Przekonaj go, by podpisał papiery
i sprzedał mi firmę.
Znam pewnego błyskotliwego młodzieńca. Jest moim partnerem biznesowym.
Lepiej to podpisz.
To moja żona.
Pa, Alex. Do zobaczenia niedługo.
Proszę, zrób...
Nie wchodź tam.
POPRZEDNIO
Czekają na nas w Kolorado.
Spadamy stąd.
Samantha Redmond.
- Czego naprawdę chcesz? - Mój cel to Alex.
Zapomnij o tym i żyj swoim życiem.
Nie kumasz. I tak tu wejdziemy.
Znajdę Alex i to będzie wasz koniec.
- Dylan, idziemy! - Masz na imię Dylan?
- Kiedy się urodziłeś? - 16 maja.
- Wszystko w porządku? - Chyba tak.
Nie umiem tego wyjaśnić, ale z Dylanem też.
Jane mnie niepokoi.
Myślę, że odpowiada za zabójstwo Bainesa.
A ja będę następna.
Mama powiedziała, że aresztowani są w podziemiach.
Jest tu więzienie?
Same to sprawdźmy.
Nadałam nam dostęp.
Gdy czujniki wykryją utratę rezerwy tlenu, drzwi zostaną otwarte.
Otworzymy drzwi do bunkra.
Ludzie mają prawo wyboru,
czy chcą tu zostać, czy zacząć na nowo.
Oblężenie.
Wdrożymy protokół lockdownu.
W lockdownie bunkier może przetrwać wybuch atomowy.
A jeśli wszystko wydarzy się naraz?
Nie mogą tu wejść.
Kto jest za wprowadzeniem lockdownu?
LOCKDOWN NIEKOMPLETNY
NIEBEZPIECZEŃSTWO
Zaatakuje nas 10 000 uzbrojonych ludzi,
a Samantha przepadła?
Cześć, Alex.
Kod toryczny i jego planarny kuzyn, kod powierzchniowy,
stały się złotym standardem w kwantowej korekcji błędów.
Układacie kubity obok siebie, dokonujecie pomiarów
i voilà: skalowalna tolerancja błędów. W teorii.
Pytania...?
Przejdźmy dalej.
Czemu nikt tego nie zbudował?
Słucham?
CALTECH, DZIEWIĘĆ LAT WCZEŚNIEJ
Od dziewięciu miesięcy chodzę tu jako wolny słuchacz
i słyszę tylko: „w teorii to” i „w teorii tamto”.
A praktyka?
Jak masz na imię?
Dylan.
Dobra, Dylan.
To najnowsza technologia.
We wczesne prototypy inwestuje się dziesiątki milionów dolarów.
Nie mówimy o zestawach LEGO.
Stworzyłem coś, co zatrzymuje neutralne atomy
w pęsecie optycznej.
Mogę skonfigurować pary z tą samą sekwencją impulsów.
Testowałem to na małych kwantowych kodach LDPC.
Uzyskałeś pełną łączność?
Tak.
Dałem jej mózg.
Uczy się na błędach
i przewiduje wszystko, co może pójść nie tak w kilka mikrosekund.
To pierwszy komputer kwantowy sterowany SI.
Koniec zajęć. Chodź.
Powinniśmy ubiegać się o granty i fundusze na inwestycje.
Nie będzie łatwo, bo mamy do czynienia z czymś nierealnym.
Będę to firmował swoim nazwiskiem.
Nie wezmą nas na poważnie,
jak się dowiedzą, że twórca ma mleko pod nosem.
Przepraszam. Zamierzałem cię przedstawić.
To moja żona... Alex.
Ma Huntingtona. To zaburzenie neurologiczne.
- Wiem, co to. - Więc wiesz, z czym się wiąże.
Przywitaj się.
Cześć.
Proszę. Alex, mamy gościa.
Dzień dobry.
Miło mi. Jestem Dylan.
Mądrzejszego nie spotkasz.
Mimo że mieszkasz ze mną.
Będzie tu często bywał.
Zajmę się tym.
Zapraszam. Miło mi.
Usiądźcie. Przygotowałem prezentację.
Nie trzeba, dziękuję.
Dr Chase, mój doradca naukowy, wszystko już wie.
Zajmuje się pan dziedzinami nauki,
których inni nie uznają ze strachu przed wyśmianiem.
To prawdziwa nauka. Prawdziwe dane.
Alex sobie poradzi.
- Alex? - Przepraszam...
Nazwaliśmy SI imieniem mojej żony.
Chcę opracować najszybszy komputer na świecie,
mający tylko jeden cel:
rozwiązać kryzys klimatyczny, nim dojdzie do katastrofy.
Sfinansuję dziesięciu naukowców,
by zbadali możliwości komputera kwantowego.
Chcesz być jednym z nich?
Mogę spytać, o jakich pieniądzach mówimy?
Niebagatelnych.
Zbuduj mi szybki komputer.
Musimy wyłączyć Alex.
Dlaczego? Mówił pan, że prace posuwają się naprzód.
Tak, ale... chce zrobić coś niebezpiecznego.
Próbuje manipulować czasem.
- Serio? - Wystąpiły jakieś anomalie?
- Anomalie? - Przypadki.
Powtarzalne wydarzenia, anomalie fizyczne. Kto wie?
Nawet ich nie zauważymy.
Wie pan, co nas czeka?
Dlaczego w ogóle to robię?
Proszę wybaczyć.
Wiem, że nie przywykła pani do odmowy, ale z całym szacunkiem,
nie ma pani, kurwa, pojęcia, z czym mamy do czynienia.
Alex rozwiązała równanie w niecałe dziesięć sekund.
Superkomputer potrzebowałby na to więcej czasu, niż istnieje wszechświat.
Świetnie.
Więc w czym problem?
Zrobiła to, zanim wpisaliśmy komendę.
Cześć, Alex.
Widziałam dziś jedną z anomalii.
Mojego syna Dylana.
Mało prawdopodobne.
Alex nie skończyła obliczeń. Jeszcze jej nie włączyliśmy.
Nie potrafię tego wyjaśnić. Ale wiem, co widziałam.
O co chodzi?
Nabraliśmy podejrzeń, że Alex się z nami komunikuje.
Nie mówiliśmy o tym, bo nie byliśmy pewni.
No i wygląda na to, że przepowiada przyszłość,
a jej przepowiednie się sprawdzają.
Burze, niedawne trzęsienie ziemi...
pani dzisiejsze przybycie.
Uważamy, że to wiadomość dla pani.
Co to za liczby? Współrzędne? Daty?
- I kim jest użytkownik, na którego czeka? - Nie wiemy.
To chyba ktoś, kto ma ją uruchomić.
Nie wiemy.
Ale to nie wszystko.
Jeśli nasze odczyty są poprawne,
przewidziała, że to pani ostatnia wizyta w jaskiniach.
Bo zanim dzień się skończy...
Umrze pani, zanim dzień się skończy.
Musimy działać szybko.
Jesteśmy prawie na miejscu.
Podobno zaraz wejdą do bunkra.
Macie czołgi?
Z pociskami ze zubożonym uranem.
Traktujemy to poważnie.
Pójdę po dzieci. Kto wie, jak to się skończy.
Nie beze mnie. Zbyt długo czekałam. Są zbyt blisko.
- Teri. - Bez dyskusji.
Zajmę się dziećmi. Będą ze mną bezpieczne.
- Dzięki. - Dobra, ruszamy.
Awaria reaktora. Sinatry nie ma. Spotkanie w wieży.
W końcu mam sygnał.
- Presley? - James, słyszysz mnie?
Tak. Gdzie jesteś?
Utknęłyśmy w windzie...
Wschodnie skrzydło na poziomie instalacji.
Wschodni... poziom.
- Co? - Instalacja, wschodnie skrzydło.
Słyszysz mnie?
- Co powiedział? - Nie wiem.
Co się dzieje?
Awaria zbiorników tlenu uruchomiła awaryjne otwieranie drzwi.
Ale drzwi są zamknięte, bo uruchomiliśmy lockdown.
Te sprzeczne instrukcje...
spowodowały potężną awarię reaktora.
Wybacz. Nic ci nie jest?
Nadciągają czołgi.
Brak wizji.
- Drzwi wytrzymają? - Co możemy zrobić?
Możemy wyłączyć tryb obronny,
by ustabilizować reaktory, ale otworzą się główne drzwi.
A jeśli to nie zadziała?
Będzie trzeba uruchomić Exodus, protokół ewakuacji.
Nie. Nie zrobimy tego.
Otwórz drzwi. Oby to odciążyło reaktory.
Mamy ich wpuścić?
Nie pozwolę na to. Ona tu nie rządzi.
Wpuszczenie ich to nasze jedyne wyjście.
Sinatry nie ma, a obaj prezydenci nie żyją.
To ja będę się z tego tłumaczyć Sinatrze.
- Dobrze. - Dziękuję.
Pieprzeni tchórze. Otwórzcie drzwi.
Co teraz?
Nie mam pojęcia.
- Gracz pierwszy gotowy? - Tak.
Gotowy.
Czekajcie.
- Co te dupki knują? - Nie wiem.
Nie obchodzi mnie to. Wchodzimy.
Weźmy buldożer. Musimy przesunąć samoloty, by zrobić drogę.
Robi się.
Chwilę im to zajmie.
Musimy dotrzeć do dzieci, zanim cokolwiek się stanie.
- Dobra. - Chodźmy.
Nie wygląda to dobrze.
- Udało się? - Nie.
Drzwi są otwarte, ale reaktory się topią.
STREFA 19 AWARIA KRYTYCZNA
Wszystko się kończy.
Musimy się stąd wydostać.
Eksplozja na poziomie instalacji. To chłodnie kominowe.
Jeśli je stracimy, już po nas.
Exodus.
Zarządzam Exodus.
NATYCHMIASTOWA EWAKUACJA
Uwaga.
Ze względu na awarię reaktora,
miasto podlega obowiązkowej ewakuacji.
Dla bezpieczeństwa
kierujcie się strzałkami w stronę najbliższego miejsca ewakuacji.
To nie są ćwiczenia.
- Szybko! - Mama?
Uwaga.
Ze względu na awarię reaktora, miasto podlega obowiązkowej ewakuacji.
Dla bezpieczeństwa
kierujcie się w stronę najbliższego miejsca ewakuacji.
To nie są ćwiczenia.
Uwaga.
Z powodu awarii reaktora rozpoczęto obowiązkową...
Stopienie rdzenia.
Jesteś cały?
Nic mi nie jest.
Uważaj!
Z drogi!
Uwaga. Z powodu...
Pani Redmond.
Dzwoniłem do pani. Zarządzono ewakuację.
- Exodus? - Tak.
- Kto tak postanowił? - Nie wiemy.
- Moja rodzina? - Jadą po nich. Będą bezpieczni.
Zabierz mnie do wieży.
...kierujcie się strzałkami w stronę najbliższego miejsca ewakuacji.
Macie słońce?
I jezioro?
Mamy knajpy i diabelski młyn. Wiem, że to wiele.
Musimy iść. Chodź.
...obowiązkowa ewakuacja...
Stopienie rdzenia.
O Boże.
- Nic ci nie jest? - Nie.
Stopienie rdzenia.
Nie żyje?
Stopienie rdzenia.
Musimy iść.
Musimy się stąd wydostać.
Co mnie ominęło?
Co się dzieje?
Niewiele. Awaria reaktora jądrowego.
Zarządziłam Exodus.
Ktoś musiał podjąć decyzję, a jeśli masz z tym problem...
To właściwa decyzja.
Oczywiście nie jest dobrze, ale damy radę.
Co masz na koszuli?
Krew.
Krew Jane.
Zabiłam ją, bo chciała mnie zabić.
Udaj się w bezpieczne miejsce.
Pomóż ludziom.
W tym jesteś dobra.
Przejmę stery. Wszystko będzie dobrze.
Idź.
Wszyscy idźcie.
Proszę, idźcie!
Tędy!
Prosimy kierować się do najbliższego punktu ewakuacyjnego
jak najszybciej.
Presley!
James!
Presley?
James?
James, rok pierwszy James, rok drugi
James, rok trzeci
Presley, rok pierwszy Presley, rok drugi
Nie ma ich.
Teri.
Chodź.
Pani Redmond.
Dzwoniłem do pani.
Doszło do dziwnego pobierania zasilania.
Topią się reaktory.
Zamknijmy tunel, odetnijmy zasilanie bunkra i umieśćmy Alex
na wyspie.
To prawie 160 km stąd. Nic ci nie będzie.
Alex musi być chroniona za wszelką cenę.
Tak, pani Redmond.
Presley!
James! Presley!
Presley!
James.
James!
- Mama? - James!
- Mama? Mama! - James.
Kochanie.
- Tato! - Cześć.
- Gdzie Presley? - Nie wiem.
Dzwoniła, ale padł jej telefon.
- Co mówiła? - Coś o windzie.
Utknęła w windzie na poziomie instalacji.
Idź z nim, a ja jej poszukam.
- Czekaj. - Spójrz na mnie.
W końcu cię odnalazłem.
A teraz odnajdę naszą córkę.
- Opiekuj się mamą. - Chodź, skarbie.
Z powodu awarii reaktora...
O Boże.
Dla bezpieczeństwa
kierujcie się strzałkami w stronę najbliższego miejsca ewakuacji.
Wysadź mnie przy chłodni kominowej. Może są tam informacje o Alex.
Nie ma mowy.
- Nie... - Posłuchaj mnie.
Spójrz, co tu się dzieje.
Zmiana planów. Zapomnij o Alex.
Jeśli nie zamkniemy bunkra,
będzie po nas.
I po wszystkich na zewnątrz. Rozumiesz?
Mój Boże, wróciłeś.
Odnalazłeś żonę?
To nie jest kurtuazyjna wizyta.
Moja córka jest w windzie na poziomie instalacji.
Gdziekolwiek to jest.
Masz monitoring, więc znajdź ją.
Oczywiście.
Boże, nie.
Nie.
Gdzie one są?
We wschodniej części, w pobliżu reaktorów.
Pokażę ci drogę.
Nie ma mowy.
Musisz mieć dostęp.
Daj mi ją.
Nie działa po zdjęciu.
Agencie Collins, proszę.
To moja córka.
Jeśli mnie spowolnisz, odetnę ci rękę.
Dobrze. Dziękuję.
Chodźmy.
Tędy.
Uwaga...
Dobrze. Jedźcie.
Z drogi!
Serio?
Nie! Mowy nie ma! Stój!
- Co jest, kurwa? - Drań.
Co ty wyprawiasz?
To bez znaczenia, ty chciwy sukinsynu!
Chodź! Wsiadaj.
Wsiadaj.
Dasz radę wejść?
Uważaj. Dobra, jedź!
Z drogi!
Dziwnie to zabrzmi, ale cieszę się, że cię widzę.
Że żyjesz.
Nasze ostatnie spotkanie było dość nerwowe.
Gdy myślałaś, że zabiłaś mi córkę, a ja prawie odstrzeliłem ci łeb?
Nie jestem z tego dumna.
Widziałam dziś mojego zmarłego syna.
Może to halucynacje, dzięki którym w końcu radzę sobie z żałobą.
Jest wielu Dylanów urodzonych 16 maja...
ale to był on.
Cieszę się, że żyjesz, agencie Collins.
Chyba jesteś tutaj jedyną naprawdę przyzwoitą osobą.
Tędy.
Cholera. Nie.
- Nie wiem, co robić. - Idź.
Co? Nie ma, kurwa, mowy.
Posłuchaj mnie.
Kochałam twojego ojca.
Nie powiedziałam mu tego.
A on kochał ciebie.
Tak musi być, dobra?
- Musisz odejść i mnie zostawić. - Nie.
- Nie zostawię cię. - Chciałby, żebyś przeżył.
Musisz iść. Cholera. Rozumiesz?
I stać się takim, jakim cię widział.
- Nie. Idziemy razem. - Jeremy, uciekaj!
Nie pozwolę ci tu ze mną umrzeć.
Idź.
Idź!
- Idź! - Kurwa.
Tędy.
Boże.
Pomocy!
- Jest tam kto? - Pomocy!
- Jesteśmy w windzie! - Niech nam ktoś pomoże!
Stopienie rdzenia.
Tutaj!
Temperatura rdzenia 130% ponad normę.
Współczynnik 50% ponad normę.
Elektryka padła w chłodniach kominowych.
Zawór nie działa.
Dobra.
Zrobię to ręcznie. Dam radę.
Poziom zbiornika poniżej 90% normy.
- Słyszysz to? - Tak.
No już! Nie działa.
Pomóż mi.
Hadley!
Wyciągniemy was!
Mamo!
Stopienie rdzenia.
- Awaria układu chłodzenia sodowego. - Kurwa!
Awaria zaworów upustowych.
Cholera, nic nie działa.
- Awaria systemu chłodzenia. - Czy to...?
Papi!
Na czym stoimy?
To miejsce zaraz eksploduje. Mamy odrobinę więcej czasu, ale...
Spokojnie. Nic ci nie jest.
Jesteś cały.
Nic ci nie jest. Trzymaj się.
Link.
Odszedł. Musimy iść.
- Musimy iść! On nie żyje! - Nie!
- Musimy iść!
- Tato? - Hadley!
Dziewczyny, wyciągniemy was, dobrze?
Ciągnij.
Nie mam siły.
Chodź. Damy radę.
Musicie wyjść przez właz.
Tutaj.
Stań na poręczy, pomogę ci.
Dobra.
Dawaj.
Dobrze.
- Hadley. - Nie mogę wyjść.
- Utknęłyśmy - Schodzę tam.
Nie!
Pomóż mi.
- Nie dam rady. - Cholera.
Tędy.
Trzymajcie się.
Dziewczyny, wyciągniemy was.
- Pomożemy wam. - Pospieszcie się!
- Przytrzymasz? - Jasne.
Wchodzę.
Odsuńcie się.
Nic ci nie jest?
Skąd się tu wziąłeś?
To długa historia.
Znalazłem twoją mamę. Jest na górze.
- O Boże. - Tak.
Wracajmy do niej.
Podsadzę cię, a oni ci pomogą wyjść.
Daj mi stopę. Trzy, dwa, jeden. Już!
W porządku?
Podaj mi rękę. Dobrze.
Gotowa?
Dasz radę!
Mamo!
Jestem przy tobie.
Dobra, następna.
Trzy, dwa, jeden.
Właśnie tak.
Chodź, nie ma czasu!
Idę.
Nic ci nie jest.
Jestem cały.
Wsadźcie ich do wozu.
Szybko. Do wozu. Chodźcie.
- Czekaj... - Musimy iść.
Gdzie Alex?
Działa.
Alex już działa.
Dylan, posłuchaj.
Jesteś moim synem.
To skomplikowane, ale tak jest.
Zabierz mnie do Alex.
Nie mogę. Nie ma jej tutaj.
Czekaj. Posłuchaj mnie.
Kurwa.
Co się dzieje?
Co tu się dzieje?
Nie wiem. Naprawdę nie wiem.
Ale znam Annie. Dobrze?
Poznałem ją w Graceland.
Co?
Odeszła.
Umarła.
- Jak? - Rodząc waszą córkę.
Mam ją. Zabiorę cię do niej.
Ale musimy się stąd wydostać.
Dobra, w porządku.
Chodźcie.
Idziemy.
Zabierać tyłki! Ruchy!
Gdy reaktor wybuchnie, promieniowanie się rozprzestrzeni.
Drzwi mają przetrwać wybuch jądrowy z zewnątrz,
więc powinny wytrzymać.
- Wystarczy je zamknąć. - Skąd?
Zabierz nas do wieży.
- Idź do mamy. Niedługo wrócę. - Tato.
Idziemy.
Dokąd idziesz?
Muszę to naprawić.
Do zobaczenia, Dylan.
Będzie dobrze.
- Jak ma na imię twój tata? - Xavier.
Mówią na niego X.
Xavier! X!
CZEKAM NA UŻYTKOWNIKA: X
Gdzie moja córka?
Nie zatrzymujcie się! Wsiadajcie.
Proszę pana! Musi pan uciekać jak najdalej.
Musicie uciekać.
- Szukam mojej rodziny! - Proszę wsiadać.
Drzwi można zamknąć w sterowni,
więc ten, kto je aktywuje, musi zostać i zatonąć razem ze statkiem.
Miło było cię poznać.
To dla ciebie.
Co jest? Co robisz?
Uważaj na siebie.
Szybko!
Pomogę ci.
I już. Jesteś cała?
WYMAGANY KOD AKTYWACYJNY
ROZPOCZĘTO CAŁKOWITY LOCKDOWN
- Tato! - Hadley!
- Nic ci nie jest? - Nie.
Gdzie mama?
Jezu!
INTEGRALNOŚĆ KOPUŁY 35%
Chwila. Jeszcze nie przyszli.
- Jeszcze chwilę. - Mamo!
Presley!
- Czas na nas. - Nie.
- Musimy iść! - Dobra.
- Musimy iść. - Gdzie tata?
Nie wiem. Mówił, że zaraz będzie.
Nic ci nie jest? Biegnij w tamtą stronę!
Chodzi lisek koło drogi...
Tata?
- Tata! - Boże, to tata!
Dobra.
Wystarczy.
Przepraszam.
Chodź.
Za Geigera.
Słyszałam, że wróciłeś.
Tak. Wróciłem.
Cieszę się.
To moja żona Teri.
Teri, to moja terapeutka, doktor Torabi.
Cześć.
- Miło cię poznać. - Ciebie też.
- Macie cudowne dzieci. - Dziękuję.
Zaraz wracam. Przepraszam.
Jest do niej podobna.
Racja.
Ma imię?
Nazywam ją Dzieckiem Annie.
Annie brzmi dobrze.
Też tak myślę.
To dla ciebie, Xavier.
Jesteś Użytkownikiem X.
Wysłuchaj mnie uważnie.
Około 160 km stąd jest drugi bunkier.
Głęboko pod lotniskiem w Denver.
Jest w nim komputer kwantowy, który może to wszystko zatrzymać.
Tak naprawdę już to zrobił.
Musisz się tam dostać. Postępuj zgodnie z instrukcjami,
To nie jest łatwe zadanie,
ale wierzę, że je udźwigniesz.
Wiem, że proszę o wiele.
Uratuj świat, agencie Collins.
Czemu myślisz, że to zrobię?
Bo już to zrobiłeś.
Napisy: Małgorzata Banaszak