Jesteście Oczami kota, prawda?
Hitomi, Rui i Ai Kisugi.
Powiedziałem mu, że złapałem Oczy kota. Mówi, że chce was poznać.
To przystojny detektyw, który dużo wie o Oczach kota.
Patrzcie i podziwiajcie...
Detektyw Utsumi!
CAT'S EYE – OCZY KOTA
NR 12 OBIETNICA ZACHODU SŁOŃCA
Coś nie tak, detektywie Utsumi?
To członkinie Oczu kota, które chciałeś poznać.
Koty są po drugiej stronie szyby?
Zaskoczone?
Ta szyba to lustro weneckie.
On was nie widzi.
Naprawdę są tam Koty?
Szlag, nic nie widzę.
Panie Kaibara, na co panu te wymyślne sztuczki?
A to co? Nagle zmienił ci się ton.
Musicie być zdesperowane, by ukryć przed nim tożsamość.
Proszę odpowiedzieć.
Nie robię tego tylko po to, by was sobie przedstawić.
Jak to?
Ukradłyście wiele obrazów Cranaffa.
Chcę, byście mi je wszystkie oddały.
Oczywiście zapłacę za nią rozsądną cenę.
Ma pan obsesję na punkcie obrazów Cranaffa.
Może należy pan do Syndykatu Cranaffa?
Więc wiecie o Syndykacie Cranaffa.
Macie rację.
Jestem jego przywódcą.
Krążą plotki, że wykorzystujecie sztukę
do unikania podatków i prania pieniędzy na rzecz mafii.
Pozostawię to waszej wyobraźni.
Proszę powiedzieć choć jedno.
Dlaczego handlujecie obrazami Michaela Heinza pod nazwiskiem Cranaffa?
Co za niespodzianka. Wiecie też o Heinzu.
Nie mogę odpowiedzieć na to pytanie.
Więc wracajmy do tematu.
A jeśli odmówimy oddania dzieł Cranaffa?
W tym przypadku
zabiję go.
O czym pan mówi?
Dla Oczu kota jestem tylko przeszkodą.
To się w życiu nie uda!
Co wybieracie?
Dobrze. Oddamy obrazy.
Przyjmujemy pana warunki.
Czemu?
Tak myślałem. Jesteś dla Oczu kota kimś ważnym.
Umowa stoi.
Pod warunkiem, że nie ujawni pan naszych tożsamości detektywowi Utsumiemu.
Oczywiście.
Więc zamiast podpisywania umowy...
Proszę, proszę...
Uścisnąć rękę Oczu kota to dla mnie wielki zaszczyt.
Nigdy bezmyślnie nie podawaj kobiecie ręki.
W pierścionku był ukryty środek nasenny.
Całkiem zapomniałem.
Nawet najpiękniejsze róże mają kolce.
Ale odpłacę się wam w...
Co?
Nie spojrzę na wasze twarze.
W ten sposób wam podziękuję.
Nie wiem czemu,
ale uratowałyście mi życie.
Tak czy siak, Kaibara planował mnie zabić.
Nie wypuściłby mnie już, bo poznałem jego tajemnice.
To prawda.
Musimy współpracować, żeby stąd uciec.
Nie zamierzam umrzeć w takim miejscu!
Co za determinacja.
Może czeka na ciebie ktoś w Tokio?
Zgadza się, mam śliczną dziewczynę.
Nie każcie mi tego mówić!
- Przepraszam, że przeszkadzam. - Kto to?
- To przyjaciel. - Musicie szybko uciekać.
Środek nasenny będzie działał tylko przez 15 minut.
Więc słuchał pan przez cały czas.
Tak. Wybaczcie, że nie mogłem wam pomóc.
- A to co? Hej! - Tylko na trochę. Wybacz.
Czy ludzie Kaibary zauważyli, co się dzieje?
Jeszcze nie.
Ale jak stąd uciekniemy?
A może użyjemy zatopionego statku?
Dobry pomysł.
Wrócimy tam tą samą drogą i uciekniemy na statku.
Wymkniemy się niepostrzeżenie.
My też udamy się na statek.
Spotkajmy się tam.
Chwila!
Przetrzymują tu też mojego kolegę.
Nie możemy go tu zostawić.
Wiesz, gdzie jest?
To jakiś salon w oddzielnym budynku.
Jeśli tam pójdziemy, ludzie Kaibary nas zauważą.
Chwila. W takim razie...
Stary!
Co ty tu robisz? I czemu masz zakryte oczy?
Później ci opowiem.
Uciekamy stąd razem z Kotami!
Z Kotami?
Szybko, nie mamy czasu!
Dobra!
Czemu mnie też zakrywają oczy?
Jak śmiecie, Oczy kota?
Zaraz posmakujecie mojego gniewu.
Oczy kota mają takie miękkie dłonie.
Nie czas na to!
Zobaczmy. Faktycznie! Mięciutkie.
To bolało!
Chodźmy na dół.
Oczy kota i detektywi uciekają na zatopiony statek.
Jak dotrą na statek, wysadź go razem z nimi.
Mam go wysadzić? Ale na pokładzie są jeszcze obrazy.
Hangar wyłowimy potem.
Ale...
Zamknij się i zrób to! Nie pozwól im uciec stąd żywymi!
Czekaliśmy na was!
Oczekiwaliśmy was.
Idźcie prosto tym korytarzem do włazu ewakuacyjnego.
Pospieszmy się.
Oczy kota dostały się na zatopiony statek.
Idą w kierunku włazu ewakuacyjnego.
Ta trumna jest dla was za dobra,
ale uznajcie to za mój prezent pożegnalny, Koty.
Aktywuj mechanizm samozniszczenia!
Inicjuję mechanizm samozniszczenia!
Złapcie się czegoś!
Nie!
Czekaj!
Detonacja wykonana.
Więc to już koniec Kotów.
To było aż za łatwe.
Chwyć się mnie!
Poziom wody rośnie bardzo szybko.
Tędy.
Dobrze.
Wchodź. Szybko!
Nic ci nie jest?
Co się stało?
Co?
W rezydencji wybuchł pożar!
Pewnie wywołał go wybuch na statku.
Niech to szlag!
Do wyspy płynie jakiś statek.
To ktoś od Kotów?
Nie, to straż przybrzeżna.
Co?
Musimy się ewakuować!
Szlag!
Nie odwracaj się.
Jasne.
Zadziała jak bandaż. Lepsze to niż nic, prawda?
Dzięki.
Coś takiego już się wydarzyło, prawda?
Masz rację.
Tu jest tak ciemno, że nic nie widzę,
ale to miejsce wydaje się niedotknięte wybuchem.
To jakiś solidny magazyn.
Dziwię się, że coś widzisz.
To z powodu mojej pracy.
Poza tym oczy przyzwyczaiły mi się już do ciemności.
To Wariacje świetlne.
To obrazy taty...
Coś tam jest?
To tutaj ukryli obrazy.
Co? W takim miejscu?
Więc to dla was jak skarbiec.
Ale ucieka stąd powietrze.
Już zrobiło się rzadsze.
Raczej nie wyjdziemy stąd żywi.
Nie bądź takim pesymistą.
Moi przyjaciele na pewno nam pomogą.
Komunikator mi się zepsuł, ale chyba mogę wysłać sygnał alarmowy.
Powietrza może nie wystarczyć do czasu przybycia pomocy...
CAT'S EYE – OCZY KOTA
Powietrze zaraz się skończy.
Pomocy nie widać.
Może ten wybuch zabił twoje przyjaciółki...
Nie mów takich strasznych rzeczy!
Wszystko będzie dobrze.
Czeka na ciebie dziewczyna, prawda?
Moja dziewczyna, no właśnie.
Masz głos podobny do Hitomi.
Pokażesz mi twarz?
Jako wspomnienie do życia po śmierci.
Pokażesz?
Niedobrze.
Bateria mi padła.
Nie poszczęściło nam się, co?
Dziwne uczucie.
Zwłaszcza że niedługo pewnie umrzemy.
Przy tobie czuję dziwny spokój.
Może to ciebie...
Nasz czas nadszedł.
Magazyn odpływa!
Płyniemy na powierzchnię!
Ciekawe, czy wznosimy się do nieba.
Bądź silny!
Toshio?
Hitomi!
Co?
Asatani!
Jestem w piekle? Co tu robisz?
Co to za teksty?
Martwiliśmy się o ciebie!
Właśnie!
Złożyłeś wniosek o urlop i nie było cię tyle dni!
Nie mogliśmy się dodzwonić, więc przybyliśmy ci na ratunek.
Poprosiliśmy o pomoc straż przybrzeżną.
Toshio!
Ty też tu jesteś, Takeuchi.
Stary, cieszę się, że nic ci nie jest.
Hirano! Ty też przeżyłeś!
Tak, dzięki tobie.
Ale wygląda na to, że Kaibara, który spowodował cały ten chaos, nie żyje.
Kaibara nie żyje?
Mamy dowody, że Fundacja Toyo nielegalnie handlowała obrazami,
więc planowaliśmy nalot na rezydencję.
Niestety podłożyli w niej ogień i cała wyspa spłonęła.
Rezydencja spłonęła z nim w środku?
Wyspy nie opuściły żadne podejrzane pojazdy,
więc patrząc na okoliczności...
A właśnie. Co stało się z Kotami?
Nie wiem.
Zanim się obejrzałem, uratował nas ten statek.
Toshio!
- Koty! - Hej!
STRAŻ PRZYBRZEŻNA JAPONII
Ostatnie, co powiedziała, to moje imię.
O co tu chodziło?
Co jest? Stoisz tu sama i wpatrujesz się w morze.
Dziękuję.
Było naprawdę niebezpiecznie, ale nas uratowałyście.
Przecież byśmy cię nie zostawiły.
Właśnie to powiedziały.
Sam nie zostawiłbym takiej bella donny.
Więc skąd ta smutna mina?
Udało nam się odzyskać obrazy z zatopionego statku,
a ja zdobyłem szafir.
Sukces na całego.
Przetransportowaliśmy też Toshio i Hirano na łódź policyjną.
Tak.
Chyba macie rację.
Toshio!
Może wbijemy do Oczu kota? Dawno się nie widzieliśmy.
Co?
W końcu domknęliśmy szczegóły sprawy, więc możemy iść.
No tak, mówisz o kawiarni.
Ja też chcę iść!
Jak teraz pomyślę,
kawiarnia była zamknięta przez cały czas, gdy byłeś na wyspie Runan.
Co? Zamknięta?
Dzisiaj pasuję.
Co? No chodź! Pan Takeuchi stawia.
Ty idioto! Wpiszę to sobie w koszty!
Warto było spróbować.
Patrzcie.
Aresztowano marszandów i biznesmenów powiązanych z Seguchim.
Czy ci wszyscy ludzie...
Pewnie należą do Syndykatu Cranaffa.
Prawda, Hitomi?
Hitomi?
Co? Przepraszam, co mówiłaś?
Czy z Toshio coś się stało?
Co? Czemu pytasz?
Od powrotu dziwnie się zachowujesz.
Toshio mógł się domyślić.
- Co? - Co?
Wie, że jesteśmy Oczami kota?
Ale skąd?
Tuż przed tym, zanim stracił przytomność,
zawołałam do niego po imieniu.
Jeśli to wszystko, jest szansa, że nie załapał.
Od powrotu nie kontaktował się ze mną ani nie przychodził do kawiarni.
To może być dla nas koniec.
Hitomi.
- Za szybko się poddajesz. - Co?
Zostaw to mnie, dobrze?
Hej, Toshio.
Przepraszam, mógłbyś mi pomóc?
Oczywiście! Wezmę te torby!
Dam ci tylko te lekkie.
KAWIARNIA OCZY KOTA
Dziękuję. Bardzo mi pomogłeś.
To nic takiego.
Toshio! Dawno się nie widzieliśmy!
Byłeś zajęty?
Hej, Ai.
Tak, coś w tym stylu.
A właśnie, mogę teraz dać ci pamiątkę?
Co? Pamiątkę?
Proszę.
Dziękuję.
Kawiarnia miała problem z kanalizacją, więc musiałyśmy zamknąć na tydzień.
Pojechałyśmy na wycieczkę do Izu.
Wycieczka do Izu?
Chcesz zobaczyć zdjęcia?
Dawno nie miałyśmy tak długich wakacji. Świetnie się bawiłyśmy!
Byłyśmy nawet nurkować.
Czy ocean nie jest piękny?
Nurkować...
Spójrz. Cudowny widok z hotelu, prawda?
Nieźle! Wygląda super!
Prawda?
Pojechały na wycieczkę?
No tak. Więc Hitomi ma alibi.
A gdzie jest Hitomi?
Najpierw wróciłyśmy tu wszystkie, ale ona wróciła jeszcze do Kamakury.
Powiedziała, że chce iść z kimś na randkę,
więc tam czeka.
Iść z kimś na randkę?
Toshio, nie obiecałeś przypadkiem, że pójdziesz z Hitomi na randkę?
Chcieliśmy obejrzeć zachód słońca na Inamuragasaki.
Podobno jeśli para obejrzy razem ten zachód,
będzie szczęśliwa do końca życia.
Może pojedziemy tam po muzeum?
Fajny pomysł. Może tym razem się uda.
Obejrzymy zachód słońca na Inamuragasaki następnym razem.
Jasne.
Może następnym razem spotkamy się od razu na przylądku?
Muszę lecieć!
Rui, Ai, dzięki!
Hitomi.
- Ta dziewczyna znów tu dziś przyszła. - Co?
Wygląda na to, że jej chłopak nie wrócił jeszcze z podróży,
więc czuła się bardzo samotna.
Przychodziła tu przez cały tydzień.
W takim razie
Hitomi nie może być Kotem!
Hitomi.
Hitomi!
Toshio?
Hitomi!
Toshio!
Spisałem się?
Idealnie!
Dzięki, dziadku.
A może raczej powinnam zwać cię Myszą?
To w ramach podziękowań za ostatni szafir.
Ciekawe, co teraz z nimi będzie.
To już zależy całkowicie od nich.
Przepraszam.
Obiecaliśmy sobie, że obejrzymy razem zachód słońca, a ja się spóźniłem.
Nie szkodzi.
To ja powinnam przeprosić.
Jak to?
Powiedziałam ostatnio, że chcę, byś zrezygnował z pracy detektywa.
- Przepraszam. - Niepotrzebnie.
Kocham cię jako detektywa, Toshio.
Kocham cię, nieważne, co robisz.
Dlatego...
Chcę być z tobą na zawsze.
Ja z tobą też.
Chcę być z tobą na zawsze.
Skąd te fajerwerki?
Pan Nagaishi też chciał im pomóc.
Kiepskie wyczucie czasu. Byli już tak blisko.
Fajerwerki...
Przepiękne.
No.
ZAREZERWOWANE
Ten stolik był zarezerwowany do dzisiaj, prawda?
Tak. Dwudziestoletnia rezerwacja wygasa dziś o północy.
Zostaw stolik, jak jest.
Dostałem informację, że przedłużono rezerwację na kolejne pięć lat.
Co?
Dzwonił z zagranicznego numeru.
Już dawno nie słyszałem tego pełnego nostalgii głosu.
Wiedziałam.
Tata...
On żyje!
Napisy: Anna Kurzajczyk