนนะ
‪เราไม่ได้ตื่นมาวันหนึ่งแล้วคิดว่า "วันนี้แหละ"
‪เราเล่นทีเผลอใส่เราทั้งคู่เลย
‪นะฮะ เราไม่ได้พล่ามยาว ไม่ได้เตรียมแหวน
‪เราไม่ได้เตรียมสถานที่
‪เราไม่ได้คุกเข่าลงไป ช่างแม่งสิ เรา...
‪ทําไมเหรอ ‪เราผ่าตัดเปลี่ยนข้อเข่าเทียมมาสามครั้ง
‪กระดูกสะบ้าเรายวบหมดแล้ว
‪จริงๆ มันปวดมากเลยนะ เวลาเราคุกเข่า
‪เราถึงมีอะไรกับผู้ชายไม่ได้
‪เมื่อกี้มุกนะ
‪แล้วเราก็ไม่เข้าใจเลยสักนิด
‪เหตุผลอื่นที่เข้าท่ากว่ามีตั้งมากมาย
‪จริงๆ เราขอแต่งงานแบบนี้นะ เราทําแบบนี้
‪ท่านี้ก็ดีนะ ยืดเส้นยืดสายดี
‪คนชอบถามเรานะ "คุณผ่าตัดเข่ามาสามครั้งแล้ว
‪คุณเป็นนักกีฬาเหรอ"
‪แล้วเราก็ตอบว่า ‪"เปล่า แล้วคุณเป็นนักสืบหรือไง
‪คุณไม่เก่งเท่าไหร่เลย"
‪"คุณเคยเล่นเน็ตบอลสมัยก่อนแน่เลย ‪มันทําให้เข่าเสื่อม
‪คุณเคยเล่นเน็ตบอลแน่เลย" ‪หุบปากเลย เราเล่น... ไม่ เราไม่เคยเล่น
‪เน็ตบอลมีไว้ให้กะหรี่เล่น
‪เราไม่เล่นเน็ตบอลหรอก
‪เรายืนยันคําเดิมนะ เน็ตบอลมีไว้ให้กะหรี่เล่น
‪บอกไว้ก่อน ‪เราไม่ได้เหยียดทั้งเน็ตบอลหรือกะหรี่
‪เราชอบทั้งสองอย่างมากๆ ด้วย บอกตรงๆ
‪เราแค่ชอบพูดเฉยๆ
‪แค่พูดแล้วมันสะใจดีน่ะ นึกออกไหม
‪"เน็ตบอลมีไว้ให้กะหรี่เล่น"
‪มันระบายอารมณ์ดีนะ นี่คติประจําใจเราเลย
‪มันทําให้เรารอดจากช่วงโรคระบาดมาได้
‪จริงๆ
‪ตอนนั้นแบบ "เราคิดงานไม่ออก ‪เน็ตบอลมีไว้ให้กะหรี่เล่น มาโว้ย"
‪เป็นช่วงเวลาที่ดีเลยล่ะ
‪เราพูดบ่อยนะ แต่ประเด็นคือ ‪เจนโนไม่รู้ว่าเน็ตบอลคืออะไร
‪แล้วเราก็ไม่บอกเธอ
‪เพราะมันต้องรักษาความเป็นปริศนาไว้ ‪เข้าใจเราใช่ไหม
‪ต่อให้เราอยากอธิบายเน็ตบอลกับเธอ
‪แล้วจะให้อธิบายยังไง
‪"มันก็เหมือนบาสเกตบอล
‪แต่พอได้บอลแล้ว พื้นคือลาวา"
‪มันก็แค่คนใส่เสื้อกั๊กวิ่งเล่นกัน
‪แต่ไม่มีใครเลี้ยงบอลเป็น
‪เราจะไม่พาเธอไปดูเกมหรอก ไม่เอาเด็ดขาด
‪มันทําแต่แบบนี้กันเยอะเกินไป
‪ตลอดเวลาเลย มีแต่...
‪เจนโนเป็นชาวยิวนะ
‪ใช่ฮะ
‪ใช่เลย
‪มัน...
‪จริงๆ เราน่าจะเล่าว่าทําไมเราบาดเจ็บบ่อย
‪เพราะเรามีอาการที่เรียกว่า "ท่าเดินมีปัญหา"
‪หมอเรียกว่าเป็นอาการนั้น ‪หมอบอกว่า "ท่าเดินมีปัญหา"
‪ไม่ใช่หมอนรีเวชนะ ไม่ได้หมายถึงเดินท่านั้น
‪มันต่างกันมากนะ
‪นี่แหละเราถึงมีอะไรกับผู้ชายไม่ได้ มันแบบ...
‪ไม่
‪เราขอแต่งงานแบบนี้
‪จริงๆ เราเกิดอาการแพนิกตอนขอแต่งงานด้วย
‪ทําไมจะเป็นไม่ได้ นี่มันยุคไหนแล้ว
‪เจนโนพูดแบบนี้ แบบที่บอกทุกครั้ง
‪เวลาเราสติแตก
‪เธอบอกว่า "อย่าแตกตื่น"
‪ซึ่งถ้าพูดแค่นี้ ไร้ประโยชน์ อย่าพูดนะ
‪ถ้าคุณเห็นใครเกิดอาการแพนิก ‪อย่าไปบอก "กําลังแพนิกเหรอ
‪ลองสงบสติหรือยัง" นั่นมัน...
‪เปล่าประโยชน์
‪แต่คําที่เจนโนพูดตามมา มันทําให้คิดจริงๆ
‪เธอบอกว่า "อย่าแตกตื่น คุณอยากเป็นใคร"
‪สมองเราได้ยินคํานั้น แล้วก็แบบ...
‪ในสมองเรานะ เวลามีอาการแพนิก
‪เราจะคิด "ทํายังไงดี เราจะทํายังไงดี
‪เราต้องทํายังไง ทํายังไงถึงจะถูก"
‪เธอบอกว่า "หยุด แล้วตอบมา
‪คุณอยากเป็นใคร"
‪สมองเราได้ยินคํานั้น แล้วก็คิด "เกมนี่นา"
‪เราชอบเล่นเกม แล้วอาการแพนิกก็จบ ‪เราเป็นคนง่ายๆ แบบนั้นแหละ
‪แล้วในวันนั้น เธอถามว่า "คุณอยากเป็นใคร"
‪แล้วเราก็ตอบ
‪"ภรรยาคุณไง"
‪ใช่ฮะ
‪เราเห็นด้วย
‪ตอบได้เนียน ใช่ไหมล่ะ
‪มันน่ารักสุดๆ เลย
‪แต่ดูเหมือนจะยังไม่พอสําหรับคนชอบแนวนี้
‪คนที่ชอบแนวคิดการขอแต่งงาน ‪อยากเห็นหลักฐานว่าเรามีแผน
‪เขาอยากเห็นความพยายาม ‪เขาอยากให้เรื่องราวมีบริบท
‪เราทําแบบนั้นให้คุณไม่ได้
‪ถ้าเราต้องอธิบายให้เห็นภาพ ‪ยิ่งกว่าที่พูดไปเมื่อกี้ มันก็ไม่ดีแล้ว
‪ไม่มีความโรแมนติก มีการตายด้วย
‪เราจะไม่พูดเรื่องนั้น โชว์นี้ต้องมีความสุข
‪แต่บอกไว้ก่อนว่ามันมี
‪นี่คือโชว์แห่งความสุข เราไม่ได้หลอกนะ
‪เราไม่ได้จะทําแบบที่เราขึ้นชื่อ
‪เราหลอกคุณให้ตายใจแบบว่า "รู้สึกดีจัง"
‪แล้วเราก็ "ไม่ ไม่ต้องรู้สึกดี ‪หดหู่ไปซะ กลับบ้านไป รู้สึกแย่ลงอีก" นั่น...
‪ไม่ใช่โชว์ที่จะเกิดขึ้นคราวนี้ ‪นี่คือโชว์แห่งความสุข
‪ใช่หรือเปล่านะ
‪ไม่หรอก ล้อเล่น
‪ล้อเล่น
‪เราอยากเปลี่ยนเรื่องนั้น ‪ให้เป็นเรื่องเล่าโรแมนติกน่ารัก
‪อยากทําจริงๆ เราไม่อยากช็อตฟีลตลอดเวลา
‪แต่เราทําไม่ได้
‪เราเปลี่ยนเรื่องนั้นเป็นเรื่องเล่าน่ารักๆ ไม่ได้
‪แล้วมันก็น่าผิดหวังนะ เพราะเราเล่าเรื่องเก่ง
‪เราค่อนข้างเป็นมืออาชีพนะ บอกตรงๆ
‪แต่เราทําไม่ได้ แล้วเจนโนก็เล่าเรื่องนั้นไม่ได้
‪เพราะเธอเล่าเรื่องไม่เป็น โคตรห่วยเลยล่ะ
‪บอกไว้ก่อน นั่นไม่ใช่ความเห็นส่วนตัวของเรานะ
‪เราชอบวิธีเล่าเรื่องของเจนโน
‪แต่นี่คือความเห็น ‪ของคนอื่นทุกคนที่เคยได้รู้จักเธอ
‪แต่เราชอบวิธีเล่าเรื่องของเธอนะ
‪ความสัมพันธ์เรามาถึงขั้นนี้แล้ว ‪เราเล่าเรื่องของคู่รักได้แล้ว
‪เรารู้ แต่ก็... จริงฮะ
‪เราชอบส่งต่อ บอกเลย ‪เราบอกว่า "คุณเล่าเถอะ เจนโน"
‪คุณจะเห็นสีหน้าหวาดผวาของคนอื่นได้ทันที
‪ทุกคนแบบ "ไม่ คุณต้องช่วยเล่าสิ
‪คุณเป็นมืออาชีพนะ"
‪เราก็ย้อน "วันนี้วันหยุด พวก เล่าเลย เจนโน"
‪เราได้ทักษะการเล่าเรื่องมาจากแม่
‪แม่เป็นนักเล่าเรื่องที่เก่งมาก ‪เก่งที่สุดคนหนึ่งเลย
‪เรื่องของเรื่องคือแม่เรา ทุกครั้ง ไม่เคยพลาด
‪เล่าจบ ลงจอดเครื่องบินได้สวยเสมอ
‪นะฮะ นี่คือทักษะชั้นยอด
‪แต่พลังพิเศษของแม่
‪พลังพิเศษในการเล่าเรื่องของแม่คือแม่เก่งมากๆ
‪ในการไฮแจ็กเครื่องบินเรื่องเล่าของคนอื่น
‪แล้วพาไปลงจอดแบบหน้าทิ่ม
‪มันน่าทึ่งนะ แต่ก็น่ากลัว
‪เราดีใจที่ได้บอกว่าแม่กับเจนโนเข้ากันได้ดีมาก
‪โล่งอกเลยล่ะ เพราะเรารับไม่ไหวจริงๆ ‪ถ้าต้องเจอบรรยากาศตึงเครียดแบบนั้น
‪ถ้าแม่กับแฟนเราเข้ากันไม่ได้ ‪ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจะต้องออกไป
‪ต้องไปจริงๆ แล้วเราก็วิเคราะห์มาแล้ว
‪ฝ่ายนั้นคือเราเอง เรา...
‪เราคือจุดอ่อน แน่นอนที่สุด
‪แต่มันก็โล่งอกมากๆ
‪เพราะแม่เราไม่ได้ขึ้นชื่อว่าจะดีกับใครแต่แรกๆ
‪เราเคยแนะนําแฟนสาวให้แม่รู้จัก
‪แม่บอก "แม่ไม่ชอบนาง
‪ไม่จําเป็นต้องชอบด้วย"
‪เรารู้ เราแบบ "ก็เข้าใจได้ แม่
‪แต่เธออยู่ตรงนั้นเองนะ
‪เราคุยเรื่องนี้กันทีหลังก็ได้" แล้วแม่ก็...
‪เราไม่ได้โดนคนเดียวนะ ‪เราเป็นคนเล็กในพี่น้องห้าคน
‪พี่ๆ ทุกคนต้องหาหนทาง ‪กว่าจะพาคู่ของตัวเองเข้ามาได้
‪พี่เขยสนิทกับแม่เรามาก ตอนนี้นะ
‪แต่ตอนแรกน่ะ ลําบากสุดๆ
‪เพราะเขาบังเอิญเป็นผู้ชายไอริช ‪แล้วผิวเขาก็ขาวซีดมาก
‪แม้จะเทียบกับเราก็ตาม
‪เราขาวเหมือนออมเล็ตบนเครื่องบิน
‪แต่...
‪แต่เขาขาวเหมือนมันฝรั่ง ‪ที่ต้มจนซีดใส มันน่าทึ่งเลยล่ะ
‪แล้วแม่เราก็เรียกเขาว่าแคสเปอร์
‪พอแม่รู้ว่าเขาไม่ชอบ แม่ก็จัดใหญ่เลย
‪ตลอดสองสามปี พี่เขาแบบ "ผมมีชื่อนะเว้ย"
‪แล้วแม่ก็แบบ "แม่ไม่รู้ว่าเขามีปัญหาอะไร
‪แคสเปอร์เป็นผีน้อยน่ารักนะ"
‪เหมือนเล่าเกร็ดความรู้แล้วแอบขู่ฆ่าไปพร้อมกัน
‪แต่แม่กับเจนโนเข้ากันได้ดีตั้งแต่แรก ‪สองคนนั้นได้เจอกันหลังจบโชว์ของเราครั้งหนึ่ง
‪เกร็ดน่ารู้ เจนโนเป็นโปรดิวเซอร์ให้เราเอง
‪เธออยู่ตรงนั้น
‪ใช่ฮะ
‪เผื่อคุณจะสงสัยนะ ‪ว่าคู่เราอํานาจถ่วงดุลไปทางไหน
‪ระหว่างที่เราเล่าเรื่องของเราอยู่บนเวที
‪เจนโนควบคุมแสงและเสียงได้โดยสิ้นเชิง
‪ดังนั้น...
‪นั่นแหละฮะ
‪ผีน้อยน่ารัก
‪เจนโนกับแม่เจอกันหลังจบโชว์ของเรา ‪เพราะเจนโนเป็นโปรดิวเซอร์
‪เธอก็เลยสะพายเป้อยู่ตลอด
‪นั่นคือสไตล์ของเธอ ‪ในฐานะโปรดิวเซอร์ เธอสะพายเป้ตลอด
‪งานมันอยู่ในนั้น ใช่ไหมล่ะ
‪ตอนแม่ได้เจอเจนโน
‪เธอสะพายเป้อยู่
‪แม่มองเธอครั้งเดียว แล้วบอกว่า
‪"สวัสดี ดอร่า นักผจญภัย"
‪แล้วเจนโนก็แค่บอก "ขอบคุณค่ะ"
‪"แม่ดูออกด้วย"
‪แต่คืนนั้น แม่กับเจนโนได้ไปคุยกันลับหลังเรา
‪ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน ‪นั่นไม่ใช่แผนของเราเลยนะ
‪ถ้าเราเลือกได้ แม่กับเจนโน ‪จะไม่มีวันได้อยู่ด้วยกันสองต่อสอง ไม่มีวัน
‪แม่เราประหลาด ‪เดาทางยากเกินไป เราไม่ไว้ใจ
‪แต่สองคนนั้น ได้คุยกันทันทีเลย
‪แต่เจนโนก็มาเล่าทุกอย่างให้เราฟังในวันถัดมา
‪ที่บอกว่าเล่าทุกอย่าง เราหมายถึง
‪เธอแค่พูดตามแม่วนไปซ้ําๆ
‪ซ้ําแล้วซ้ําเล่า
‪โดยหวังลมๆ แล้งๆ ว่าสักวันจะเข้าใจ
‪ไม่ล่ะ
‪เธอบอกว่า "แฮนนาห์ แม่คุณบอกว่า..."
‪เจนโนเป็นคนอเมริกันนะ
‪แต่จากเสียงที่เราเล่า ‪มันจะติดสําเนียงออสเตรเลียมากๆ
‪คิดว่า...
‪คุณต้องไปจินตนาการในหัวเอาเอง ‪เพราะเราไม่เปลี่ยนสําเนียงหรอก
‪เราไม่มีเวลา
‪เราไม่มีเวลาออกเสียงตัวอาร์ให้ครบ
‪ที่คนที่นั่นเขายืนกรานให้ออกเสียง มันน่าเบื่อ
‪ไม่มีชนชาติไหนในโลกที่พูดภาษาอังกฤษ
‪ใช้คําว่า "รูรัล" ในบทสนทนาทั่วไป
‪มีคําอื่นที่พูดง่ายกว่านี้ที่แปลว่า "นอกเมือง"
‪แต่ไม่ใช่คนที่นั่น เขาจะแบบ ‪"เรามาจาก 'รูรัลอเมริกา'"
‪เราแค่ "จริงเหรอ บ้านเราอยู่ใน 'เดอะบุช'"
‪เจนโนใส่ตัวอาร์ในชื่อเรา "แฮนนาร์"
‪มันไม่มีสักหน่อย
‪เธอพูด "แฮนนาร์..." ‪เห็นไหม เราไม่เลียนสําเนียง
‪เธอบอกว่า "แฮนนาห์ แม่คุณเล่าให้ฟัง ‪ว่าท่านถอนเงินจากธนาคาร
‪เอาไปเก็บ...
‪ไว้ทําฟัน"
‪"แฮนนาห์ แม่ถอนเงินจากธนาคาร
‪เอาไปเก็บไว้ทําฟัน"
‪"แฮนนาห์ๆ
‪ฟังอยู่หรือเปล่า แฮนนาห์ แม่คุณ
‪ถอนเงินจากธนาคารไปเก็บไว้ทําฟัน"
‪"ที่รัก นี่มันเป็นความคิดสามอย่าง ‪ที่ไม่ได้เกี่ยวกันเลย
‪แต่มันเกี่ยวกันสําหรับแม่คุณ"
‪"แฮนนาห์ แม่คุณถอนเงินจากธนาคาร
‪ไปเก็บไว้ทําฟัน"
‪"แฮนนาห์ ฉันไม่เห็นเข้าใจเลย"
‪เราก็บอก "เรารู้โว้ย"
‪เราฟังเรื่องแผนเก็บเงินทําฟัน ‪ของแม่มาหลายปีแล้ว
‪ทุกวันเงินบํานาญออก ‪แม่จะแอบแยกไว้ 10-15 ดอลลาร์
‪เอาไปเก็บไว้ในลิ้นชักพิเศษ
‪แม่บอกว่า "แฮนนาห์ ‪ถ้าแม่ทิ้งไว้ในบัญชีธนาคารนะ
‪แม่เอามาใช้แน่"
‪เราจําตอนที่แม่ทําฟันปลอมชุดแรกได้
‪นั่นเป็นช่วงชีวิตที่น่าสะพรึงมากๆ ของเราเลย
‪ตอนนั้นเรายังวัยรุ่นอยู่
‪ตอนแม่ทําฟันปลอม
‪มันใหญ่เกินไป
‪เพราะอะไรก็ไม่รู้
‪แม่ไม่ยอมเอาไปปรับตั้งสองสามปี
‪มันก็จะสั่นอยู่ในปากนั่นแหละ
‪ทุกครั้งที่แม่ออกอารมณ์
‪ฟันบนจะหย่อนลงมา ‪แล้วสีหน้าแม่ก็จะเปลี่ยนไปเลย
‪เวลาแม่โมโหมากๆ
‪ฟันปลอมก็จะหย่อนลงมา ‪กลายเป็นยิ้มสวยปากกว้างเลยฮะ
‪แม่แบบ "แกจะหนีออกจากบ้านก็แล้วแต่
‪ที่นี่ไม่ต้อนรับแก"
‪มัน...
‪ตอนแม่หาวยิ่งหนักเลย
‪เพราะเวลาแม่หาว ฟันบนก็จะหย่อนลงมา
‪แล้วฟันล่างก็จะเด้งขึ้นไป
‪มันจะไปเจอกันตรงกลาง
‪คุณเคยเห็นคนกัดฟันหาวไหมล่ะ
‪มันสะพรึงไปถึงสัญชาตญาณดิบเลยนะ
‪เพราะร่างกายบอกว่า "ผ่อนคลาย"
‪แต่สีหน้าบอกว่า "ฉันจะตามล่าแก"
‪แต่แม่ชอบเจนโน
‪แม่บอกว่า "แม่ชอบนางนะ นางไม่สันดานเสีย"
‪ซึ่งเป็นคําชมสูงสุดแล้ว
‪เราต้องถามพ่อว่าเขาคิดยังไง
‪เพราะเขาไม่แฉแบบชูวิทย์ ‪ถ้าเรื่องความรู้สึกส่วนตัว
‪เราเลยไปถามพ่อ...
‪มันน่าจะขํากว่านี้นะ แต่ก็แล้วแต่
‪"ชูวิทย์แฉความรู้สึกส่วนตัว" เราชอบนะ
‪เราอาจจะตัดออกตอนฉาย เพราะมันฮากริบ
‪อยู่ที่ว่าคุณรู้สึกยังไงกับโชว์นี้ เราไม่ยึดติดหรอก
‪โอเค ถึงจุดนั้นแล้ว
‪เราบอก "พ่อ พ่อคิดยังไงกับเจนโน"
‪พ่อก็ตอบ "อ้อ จริงด้วย ใช่
‪ใช่ พ่อ... นั่นแหละ
‪ใช่ๆ นั่นแหละ..."
‪"แม่แกว่าไงล่ะ พ่ออาจจะ..."
‪พ่อเล่าเรื่องไม่เป็นเลย
‪เรื่องจริงฮะ พ่อเราเล่าเรื่องได้ห่วยแตกที่สุด
‪ขณะเดียวกัน แม่เราก็เก่งที่สุด
‪แล้วความบันเทิงที่เราชอบอย่างหนึ่ง
‪ก็คือการดูพ่อเล่าเรื่องให้คนอื่นฟังต่อหน้าแม่
‪เพราะมันทําให้แม่โมโห
‪คุณจะเห็นแม่สั่น
‪รอโอกาสแรกที่จะไฮแจ็กเครื่องบินเรื่องเล่า
‪แต่ประเด็นคือ ไม่มีใครไฮแจ็ก ‪เครื่องบินเรื่องเล่าของพ่อเราได้
‪เพราะมันไม่เคยได้ลอยขึ้น
‪ไม่เคยเลย
‪พ่อแบบ "ไม่รู้ได้เล่าหรือยังนะ ‪วันก่อนพ่อไปร้านค้า
‪ไปซื้อนมน่ะ"
‪"แต่พ่อตื่นมาประมาณ 6.45 น.
‪ปกติพ่อจะตื่นประมาณ 6.15 น.
‪หรือ 5.45 น. ประมาณนี้ แต่พ่อตื่นสาย"
‪"สองคืนก่อน พ่อโดนขัดจังหวะการนอน
‪เพราะมาร์การเร็ตโทรมา ‪แล้วพ่อก็กระวนกระวายนิดหน่อย"
‪"มันนอนชดเชยคืนต่อมาไม่ได้
‪กว่าจะปรับกลับได้ก็สองสามคืน"
‪"พ่อนอนตื่นสายประมาณ 6.45 น. แล้ว...
‪แปลว่ากว่าพ่อจะได้ออกไปซื้อนม
‪แถวโรงเรียนก็รถติดแล้ว ให้ตายสิ"
‪"ให้ตายเถอะ พ่อว่าที่เขาทํากันนะ
‪คือเขาพยายามหลบรถติดสะสมบนถนนใหญ่
‪แล้วขับผ่านบ้านเราไปทางนั้นแทน ‪พ่อว่าทุกคนทําแบบนั้นแน่"
‪"ถนนใหญ่ยังโล่งอยู่เลย ทางนี้มากันเพียบแล้ว"
‪แล้วเราก็เห็นแม่ แม่แบบว่า...
‪"หุบปากสักทีได้ไหม"
‪แล้วพ่อก็ "ผมพยายามเล่าเรื่องอยู่นะ"
‪แม่แบบ "มันไม่ใช่เรื่องเล่านะ โรเจอร์"
‪"นั่นคุณแค่ไล่ลําดับเหตุการณ์ที่นึกขึ้นได้
‪ระหว่างทางสู่การเป็นผู้ชายน่าเบื่อ"
‪ร้ายมาก
‪พ่อเราไม่ค่อยรู้สึกอะไรหรอก ‪พ่อแบบ "เออน่า ชาสักแก้วไหม
‪พ่อมีนมนะ"
‪พ่อเราเป็นคนเงียบๆ ‪ไม่ค่อยแสดงออก เงียบมากๆ
‪สไตล์การเลี้ยงลูกของพ่อแม่เราคือแบบ
‪ตํารวจเลวกับตํารวจหลับ
‪พ่อแม่เราเป็นแบบนั้น
‪พ่อไม่เคยขึ้นเสียงกับพวกเราลูกๆ
‪พ่อเป็นคนพูดเบามากๆ ‪พ่อเคยขึ้นเสียงจริงๆ ครั้งเดียวเท่านั้น
‪แล้วมันก็ช็อกมาก เราไม่มีวันลืมเลย
‪มันแตกต่างมากๆ กับตัวตนที่เรารู้จักพ่อ
‪เรื่องมีอยู่ว่า
‪พ่อทําชีสหล่นชิ้นหนึ่ง
‪แล้วหมาก็คาบไป
‪นั่นแหละชนวนของเขา
‪มันไม่ใช่ชีสที่แพงเลยด้วยซ้ํา
‪มันเป็นแค่เชดดาร์ของโฮมแบรนด์
‪แต่มันเป็นชีสของพ่อ
‪แล้วพ่อก็ทําตก
‪แล้วหมาก็คาบไป
‪เขา "คายออกมานะ ไอ้หมาพันธุ์ทาง"
‪"เดี๋ยวนี้เลยนะ คายซะ คายออกมา"
‪แล้วหมามันก็...
‪เรากับพี่ชายเห็น แล้วถามว่า "นี่ใครเนี่ย"
‪พ่อก็แบบ "เออ ไอ้เฮงซวย"
‪เราต้องคายออกมา ตอนฉายอาจจะตัดออก
‪เราออกทัวร์จัดโชว์นี้มาหนึ่งปีแล้ว
‪ทุกคืน เราตั้งใจมาก
‪กลืน...
‪ชีสในจินตนาการลงไปซะ
‪แต่ในใจเราคิดว่า "ไม่ได้ มันตกพื้นแล้ว"
‪แต่มันไม่ได้ตก มันไม่มีจริง
‪ในใจเรา เราว่ามันไม่สําคัญนะ
‪เราแกล้งทําเป็นกลืนชีสในจินตนาการไม่ได้
‪นั่นก็อาจจะเป็นอีกเหตุผล ‪ที่เรามีอะไรกับผู้ชายไม่ได้
‪ไงล่ะ
‪ไม่หรอก
‪เราไม่เข้าใจเลยสักนิด
‪เรามีแฟนมาหลายคนก่อนเจนโน
‪ไม่ได้อวดนะ แต่ก็เยอะ สวัสดี
‪เราไม่ได้ตั้งใจจะเป็นนักเน็ตบอล เรา...
‪เราแค่ไม่ค่อยเก่งเรื่องทําความเข้าใจ
‪แต่กลายเป็นว่าความเข้าใจ ‪คือส่วนสําคัญของความสัมพันธ์
‪มันก็ไม่ได้มีอะไรดราม่ามากนะ
‪ความสัมพันธ์ส่วนใหญ่ของเรา ‪จบแบบที่เหนื่อยกันทั้งคู่จนถอดใจ
‪เราเคยโดนเทเพราะโดนจับโกหกได้
‪ส่วนตัวเราดีใจมากเลยนะ
‪เพราะเราโกหกไม่เป็นเลย
‪เราแกล้งทําเป็นกลืนชีสในจินตนาการ ‪แล้วไม่บอกไม่ได้ เรา...
‪การที่เราจะโกหกใครได้
‪แล้วรักษาคําโกหกให้นานพอ ‪จนกลายเป็นการทรยศความไว้ใจ
‪สําหรับเรา มันรู้สึกเหมือน ‪สัญญาณบ่งบอกว่าเราเริ่มเป็นผู้ใหญ่แล้ว
‪แบบ "สักวันเจ้าจะกลายเป็นเด็กจริงๆ"
‪เราจะเล่าให้ฟังว่าเกิดอะไรขึ้น ‪รู้สึกว่าคุณเริ่มนิ่งเกินแล้ว
‪"ไหนว่าไว้ใจได้ไง"
‪เรื่องมีอยู่ว่าแฟนเราถามว่าอยากกินไอศกรีมไหม
‪ใช่ฮะ เดิมพันสูงมาก
‪เราตอบว่าใช่ เพราะอยากกินไอศกรีม
‪ไม่ได้โกหกตรงนั้นนะ เราไม่ได้เลวขนาดนั้น
‪แต่เราตอบไปแบบนี้
‪เราตอบ "อยากสิ ไอสกรีม ยูสกรีม ‪วีออลสกรีมฟอร์ไอศกรีม"
‪แฟนตอบว่า "ว้าว มุกเมื่อกี้เพิ่งคิดเหรอ"
‪"ใช่ เราเพิ่งคิด ใช่" นั่นแหละฮะ
‪ทําไมจะไม่ได้ล่ะ
‪เราค่อนข้างมั่นใจว่าเรากําลังจะเฉลยทีหลัง
‪นะฮะ เราไม่ได้รู้สึกว่าเราจะเก็บคําโกหกไว้
‪แต่พอไปกินไอศกรีม ‪เราก็มัวแต่สนใจเรื่องอื่น จนลืมไป
‪หกเดือนต่อมา แฟนไปรู้เข้า
‪ว่าจริงๆ เราไม่ใช่ยอดนักกวี
‪เธอโมโหมากๆ
‪เธอมาบอกว่า "คุณโกหกฉัน
‪ฉันจะไว้ใจคุณอีกได้ยังไง คุณโกหกฉัน"
‪ตอนจบ เราบอกไปว่า ‪"เอาจริงๆ นะ เราคิดว่าเราไม่ได้ผิด
‪ที่คุณขาดความรู้ทั่วไปจนเห็นชัดขนาดนี้"
‪ใช่ฮะ
‪เราว่าเรื่องนั้นก็ถือเป็นความไม่เข้าใจได้
‪เลิกกับแฟนครั้งที่จบแย่ที่สุด เราเป็นฝ่ายบอกเลิก
‪มันเลวร้ายมากๆ เพราะมันไปกันไม่รอด
‪เราบอกเลิกแฟน แล้วก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
‪ทุกอย่างเป็นเหมือนเดิมอย่างที่เคยเป็น
‪มันเหมือนเมินกันแบบย้อนกลับ ‪ทุกอย่างร้อนแรงมาก
‪เราช็อกมากๆ ‪จนต้องรออีกอาทิตย์ แล้วลองใหม่อีกที
‪เราบอกว่า "เราไม่อยากมีความสัมพันธ์นี้"
‪เธอตอบว่า "อืม แต่ฉันอยาก"
‪เราก็ย้อน "เราว่ามันทําแบบนั้นไม่ได้นะ
‪เราควรต้องตกลงปลงใจกันทั้งคู่
‪ไม่งั้นก็ไม่ได้
‪มันเป็นเรื่องของความยินยอม"
‪แล้วเธอก็ย้อนว่า ‪"ใช่ แล้วคุณได้รับความยินยอมไหมล่ะ"
‪ใช่ฮะ
‪บอกตรงๆ เราจําไม่ได้ ‪ว่าความสัมพันธ์ครั้งนั้นจบลงยังไง
‪รู้สึกว่าเราจะเลิกกัน
‪แต่เราไม่มีความจําที่ชัดเจน ‪ในช่วงนั้นของชีวิตเลย
‪มันก็นานมากแล้วล่ะ 20 กว่าปีได้
‪มันไม่ใช่ช่วงที่ดีของชีวิตเราเลย
‪ประเด็นของเรื่องบัดซบ ชีวิตบัดซบ
‪คือเราก็ไม่ได้บัดซบทั้งชีวิตหรอก
‪แต่สมองดันบอกว่า "จําตอนนี้เอาไว้นะ
‪เก็บเรื่องนี้ไว้รําลึกความหลังในอนาคต"
‪ไม่ ความจําในนั้นมันผสมกันเป็นซุปไปหมด
‪เราแค่โยนมันไปกองๆ ไว้ข้างในลึกๆ ช่างมัน
‪มันผสมกันเป็นเนื้อเดียวเหมือนซุป
‪เรามีเรื่องเดียวที่จําได้ชัดเจน ‪จากความสัมพันธ์ครั้งนั้น
‪มันเหมือนตัวอย่างหนังเลย
‪นึกออกไหม เวลาดูตัวอย่างหนัง ‪แล้วมันมีอะไรเกิดขึ้นเยอะมาก
‪ตอนจบตัวอย่าง เราจะเกิดคําถามมากมาย
‪แต่ไม่ได้รู้สึกอยากดูหนังขยะเรื่องนี้เลย
‪มันก็แบบนั้นแหละ
‪เรื่องมีอยู่ว่าเรากําลังขับรถตอนดึกมากๆ
‪แฟนเราเป็นคนขับ เราไม่ได้ขับ
‪แต่นั่นมันแค่ในรถ
‪แล้ว...
‪เราจําไม่ได้ว่ากลับจากไหนหรือกําลังจะไปไหน
‪แต่มันเป็นถนนนอกเมือง ‪มืดมากๆ มีแต่ไฟหน้าส่องทาง
‪ไม่ได้ราดยางมะตอย ยังเป็นลูกรังอยู่เลย
‪แล้วเธอก็ค่อนข้างตีนผี ซิ่งไปเลย
‪แล้วอยู่ดีๆ เธอก็เหยียบเบรก
‪แล้วรถก็หมุนไปทั่วถนนเลย มันสยองมาก
‪มันหมุนครบรอบ 360 องศา ‪แล้วก็หยุดตอนฝุ่นฟุ้งตลบ
‪แต่เธอลงจากรถไปแล้ว
‪ก่อนที่เราจะรู้ตัวอีกว่ารถหยุดแล้ว
‪เราไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น
‪เธอวิ่งไปอยู่หน้ารถ แล้วก็ก้มลง
‪เรามองไม่เห็นเธอ ‪เราแบบ "เกิดอะไรขึ้นเนี่ย"
‪แล้วพอเธอยืนขึ้น
‪เธอก็หิ้วหูศพกระต่ายขึ้นมา
‪ใช่ฮะ ลองฟังเสียงตัวเองดูสิ
‪เมื่อกี้คือเสียงตอบรับ ‪จากคนดูที่เป็นเลสเบี้ยนซะส่วนใหญ่
‪ใช่ไหมฮะ
‪น้องต่ายน้อยถูกทําร้าย ‪แล้วคุณก็แบบ "แย่ที่สุดเลย"
‪แต่คุณดูจะโอเคมาก ตอนเราเล่าเป็นฉากๆ
‪เรื่องความสัมพันธ์ที่เข้าข่ายทารุณกรรม
‪คุณทําเงี้ย
‪กระต่ายตายเนี่ยสิ
‪นั่นแหละ เธอจับซากกระต่ายขึ้นมา แล้วเธอก็ยิ้ม
‪เรางงอยู่นะ เราไม่รู้ว่าเราควรรู้สึกยังไง
‪แต่เราว่าความรู้สึกแรกคงไม่ใช่ความสุขหรอก
‪เธอบอก "โดนเต็มๆ เลย"
‪ใช่ฮะ เรานี่แบบ ‪"นี่พวกเราเล่นเกมกันอยู่ แล้วเราไม่รู้ตัวเหรอ"
‪เธอแบบ "ฉันจะเอากลับบ้านไปให้หมากิน"
‪เรานี่แบบ "ไม่โว้ย ไม่เอาน่า"
‪แล้วเธอก็พูดเรื่องที่เลวร้ายที่สุดที่เราเคยได้ยิน
‪เธอบอกว่า
‪"ฉันว่าจะถลกหนังมันตอนนี้เลย"
‪เรานี่แบบ "อย่าๆ ทําไมๆ"
‪"ทํายังไง"
‪แล้วเราก็ได้รู้
‪เธอก้มลงอีกครั้ง เรามองไม่เห็นเธอ ‪เราแบบ "เกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย"
‪พอเธอลุกขึ้นมาอีกรอบ
‪เธอกัดข้อเท้าเจ้ากระต่ายน้อยไว้
‪เออ คุณเงียบไปเลยนะ
‪คุณไม่ใช่คนที่ต้องจูบเธอ
‪เออไง
‪เธอแบบ...
‪พยายามจะกัดให้แน่น
‪มองเห็นเลย แล้วก็ได้ยินเสียง...
‪แล้วเธอก็ลอกหนังมันออกมา
‪อย่างคล่องแคล่วในทีเดียวเลย มันแบบ...
‪นี่คือเรื่องป่วยๆ ที่น่าทึ่งที่สุดที่เราเคยเห็นเลย
‪มันเหมือนมายากล ‪ที่บัดซบที่สุดที่คุณจะจินตนาการได้
‪เพราะมันไม่มีการใช้มือหลอกตาเลย
‪คุณจะเห็นทุกอย่าง
‪แต่มันก็ยังเป็นมายากล
‪เพราะเธอทําแบบ "นี่กระต่ายหนึ่งตัวนะ"
‪"เสกให้เป็นสองตัวแล้ว
‪ตัวหนึ่งสีแดง"
‪ใช่ฮะ
‪คุณคงไม่อยากดูคลิปนั้นหรอก ใช่ไหม
‪เมื่อกี้มันดาร์กไปหน่อย เรายอมรับ
‪มุกเมื่อกี้ดาร์กที่สุดในโชว์นี้แล้วนะ
‪แค่นั้นแหละ ต่อไปมีแต่เบาสมอง
‪เราได้เจอเจนโน ซึ่งก็ดีแล้วล่ะ เพราะไม่งั้น...
‪นี่คือกลลวงหาแฟน ‪ด้วยโปรไฟล์ปลอมที่ซับซ้อนมากนะ
‪เราได้เจอเธอในช่วงที่แปลกมากๆ ของชีวิต
‪เธอเป็นโปรดิวเซอร์หน้างาน
‪ช่วงแสดงโชว์ "นาเน็ตต์" ‪ในโรงละครเล็กสมัยก่อน
‪เธอเป็นอเมริกันคนแรกที่เราเจอตอนลงเครื่อง
‪ดูเหมือนเราจะบอกแค่แบบ "มานี่ คุณนี่แหละใช่"
‪เปล่าหรอก เราก็อ่อย
‪เราทํางี้ "สวัสดี คุณนาย"
‪มันได้ผลมากเลยนะ
‪แต่มันก็ประมาณหกเดือน เราเจอกันได้หกเดือน
‪ก่อนที่งานเน็ตฟลิกซ์จะเข้ามา ‪พลิกชีวิตเราแบบกลับตาลปัตร
‪แล้วพอมองย้อนไป เราถึงคิดได้ ‪ว่าเราใช้เวลาหกเดือนนั้นได้ไม่ฉลาดเลย
‪ส่วนใหญ่เรานอนกลางวันน่ะ
‪เราเป็นคนขี้เซา จะว่าไงได้
‪เรามาคิดได้ว่าสิ่งที่เราควรทํา ‪ในช่วงหกเดือนนั้นก็คือ
‪เราควรเตรียมตัวให้พร้อมสําหรับชื่อเสียง
‪อย่าดังโดยไม่พร้อมเหมือนเราเลย
‪เพราะมันทําเราพัง แล้วเราก็ทํามันพังด้วย
‪จริงๆ นะฮะ คุณต้องเตรียมพร้อมก่อนดัง
‪ถ้าคุณจะได้ข้อคิดจากโชว์นี้ ก็เรื่องนี้เลย
‪เตรียมพร้อมก่อนดัง ต้องให้พร้อมจริงๆ นะ
‪ต้องพร้อมก่อนดัง
‪ไม่ต้องไปกลัวภัยธรรมชาติ ‪ไม่ต้อง เอาแค่เตรียมพร้อมก่อนดัง
‪อย่าไปคาดหวัง มันน่าเกลียด แต่แค่...
‪ถ้าเกิดคุณฟลุค จับพลัดจับผลูดังขึ้นมา
‪คุณก็ควรจะพร้อม
‪เพราะเราไม่พร้อม ‪แล้วเราก็ทําพังเละเลยล่ะ เละสุดๆ
‪ถ้าเราพร้อมก่อนดังตอนได้เจอรูบี้ โรส
‪แล้วเธอบอกเราว่าเธอคิดว่าเราน่าทึ่งแค่ไหน
‪ถ้าเราพร้อม เราคงไม่ขําใส่หน้าเธอ
‪เราไม่รู้ว่าขําของเราหมายถึงยังไง ‪มันไม่ได้มีเจตนาร้ายนะ
‪เราคิดว่าเราแค่ลืมไป ‪ว่าเธอไม่ใช่รูปภาพน่ะ นึกออกไหม
‪"ทําไมคุยตอบได้ด้วยเนี่ย เวทมนตร์เหรอ"
‪ถ้าเราพร้อมก่อนดัง
‪ตอนที่เราได้เจอโจดี้ ฟอสเตอร์
‪ใช่
‪ไม่ดีเลยนะ จริงๆ ก็ครั้งที่สองแล้ว ‪ที่เราได้เจอโจดี้ ฟอสเตอร์
‪เรื่องมีอยู่ว่ามันบังเอิญเป็นวันเกิดเราพอดี
‪เรื่องนั้นเรารู้
‪มันต้องรู้อยู่แล้วหรือเปล่า
‪แต่ที่ไม่คิดมาก่อนก็คือ
‪โจดี้ ฟอสเตอร์ก็รู้ว่าวันนั้นวันเกิดเรา
‪ซึ่งมันก็เจ๋งดีนะ ‪จนเราได้มองภาพรวม มันเลยออกจะโรคจิต
‪แต่เธอมีของขวัญมาให้เราด้วย
‪เรารู้
‪เราได้ของขวัญวันเกิดจากโจดี้ ฟอสเตอร์เลยนะ
‪เรารู้
‪ใช่ฮะ
‪จะบอกบริบทให้นะ
‪จบไม่สวยหรอก
‪เราทําพัง จําได้ไหม
‪เราได้ของขวัญวันเกิด แล้วมันก็เป็นของดีด้วย
‪เป็นเกม "บานานาแกรมส์" เราโคตร...
‪เป็นของขวัญที่ดีมากนะ
‪เราชอบเกม เราชอบคําศัพท์
‪เราชอบกระเป๋าเล็กๆ ไว้ใส่เที่ยว
‪เราชอบอุปมาเรื่องโพแทสเซียม
‪มันเป็นของดีที่ไม่มีวันหมด
‪ถ้าเราพร้อมก่อนดัง เราคงรับของขวัญ
‪แล้วบอกว่า ‪"ขอบคุณฮะ ใจดีมากเลย คุณมีน้ําใจสุดๆ
‪คุณจะขึ้นเป็นราชินีองค์ต่อไปเหรอ"
‪หรือทํานองนั้น
‪แต่เราไม่พร้อม
‪รู้ไหมเราพูดอะไรออกไป
‪"เรามี 'บานานาแกรมส์' แล้ว"
‪นั่นสิฮะ
‪มันแบบ "ช้าไปแล้วต๋อย ไว้คราวหน้ามาใหม่"
‪คงสื่อออกไปแบบนั้น
‪ถ้าเราพร้อมก่อนดังตอนได้เจอริชาร์ด เคอร์ติส
‪เราก็คงจะรู้ว่าเขาเป็นใคร
‪เราคงจะรู้ว่าเขาคือผู้ชายที่สร้าง
‪หนังโรแมนติกคลาสสิกอย่าง ‪"รักบานฉ่ําที่น็อตติ้งฮิลล์" กับ "ทุกหัวใจมีรัก"
‪ถ้าเราพร้อม
‪ตอนที่เขาถามว่า ‪เราชอบโรแมนติกคอเมดี้เรื่องไหน
‪เราอาจจะตอบแบบรักษาน้ําใจได้
‪อาจจะเป็นหนังของเขาสักเรื่อง
‪แต่เราไม่พร้อมไง รู้ไหมเราตอบไปว่าไง
‪"เราไม่ชอบโรแมนติกคอเมดี้"
‪ใช่ฮะ
‪ริชาร์ดชํานาญการเป็นคนดังมาก ‪เขาวางตัวดีมากในวินาทีนั้น
‪เขาพลิกบทสนทนาได้โดยไม่สะทกสะท้านเลย
‪เขาชี้ให้เราเห็นทางสว่าง ‪ออกจากความอึดอัดที่เราเพิ่งก่อไว้
‪เป็นทางที่เห็นชัดๆ ซึ่งเราไม่ตามไป
‪เขาบอกว่า "ไม่เป็นไร ไม่ใช่ทุกคนจะชอบ
‪แต่คุณไม่ชอบโรแมนติกคอเมดี้ตรงไหนเหรอ"
‪เราตอบว่า
‪"เราไม่ชอบเสียงจูบเลยฮะ"
‪เราก็ไม่รู้ว่าทําไม
‪บอกตรงๆ เราไม่...
‪ต่อให้มานึกย้อนทีหลัง มันก็ไม่ได้เห็นชัดเสมอไป
‪เรานึกย้อนกลับไป ‪เรายังไม่รู้เลยว่าทําไมถึงพูดแบบนั้น
‪อีกปัจจัยที่ทําให้ชีวิตเราซับซ้อน ‪ตอนได้เจอเจนโนครั้งแรก
‪คือเราเพิ่งจะตรวจพบไม่นานว่าเป็นออทิสติก
‪แล้วเราก็ยังหาคําตอบอยู่ ‪ว่ามันมีความหมายยังไงกับเรา
‪บอกไว้เลยนะ ‪ความหมายส่วนใหญ่สําหรับเราก็คือ
‪เราไม่ชอบเสียงจูบ
‪แต่ตอนเราได้เจอเจนโน
‪เรากําลังเรียนรู้ว่าเราอยู่ตรงไหน ‪ในสเปกตรัมของออทิสติก ซึ่งยากมากๆ
‪แล้วสุดท้าย สิ่งที่เกิดขึ้นก็คือ
‪ตอนทํางานไปด้วยกัน เราก็ได้เรียนรู้ด้วยกัน
‪มันกลายเป็นโชคดีสําหรับเรา
‪เพราะสุดท้าย เราก็ต้องการมุมมองคนนอก
‪เพราะเราไม่รู้ตัวเลยว่าทําอะไร
‪สักสามส่วนสี่ของเวลาทั้งหมดได้
‪เรากับเจนโนเวลาเจอเหตุการณ์เดียวกัน
‪หลังจากนั้น พอกลับบ้าน เราจะคุยกัน
‪เราจะบอกว่า "เรื่องที่เกิดขึ้นเป็นแบบนี้"
‪แล้วเจนโนก็จะตอบว่า "คุณไปอยู่โลกไหนมาน่ะ"
‪เรารู้
‪เราจะยกตัวอย่างดีๆ ให้ฟัง ‪ประสาทสัมผัสของเราทํางานต่างจากคุณนิดหน่อย
‪ลักษณะเฉพาะอย่างหนึ่งของเรา ‪คือฝ่ามือเราไวต่อความรู้สึกมากๆ
‪มันน่ารําคาญนิดๆ นะ
‪เรื่องที่เกิดขึ้นก็คือ
‪เวลาเราจับอะไรที่เล็กๆ ทรงแปลกๆ
‪เราจะหงุดหงิดมากๆ แทบโมโหเลยล่ะ
‪จริงๆ นั่นก็เหตุผลที่เรามีอะไรกับผู้ชายไม่ได้
‪ไม่ ไม่ๆ
‪มุกมันเล่นไม่ได้เลย แต่คุณก็ยังตามน้ํา
‪เราชอบพูดนะ "เล็กๆ ทรงแปลกๆ" สนุกดี
‪นั่นแหละ เราจับอะไรที่เล็กๆ ทรงแปลกๆ
‪แล้วเราก็จะโมโห เราต้องรีบปล่อยมือจากมัน
‪นะฮะ เราแบบ... แล้วก็...
‪เราบอกเจนโน ‪"เราทําของตกบ่อย เราซุ่มซ่ามมาก"
‪เธอก็ตอบ "ไม่ คุณไม่ได้ทําตก
‪ดูสิมันปลิวไปไกลแค่ไหน"
‪มันส่งผลกับเรามากจริงๆ
‪ครั้งแรกที่เราได้เจอโจดี้ ฟอสเตอร์
‪เรื่องมีอยู่ว่าเธอมาดูโชว์ ‪แล้วเธอก็เข้ามาคุยด้วยหลังฉากตอนจบ
‪เป็นเกียรติจริงๆ
‪นะฮะ มันดีมากๆ เราได้คุยกัน
‪แล้วตอนที่กําลังคุยกันอยู่นั้น
‪เธอเขียนเบอร์โทรศัพท์เธอ ‪ใส่เศษกระดาษลังให้เรา
‪เรารับมา แล้ว...
‪ไม่ใช่แบบนั้นนะ แหงสิ ‪นั่นมันเรื่องงาน นี่คือธุรกิจ
‪มันไม่... เธอไม่ได้... เธอแต่งงานแล้ว ไม่เป็นไร
‪แต่พอพูดออกเสียงขึ้นมาแล้ว เราก็ไม่แน่ใจ
‪ยังไงตอนนี้มันก็สายไปแล้ว ใช่ไหม
‪ไม่ๆ เธอจดเบอร์ให้ เรื่องงานล้วนๆ คิดว่านะ
‪เรารับมา แล้วก็คุยกัน
‪แล้วเราก็เริ่มขยํากระดาษนั่น
‪เราทําต่อหน้าเธอเลยนะเว้ย
‪แบบ "ขอบคุณที่ให้เบอร์ฮะ แต่เราคิดแบบนี้"
‪เราไม่รู้ตัวเลยว่าเราทําแบบนั้น
‪เรามารู้จากเจนโน ‪ที่มาเป็นพยานให้ปากคําหลังจากนั้น
‪เราเข้าโหมดสมาธิอยู่
‪นะฮะ แล้วเราก็ขยํากระดาษนั่นต่อหน้าเธอเลย
‪แล้วเราก็เอามันไปทิ้ง
‪ต่อหน้าเธอเลยเหมือนกัน
‪แล้วเราก็รู้สึกว่ามีคนดึงมือ เราหันไปดู
‪เจนโนอยู่ตรงนั้น เธอบอกว่า ‪"เอามาให้ฉัน ฉันจะเอาใส่กระเป๋าเป้ไว้"
‪ให้...
‪ใช่ฮะ
‪ทําได้ยอดเยี่ยมมาก
‪แชมป์ตัวจริงเลย
‪และนั่นก็คือลักษณะความสัมพันธ์ของเรา
‪เหมือนกีฬาเคอร์ลิง
‪ใช่ กีฬาหน้าหนาวที่น่ารักนั่นแหละ
‪เราเป็นลูกพัคยักษ์
‪ทุกเช้า คู่เราจะประชุมทีม บอกว่า
‪"วันนี้คุณต้องไปที่นี่นะ
‪ไปได้เร็วเท่านี้ นี่คือสายที่ต้องไป
‪นี่คือสิ่งที่อาจจะเจอระหว่างทาง"
‪แล้วเราก็โดนส่งออกมา
‪เราทําอะไรไม่ได้สักอย่างเลย
‪เจนโนอยู่หน้าบ้าน แบบ...
‪เธอขยันมากๆ
‪เรากังวลมากเลย
‪อัตราส่วนระหว่างการถูน้ําแข็งกับลูกพัค ‪มันเอียงไปข้างเดียวเกินไปในความสัมพันธ์เรา
‪เราอยากช่วยเจนโนบ้าง
‪เราอยากดูแลเธอเหมือนที่เธอดูแลเรา
‪แต่เรื่องของเรื่องคือเจนโนเก่งสุดๆ
‪เก่งทุกอย่าง
‪แต่เราไม่เก่งเลย
‪เราเก่งงานนี้
‪พูดเดี่ยวนี่เราโคตรเทพ
‪แต่ประเด็นของการพูดเดี่ยวคือ
‪มันไม่เกิดขึ้นในชีวิตทั่วไป
‪มันไม่เคยเกิดขึ้นข้างนอกที่ไหนเลย
‪มันเกิดขึ้นได้เพราะเจนโนจัดโชว์ให้เท่านั้น
‪เขาคงปรบมือให้คุณแหละ
‪บางครั้งเราก็พยายามนะ
‪เราพยายามตามเช็ดตามล้างให้เจนโน ‪นะฮะ เราก็พยายามเป็นฮีโร่
‪และทุกครั้งเลยนะ
‪เราจะทําพัง
‪แต่มีครั้งหนึ่ง ครั้งเดียวที่เราพยายามจะเป็นฮีโร่
‪แล้วเราก็ยังทําพัง
‪แต่มันเป็นการล้มเหลวโดยสิ้นเชิงที่อลังการมากๆ
‪ถึงขั้นที่มันมาบรรจบกับความสําเร็จในภายหลัง
‪ใช่ฮะ มันเหลือเชื่อเลย
‪เรื่องเกิดขึ้นตอนที่พวกเราพาหมาไปเดินเล่นกัน
‪เรามีหมาสองตัว พาน้องๆ ไปเดินเล่น
‪เจนโนอยู่ข้างหน้า เธอเดินนําหน้าไปไกลมาก
‪เราเป็นคนเดินช้า นะฮะ
‪ตอนแรกที่เราเริ่มจูงหมาด้วยกัน
‪เธอไม่เคยทิ้งเราเลย
‪เพราะเธอกลัวว่าหมาเราจะไปจับกระต่ายเข้า
‪เราต้องบอกเธอว่า "ดูหมาเราสิ"
‪มัน...
‪มันเหมือนเชฟสวีเดนผสมพันธุ์กับแกะ
‪มันร้อง...
‪หมาเราจับกระต่ายไม่ได้หรอก
‪เราเคยเห็นหมาเราวิ่งไล่ตามกระต่าย
‪แล้วกระต่ายก็เบื่อ
‪นะฮะ สุดท้ายเธอก็เลิกกังวล
‪เธอรู้แล้วว่าหมาเราไม่ไปจับกระต่ายหรอก
‪เธอก็เลยไปตามความเร็วของตัวเอง
‪แล้วเราก็ช้ากว่าเยอะมาก
‪เพราะเราเดินช้า ‪แต่ก็เพราะเรามีปัญหาที่ต้องแก้ด้วย
‪เราเดินไปคิดไปพร้อมกันไม่ได้
‪นี่ก็เกี่ยวกับเรื่องท่าเดินมีปัญหา
‪นั่นแหละ เราไปเดินจูงหมากัน ‪เราน่าจะเล่าบริบทอีกหน่อย ก่อนที่จะเล่าต่อ
‪เรากับเจนโนเคยจัดทัวร์รอบโลกด้วยกัน
‪แล้วเราก็กลับออสเตรเลียมาพักผ่อน
‪เราพยายามออกเสียงนะ
‪เจนโนว่าจะอยู่แค่สองสามอาทิตย์
‪แต่นั่นคือเดือนมีนาคมปี 2020
‪นะฮะ ทริปที่เจนโนเริ่มต้น
‪จากการเที่ยววันหยุดสนุกๆ ‪ในประเทศแปลกใหม่กับแฟนใหม่
‪กลายเป็นถูกจับเป็นตัวประกัน ‪ขังไว้ในชนบททันทีเลย
‪นะฮะ
‪ส่วนใหญ่แล้ว ช่วงโรคระบาดเราก็สบายดี
‪มีขาขึ้นขาลง ‪เน็ตบอลมีไว้ให้กะหรี่เล่น อะไรต่างๆ
‪แต่เราเล่นเกมกันบ่อยมาก ‪นะฮะ เราชอบเล่นเกมกันทั้งคู่
‪ไม่ใช่เกมสงครามประสาทนะ เกมธรรมดา
‪ครั้งแรกที่เราเล่น "เกสฮู" กับเจนโน
‪มันเปิดโลกใบใหม่เลย ‪ตอนเด็กๆ เราไม่มีเกม "เกสฮู" เล่น
‪มันซับซ้อนเกินไป ‪ส่วนที่เคลื่อนไหวเยอะเกินไป เข้าใจใช่ไหม
‪เราเป็นครอบครัว "แบ็คแกมมอน" ‪นะฮะ เราโคตรชอบ "แบ็คแกมมอน" เลย
‪กระเป๋า "แบ็คแกมมอน" ใบนั้น
‪คือของตกแต่งที่หรูที่สุดในบ้านเรา
‪ผ้าหนังเทียมสีน้ําตาลทูโทน อย่างสวย
‪เรารักกระเป๋า "แบ็คแกมมอน" ใบนั้น ‪ถ้าไม่มีใครเล่น "แบ็คแกมมอน"
‪เราจะถือเดินไปเดินมาในบ้าน ‪บอกว่า "เราไปทําธุรกิจนะ"
‪ในช่วงเวลาสั้นๆ ช่วงหนึ่ง
‪เราใช้กระเป๋าใบนั้นเป็นกระเป๋านักเรียน
‪"เราไม่ได้ไปโรงเรียน เราไปทําธุรกิจ"
‪โดนแกล้งไหม แน่อยู่แล้ว
‪แต่ข้อดีคือเราไม่รู้ตัวเลย
‪คนอื่นแบบ "กระเป่าสวยนะ อีง่าว"
‪เราก็ "ขอบใจนะ"
‪มันเลยเถิดถึงขั้นที่ ‪พี่ชายเราต้องเรียกไปคุย เขาบอกว่า
‪"น้องห้ามเอากระเป๋าใบนั้นไปโรงเรียนอีกนะ ‪พี่โดนแกล้งแทนแล้ว"
‪เราบอก "แต่เราไปทําธุรกิจ" ที่บ้าน
‪เราไม่เคยเล่นเกม "เกสฮู" มาก่อน
‪เจนโนก็ใจดีอาสาสอนให้ บอกกฎกติกา
‪เราอวดเก่งบอกไปว่า "ไม่จําเป็น
‪เราเคยเห็นโฆษณา นี่มันเกมเด็กๆ"
‪นี่คือคําถามแรกของเรา
‪ในเกม "เกสฮู" ตอนอายุ 42
‪เราถามว่า "โอเค คุณมาทํางานใหม่วันแรก"
‪ใช่ฮะๆ
‪เดี๋ยวมีหนักกว่านี้
‪เราถามว่า "คุณมาทํางานใหม่วันแรก
‪คุณเจองานถาโถมหนักมาก ‪งานต้องเรียนรู้เยอะ
‪คุณทําพลาดตลอด ทุกคนยังใจดี
‪แต่คุณก็ไม่แน่ใจ ‪ว่าทุกคนจะมีน้ําใจกับคุณได้นานแค่ไหน
‪หลักๆ ก็เพราะคุณเรียกชื่อทุกคนผิดตลอด"
‪"ตอนนี้เวลาพักดื่มชารอบเช้า คุณเข้าไปห้องพัก
‪คุณชงชาดื่มสักแก้วเพื่อตั้งสติ สงบสติอารมณ์
‪แล้วแฟนคุณเดินเข้ามาทําหน้าแบบนี้
‪คุณจะอยากตบไหม"
‪ใช่ฮะ
‪ซึ่งเจนโนตอบว่า
‪"ไม่เลย"
‪แล้วก็ "ว้าว"
‪เธอตอบว่า "ฟังนะ แฮนนาห์ ‪ฉันว่าเราอ่านสีหน้าคนไม่เหมือนกัน"
‪"ทําไมหน้าแบบนี้มันน่าตบสําหรับคุณนัก"
‪เราก็ตอบ "เป็นคําถามที่ดีนะ ขอบคุณที่ถาม"
‪เรามองอีกที แล้วก็คิดว่า
‪"จริงด้วย มีหลายคนเลยที่น่าตบ
‪เราเข้าใจแล้ว"
‪"คุณเห็นฟันเขาไหม"
‪แล้วเจนโนก็ตอบว่า "คุณหมายถึง
‪'เขายิ้มอยู่หรือเปล่า' เหรอ"
‪ใช่ฮะ
‪กลายเป็นว่าเราเห็นความเป็นมิตรเป็นภัยคุกคาม
‪มันอาจจะเป็นเพราะอาการออทิสติก
‪แต่มันก็อาจจะเป็นเพราะ...
‪ช่วงสองสามปีที่แม่ใส่ฟันปลอมหลวมๆ
‪ไม่มั้ง พันธุกรรมหรือการเลี้ยงดู
‪เราไม่มีวันหาคําตอบได้
‪เราสบายดีในช่วงโรคระบาด ‪ขอบคุณที่ถามนะ เรา...
‪เพราะเราไม่ต้องการปฏิสัมพันธ์มนุษย์เยอะ ‪เพื่อรักษาสภาพจิตใจ นะฮะ
‪แต่เราก็อายที่ต้องยอมรับว่าเราไม่ทันได้คิดเลย
‪ว่าเจนโนอาจจะเจอประสบการณ์ที่แตกต่างกัน
‪ในฐานะคนอเมริกันที่อยู่นอกประเทศ ‪ไปไหนไม่ได้ในช่วงโรคระบาดทั่วโลก
‪ใน "เดอะบุช" อย่างที่เรายืนยันจะเรียก
‪นะฮะ เราไม่ทันได้คิดเลย
‪จนกระทั่งวันหนึ่ง ‪เราได้ยินเธอคุยกับหมาตัวหนึ่งของเรา
‪ซึ่งควรจะเป็นสัญญาณอันตรายนะ
‪แต่มันกลับไม่ใช่
‪นะฮะ เธอบอกว่า "ดักลาส
‪ก่อนโรคระบาด ฉันไม่เคยมีเวลาเลี้ยงหมาเลย"
‪"แกมันดูแลยาก
‪แต่ตอนนี้แกเป็นเพื่อนสนิทฉัน"
‪ใช่ฮะ
‪แจสเปอร์ก็อยู่ตรงนั้นด้วย
‪ใช่ฮะ
‪ไม่หรอก ไม่เป็นไร ‪มันเป็นหมารับมาเลี้ยง มันรู้จักเจียมตัว
‪นั่นคือมุกที่ส่อเสียดที่สุด ‪ที่เล่นได้กับคนดูที่เป็นเลสเบี้ยนซะส่วนใหญ่
‪ใช่ไหมฮะ
‪แบบ "ตอกย้ําสัตว์ที่รับมาเลี้ยง
‪หัวรุนแรงจัง"
‪แค่มุกน่ะ เรารักน้อง ‪นั่นเจ้าชายน้อยที่เรารับมาเลี้ยง ไม่ต้องห่วง
‪นั่นแหละ
‪แต่เราได้ยินเข้า แล้วเราก็ตกใจนิดหน่อย
‪เราไม่ชอบที่ได้ยินเลยนะ ‪เพราะเราเป็นแฟนเจนโน
‪เราเป็นเจ้านายเธอด้วย
‪แล้วเราก็มารู้จากบทสนทนานั้นอีก
‪ว่าเราเป็นเจ้าของเพื่อนสนิทเธอด้วย
‪เราแบบ "ไม่ดีนะ ‪เราไม่ชอบสมดุลอํานาจแบบนี้"
‪เราเลยตัดสินใจตอนนั้น ตรงนั้นเลย
‪เราบอกว่า "หน้าที่ของเรา ‪คือต้องช่วยเจนโนสานสัมพันธ์กับชุมชน"
‪นะฮะ บ่ายวันนั้น ‪เราพาน้องหมาออกไปเดินเล่นกัน
‪เจนโนนําหน้าไปไกลเลย ‪กับเพื่อนสนิทเธอแหละ ดักลาส นะฮะ
‪ส่วนเรารั้งท้ายอยู่นี่
‪แทบจะยืนนิ่งไปเลย เพราะนี่คือปัญหาที่แก้ยาก
‪ความคิดที่ว่าเราจะช่วยคนอื่น ‪เรื่องเข้าสังคมเนี่ย มันโคตรตลกสิ้นดี
‪วันนั้นเรายังแก้ปัญหาไม่ได้นะ ‪เราไม่อยากให้คุณคิดว่าเรื่องจะไปทางนั้น
‪เราแก้ปัญหาไม่ได้
‪กว่าเราจะแก้ได้ก็หกเดือนต่อมา ‪เราทําได้ โดยบังเอิญด้วย
‪มันเป็นช่วงก่อนสายพันธุ์ใหม่จะเข้า
‪ในฝีเย็บแห่งกาลเวลาสั้นๆ นั่นแหละ
‪ที่เรานึกว่ามันจะจบแล้วน่ะ
‪แล้วจากนั้น "โอมิครอน" ก็เข้ามา
‪เราอยู่ที่ซูเปอร์มาร์เก็ต
‪เราเห็นโปสเตอร์ทีมฟุตบอลท้องถิ่น
‪เราก็คิดว่า "นี่แหละ
‪จะมีวิธีไหนที่คนอเมริกัน ‪จะสานสัมพันธ์กับเมืองเล็กๆ ในออสเตรเลียได้
‪ดีไปกว่าเล่นกีฬาที่เธอไม่เคยดู"
‪เราเอาโปสเตอร์กลับบ้าน แล้วบอกว่า ‪"คุณควรไปเข้าทีมฟุตบอลหญิงของชุมชนนะ"
‪เธอบอกว่า "คุณเอาโปสเตอร์มา"
‪เราก็บอก "ใช่ นี่ข้อเท็จจริง นี่ข้อมูล"
‪แล้วเธอก็บอก "คิดบ้างไหมว่า ‪คนอื่นอาจจะอยากรู้ข้อมูลนั้น"
‪เราก็ "ไม่รู้สิ เราไม่รู้ว่าทีมทํางานยังไง"
‪แต่เธอก็ไปเข้าร่วมทีมนะ ชื่อทีมไทเกอร์ส
‪รู้ไหมว่าคติประจําสโมสรคืออะไร
‪"กล้าแพ้ได้ยังไง"
‪เราไม่รู้เลยว่าหมายถึงเวลาไหน
‪ต้องพูดก่อนเกม หรือต้องพูดหลังเกม
‪กระตุ้นอย่าให้แพ้ หรือด่าซ้ําที่ไปแพ้มา ‪หรือผสมให้กํากวมแบบฉลาดๆ
‪เราไม่รู้เลย
‪ฉลาดมาก
‪เธอไปซ้อมบอลวันแรกกลับมา
‪มีเรื่องเล่าเพียบ
‪เราถามว่า "เป็นไงบ้าง" เธอก็ตอบ
‪"เขาไม่เรียกฟุตบอลนะ
‪เขาเรียกฟุตตี้"
‪"แล้วเราก็ใช้มือขว้างลูกฟุตตี้บอลไม่ได้
‪แต่ตบต่อให้เพื่อนได้"
‪แล้วเธอก็บอกว่า "ฉันชอบเข้าปะทะ
‪แต่พอได้ยินเสียงนกหวีด เราต้องปล่อย
‪ไม่งั้นจะเสียลูกโทษระยะ 50 เมตร"
‪"ฉันไม่รู้ว่า 50 เมตรมันไกลแค่ไหน ‪มันก็เลยไม่สําคัญสําหรับฉัน"
‪"ฉันนับสาวผมแดงในทีมได้เจ็ดคน ‪ดูเหมือนจะเยอะนะ
‪แต่สามคนในนั้นยืนกรานว่าตัวเอง ‪ผมบลอนด์อมสีสตรอว์เบอ์รรี แต่ฉันไม่เชื่อหรอก"
‪"อันนี้ฉันคิดเองนะ
‪แต่ดูเหมือนจะมีแค่ ‪40 เปอร์เซ็นต์ในทีมที่รู้ว่าคุณเป็นใคร
‪อีก 60 เปอร์เซ็นต์สนใจมันฝรั่งมากกว่าคุณอีก"
‪ระหว่างที่เรานั่งฟังเรื่องเล่าของเจนโน
‪เราก็เพิ่งรู้ว่าในเรื่องเล่าของเจนโนน่ะ
‪เราชอบตรงไหนนักหนา
‪เพราะสิ่งที่เราได้ฟังมันไม่ใช่เรื่องเล่า
‪สิ่งที่มันเป็น...
‪ก็คือลําดับเหตุการณ์
‪เพราะเราแต่งงานกับพ่อตัวเอง
‪ชัดเลย
‪และที่ต่างจากแม่ คือเราชอบมาก
‪เราโคตรรักเลย เรารอฟังเลย เราชอบ...
‪เธอรวบรวมเหตุการณ์ได้เก่งมาก
‪ส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องสําคัญ ‪บางเรื่องจะแปลกๆ หน่อย
‪บางเรื่องก็งงสุดๆ แต่ไปโยงได้ทีหลัง
‪เธอเก่งมาก ‪แต่ไม่ใช่แค่เหตุการณ์ที่เธอเก็บมาเล่านะ
‪มันอยู่ที่การเรียงลําดับเหตุการณ์
‪เหมือนเธอทําประติมากรรมลําดับเหตุการณ์
‪เพราะเราคิดว่าเรื่องเล่าจะมีทิศทาง
‪แต่พอเธอเล่าจบ เราจะแบบ "ก็ไม่นี่หว่า"
‪มันก็แค่ลําดับเหตุการณ์
‪เราชอบมาก ‪เพราะเราเก็บลําดับเหตุการณ์แบบนั้นไม่ได้
‪ในสถานการณ์ใหม่ๆ
‪ถ้าเราเข้าไปสภาพแวดล้อม ‪ที่ไม่เคยเจอ เราจะไม่จําเหตุการณ์
‪เราจะดื่มด่ําทุกอย่าง ซึมซับมันเข้าไป
‪เราไม่จําเก็บไว้ ‪เราเหมือนฟองน้ําที่ซึมซับเปียกๆ
‪นะฮะ เราเปียกจนชุ่ม ‪แล้วมันก็ล้น แล้วเราก็ต้องกลับบ้าน
‪แล้วเราก็บีบตัวเองให้แห้ง ‪ตอนนั้นจะแบบ "เกิดบ้าอะไรขึ้นวะเนี่ย"
‪"แล้วทําไมฟันมันหลายซี่จัง"
‪ตั้งแต่คบกับเจนโน เราก็มั่นใจขึ้น
‪เพราะเรารู้ว่า ‪ถ้าเราอยู่ด้วยกันในสถานการณ์ที่แปลกใหม่
‪เธอจะจําเหตุการณ์ต่างๆ ‪แล้วเราก็จะเข้าใจได้ทีหลัง
‪มันดีมากจริงๆ
‪เราอยากให้เธอกลับไป ‪จําเหตุการณ์มาเพิ่มอีกจริงๆ
‪เราบอกว่า "คุณต้องกลับไปซ้อมอีกนะ" ‪แต่เธอย้อนว่า "ฉันนิ้วซ้น"
‪เราเลยบอก "กล้าแพ้ได้ยังไง"
‪เธอกลับไปซ้อมแล้วมาบอกว่า ‪"มันเป็นกีฬาอันตรายนะ แฮนนาห์"
‪"กัปตันเจ็บเข่าถอนตัวออกไป ‪เธอบาดเจ็บระหว่างแข่งปีที่แล้ว"
‪"แคซก็เจ็บเข่าถอนตัวไปเหมือนกัน ‪แต่ไม่ได้เจ็บระหว่างการแข่ง"
‪"เธอโดนวัววิ่งชน
‪ซึ่งไม่ใช่คําด่าอีวัวบ้าทีมอื่นอย่างที่ฉันคิด"
‪"แล้วก็มีแชซ ตอนนี้แชซลงซ้อมไม่ได้
‪เพราะเธอต้องรอให้หายติดอ่าง ‪หลังจากสมองกระทบกระเทือน"
‪"แต่เธอก็มา..." ใช่ฮะ
‪"แต่เธอก็มาซ้อมอยู่ดี เธอยืนบนเส้นขอบ"
‪"ฉันว่าเธอเป็นหัวหน้างานก่อสร้างนะ
‪เพราะเธอใส่เสื้อผ้าที่เป็นสีสะท้อนแสง
‪แล้วก็ใส่หมวกลายรถแทร็กเตอร์"
‪"เธอสูบ 'เดอร์รี่' ซึ่งไม่ใช่ยาเสพติด
‪แต่เป็น 'ซิกกี้' ซึ่งหมายถึง 'ซิการ์'
‪เธอดื่มเบียร์จากกระป๋องที่เรียกว่า 'ทินนี่'"
‪"เธอชื่อแชนนอน แต่คนเรียกเธอว่า 'แชซ'
‪เรียกลอร่าว่า 'ลอซ' เรียกเทอร์รี่ว่า 'เทซ'
‪เวลาจะขอโทษก็ไม่ 'ซอร์รี่' แต่เป็น 'ซอซ'"
‪"พอได้ยินแคซบอกว่า ‪เรียก 'แอมโบ' ให้แชซหน่อย
‪ฉันแบบ 'ฉันรู้แล้ว'"
‪"ฉันรู้แล้วว่าคุณใช้คําศัพท์กันยังไง
‪ฉันรู้แล้วว่าคนบ้านคุณใช้คําศัพท์กันยังไง"
‪"คุณเอาคํานามดีๆ มาตัดคําที่พยัญชนะตัวใกล้สุด
‪ตัดที่เหลือทิ้งไป ใส่ตัวแซดหรือตัวโอลงไปแทน"
‪"นั่นแหละที่คุณทํากัน"
‪ใช่ฮะ
‪เราบอกว่า "ก็ใช่ไง...
‪เจนโน"
‪แล้วเธอก็ตอบว่า
‪"ฉันนึกว่าพิเศษให้ฉันคนเดียว"
‪เราเลยตอบ "เปล่า
‪พี่ชายเราก็เรียกเมียตัวเองว่า 'เจนโน'"
‪"เบนโนกับเจนโน"
‪เหมือนตอน "เรามี 'บานานาแกรมส์' แล้ว"
‪เราแค่...
‪เราก็จําบทเรียนเป็นนะ
‪เราจํา แต่มันเจาะจงมากๆ
‪ถ้าโจดี้ ฟอสเตอร์ให้เกม ‪"บานานาแกรมส์" เป็นของขวัญวันเกิดเราอีก
‪เราจะรู้ว่าต้องทํายังไง
‪แต่ถ้าทอม ครูสให้เกม "เกสฮู" ‪เป็นของขวัญคริสต์มาส
‪เราคงตบไอ้ตัวร้ายฟันขาวนั่น
‪นั่นแหละ นั่นมันหกเดือนต่อมา
‪หกเดือนก่อนหน้า เรายังพยายามแก้ปัญหานั้นอยู่
‪เจนโนเดินนําไปก่อนแล้ว กับเพื่อนสนิท ดักลาส
‪ส่วนเรากําลังทอดน่อง ‪แจสเปอร์อยู่ในพงหญ้า กําลังคุ้ยอยู่
‪แล้วมันก็ไล่กระต่ายน้อยตัวหนึ่งออกมา
‪มันกระโดดมายืนบนทางเดินข้างหน้าเรา
‪แล้วมันก็หยุด เงยขึ้นมามองเรา ‪แล้วเราก็มองลงไปหามัน
‪มันเป็นวินาทีมหัศจรรย์
‪รู้สึกเหมือนมีแค่เราสอง
‪เราแบบ "คุณพระ เราคือสโนว์ไวต์"
‪แล้วเราก็เพิ่งสังเกต
‪เราแบบ "ไม่นะ
‪แกไม่รู้จักกลัวตายเลยสินะ ใช่ไหม"
‪เจ้าต่ายก็ "ไม่กลัวหรอก
‪ผมป่วย"
‪ใช่ฮะ ลูกตามันเน่าเลย
‪แล้วเราก็คิด "วันนี้ไม่เอานะ วันนี้คงไม่ใช่วันที่
‪เราอยากให้หมาของเราจับกระต่ายตัวแรกได้
‪แถมเป็นกระต่ายป่วย
‪แถมเจนโนก็คิดถึงบ้าน แล้วเราก็เพิ่งมารู้"
‪เราไม่ภูมิใจกับเรื่องนี้เลยนะ ‪แต่เราเอาเท้าไปเขี่ยเจ้าต่ายนั่น
‪เพื่อเอาออกให้พ้นทางเดิน
‪มันกลิ้งไปตามต้นโคลเวอร์ ไปอยู่ใต้พุ่มไม้
‪เราแบบ "เยี่ยม แม่นมาก"
‪เรามองขึ้นมา เจนโนยังไม่เห็น ‪เราก็แบบ "เยี่ยม"
‪แต่แจสเปอร์เห็น
‪มันรีบพุ่งออกมา มันแบบว่า ‪"ผมจะจับกระต่ายตัวแรก"
‪เพราะมันเป็นเจ้าตัวจิ๋วที่ดุมาก เรารักมันนะ
‪มันแบบ "ผมจะเอา..." ‪แล้วเราก็แบบ "ไม่ยอมหรอกเว้ย"
‪บอกก่อน เราไม่ได้ถีบน้องนะ
‪เราไม่ได้ถีบน้อง
‪ขาเราอยู่นิ่งๆ เฉยๆ
‪หมามันตัดสินใจเอง
‪บอกให้ชัดไว้ก่อนเลยนะ ‪น้องตัดสินใจวิ่งมาชนขาเรา
‪มันตัดสินใจมาชนอย่างแรง อย่างเร็วมากๆ
‪ทันทีที่น้องโดนขาเรา เราก็...
‪ร่วงไปเลย
‪เราจับปลอกคอตรงท้ายทอยมันทันพอดี
‪เราแบบ "โล่งอก"
‪แล้วเราก็เงยขึ้นมามอง
‪เราเห็นว่าเจนโนหันกลับมามอง
‪เธอเห็นเหตุการณ์
‪เธอไม่เห็นกระต่าย
‪เธอเห็นแค่เรากัดกับหมาตัวเอง
‪แล้วแพ้
‪เธอก็เลยวิ่งกลับมาถามว่า "คุณถีบหมาทําไมน่ะ"
‪เราก็ตอบ "มันเป็นเรื่องกระต่ายน่ะ
‪ตามหลักแล้ว เราไม่ได้ถีบมันนะ ‪มันเป็นการเข้าปะทะมากกว่า แล้ว..."
‪เธอเลยถาม "เข้าปะทะคืออะไร"
‪เรื่องเกิดก่อนที่เธอจะเริ่มเล่นฟุตบอล
‪เธอถามว่า "เข้าปะทะคืออะไร"
‪แล้วเธอก็แบบ "คุณพระ กระต่ายนี่นา"
‪ไอ้เจ้าต่ายนั่นไม่รู้เลยว่าอันตราย
‪มันไม่รู้ตัวว่ามันเพิ่งรอดมาได้
‪แล้วมันก็กลับมาขวางบนทางเดินอีกรอบ
‪มันแบบ "เอาล่ะ หาข้าวกินๆ ไหนเกิดอะไรขึ้น"
‪"ให้ผมช่วยไหม ช่วยไม่ได้หรอก"
‪เราดูออกว่าเจนโนอยากเอามือไปจับเจ้าต่ายนั่น
‪แจสเปอร์ก็อยากเอาเขี้ยว ‪ไปจับเจ้าต่ายเหมือนกัน
‪นะฮะ
‪เหตุการณ์ต่อมาเกิดขึ้นรวดเร็วมาก
‪แต่เราจะเล่าให้ฟังเป็นฉากๆ
‪เราจะเริ่มจากเจตนาของเราก่อน
‪เพราะมันไม่มีทางเห็นชัดเจนได้เลย
‪ที่เราอยากทําคือถอดแจ็กเก็ต
‪แล้วเอาไปคลุมเจ้าต่ายไว้
‪ให้เป็นดักแด้เสื้อโค้ต
‪แล้วอุ้มน้องขึ้นมา ช้อนน้องขึ้นมา
‪พาน้องไปหาหมอ เพื่อให้หมอฆ่าแทน
‪นะฮะ มันกําลังทรมาน น้องป่วยใกล้ตายแล้ว
‪เราเป็นฮีโร่ นะฮะ เราเป็นฮีโร่ จําไว้เลยนะ
‪นั่นแหละคติประจําใจ เราเป็นฮีโร่
‪เราอาจจะเป็นฝ่ายชายก็ได้
‪นั่นแหละ เอาล่ะ
‪เรื่องมีอยู่ว่าเราจับท้ายทอยแจสเปอร์ไว้
‪เราต้องไปให้ถึงเจ้าต่าย ‪แต่เราก็ต้องหาทางออกตัวก่อนหมา
‪เพราะแจสเปอร์มีสี่ขา ใช้ขาเก่งด้วย
‪ส่วนเรามีแค่สองขา แล้วก็รู้กันอยู่ว่าขาเราไม่ดี
‪เราก็เลยต้องชิงออกตัวก่อน
‪โดยการจับหมาเหวี่ยงไปอีกทาง
‪ใช่ฮะ
‪แต่มันไม่ใช่แค่แบบ ‪"ไปโน่นเลย พวก ไปทางโน้น"
‪ไม่เลย เราทําแบบนักขว้างจักรทีมชาติโซเวียต
‪เหมือนหลุดมาจากยุค 80 เลย
‪อยู่ๆ ก็ดีดสเตียรอยด์มาจากไหนไม่รู้ เราแบบ...
‪เรามองแจสเปอร์ลอยออกไปแบบ...
‪"ลงถึงพื้นเมื่อไหร่ ผมจะกลับ ‪ผมจะไปจับเจ้าต่ายนั่น ผมมาแล้ว"
‪เราหันไปมอง เราพยายามจับกระต่ายอยู่นะ
‪แล้วอยู่ๆ โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้
‪ดักลาสก็ตัดสินใจว่า ‪วันนี้เป็นวันที่มันจะเป็นหมาพันธุ์แท้
‪อยู่ๆ มันโผล่มาจากไหนก็ไม่รู้
‪มันใช้เขี้ยวมรณะขย้ําเจ้าต่ายนั่น
‪ใช่ฮะ ต่อหน้าเพื่อนสนิทมันเลย
‪ใช่ฮะ
‪เราก็เลยทําสิ่งเดียวที่เราทําเป็น
‪"คายออกมานะ ไอ้หมาพันธุ์ทาง ‪เดี๋ยวนี้เลยนะ คายซะ"
‪น้องเป็นเด็กดี
‪มันก็...
‪แต่เจนโนกับหมาสองตัวก็แบบ...
‪"นี่คุณเป็นใครเนี่ย"
‪แล้วน้องต่ายก็ยังไม่ตาย
‪ใช่ฮะ แต่มันกลัวตายแล้ว
‪แล้วมันก็เริ่มกรีดร้อง
‪เราไม่รู้ว่าคุณเคยได้ยิน ‪กระต่ายร้องไหม มันไม่เพราะหรอก
‪"ยุทธการทุ่งวอเตอร์ชิป" ไม่ใช่หนังสําหรับเด็ก
‪มันโกหกทั้งเพ
‪มันเริ่มร้องแบบ...
‪คุณก็รู้ว่าเรื่องนี้ไม่มีทางจบ ‪โดยที่เราไม่ได้ฆ่ากระต่าย
‪เราต้องช่วยสงเคราะห์เจ้ากระต่าย ‪มันเป็นมนุษยธรรม
‪มันอาการหนักแล้ว มันใกล้ตายแล้ว
‪มันต้องตายเร็วขึ้นเพื่อที่...
‪เราเป็นฮีโร่นะ โอเค
‪เรารู้เลยว่าเราต้องทํายังไง
‪ตรงนั้นมีท่อนไม้ใหญ่ๆ ‪เราจะหยิบขึ้นมาทุ่มใส่เจ้ากระต่าย ทับมันให้ตาย
‪เราเป็นฮีโร่
‪แต่เราก็ไม่อยากทําต่อหน้าเจนโน
‪เรารู้สึกว่าเธอเห็นมามากพอแล้ว
‪เราเลยส่งเธอไปทําธุระ
‪เราบอกว่า "ขอกิ่งไม้หน่อย"
‪เราไม่ต้องใช้กิ่งไม้หรอก ‪แต่เรารู้ว่าถ้าเราขออะไรสักอย่าง
‪เจนโนจะสวมวิญญาณโปรดิวเซอร์ ‪แล้วบอกว่า "เดี๋ยวจัดให้"
‪นะฮะ แล้วเธอก็วิ่งออกไป เราก็ "เยี่ยม"
‪เราหยิบท่อนไม้ขึ้นมา
‪ข้อดีของเจนโนก็คือ
‪เธอทํางานฉับไวมาก
‪แต่เราไม่
‪เธอกลับมาในจังหวะที่เลวร้ายที่สุด
‪เพราะเราอยู่ตรงนี้
‪นะฮะ ต่อให้เราไม่อยาก ‪จะทุ่มท่อนไม้ใส่เจ้ากระต่าย เราก็หยุดไม่ทันแล้ว
‪กว่าเราจะเห็นเธอ ‪โมเมนตัมกับแรงโน้มถ่วงก็ทํางานแล้ว
‪ตอนลงมือ เราหันกลับไป
‪และนั่นเป็นครั้งแรกในทั้งชีวิต
‪ที่เราสบตานานๆ
‪กับมนุษย์อีกคนหนึ่ง
‪ใช่ฮะ
‪แบบ...
‪จ้องเธอเขม็งเลย แล้วเราก็...
‪ตอนนั้น เราเข้าโหมดจริงจังแล้ว
‪ซึ่งแปลว่าเราต้องดูให้แน่ใจ ‪ว่าเจ้ากระต่ายตายแล้ว
‪เรายังไม่ละสายตา แล้วเราก็...
‪แล้วเราก็เริ่มใจเย็น ‪เรามองเจนโน แม้แต่เราก็ดูสีหน้าออก
‪เป็นสีหน้าเศร้า อาจจะใจเสียด้วย
‪เรามองสีหน้านั้น แล้วก็แบบ "ไม่นะ
‪เราเคยอยู่จุดนั้น"
‪"เราเคยติดอยู่ในความสัมพันธ์กับนักฆ่ากระต่าย"
‪เราไม่อยากเป็นแบบนั้น
‪เราไม่อยากให้เจนโนเจอแบบนั้น
‪เราเลยพยายามแก้ไข
‪เราบอก "มันป่วย ‪เราช่วยสงเคราะห์มัน เราเป็นฮีโร่
‪มันเป็นโรคกระต่ายติดเชื้อ ‪เราย่อว่าโรคมิกโซ เพราะเราสนุกกับคําศัพท์"
‪"มันเป็นโรคจากต่างถิ่น ‪เพราะการล่าอาณานิคมไม่ใช่ความคิดที่ดี
‪ถ้าคุณอยากกลับอเมริกา ‪คุณก็ควรกลับนะ เราไม่อยากให้กลับ
‪แต่คุณก็คงคิดถึงครอบครัวกับเพื่อนที่นั่น"
‪"เรารอได้ เราไม่รู้ว่าโรคระบาดจะนานแค่ไหน
‪คู่เราแน่นแฟ้น เราซูมหากันก็ได้ ‪มันก็แย่ แต่เราจะอยู่ได้"
‪"คุณอยากให้เราทํายังไง เราควรทํายังไง
‪เราต้องทํายังไง ทํายังไงถึงจะถูก"
‪"เราจะทํายังไงดีๆ"
‪แล้วเธอก็บอก "หยุด"
‪"อย่าแตกตื่น"
‪"คุณอยากเป็นใคร"
‪"ภรรยาคุณไง"
‪ขอบคุณฮะ
‪คําบรรยายโดย วรากรณ์ จันทา