Dustin! Ktokolwiek! Zgłoście się!
To nie pani Baxter za tym stoi! Dustin!
Czy ktoś chce mi powiedzieć, co tu jest grane?
Na Newtona, jak znaleźliście moje laboratorium?
Twoje laboratorium?
Oczywiście. Jak mogłem być taki głupi?
Horde Prime to ty, nie pani Baxter.
Hord… co?
Dzieciaki, co wy tu robicie?
Znaleźliśmy twoje kasety.
Wiemy o twoich eksperymentach.
Moje kasety? Przecież są…
Włamaliście się do mojego domu?
Czemu grzebaliście w moich badaniach?
Twoich badaniach?
Daj spokój, Dan.
Nie osiągnąłbyś tego wszystkiego, nie kradnąc wyników pani Baxter.
Być może. Ale to mój eksperyment ożył.
Nikt nie przypisze sobie moich zasług.
Z morderczego eksperymentu?
Co? To niedorzeczne.
Tak, mam tu żywy egzemplarz, ale nie jest niebezpieczny.
Jest niezwykły.
Odtworzyłem życie.
To serum jest dowodem.
Potencjał tego, co stworzyłem…
Daniel, odłóż to.
…jest doprawdy przełomowy.
Co jest grane?
Mam cię!
Nie zginąłem.
Oby twoi przyjaciele mogli powiedzieć to samo.
STRANGER THINGS: OPOWIEŚCI Z ’85
ROZDZIAŁ DZIESIĄTY: ODLICZANIE
Rośliny z innego wymiaru? Jak mam w to uwierzyć?
„Jak”?
Pnącze wciągnęło Nastkę do kanału na pani oczach.
Czego pani jeszcze chce?
Współczuję. Naprawdę.
Ale nie rozumiem, czemu uważasz, że możemy ją uratować.
Mam w garażu coś, co może pomóc.
Gaz do dechy, mamo!
Dociskam pedał do podłogi, Nikki!
Max! Lucas! Will!
Jak to się stało?
Twoja roślinna królowa. Urosła znacznie bardziej, niż myśleliśmy.
Trzymałem ją w izolacji. To niemożliwe.
Chyba że…
Przez cały ten czas rosła. Drążyła ziemię pode mną.
Mówiłem, żebyś nie wymachiwał tą fiolką. Królowa jest uzależniona od tej mazi.
W porządku.
Zobaczmy, co się da uratować.
Halo? Lucas? Max? Ktokolwiek?
Nie miałem pojęcia, że tu na dole jest coś takiego.
Jak mamy tu coś znaleźć?
Rozdzielmy się. Tak będzie bardziej efektywnie.
Halo?
Ludzie?
Słowo daję, lepiej bądźcie żywi, bo was pozabijam!
Cicho bądź.
Słuchaj.
Tak.
Daniel?
Cześć, młody. Nie zauważyłem cię.
Nic ci nie jest?
O nie.
Daniel.
Daniel!
Nie zostawiaj mnie!
Nie!
Trzymamy cię!
Nie ruszaj się!
Biegiem!
Uważaj!
Hej, K.D.H., padnij!
Nikki, uratowałaś nam tyłki.
- To było super! - Tak!
Działo świetlne zadziałało.
Tak, ale nie było łatwo.
Każdy strzał zużywa akumulator z motocykla.
A że nie miałam ich wielu…
Każdy strzał się liczy.
I przyszłaś tu z mamą?
Tak. Jest moją asystentką.
To coś ma Nastkę.
Musimy ją znaleźć. Chodźcie.
Chwila, moment. Tylko Nikki ma broń.
Już nie.
Nie wierzę…
Nie, nie mogę w to wszystko uwierzyć.
A konkretnie?
W to wszystko. Ten stwór. Daniel.
Daniel.
Nastka, gdzie jesteś?
Znajdziemy ją, Mike. Nie możemy grać w D&D bez czarodziejki.
Czy to był Daniel?
Za tym nie tęskniłem.
Rany. Nie.
Ekipo, paskudy tu idą.
Co one robią?
Ma Dustina!
Dustin!
Biegiem na tamtą skałę!
Ruchy!
Słuchajcie, chyba dam radę trafić Jej Paskudną Wysokość.
Żryj naukę.
Nikki!
Nie!
Daniel?
Anna!
Co? Tego chcesz? Tak?
Tak. Chcesz się najeść, prawda?
Tak?
W takim razie… Proszę! Bierz!
Jak mogłeś, Danielu? Ty potworze!
Nikki, uważaj!
Nie! Nikki!
Przyjaciele pomagają przyjaciołom.
- Tak jest! - Tak!
- Brawo, Nastka! - Lubię ją.
Nastka!
Bałem się, że już cię nie zobaczę.
I że…
Wiem.
Nie. Błagam.
Nie.
Nie!
Otwiera przejście na Drugą Stronę.
Muszę ją powstrzymać.
Musimy ją powstrzymać.
Razem.
Musimy się przegrupować! Niczego nie powstrzymamy bez planu!
Czemu chce przejść na Drugą Stronę?
Wiele stworzeń, najwyraźniej z innych wymiarów też,
wraca do miejsca narodzin,
gdy dojrzeją i czują, że mogą się rozwinąć.
„Rozwinąć”? Mówi pani, że zrobi się jeszcze większa?
Jeśli może otworzyć jedną bramę, może otworzyć wiele bram.
Wszystkich nie zamkniemy.
To będzie bufet dla wszystkich stworów z Drugiej Strony.
Takich jak Łupieżca Umysłów.
Nastka, co o tym sądzisz? Co chcesz zrobić?
Musimy to zakończyć teraz.
Co ze świetlną bronią Nikki?
Rozwalona.
Najlepsze gadżety robisz z połączenia popsutych rzeczy.
- Dacie mi trochę czasu? - Tak.
Mike, ty i Nastka zatrzymacie królową.
Odciągnijcie ją od bramy. Może się zamknie.
Wciąż otaczają ją inne stwory.
Ja, Max i Dustin je czymś zajmiemy. Dustin świetnie odwraca uwagę.
Czekaj. Czy to był pojazd?
Ja stanę na straży.
Nie wiedziałem, że odwiedzają nas brzydsi kuzyni Potwora z Bagien.
Nasza kolej.
Czemu to zawsze ja jestem przynętą?
Bo ja mam lepszego cela.
Ekipo, nadchodzą.
Dobra.
Wciąż za mało mocy.
Odciągnij ją od bramy.
Za wszelką cenę.
Nie dam rady. Musimy uciekać jak najdalej stąd.
Córeczko,
całe życie uciekałam.
Ale nie ty. Nigdy.
Ty nie uciekasz.
Znasz się na tym.
Weź głęboki oddech i twórz.
Dobra.
To nie działa. Brama wciąż się otwiera.
Nie.
Przestań krzywdzić moich przyjaciół!
Zabierasz mnie w najlepsze miejsca.
Co uważasz? Lepiej czy gorzej niż w kanałach?
Żryjcie ogień!
Nikki?
- Max! - Lucas, uciekaj!
Mowy nie ma!
Mówiłam, że dam sobie radę sama.
Mówiłem, że nie wybaczyłbym sobie, gdyby coś ci się stało.
- Lucas. - Max.
Nie!
Will!
Jest za silna!
Nastka!
A masz!
Nieźle.
Następnym razem ty będziesz przynętą. Chodźcie.
Uwaga!
Chodź!
Lucas!
Zuch dziewczyna.
Mamo, przeładuj!
Akumulatory!
Nic mi nie jest.
Dustin! Harpun!
Jaja sobie robisz?
Ruszaj!
Pomóż im. Damy sobie radę.
Nie damy rady jej zatrzymać.
Musimy spróbować.
Nikki!
Nie ma ich!
Akumulatory.
Nikki!
To nie działa.
To ciągnij mocniej!
Nie pasuje.
Przełącz kable!
Załadowane.
Nastka!
- Tak! Brawo, Nastka! - Jedenastka!
Tak! Uwielbiam ją!
Nastka.
TRZY TYGODNIE PÓŹNIEJ
- Gotowe? - Już prawie.
Jeszcze tylko kilka gwoździ.
Mogę wejść?
Rozgość się.
Słuchaj, przepraszam, że ostatnio ciągle pracuję do późna.
Nie powinnaś tu zostawać bez żadnego zajęcia.
Lubię gry, które mi pokazałeś. Pasjans zaczyna mi wychodzić.
No właśnie o to mi chodzi. Pasjans jest do bani.
Nie powinnaś tu tkwić cały czas.
Więc może wydłużymy ci trochę czas poza domem.
Naprawdę?
Żebyś mogła pograć w tych czarodziejów ze swoimi przyjaciółmi.
Dziękuję, Hopper.
Hej, Nastka!
Mike!
Hopper mówi, że dziś mogę wrócić późno.
To świetnie.
Dobry wieczór.
Nikki i reszta są, rzecz jasna, w garażu.
Dziękujemy, pani Baxter. Do zobaczenia.
Pani Baxter, podoba mi się wasz nowy dom.
Mnie też.
- Tylko jeden? - Proszę.
- Więcej nie mieli. - Hej, Max. Grasz?
Mowy nie ma.
Ale Nikki ma kablówkę, więc pooglądam wrestling.
Zbliżcie się, poszukiwacze przygód. Czas na prawdziwą niespodziankę.
Nikki, poznaj nową siebie.
Trochę z barda, trochę z berserkera…
trochę losowych klocków LEGO.
Zrobiliście ze mnie postać?
Jasne. Wszyscy je mamy.
No to grajmy!
- Dobra. - Tak!
Do dzieła.
Cały dzień na to czekałem.
- Tak. - Dobra, gramy.
Jak się w to gra?
Napisy: Magdalena Adamus