Downloaded from YTS.MX
LA ARALIK 2022
- Merhaba. Nasılsınız? - Neyle geldiniz?
Official YIFY movies site: YTS.MX
- Uber ile geldik. - Uber canım.
Çok kibardı.
Bizi komik buldu çünkü öyleyiz.
- Nasıl hissediyorsun? -İyiyim.
Farklı şeyleri göreceğim için ikinci programın heyecanı var.
Diğerine gelemedim, özür dilerim.
Okuyorsun, sorun değil. Müsait misin?
Evet, müsaitim.
Evet, at kuyruğu son program havası veriyor.
- At kuyruğu yapmışsın. - Resmen.
- Bu sabah Kimmel'daki örgülerin... - Gördün mü?
- Hoştu. -Öyle mi?
- Evet. - Sağ olun. Beğenmenize sevindim.
- Beğendik. - Evet.
- Sizi özledim. - Biliyorum. Biz de seni.
Beraber geçireceğimiz iki hafta var.
Daha fazlasını isteyemem.
- Ben de... - Biz de öyle diyorduk.
Çünkü ikimizi ayrı ayrı aradın.
"Neden arıyor? Konuşacak konu bulamayacak kadar
sık yemek yemiyoruz ki."
Arabada üç buçuk saat geçirdik.
Vay canına!
Bu sürede Şikago'ya uçardım.
Doğru. Yakında Şikago'ya dönebilirsin.
Şikago'ya dönebilirdim, bu inanılmaz.
- Biz... - Merhaba.
- Merhaba. Hoş geldiniz. - Bu Rita.
- Rejisörümüz. - Selam Rita.
- Bizi o gezdirecek. - Selam rejisörüm.
- Bu son program. - Farkındayım.
- Böyle mi kalsın? - Hadi bakalım.
Aferin.
Michelle Obama'yı görmeye hazır mısınız?
Hadi! Başlıyoruz!
Son gece!
- Son gece... Müthiş olacak. - LA'deyiz.
- Bomba olacak. - Son gecemiz.
İki, üç!
Dönüşüyorum.
BENİM HİKÂYEM
Dört yıl önce biyografim Benim Hikâyem'i
yayınladığımda, ülkeyi ve dünyayı dolaştım.
İnanılmaz insanlarla tanıştım, buna sizlerden bazıları da dâhil.
Bu turne, hayatımın en iyi deneyimlerinden biriydi.
Ama sonra neredeyse birden her şey değişti.
ETKİNLİKLER ERTELENMİŞTİR
Dünya karantinaya girdi ve eve kapandı.
Birbirimizden ayrı düştük.
Aynı zamanda oldukça şahsi başka zorluklarla mücadele ediyorduk.
Amerika'nın ırk konusuyla hesaplaşma vakti çoktan gelmişti.
Bunların hepsi bizi çok sarstı ve öfkelendirdi.
Umutsuzduk, görünmezdik.
Aslında her şeyden öte bir kere yalnızdık.
Buraya nasıl geldik?
Nasıl değiştik?
En önemlisi, nasıl bir miktar istikrar sağlayabiliriz?
Bunlar yeni kitabımda ve podcast'imde
üzerine düşündüğüm konular.
Eminim çoğunuz düşünmüşsünüzdür.
Bu yüzden bu gece yine burada beraberiz.
Çünkü dünya çok karanlık gibi gelse de
hepimiz içimizdeki ışığı korumaya, tutuşturmaya ve paylaşmaya çalışıyoruz.
İnanın bana, her şeyi bilmiyorum.
Tam tersi. Ama benim bir hikâyem var.
Sizin de var.
Bu hikâyeleri birbirine bağlamak için
yolumuza ışık tutacak arkadaşım yanımda olacağı için heyecanlıyım.
Lütfen biricik Oprah Winfrey'ye
sıcak bir hoş geldin deyin.
Merhaba LA.
Merhaba!
Merhaba LA!
Merhaba yukarıdakiler.
Merhaba şuradakiler.
Sizi görmek çok güzel LA!
Aman tanrım!
Bir salı akşamında
burada olmanız muhteşem.
The Light We Carry turnesinin son gecesi!
Şuna bakın!
Tamam. Eminim ki hepiniz öyle ya da böyle
hayatınızın bir döneminde
sunucunun karşınızda dikilerek
"Bu akşamki konuğumuzu tanıtmaya gerek yok" deyip
20 dakika boyunca
o kişinin tüm hayatını anlattığı bir etkinliğe gitmişsinizdir.
Bunu yapmayacağım.
Çünkü kimin geldiğini zaten biliyorsunuz.
Çünkü 101'den, 405'ten, 5'ten
ve 10'dan geldiniz.
Ben 101'den geldim, üç buçuk saatimi aldı.
Ben de sizinle aynı sebepten ötürü buradayım.
Onun taşıdığı ışıktan biraz almak için.
Gerçekten de tanıtılmaya ihtiyacı olmayan kadın.
Sonsuza kadar First Lady'miz,
Michelle Obama!
Oprah Winfrey!
-Şuna bak. - LA'e bak.
YouTube Theater!
Son gece!
Tanrım!
LA!
İşte turne böyle bitirilir.
- Bu... - Sanırım bu.
Salı gecesi olduğunu söylemeliyim.
- Salı gecesi! - Yani daha
hafta ortası bile değil. İnsanlar seni izlemek için geldi!
Tanrım!
Bence Oprah Winfrey'nin de burada olması
bayağı büyük bir artı oldu.
Şunu söylemeliyim. Diğer moderatörler
seni takip etmediklerine memnunlardı.
- Yani... -Şey...
Bu çok ilginç
çünkü seni Instagram'da izliyorum.
İnsanlar bana "Tanrım!
Conan'ın, Tracee Ellis Ross'un, Gayle'nin, Tyler'ın
ve Ellen'ın yaptıklarını görmelisin." diye yazdılar.
Dehşete düşmedim değil hani.
Korkmaya mı başladın?
- Korkmuştum. - Gördünüz mü? Oprah Winfrey bile
- korkuyor. - Korkmuştum.
-Şey... - Aslında...
Ne oldu biliyor musun?
"Kendi yöntemlerimi kullanacağım."
Aynen. Bunu nasıl yapacağını biliyorsun.
-"Röportaj yapmayı biliyorum." - Röportaj yapmayı biliyorum.
-İnsanlardan korkmam. - Doğru!
- Buradayız işte. - Evet. Geldiğin için teşekkürler.
- Canım arkadaşım. - Sağ ol. Seni çok seviyorum.
- Ben de seni. - Seni çok takdir ediyorum.
- Ben de seni. - Savunduğun şeyleri de.
Bu, karantinada evrilen
altı şehirlik turnenin son gecesi.
- Evet. - Bunları atlatıp
bize The Light We Carry'yi getirdin. Onu savundun.
Ama diğer tarafa gitmeden önce
nerede olduğunu, durumun ciddiyetini
ve dışarı çıkamayacağımızı fark ettiğinde ne yapıyordun
- bilmek istiyorum. - Peki.
İlginçtir ki yoldaydım o sırada.
Turne yeni bitmişti. Biraz ara vermiştik. Yoldaydım.
Konuşma ayarlamaları yapıyordum.
Las Vegas'taydım. Bir yandan konuşma ayarlamaları yaparken
ekibimle kutlama da yapıyordum.
Turnede verdikleri emekler için onlara teşekkür ettim.
- Mart 2020'den bahsediyoruz. - Evet.
Koronadan bahsediliyordu.
Ama daha çok "Nedir bu?" gibisinden. Las Vegas'tayken
yavaştan iptaller başladı.
O silsileyi hatırlıyor musun? İnsanlar ne yapacağını bilmiyordu.
- Evet. -Şirketler ani şekilde
karar alıyordu ve Vegas'ta sıkışıp kaldık.
Tüm dünyanın yavaşça kapanışını izledik. Böyle geldi bize.
Etkinlikler iptal edilmeye başladı. Vegas'taydık.
Yavaşça kumarhaneler boşalmaya başladı.
Las Vegas sokakları boşalmaya başladı.
Bir hayalet kasabada gibiydik.
- Eve gitmen gerektiğini düşündün mü? - Evet.
Sorumlu davranıp son etkinlik iptal edilene kadar bekledik.
- Doğru. - Nihayet onu da iptal ettiler.
Uçağa atlayıp eve geldik.
Dünyanın yavaşça evine kapanırken
yolda olmak ürkütücüydü.
- Emin değildik. - Hiçbir konuda emin değildik.
- Herkes dezenfektan kullanıyordu. - Doğru.
- Her şeyi yıkıyorlardı. - Evet.
- Her şeyi yıkıyorlardı. - Sabunla, evet.
Öyle bir dönem vardı.
Kızlarım için endişeleniyordum.
Okuldaydılar. "Korona varken bebeklerim dışarıda" diye düşünüyordum.
Üniversitelerin sorumlu davranacağını umuyordum.
Sonunda onları eve göndermeye karar verdiler.
Sonra "Tanrım! Evime mi gelecekler?" diye düşündüm.
"Havaalanlarından geçip uçakta oturacaklar" diye düşündüm.
Barack ile onlara maske takmalarını tembih ettik.
Eve geldiklerinde
onları garaja alıp
tüm eşyalarını açtım.
Onları orada tutacaktım.
Yol giysilerini çıkarmalarını söyledim.
Neler olduğunu bilmiyorduk.
Eşim biraz mantıksız davrandığımı düşünüyordu.
Ama çabalıyordum. Bilmiyorduk.
Mantıksız değil tatlım. Stedman 14 gün misafirhanede kaldı.
Onu hatırlıyorum.
On dört günlük süreçteydi.
Gördünüz mü Malia ve Sasha? En azından ben sizi eve aldım.
Koronadan korunmaya çalışıyorduk.
Seyahat ettikleri için bir nevi nefeslerimizi tutuyorduk.
Eve virüs sokmasınlar diye yani.
Ne kadar beklemeli, ne zaman yok olur, bilmiyorduk.
Aşı çıkmadan önceki ilk sene gerçekten korona olmaktan
- korkuyor muydun? -İlginç ama
sanırım eski bir başkanla yaşamanın faydası oldu.
- Faydası olmuştur. - Yani o
sıradan bir başkan değil, okuyan ve bilime inanan bir başkandı.
Birçok pandemi sürecinde
ülkeyi yönetti.
Ebolayı hatırlıyor musunuz?
ABD'de bir tane vaka vardı galiba.
Eşim sayesinde yani.
Bizi buhranın ucundan döndürdü.
O dönemde ne kadar kötü durumda olduğumuzu unutuyorlar.
Gerçeklere hâkim biriyle yaşıyorduk.
Bunun ne olduğunu anlayacak kadar bilgiliydi.
Korkutucuydu ama bilgi alıyorduk.
- Korkutucu olan şey... - Yani korkuyordunuz ama rahattınız.
Korkak ve rahattık. Korkutucu olan şey...
Kitabında rahatken korkmaktan bahsediyorsun.
- Benim ödüm kopmuştu. - Evet ama beni korkutan şey Oprah
dünyadaki...
-Şey. - karmaşaydı.
Karışık mesajlar, tutarsızlıklar,
lidersizlik, plansızlık,
insanların bunu ciddiye almadığını görmek...
İnsanlar pandemiye uzun tatil muamelesi yapıyordu.
Maske takmak tartışılıyordu.
Florida'da çocuklar sahilde eğleniyordu.
- Hatırlıyor musun? - Korkutucuydu.
Çünkü o çocuklar evlerine gidecekti.
Yaşlıların, ağır hastalığı olanların yanına gideceklerdi
ve bu işin sonu felaket olacaktı.
Beni korkutan şey buydu. Yanlış bilgilerdi bir de.
Korkutucuydu.
İnsanların bilimcilere ve uzmanlara saldırması.
Bence korkutucu olan kısım buydu.
Dünyanın bununla iyi başa çıkamamasıydı.
Pandemide homini gırtlak yedim.
- Salıları taco günüydü. - Bizde de!
- Salıları taco yemeye bayılırdık. - Biz de!
- Ama salı günü çok hızlı geliyordu. - Değil mi?
-"Yine mi salı?" - Sizde de "Yine mi salı?" sorusu
- soruluyor muydu? - Yine mi?
Tanrım! Artık iki haftada bir taco günü yapalım dedim.
Çünkü günler çok hızlı geçiyordu. Arada kendime
"Bir şey yaptım mı? Bir şey başardım mı?" diye soruyordum.
Sense öte yandan bir kitap yazmışsın.
Kitap yazdın.
Başta böyle değildin, değil mi?
Şöyle demedin ya? "Yaşadığım tüm özel sorunları
bir güzel ele alacağım Barack.
O enerjiyi kullanarak
hepimizin içindeki ışığa yol göstermesine
izin vereceğim" dememişsindir.
-Öyle olmadı. -Öyle olmamış.
Kitabı yazma sebebim
insanların tavsiye istemesiydi.
Bana hep bunu nasıl yaptığımı soruyorlardı.
"Buraya nasıl geldin? Korkunu nasıl yendin?
Yolunu nasıl buldun? Görünmez olmak üzere
yetiştirilmiş olsan da görünür olmayı nasıl başardın?
Ben de bu soruların cevaplarını arıyordum.
Nadiren de olsa çocuklarla konuşma fırsatı yakaladığımda,
çocuklarla konuşarak çok vakit geçiririm.
Onları cevapsız bırakmam.
Bir sürü çocuğa ulaşabilirim, dedim.
"Rehber arıyorlar, bir ses arıyorlar" diye düşündüm.
Pandemiden önce kitap şekillenmeye başlamıştı zaten.
Depresyona girdiğimi de fark ettim.
Kafamda aynı şeyler dönüyordu.
Korku dolu beynim dünyanın kötüye gidişini izliyordu.
Kendi umudumu bulmam gerekiyordu.
Kendi yaşam ışığım sönüyor gibiydi.
Bundan kurtulup bu soruları cevaplamak için
kendi yöntemlerime odaklanmak zorundaydım.
Böylece faydalı olabilirdim yine.
Çünkü duygusal olarak kötü olduğunuzda
kendi ışığınızı bulmak zordur.
Paylaşmak önemli bile gelmez.
Sen de dünyaya bizim gibi mi bakıyordun?
Korkuyla mı? Çok fazla şey yaşanıyordu.
- Yalan dolan gördük sürekli. - Evet.
- Ki bunları reddettiler. - Evet.
Mantıklı olması gerektiğini düşündüğümüz insanlar.
Birçoğumuz düşünmeye başladı.
"Önemli değil. Charlottesville'deki olaylarda
iki tarafta da iyi insanlar vardı." Hiçbir şey değişmeyecek.
- Korkuyu bir silaha dönüştürdüler. - Evet.
Korkunun eski bir başkan tarafından, eşin olan değil,
- silaha dönüştüğünü gördüğünde... - Evet.
Korktun mu yoksa öfkelendin mi?
İkisi de.
Korktum. Öfkelendim. Hayal kırıklığına uğradım.
Hayal kırıklığıydı çünkü bildiğiniz üzere
çıtayı yükseltmek, her şeyi doğru yapmak, umutla yol göstermek,
nezaket, merhamet ve empatiyi teşvik etmek için
o kadar çabaladıktan sonra
insanlar bunu ya onaylayarak seçti
ya da seçim sırasında hâllerinden memnunlardı, oy kullanmadılar.
Bu daha çok can yaktı çünkü oy kullanmayanların çoğu
bize oy veren insanlardı.
Bir bakıma terk edilmiş hissettim.
"Yaptıklarımızın bir önemi var mıydı?" diye düşündüm.
O zamanların karamsar yanı da bu.
Ama hayır...
O zaman durum buydu.
Bunu paylaşıyorum çünkü çoğumuz böyle şeyler yaşıyoruz.
Her zaman umut ışığı olamayız.
Her zaman umut dolu olan eşimden
daha kinik biriyim.
Onunla aynı evde yaşadığım için şanslıyım
çünkü hakikate odaklanmamı sağlıyor.
Ama evet, korkuyu silah hâline getirmek tehlikeli bir şeydir.
İnsanlık tarihindeki
herhangi bir felakete bakarsanız,
kölelik, Holokost, tüm savaşlar,
kadın düşmanlığı, nefret suçları, homofobi,
hepsi korku, açgözlülük ve güç arayışına dayanıyor.
Tehlikeli bir şey.
Hayatlarımızın bu korkudan etkilenişini izlemek
tehlikeli bir şey.
Kimin eğitim alacağına,
kimin adalet göreceğine karar verir.
Bu sırtını sıvazlamak ve boyna diz dayamak arasındaki
fark gibidir.
Bu dikkat etmemiz gereken,
kendi kendimize yapabilmemiz gereken bir şey.
Böylece liderler bunu bizi birbirimize düşürmek için kullanamamalı.
Tehlikeli bir önerme bu.
Oprah, uzun zamandır geniş bir kitlesi olan
birisin sen.
Bunu negatif şeyler için kullanmayı seçseydin
işin ne kadar kolay olurdu.
Niye bunu yapmıyorsun?
Neden? Televizyon programının olduğu bunca yılda
insanları bir sürü konuda galeyana getirebilirdin.
Ama bunu yapmamayı seçtin. Neden? Söylesene.
İnsanların bunu
böylesine bir dezavantaj için kullandığını görmek
iç karartıcı. Bence birçok insan bu yüzden depresyona girip uyuştu.
İnternetten o örgü şişlerini söylediğin zaman
- dibi gördüğüm zamanlardı, demiştin. - Evet.
Örgü işi seni bundan nasıl kurtaracak bilmiyorum.
- Ama olsun. - Biliyorum.
Örgü örmek bir metafor.
Ama örmeyi cidden öğrendim.
Sana bir şey örmemiş miydim?
- Gayle'a ördün. - Gayle'mış demek o.
Gayle'ın torununa.
-Çok güzel örmüşsün ya. - Evet.
O süveteri ben ördüm.
- Ben ördüm. - Süveter...
- O süveteri sen ördün. - Ne tatlı bebek.
Evet. Luca.
Örmeden öğrendiğim şey
daha çok meditasyon gibi olduğuydu.
İhtiyacım olan bir şekilde
zihnimi dinginleştirdi.
İnancın etkisi de böyle bir şeydir.
Beyninizi susturur.
Çok fazla şeyi düşünmeye çalışırız.
Zihnimizi o kadar kontrol de edemeyiz.
Bu yüzden bırakırsınız.
Sizden daha büyük bir şeye bırakırsınız.
Bunlardan ne öğrendiğime gelirsek
sorunların gözümüze çok büyük göründüğü bir döneme girdiğimizde,
sorunlar büyüdükçe,
kontrol edebildiğimiz şeylere odaklanmalıyız.
Yapabileceğimiz sadece budur. Kucağımızda ördüğümüz şeye odaklanırız.
Bu yeterli zaten.
Daha büyüğünün daha iyi olduğu bir dünyada yaşıyoruz.
Hep meşgulüz.
Her şeyin üstesinden gelmeye çalışıyoruz.
Çocuklarımız buna maruz kalıyor.
On beş yaşındaki çocuklardan şöyle mesajlar alıyorum,
"Dünyayı kurtarmalıyım. Mahallemi düzelteceğim."
Demek istediğim, şimdilik bunu yapacak gücün ve tesirin yok.
Örgünüze odaklanmalısınız.
12 ya da 15 yaşındaysanız sizin örgünüz ödevinizdir,
okulu bitirmektir.
Bundan aldığım ders
kontrol edebileceğiniz küçük bir şeyle başlamaktır.
- Evet. - Doğru şeylere odaklanın.
Doğru.
The Light We Carry'den
anladığım şeylerden biri
iyi bir şekilde yetiştirilmiş olman.
-Şanslıydım. -İyi yetiştirilmişsin.
-Şanslıydım. - Tanrım! Annen ve baban
- inanılmaz, mükemmel ve güçlü insanlar. - Evet.
Öyle. Sizi önemseyen ve açık fikirli insanlar.
Bence muhteşem şeylerden biri de
koca bir kısmı "Annemle tanışın" diyerek ona ayırman.
Çocuk yetiştirmekle ilgili hoş fikirlerinden biri de
"Sahip olduğun çocuğa ebeveynlik yap."
- Aynen. - Harika.
Keşke babanla tanışabilseydik
diye düşündüm.
Evet.
Keşke herkes onu tanıyabilseydi.
Çünkü sana genç kızken verdiği mesaj şuymuş...
"Eğer ki sen kendini iyi hissediyorsan
- kimse sana kötü hissettiremez." - Doğru.
- Satır aralarındaki tema bu. - Evet.
- Evet.
Nihayetinde
insanların düşüncesi, söylediği, yaptığını kontrol edemeyiz.
İmkânsız.
Işığımız başkasına bağlı olamaz, değil mi?
Çünkü onlarda size verecek ışık olmayabilir.
Babam benim için bir hayat dersiydi.
Siyahi bir adamdı, işçiydi,
muhtemelen fakirdi ama biz öyle hissetmiyorduk,
multipl skleroz hastasıydı,
hayatı boyunca bu hastalıkla cebelleşti.
Vücudunun çökmesini izledik,
onun bastonunun hikâyesiyle giriş yaptım çünkü önemli bir aletti.
Hayattan vazgeçip
her şeyi bir kenara bırakarak engelli yardımı alabilirdi.
Hayatı boyunca çalışmayabilirdi.
Ama bunun yerine ihtiyacı olan şeyleri kullanmayı seçti.
Önce bastonla başladı, o da işe yaramayınca
koltuk değneği kullanmaya başladı.
Sonrasında o da işe yaramayınca yardıma daha çok
ihtiyacı oldu.
Onun yerine yürütece geçti.
Nihayetinde motorlu araç gerekti.
Hayatı bunlarla geçti ama o hiç durmadı.
Hiç kimseyi suçlamadı,
hissettiği hayal kırıklığının kendini tüketmesine
izin vermedi.
Negatif birine dönüşmedi.
Düştüğü olurdu.
İşe giderken mi düşerdi, bilmiyorum
ama evde halıya takılıp düşerdi.
Babanızın yere düştüğünü görmek
tüm zayıflıklarımızı ortaya çıkarırdı.
Korkutucuydu.
Babam hemen kalkıp gülerdi.
Çünkü gülmek de bir yöntemdir.
Ondan öğrendiğim şey, kitapta da söylediğim gibi,
"Düştüysen kalkarsın ve devam edersin."
Babam yaşadığı onca şeyden bile bir ışık bulabiliyordu
ve başkalarına ışık olabiliyordu.
Çünkü o ailemdeki ve topluluğumdaki
babasız herkesin de babasıydı.
Kendi ışığını gördü ve bana ışığımı bulmamın
görevim olduğunu öğretti.
Kitabın hâkim temasının bu olması hoşuma gidiyor.
"Kendini iyi hissediyorsan kimse sana kötü hissettiremez."
The Light We Carry'de anlattığın şey
iyi hissetmek için çabalamak senin görevin.
- Bu senin sorumluluğun. - Doğru.
Bu beni hep iyi hissettirirdi.
Babam bana hayatımı kontrol edebileceğimi gösterdi.
- Evet. - Duygularımı kontrol edebiliyordum.
Başkasının bana iyi ve adil davranmasına
ihtiyacım yoktu.
Hayat adaletsiz, biliyorduk.
Babamı düşündüğümde... Ne zaman kendime acısam,
kendime üzülsem, başkasının hatası olduğunu düşünsem
babamı düşünürüm. Bu odaklanmamı sağlar, önüme bakarım.
Anlayışlı ve minnettar olurum.
Öyle ki... Bu bir bakıma bir lütuf.
Şu cümleyi tamamlayabilir misin? "Babamın sesini duyarım..."
Her zaman.
Her zaman duyacağım kadar derinde.
Onun sesi kulaklarımdan gitmez.
Princeton'daki ilk günümde onun sesini duyuyordum.
Elitizmin kalesine yerleşiyordum.
Hukuk firmasındaki ilk günümde yanımdaydı.
Öldükten sonra bile.
Evlendiğimde yanımdaydı.
Birlikte olmam gereken adamı şekillendirmeme yardım etti.
Barack'ı görebildim böylece.
Onu, dış görünüşünden ötesini görebiliyordum.
Dış görünüşü de gayet iyiydi hanımlar.
Ama bir erkekte olması gereken önemli şeyleri görebiliyordum.
Şu anda bu sahnede yanımda.
İnsanlara doğruları söylemeye çalıştığımda onlara hakiki davranıp,
zayıf yanlarımı gösterdiğimde ondan faydalanırım.
Her zaman yanımdadır.
Babanın Barack Obama'da görmen gereken şeyleri
görmene yardım ettiğini söylemen hoşuma gitti.
Biraz eşinden bahsetsek?
- Evet, lütfen. - Tamam.
İnsanlar aşk hikâyenize tanıklık etmeye çalıştılar.
-İşte burada. - Aşk hikâyenizi göstermeye çalıştılar.
Drama filmi çektiler. First Lady hakkında dizi yaptılar.
Denediler ama başaramadılar.
- Hayır. - Başaramıyorlar.
Ama tek cümlede o kadar güzel özetlemişsin ki
okuduğumda çok etkilendim,
aslında gözlerim dolduğu için durdum.
Kitaptaki hangi cümleydi?
Hayır, hangisiydi?
Seni ağlatan cümleyi bilmiyorum.
Tamam, cümle şu...
Yaşadığınız yerlerden bahsediyordun.
- Geliyor... "Barack benim yuvam" dedin. - Barack benim yuvam.
- Evet. -"O benim yuvam."
- O benim yuvam. -"Barack benim yuvam."
Evet, öyle.
Şimdi eve gidip kendinize bu soruyu sorun.
Yanınızdaki kişi için.
Çok şapşalsın.
Onlar da sizin yuvanız mı?
Hawaii'ye yaptığınız ilk seyahatinizi ayrıntılarıyla
anlatma şeklini sevdim.
Hawaii'ye ilk vardığında aradığın şey... sanırım
daha önce hiç Hawaii'ye gitmemiş
emekçi bir kadınsın.
Hawaii Five-O'daki Hawaii sanmıştın.
O diziyi bilen vardır.
- Kokteyller ve sahilde gün batımı... - Kokteyller, balayı
ve balayı süiti.
Ama onun yerine...
Evet, onun yerine aile ziyaretine gittik.
Orası onun memleketi.
Ada tatili için gitmiyordu,
ailesiyle görüşmek için gidiyordu.
Ama gençtim, Şikago da soğuktu
ve "Eşimle Hawaii'ye gidiyorum.
Romantik olur." demiştim.
Uçaktan iner inmez ninesiyle dedesinin evine gittik.
Okyanus yoktu.
Yüksek bir binaydı, onuncu kata çıktık.
Benim ninemle dedemin evine benziyordu.
Şikago'nun güneyindekiler gibiydi. Muhteşemdi.
- Evet. - Evet.
Ailesiyle yakın olduğumu hissetmek muhteşemdi.
Sonra birlikte TV izledik.
60 Minutes vardı.
Televizyon izlemek için tepsi hazırladılar.
Ton balıklı sandviç ve tatlı turşu vardı.
"Sevdim bunu ya" dedim.
Bazen sahile de gitmişsiniz.
Barack'ın gitme isteği
- hoştu. -"Bizimkilere gidiyoruz."
-"Eve gidiyoruz." -Üzülürdüm.
Genç ve aptaldım. "Bu hoşuma gitmedi ya.
Sandığım kadar romantik değil" diye düşünmüştüm.
Ama öyle davranmadım.
Şımarık biri gibi davranmadım.
-Çok... -Şu olmadı mı peki?
-"Dizilerdeki Hawaii nerede?" - Evet...
Aynen.
Ama hikâyeyi şöyle sonlandırdım.
Barack bana gerçek hâlini gösteriyordu.
Bazen eş arayan insanlar
kokteyl ve gün batımını hayal eder ama
ihtiyacımız olan şey ailesine saygılı ve onları seven
- ve yanlarında olan biri. - Bunu gösteren.
- Her zaman. - Size bunu gösteriyorlar.
Barack ailesiyle geçirdiği zamana değer verirdi.
Sahile gitmek hoştu.
Ama annesinin, ninesinin, küçük kız kardeşinin yanında olurdu,
onlara yardım ederdi, evin direğiydi.
Şöyle söyleyeyim, her zaman
benim ve kızların yanında olur.
Ona ihtiyacımız olduğunda hep yanımızda.
Hawaii'de sahile gitmeye çalışırken
bana bunu gösteriyordu.
Benim Hikâyem ve The Light We Carry'de
sanırım takdir ettiğimiz şeylerden biri de
ilişkin ve hayatın hakkında çok samimi olman,
her şeyin her zaman güzel olmadığını göstermendi.
Anlaşmazlıkları çözmenin vakit
ve çok fazla pratik gerektirdiğini söylüyorsun.
-İkinizin ayrı ayrı yöntemi nedir? -Öyle.
Bunu ona daha önce de dedim.
Sevgimizi gösterme şeklimizdeki farklardan biri de
onun ailesi uzakta yaşadığı için ve o hep seyahat ettiği için
uzaktan sevmeyi öğrenmek zorundaydı.
Bu da daha çok şeyin söylenmesi, sevgi göstermek ve daha fiziksel
olunması anlamına geliyor.
-"Seni seviyorum" falan. - Evet aynen öyle.
-"Ben de seni seviyorum." - Evet.
Ben büyürken
birbirimize çok yakın yerlerde yaşıyorduk.
Teyzelerim, amcalarım, büyük amcalarım ve kuzenlerim,
herkes doğum gününü kutlardı.
Her hafta sonu birbirimizi ziyaret ederdik.
Haftada iki kez doğum günü şarkısı söylerdik.
Hep beraberdik. Birbirimize
"Seni seviyorum" demezdik çünkü cumartesi yine görüşecektik.
Benim için sevgi, bunu göstermekti.
"Tamam, beni öpmeyi bırak. Çamaşırları yıka." derdim.
Mizacımız da farklı.
Bilin bakalım ben nasılım? Biraz asabiyimdir.
Konuşkan, çabuk sinirlenen.
"Ne?" derim. Barack da mantıklı konuşmak ister.
Ben de "Mantık mı? Bana mantıktan bahsetme.
Kızgınım.
Bana maddelerle gelme.
Bir git de sakinleşeyim" derdim.
Mantıklı tek kelime duymak istemiyorum.
Tamam. Ne kadar sürede sakinleşiyorsun?
O kesinlikle şöyle düşünüyordu,
"Beş dakika geçti. Konuşacak mısın?"
"Yeterli değil" derdim.
Biraz zaman işte.
Saatler de sürebilir.
Bazen günler bile sürebilir.
Şu an konuşmak istemiyorum.
Ama...
Orta yolu bulmak zorundaydık.
Ona patlayamayacağımı öğrenmem gerekiyordu.
O da bana sakinleşmem için zaman tanımalıydı.
Bu bir derstir.
Bunu hâlâ uyguluyoruz. Bunu paylaşıyorum
çünkü gerçek evliliğin ne olduğunu bilmeyen
bir sürü genç çift görüyorum.
Bilirsiniz...
Düğün için,
üçüncü kıyafeti seçip, düğüne, buketin hayalini kurmaya,
üçüncü bekarlığa veda partisine falan
daha fazla vakit ayırıyorlar.
Düğünler için çok para harcıyorsunuz.
Çok fazla.
- Ve... - Asıl yıldönümleri önemlidir.
-Şaşaalı yıl dönümü istemez misiniz? -İstersiniz.
Ama insanlara karşı dürüst olmalısınız.
Bence daha fazla kişi biriyle hayat kurmanın
gerektirdiği emek hakkında dürüst olmalı.
Sanki değiller... Bu o kadar tartışmalı bir konu ki.
- Yani... - Tartışmalı olan şey
senin pozisyonundaki birinin bu konuda dürüst olmaması.
Bu kesinlikle doğru.
Bizi paylaşıp #İlişkihedefi falan yazıyorlar.
"Ona o fotoğrafta kızgındım" diyorum.
Bu değil...
Birkaç hafta önce turne sırasında
Philadelphia'da Gayle'a 30 yıllık
evlilik döneminin 10 yılında
kocana katlanamadığını söyledin.
- Aynen. - Sonra da...
Herkes "Daha neler!" falan dedi.
Evet. Sosyal medya kafayı yedi.
- Otuz yıl oldu. - Michelle Obama söylüyor bunu.
- Doğru diyor. - Evet.
Çünkü sosyal medya gerçek falan değil.
Gerçek sosyal medyayı görseler tanımazlar.
Sence neden bu kadar can evlerinden vurdu?
- Otuz yıl dediğinde... -Çünkü gençler on yılı aşınca
bir dakika bile mutsuzluğu istemezler.
"Yapamam. Mutlu olmayı hak ediyorum" diye düşünüyorlar.
Bunu kim söyledi? Bu fikre nereden kapıldınız?
Bizim evde mutluluğa, kişisel mutluluğuma
bu kadar önem verilmezdi. "Otur.
Ne dediğin umurumda değil" denirdi.
Asıl mesele şu ki zor zamanlardan geçeceksiniz.
Çünkü 30 yıllık evlilikte on yılı kötü geçecekse
bu ihtimali kabul ederim.
Bunun çocuk yapmakla çakıştığını söyleyebilirim.
O ikisi tüm aşkı yok etti.
Hepsini emdiler.
Tatlılıklarıyla, mama yeme ihtiyaçlarıyla,
iletişim kuramamalarıyla geldiler. Onlara kızamıyorsunuz ki.
Tatlılar. Bizim bebeklerimiz yani.
Evde başka kime suçu atabilirim?
"Senin suçun Barack Obama!"
Sonra bir bakmışsınız büyüyüp yuvadan ayrılmışlar.
"Sen burada mıydın ya?
Canım benim, seni hatırlıyorum" oluyorsunuz.
Yaklaşık on yıl oldu.
- Yani... -Şimdi neyi romantik buluyorsun?
- Neyi mi romantik buluyorum? - Romantik...
Eşimin bir şeyler planlamasını seviyorum.
Çünkü başkanken
ya da eski başkanken plan yapmak zordur.
Eğer bana sürpriz yapabilirse...
Bir şeyler yaptığında da çok memnun oluyor.
30. yıl dönümümüzde sanırım en son romantik bir şey yapmıştı.
Balayımızı yeniden canlandırdık.
Evlendiğimizde Pasifik kıyısı boyunca seyahat etmiştik.
San Francisco'dan başladık, araba kiraladık, Big Sur boyunca gittik,
Redwoods'ta durup etrafı izledik, Santa Barbara'dan geçtik
ve LA'de bitirdik. Sadece ikimizdik.
Bunu o yaptı.
Sadece ikimiz değildik tabii çünkü konvoy vardı.
Arkada ajanlar ve üç araba vardı.
Bu fotoğrafta arkada saklanmaya çalışan 12 kişi var.
Değişti ama herkes çok heyecanlıydı.
Ajanları "Siz... Biz yürüyüşe çıkacağız şimdi" diyorlardı.
Hepsi rahat takılmaya çalışıyorlardı.
Kalabalık seyahat ederiz.
- Ama o planladı. - Romantikmiş.
Çok romantik ve tatlıydı.
- Bir kez bile golf oynamadı. - Tamam. Hiç mi?
Tamam. Benim Hikâyem'de ondan uzakta kaldığın
yıllardan bahsettin.
Bu yıllarda
ilişki ve evlilik hakkında sıkıntıların vardı.
Eve döndükten sonra bunlar değişti mi?
Tüm hanımlar şöyle yapıyor...
Değişti mi?
- Evet. - Baskı dolu yıllardaki adamdan
daha farklı bir eş mi?
Biliyor musun...
Hayır, bence gayet tutarlıydı.
Ben büyüdüm ve değiştim.
O yıllarda şunu öğrendim,
kendimi mutlu etmek zorundaydım.
Babamın verdiği derslere kadar gidiyor.
Benim mutluluğumdan o sorumlu değil.
Beni seviyor, önem veriyor,
ama mutsuzluğumun çoğu benim seçimlerimle alakalıydı.
Mükemmel bir anne olmak zorundaydım.
Her şeyi doğru yapmalıydım.
İşime devam edip...
Kendimi stres sokturan standartlara tabi tutuyordum.
-İmkânsızlardı da. - Kesinlikle imkânsız.
Her şeye sahip olabilirsin
ama aynı zamanda her şeye
sahip olamazsın.
Bunu tekrar edelim.
Sen söyle.
Her şeye sahip olabilirsin ama aynı anda olmaz.
Gerçekten olmaz.
Tüm bu...
Hayır, imkânsız.
Özellikle de iyi bir anne baba olmak ve
çocuklara vakit ayırmak istiyorsanız.
Dengede tutması zordur.
The Light We Carry'de
senin ve Barack'ın birbirinizin tüm ihtiyaçlarını karşılayamayacağınızı
kabul etmenizden bahsetmene bayıldım.
Bu yüzden mutfak masası çevren çok önemli.
Dediğin gibi, evliliğinizdeki baskıyı azaltmaya yardım etmiş.
- Evet. Kesinlikle. - Bize mutfak masasından bahset.
Pekâlâ...
Mutfak masası çevremle nasıl tanıştığını anlatacağım.
- Tabii ki. - Anlatabilir miyim?
Kitapta yok.
Oprah 50. doğum günü partime ev sahipliği yapma nezaketini gösterdi.
- 50. miydi? - 50'nciydi.
Sadece 50. değil. Bunu anlatmayacaktım.
- Bunu hiç düşünmedim. - Tamam.
Ben henüz anlatmadan onay verdin.
Hayır, biliyorum... Anlatmanı istediğim...
Az önce...
ABD Başkanı Barack Obama beni arayıp
- ev sahipliği yapar mıyım diye sordu... - Evet, doğru.
Konuşmanın sonunda
"Seni benim aradığımı ona mutlaka söyle" dedi.
"Bunları ayarlamanı sana ben söyledim.
Ben aradım. Yardımcıma seni aratmadım."
O hikâyeyi anlatırken
- niye bunu yaptığını anladım. - Bu yüzden.
- Ben aradım. - Doğru.
Sende kalmaya gelecektik, bizi nezaketle ağırlayacaktın.
"Arkadaşlarını da getir" dedin. "Tamam" dedim ben de.
"Kaç kişi?" diye sordu. "Yaklaşık 12" dedim.
- On iki. - Sense...
Ne demiştin? "12 tane iyi arkadaşım yok" demiştin.
- Evet. -"Benim var" dedim.
-"Yığılsınlar istemiyorum." - Kimin 12 tane iyi arkadaşı olur?
Benim var.
Oprah da "Bende Gayle var" dedi.
- Ben de... - On iki arkadaşı olan
bildiğim tek kişi İsa ve havarileridir.
Bildiğim tek kişi o.
- Ama sonra... - Onlardan da bir tanesi ihanet etti.
Tamam mı?
- Ve mutfak masası çevremle tanıştın. - Evet.
Ömürlük arkadaş edindiğimi gördün.
Üniversiteden oda arkadaşım vardı.
Hukuk fakültesinden en iyi arkadaşım vardı.
Bana Şikago'da yardım eden anneler vardı.
Bütün gibiydik. Çocuklarımızı beraber büyüttük.
O çocuklardan bazıları burada.
- Benim çocuklarım gibiler. - Evet.
Washington, D.C.'de annelerden ve kadınlardan oluşan
yeni bir arkadaş çevrem oldu.
O hayatı anlayan insanlardı.
Barack'ın yönetiminde çalışanların eşleri olanlar vardı.
O dünyada
bu zor durumu anlayan insanlar lazım.
Onlar benim ahretliklerimdi.
Hayatım boyunca arkadaş edinip onlara sadık kalırım.
Çünkü farklı insanlar hayatıma farklı şeyler getirirler.
Onlara mutfak masası çevrem diyorum
çünkü bizim evde güvenli hissettiğimiz yer
hep o mutfak masamızdı.
Küçükken oyun parkındaki sıkıntılarımızı,
mahalle hakkındaki sohbetleri,
bir öğretmenden ya da haksızlıktan yakınmayı
her zaman mutfak masasında konuşabilirdin.
Güvende olurdunuz.
Muhtemelen ilk kez o masada annem ve babamın, hikayelerimizi
dinlemeyi sevdiklerini anlayabildim.
O masada her zaman gençleşirdin.
Hakaretleri ve saygısızlıkları anlatabilirdin.
Bağırıp çağırarak içini dökebilirdin.
Böylece kendini toparlayıp,
bunları aklından çıkarıp devam edebiliyorsun.
Mutfak masası benim için budur.
Hayatımın farklı birçok yanı var.
Çok farklı taraflarım oldu, annelikten profesyonelliğe,
ve böyle böyle
o masa giderek büyüdü.
Şu anda aklıma şu soru geldi.
Peki hepsiyle arkadaşlığın... Masa ekibinin on ikisiyle tanıştım.
Beyaz Saray'a gittiğinde hepsiyle arkadaşlığın devam etti mi?
Hayır.
- Hayır, etmedi. -Çünkü...
Seninle bir sohbet etmiştik.
"Oksijenleri bitti, zirveye ulaşamadılar" demiştin.
- Evet, öyle. -"Oksijenleri bitti, ulaşamadılar".
Arkadaşlık hikâyesini anlatıyorum.
Sanki...
Çalışmalara göre insanların eskiye göre daha az arkadaşı var
ve inanılmaz bir boyutta yalnızlık yaşanıyor.
Öyle.
Sosyal medya bizi bundan uzaklaştırdı.
Bence pandemi yüzünden gençler
sosyal medyada arkadaşları olduğunu sanıyor.
Sasha'nın ilk hesabını hatırlıyorum. Küçüktü.
Açmasına izin vermiştik.
Sonra geldi...
Ajanlar, personeller, herkese takip ettirmiştik,
Herkesin izlediği bir şey
sende olacaktı.
Sonra biri gelip
"Sasha'nın bin tane dostu var" dedi.
Ben de "Ufaklık,
bin kişi tanımıyorsun" dedim.
Gençler işte... Çok erken bu.
On yaşındayken bin kişi tanıdığını mı düşünüyorsun?
O alışkanlığımızı kaybettik.
İnsanlara ihtiyacımız var.
Gerçek temasa ihtiyacımız var.
Sağlam ve dengeli olmamız için ilişki kurmamız lazım.
Devam etmeyen dostluklar konusunda
- ise... - Evet, devam etmeyen arkadaşlıklara...
- Evet. - ...geri döneceğiz.
Zorlama arkadaşlıklarında
sen mi onlara üzgün olduğunu söyledin yoksa başkası mı?
İnsanına göre değişen bir durumdu.
Soruna göre değişir.
Ama şunu öğrendim.
Arkadaşlara ve yeni arkadaşlıklara açık olun.
Kızlarım böyle olmalı.
Çünkü rahat konuşmalarını ve dost edinmelerini
istiyorum.
Aklınız var, güvenebilirsiniz.
Ama insanları bir yere kadar taşıyabilirsiniz.
Size gerçek yüzlerini gösterdiklerinde onlara...
-İnanmalısınız. İnanın onlara. -İnanın ve devam edin.
Sıradan arkadaşlıklarda ufak kusurlar alttan alınabilir.
Ama Beyaz Saray'a geldiğinizde
orada artık o kişi...
- Olamazlar. - ...olamazlar.
Büyük risk söz konusu.
Kesinlikle.
İşi batıran, dostlarım olmayacaktı.
Barack bazılarını isteyebilirdi...
Başkan oydu sonuçta.
Benim arkadaşlarım düzgün davranmasaydı...
Yavaştan ölü moduna geçerdik.
Bunu biliyorsunuz, değil mi?
Onları hemen kesip atmazsınız.
Ama yavaş yavaş daha az müsait olursunuz.
- Yavaştan ölü modu. - Yavaştan.
Benim Hikâyem'de
şunu çok takdir etmiştim. Beyaz Saray'dayken
her şeyin hızlı demişsin.
The Light We Carry'de de
bunun sürreal olduğundan bahsediyorsun.
- Evet. - Bir ara şunu diyorsun,
"Sasha'ya kalemlik, bana da balo kıyafeti,
diş fırçalık ve bir ekonomik kurtarma paketi lazımdı.
- Evet. - Günlerin sıradanlık ve olağan dışılığın
sürreal bir karışımına dönüştüğünü söylemişsin.
Sasha ilk kez bir oyun arkadaşıyla
oyun oynadığında bunun işe yaradığını gördüğün için
rahatlaman hoşuma gitmişti.
Oyun arkadaşının annesi gelince
gizli servis "Arabadan çıkmayın" demiş.
Evet.
O anne mutfak masası arkadaşlarından oldu.
Kesinlikle.
Kızların normal bir hayatları olması hususunda
daha çok endişelenmiştim.
Evinizde oyun oynamaları kadar normal bir şey yok.
Beyaz Saray olsa bile.
Gerçek arkadaşlarınızın olması ve sıradan ebeveyn gibi hissetmek...
Veli toplantısına gitmek...
Barack dördüncü sınıftaki küçük kızlar basketbol liginde
Vipers'a koçluk yaptı.
O koçtu.
Bunu daha önce anlattım mı bilmiyorum.
Bunu kitabında yazmıştı.
Dördüncü sınıfın takımının veli koçuydu.
Çıldırıyorlar mıydı?
Bir bakıma sürrealdi.
Sanırım spor salonundakiler için daha da sürrealdi.
Çok yüklenmemeye başladı çünkü veli koçtu
ve basketbol manyağı olduğu için
ufak kızların bağcıklarını bağlamamalarına,
hamle yapmamalarına sinirlenirdi.
Kızların yeteneklerini boşa harcadıklarına inanıyordu.
Takımda sadece Sasha yoktu.
Maisy Biden da vardı, Joe'nun en küçük kız torunu.
Çok iyi arkadaşlardı.
Ama Maisy çok iyi bir sporcuydu
ve Barack şampiyon olabileceklerine inanıyordu.
Yavaşça o koçları aradan çıkardı
ve hafta sonları kızlara koşma egzersizleri yaptırmaya başladı.
İki hamle öğrendiler, engellemekti.
Sadece iki hamle biliyorlardı.
Ama herhangi bir pazar günü o spor salonuna gitmek...
Hepimiz gidiyorduk çünkü kendimizi kaptırmıştık.
Pazar günü bir spor salonunda
Başkan'ın, First Lady'nin, Başkan Yardımcısı'nın, Second Lady'nin,
ninemizin, Malia'nın, tüm çocukların
ve tüm ajanlarının olduğunu düşünün.
Bir de diğer tarafta insanlar var.
Joe ya da Barack kendini tutmuyordu.
"Basket at. Topu çal. Onu yakala" diyorlardı.
- Ben de "Joe" falan demek zorundaydım. - Dördüncü sınıf bu.
Sen Başkan Yardımcısı'sın.
Tamam.
Küçük kızlar kendilerine bağırdıklarını sanıyorlardı.
Ama o zamanlar...
O zamanlar canlı hissediyorsun.
Sadece ülke için çalışmıyor,
aynı zamanda kendi çocuklarımızla da ilgileniyorduk.
Ebeveynler olarak çocuklarımızı düzgün yetiştirme sorumluluğumuz var.
Sağlık alanında çalışırken ve
kızlar eğitim alırken bile.
Kendi çocuklarımıza, kızlarımıza...
- Bravo. - ...bakacağız.
Öyle değil mi?
The Light We Carry'nin şaşırtıcı bir yanı da
kendi zayıflıklarına bir kapı açmandı.
Hepsinden burada bahsediyorsun.
Sana daha da yakın hissediyoruz
çünkü çok gerçekçi biri olduğunu bize gösteriyorsun.
Bireysel farkındalığınla hâlâ sorun yaşayıp yaşamadığını merak ediyorum.
Tanrım! Evet.
O korku dolu zihin hâlâ orada.
Hâlâ onu idare etmeye çalışıyorum.
Ama bence bu, bir siyahi kadın olarak benim genlerime işlemiş.
Şu anda buradayım
ama ben de hoş olmayan şeyler yaşadım.
Beyaz Saray'a ilk geldiğimiz zaman nasıldı,
hatırlıyor musunuz bilmiyorum.
İnsanlar eşimin doğum belgesine itiraz ediyorlardı.
Bana kızgın ve sert siyahi kadın diyorlardı.
Bizi ülkemizi sevmemekle,
"Amerikalı olmamakla" itham ettiler.
Bizi ötekileştirme oyununun bir parçasıydı diyebilirim.
"Onlar başkası, bizden değiller.
Böylece onlardan korkacaksınız."
İnsanların senden beklentisi düşük olduğu için
sürekli kendini ispat etme ihtiyacından vazgeçemiyorsunuz.
Kesinlikle izleyicilerin arasında da
insanların onları sürekli küçümsemesine
- maruz kalanlar vardır. - Doğru.
Farklı olduğunuz için sizi küçümseyenler, hakkınızda kötü düşünenler,
sizi yanlış değerlendirenler olmuştur.
Benim farklılık tanımın geniştir.
Bunu taşırsınız.
Ama bu enerjiyi kullanıp ışığımı beslemek
ve başkasının söndürmesine izin vermemek için çok çabaladım.
"Size göstereceğim" dedim.
"Yapamaz mıyım sizce?
İyi bir First Lady olamaz mıyım?
Kıçımı yırtacağım."
Ben bununla çok çalışarak mücadele ederim.
Kendimi göstermek için çalışacağım.
Bence siyahi olmayan birinin The Light We Carry'de
First Lady olarak sekiz yılda
"Çok dikkatli ve temkinliydim. Tüm ülkenin gözünün Barack,
ben ve kızlarımızda olduğunun tamamen farkındaydım.
Siyahi insanlar olarak tarihi Beyaz Saray'da
çuvallama şansımız yoktu" dediğinde ne demek istediğini
- tam olarak anlayacaklarını sanmıyorum. - Evet.
Çuvallamadınız da.
Çuvallamadınız.
Bir kez bile.
Bir kez bile çuvallamadınız.
Bej takım elbise olayı hariç.
Bej takım elbise olayı vardı.
Ama şunu diyecektim...
Bu gerçekten de olağanüstüydü.
Onlar çuvallamamakla kalmadı,
aileden hiç kimse de çuvallamadı.
Aile üyeleri öylece kenarda durmuyordu.
Marian Robinson'ın hep söylediği şeyi tekrar edeyim.
Mütevazı ve odaklı olmamızı sağlıyor.
Her zamanki hâlimizi tüm gerçekçiliğiyle temsil ediyoruz.
Farklı hisseden bir sürü kişi var.
Kendilerini kanıtlayan ve yanlış adımlar atmayan kişiler.
Bu yüzden babam sürekli şunu derdi.
Bunu sürekli kendime hatırlatmalıyım.
"Eğer başkaları beni farklı görmeyi seçiyorsa
oradan kendimi kanıtlayarak çıkaramam.
Odağım bu olamaz, onların zehrine bulaşamam."
Bu mesaj buradaki herkese, özellikle de
rahatsız edici şeyler yaşayan ve başkalarının koyduğu
engelleri görmeye başlayanlara.
Kendimize nazik davranmalıyız,
kendimizi memnuniyetle karşılamalıyız,
kendi ışığımızı arttırmalı ve korkularımızla yüzleşmeliyiz.
Çünkü dışarıda bizi asla görmeyecek insanlar var.
Asla onlara yeterli olmayacak.
Ben de empati kurarak bununla mücadele ediyorum.
Hatırlamaya çalıştığım şey,
eğer biri bu kadar dar görüşlüyse
kesin kendilerinden şüphe duyuyorlardır.
Yetersizlik hissiyle başa çıkmaya çalışıyorlardır.
Bunu görebilmeli
ve şefkat göstermeliyim.
Hayatımı olabildiğince kırılgan,
olabildiğince dürüst yaşamalıyım ve beni
aşağı çekmesine izin vermemeliyim.
Çünkü hep yükseliyorsun.
Ona birazdan değineceğiz.
- Yine başladın. - Yine yükseklerdesin.
Tamam. Kendi kıyafetini seçmek gibi
çok basit bir olayda bile incelenmekten
ve yargılanmaktan uzak olmak
nasıl bir duygu?
Michelle ve Barack ailesiyle
Büyük Kanyon'da Michelle şort giymişti, hatırlıyor musun?
Bunu koca bir skandala çevirmeye çalıştılar.
Geçenlerde seni Atlanta'da deri pantolon giyerken
gördüğümde
"Mitch McConnell senatoyu sorguya çağırırdı" diye düşündüm.
Doğru.
Seni siyah deri pantolon giyerken görseydi
tartışmak için özel oturum olurdu.
"O pantolonlarla ne mesaj veriyor?"
-"Ne demek istiyor?" - Ne şeytanlıklar planlıyor?
Bir devrim...
Bu gelişen tarzından, şık...
Bu havalar nereden...
- Bence... - Neler oluyor?
Oprah bence 1950'ler ve 60'larla bağ kurabiliriz.
Ayrıca çok yaşayınca
başkalarının düşüncelerini önemsemiyorsun.
Bu evrimdir, olgunlaşmaktır.
Kendi hayatınızı yaşamak istemektir.
Asıl kimliğinizi kabullenmektir.
Aletlerin olayı da budur.
"Öyle değil. Daha bunu çözmedim" diyen gençleri
uyarmaya çalışıyorum.
Kitabımda genç okurlarıma söylediğim ilk şey
kendilerine karşı sabırlı olmalarıdır.
Sevdiğiniz şeyi bulmak için bir ömür gerekir.
Bu bir süreçtir. Bu bir evrimdir.
Bizim yaşımıza gelene kadar
hayatınız hep öyle kalmayacak.
Çok az şey yaşadınız, bazı sarsıntılar yaşadınız...
- Bu kitap gençlere göre. - Evet.
- Yirmi dört tane satın aldım. - Mükemmel.
Evet.
Kendim ödedim. Bedavaya bir şey istemedim.
- 24 tane aldım... -İstemedin tabii.
İstemedim. Yirmi dört tane aldım.
İki katını almalısın.
Şey için...
Gördün mü? Oprah asla tatmin olmaz.
Bunları...
Bunları kızlarıma gönderdim.
Her birinde farklı yerleri çizdim,
sayfa 68 ya da 157 gibi.
-"Bu sana!" -"Bu sana!"
İlk sayfasına da, "Sevgiler, O anne ve Michelle'den" yazdım.
Bunu yapmana sevindim.
- Kızlarını seviyorum. - Evet.
Bence bu değerli bir alet...
İyi kitapların satıldığı yerdeler.
Bence özellikle gençler için değerli bir alet.
Harika bir hediye de.
Umarım üzerine çok konuşulur
çünkü bu kitapta aletlerimi paylaşıyorum.
İşime yarayan ve yaramayan şeyler var. Bunlar hepimizde var.
Birbirimize savunmasız hâlimizi göstermeliyiz.
Konuşmadığımız şeyleri düşünsene.
Evet. Menopoz gibi mi?
- Evet. - Evet.
Genç kızlar bunları bilmiyor.
Menopoz nasıl? Nasıl geçiriyorsun?
İyi gidiyor.
Sanırım iyi gidiyorum.
Bence iyi görünüyorsun.
Ama bir macera gerçekten.
52-53 yaşımdayken falan girmiştim.
Ölüyorum sanıyordum.
Gerçekten de. Seni ateş bastı mı?
Ben hormon tedavisine başladım.
Tamam. Ben bunu bilmiyordum.
Bunları bilmiyoruz çünkü...
- araştırmalar... - Konuşulmuyor.
Şöyle bir şey var, kadınlar olarak araştırmamız yapılmıyor.
Neden bunları bilmiyoruz?
Bir de rahmimize karışmaya çalışıyorlar.
Buna... Karışmayın.
Hayatımdaki erkeklere bunu diyorum.
"Beni tanımıyorsun, hakkımda yorum yapma.
Benim hakkımda, saçım hakkında,
vücudumda olanlar hakkında fikrin olamaz. Karışma."
- Karışma. - Buna bayıldım. Bayıldım.
Ben de sonra hormon tedavisine başladım
ama başlarda bundan haberim yoktu.
Ateş basması bana olmadı, sadece...
Anneme sorduğumda "Hatırlamıyorum" dedi.
Benimki de aynısını söyledi.
-"Hatırlamıyorum." - Evet.
"Anne, hiçbir şeyi hatırlamıyorsun. Neye yararsın?" dedim.
Hiç ateş basması olmadı.
Ama korkunç kalp çarpıntılarım vardı.
Doktor doktor gezip durdum. Ama hiçbiri
ne olduğunu anlamadı.
Çünkü soruna odaklanmak için hiç kimse vakit ayırmıyor.
Bence bizim neslimiz bunu değiştirecek.
- Doğru. - Kızlarımızın bunu yaşamasını
istemiyoruz. Bu yüzden konuşacağız.
Maya Angelou bana "Bebeğim, ellili yaşlar olmak istediğin
- her şey" derdi. - Evet.
"Olmak istediğin her şey
- 50'li yaşlar." -Çok hoş.
Böyle mi peki?
En net şekilde kendim olduğum yaşlar.
En bilge hissettiğim yaşlar.
Bence bu sosyal medya...
Herkes... Gençleri dinlemeyi severiz
çünkü gençlerin değerli olduğunu düşünürüz.
Hiçbir şey bilmiyorsunuz.
Annelikle ilgili bir şeyler dinleyeceksem
bu işi yapıp bitirmiş birini dinlemeyi isterim.
Tavsiyelerini dinlemeden önce
senin çocuklarının nasıl olduğunu görmek isterim.
Annelik konusunda annemle konuşmak isterim.
Gidip de
Instagram'dan falan birini dinlemem.
Şimdi çocuk yetiştiren biri.
Kadınlar ve bilgelikle ilgili olay da bu.
Biz yaşlandıkça toplum bizi görmezden gelir.
Erkekler yaşlanınca seçkin olurlar. Beyaz saçları seksidir.
Biz ise 20'li yaşlarımızdaki gibi görünmeliyizdir.
Yoksa bitmişizdir, değil mi?
En bilge yaşlarımızdayız.
Bizim yaşımızdaki ve daha yaşlı kadınlarda çok fazla bilgelik var.
Genç kızlara söyleyeceğim tek şey mutfak masanızı geniş tutun.
Sadece sizin yaşınızda insanlar olmasın.
Ben de aynısını yapıyorum.
Mutfak masamda gençler var ama yaşlılar da var.
Kadın olmaya, insan olmaya dair öğrenebileceğimiz çok şey var.
Ama kadınların çok şey bildiği gerçeğine açık olmalıyız.
Buna açık olmamız lazım.
Başarılarımıza bakıp
kazandığımızı söylemek için bu kadar zaman geçmesi lazım.
Erkekler 20'lerinde adam olduklarında sanır.
Bir şey bildikleri de yoktur.
Bizim çocuk yetiştirmiş olmamız, bir sürü başarımızın olması
lazım ki geriye bakıp
"Bir şeyler biliyorum. Haklıydım. Stratejik yaklaştım.
Bu işte iyiyim" diyebilelim.
Kadınlar olarak kendimize bu kadar itibar etmiyorduk.
Bununla bunu yapmamıza yardım ediyorsun.
Ama bu hepimizde var. Hepimizin içinde.
Ebeveyn olarak genelde tecrübelerin
onlara geçiyor mu bilemezsin.
- Evet. - Değil mi?
The Light We Carry'de Barack ile
kızları ziyarete gittiğiniz zamandan bahsetmişsin.
- Evet. - Yeni evlerindeymişler.
Bardak altlığı ile bir şey anlamışsınız.
- Bize o andan bahset. - Tamam.
Yemek öncesi kokteyl için çağırdılar.
İlk kez onları...
Beraber yaşıyorlardı ve yetişkin gibiydiler.
İzlemesi çok havalıydı.
Mobilyaları vardı, hafif martini yapmaya çalıştılar.
Bilirsiniz...
Şarküteri tabağı vardı.
Malia peynirin fiyatından söyleniyordu.
"Bu kadar pahalı olduğunu bilmezdim" dedi.
"Senin peynirin olunca paranın derdine düştün" dedim.
Bizim şarküteri tabağımıza bulaşıp
misafirler gelmeden ne varsa yerdi.
"Şarküteri ürünlerinin fiyatına saygın olsun" derdim.
İçkilerimizi yudumluyorduk.
Bardakları masaya koyacağımızda birden
bardak altlıkları çıkardılar.
"Demek şimdi ucuz masanız için endişeleniyorsunuz" diye düşündüm.
"Beyaz Saray'da yüz yıllık yan sehpada
bardak altlığı kullandığınızı görmedim" diye düşündüm.
Yani...
Ama dinlediklerini görmek güzeldi.
Onları arkadan izleyip
tozu keşfetmelerini görmek güzeldi.
Malia şok olmuştu.
"Toz alıyorum ve günler sonra tekrar toz oluyor" diyordu.
- Evet dedim. - Bu işler böyle.
Bu yüzden sürekli toz almalısın.
The Light We Carry'de bahsettiğin kızların için kurduğun hayal
çok etkileyiciydi bence.
21. yüzyıl kadınının manifestosu gibi.
"Evliliği avlanıp kazanılması gereken
bir tür ödül gibi görmelerini istemiyorum" demişsin.
Evet.
Bize bu hayalinden biraz bahseder misin?
Evet. Kızlarımın kararlarını
kendilerini baz alarak vermelerini isterim, toplumun fikirlerini değil.
Çünkü mutlu insan tanımımız çok dar.
Herkese uymuyor. Bence depresyon ve anksiyete
iki tarafta da, erkekte de kadında da, gencinde de yaşlısında da
hayatımızı bu dar tanımlara sıkıştırmaya
çalışmaktan kaynaklanıyor.
Ancak hayatının aşkını bulup evlenirsen
mutlu olabilirsin demiyorlar mı?
Evlilik bazıları için uygun değildir.
Bazı insanlar âşık olacak bir partneri hiç bulamayabilirler.
Ama diğer tarafta da mutluluk var.
Bunu deneyimlediğini biliyorum.
Bir sürü insan gelip bebeğin ne zaman
- yapılacağını sorar. - Evet.
Bir numaralı televizyon programınız vardır
ya da zilyardersinizdir
ama insanlar yine de
"Ah, anne değilsin. Senin için çok üzülüyorum" derler.
- Evet. - Oprah mutlu.
- Hem de çok. - Onu gördüm.
- Gerçekten mutlu. -İyi gidiyorum. İyiyim.
Evet.
Ama kızlarımın ve tüm genç kızların
kendilerini keşfedip ne olmak istediklerine dair
seçeneklerinin olmasını istiyorum.
Bence bu erkekler için de geçerli. Gençler...
Adam olmanın tanımı çok dar.
Ya şirket yönetmek istemiyorsanız? Ya doğal olarak lider değilseniz?
Ya ellerinizle çalışmayı seviyorsanız?
Ya evde kalıp ev işlerini yapan baba olmak istiyorsanız?
Tüm CEO'ları düşün...
Bu yüzden bence çoğu erkek mutsuz ve kızgın.
Kendi gerçeklerini yaşayamadıkları için güç istiyorlar.
- Katılıyorum. - Kafalarındaki ideal adamın
bir tür versiyonunu yaşıyorlar.
- Toplumun söylediğini. - Aynen.
Ebeveynler olarak çocuklarımıza onlar adına olan hedeflerimizi
dayatmadan önce kim olduklarını bize
- göstermeleri için izin vermeliyiz. - Evet.
Böylece mutlu olabilsinler.
Malia ve Sasha hakkında konuştuğun kısmı
bitirme şeklini beğendim.
O bölümü şunu diyerek bitirmişsin.
-"Umarım bir yuva bulurlar." - Evet.
"Umarım yuva bulurlar."
Ne zaman siyaset tartışılsa ve adaylık konusu konuşulsa
senin adın geçiyor.
Neden bu konuyu açtın?
Neden bu konuyu açtın Oprah? Ne yapmaya çalışıyorsun?
Şu yüzden. Pazar brunch'ındaydım
ve birileri bundan bahsediyordu.
"Belki de bunu düşünmeli" dediler.
Sence bunu bir düşünür mü? "Kesinlikle hayır" diyorum.
İnsanlara neden aday olmayı bile düşünmediğini
söyleyebilir misin?
Öncelikle daha önce siyasete
hiç ilgi duymadım.
Hem de hiç.
Hiç. Eşime destek olma konusunda sorun yoktu.
Bunu yapmak istedi ve harika iş çıkardı.
Ama hiçbir zaman
"Aday olmak istiyorum" demedim.
Hiç. Merak ediyorum,
bir şeyi isteyip istemememin bir önemi var mı?
- Güzel. - Olmayı seçtiğim kişinin
bununla bir ilgisi var mı?
Siyaset zordur.
Buna girişen insanlar...
Tıpkı evlilikte, çocuk yapmada olduğu gibi bunu istemeliler.
Ruhunuzda olmalı çünkü çok önemlidir.
Benim ruhumda bu yok.
Faydalı olmak var,
insanlara yardım etmek var, çocuklarla çalışmak var.
Çocukların dikkate alınmasına ve ışıklarını bulmalarına
ömrümü adayacağım.
Bunu yapacağım.
- Bunun için başkanlığa gerek yok. - Evet.
Aslında bence siyaset dışında daha etkiliyim
çünkü maalesef siyaset çok bölünmüş durumda.
Çünkü bir partiye geçtiğiniz anda
ülkenin yarısını uzaklaştırıyorsunuz.
Şimdi belki siyasi olarak bana katılmayanlar
faydasını göreceği aletler edinirler.
Belki cumhuriyetçi bir çocuğa yardım ederim.
Belki beni dinlerler. Maalesef siyaset bizi kısıtlıyor.
Kendimizi bundan kurtarmalıyız.
Birbirimizi parti merceğinden görme konusunda
kendimize çeki düzen vermeliyiz
çünkü hâlâ tek bir ülkeyiz.
Her zaman birbirimizi desteklemeliyiz.
Bölünmeyi ve fethedilmeyi göze alamayız.
Ama o kişi ben olmayacağım.
Siyasi olarak bunu ben yapmayacağım.
Siyah deri pantolon giyebileceğini de sanmıyorum.
Kesinlikle giyemem. Bir de bu var.
The Light We Carry'yi okumadan önce
şöyle hissediyordum... Çoğunuzun da böyle hissettiğini biliyorum
çünkü arkadaşlarımızla bir araya geldiğimizde durumların
kötü olduğunu konuşuruz.
Çoğumuz bunu düşünmüştür, sen de yazmadan önce düşünmüşsündür.
Çok büyük sorunlar var,
halledilmesi gereken bir sürü şey var
ve sanki bir delilik komplosu var gibi.
Nasıl tekrardan güven duyacağız?
Evet.
Hükûmetimize güven, birbirimize güven...
- Evet. - Bizi uyuşturup
sürekli yorgun hissettirmeyecek bir şekilde.
Evet. Bence pandeminin bu durumu
ne kadar kötüleştirdiğini hafife alamayız.
Çünkü birbirimizden fiziksel olarak uzaklaşmıştık.
Bazıları için bu iyiydi.
İnsanlardan bıkmışlardı.
Bence bir arada olmaya ihtiyacımız var.
Gerçekten öyle.
Toplandığımızda
ve birlikte aynı ortamı paylaştığımızda
daha iyi hissederiz.
Daha iyi olur.
Bu akşam daha iyi hissetmediniz mi?
- Salı gecesi daha iyi hissetmiyor musunuz? - Bunu yapamadık.
Yakından nefret etmenin daha zor olduğunu söylerim.
Birbirimizden izole edilmiştik.
Birbirimiz hakkındaki şeyleri haberlerden ve sosyal medyadan görüyoruz.
Benim bu ülkedeki deneyimime göre
bu, kim olduğumuz gerçeğini çarpıtan bir şeydir.
Bu ülkenin her yerine gittim,
farklı ırkları, sosyoekonomik sınıfları
ve siyasi yakınlıkları olan toplulukları gördüm.
İnsanlar
her yerde bana ve aileme
bizi tanıyınca nazik ve iyi davrandılar.
Bize katılmayabilirler ama televizyonda görülen insanlar değiliz.
Bunu unutmamamızı istiyorum.
Birbirimizden asla korkmamalıyız.
Çok derin sorunları olan uçlardan yaşayan insanlar var
ama insanların büyük bir bölümü ninemle dedem, annemle babam gibi.
Çalışkan, dürüst ve düzgün insanlar.
Her şeyi kendine hak görmeyen,
minnettar, gururlu Amerikalılar.
Çok çalışmaya ve doğruyu söylemeye istekliler.
Ülkemiz bu.
Ama bunu yansıtan liderlerimiz olmalı.
Liderlerimizin farklı şeyler söylemesi tehlikelidir.
Kitabın giriş kısmına bayılıyorum.
Alberto Ríos'tan bir şiir var.
"Ailenizden biri bela olmuşsa,
yüz tanesi olmamıştır.
Kötüler kazanmaz.
Bu son değildir.
Ne kadar gürültü çıkarsalar da.
Öyle olsaydı burada olmazdık."
Bu basit bir gerçek.
Bu da bizi adınla eş anlamlı hâle gelmiş slogana götürüyor.
"Onlar alçaldığında biz yükseliriz.
Biz yükseliriz."
Sinirlenmenin, genelde bir şeylere
tepki vermeden önce bir ara vermekle atlatılacağını
söylüyorsun. Doğru mu?
- Kesinlikle. - Tamam.
Hayatında ya da ülkemizde
en son ne oldu da "Bir ara verip yükselmem lazım" dedin?
Dünyada beni kızdıran bir sürü şey var.
- Bir şey sorabilir miyim? - Evet.
Hemen yükseliyor musun?
- Hayır, hayır. - Tamam.
Mutfak masası bunun için, unuttun mu?
Mutfak masamda otururum ve "alçalma seansı" yaparız.
Alçalırız. Birbirimizi yerden toplarız.
- Tamam. - Beyaz Saray'da
bir konuşma ya da röportaj yapmadan önce
personelle birlikte
sorulara alaycı cevaplar verirdim.
Çünkü alçalmam gerektiğini biliyorlardı.
Bunu bilmek iyi gelmiyor mu?
Benim yapabileceğim "Başkanlık sonu açıklamaları"
dediğim şeyi yapardım.
Şöyle derdim.
"Şunu desem hemen eve gidebiliriz, değil mi?" dedim.
Ekibim bana bakıp
"Evet ama bunu yapmayın" dediler.
Ama bazen...
Yükselmek demek öfkelenmemek demek değildir.
Bir şey hissetmemelisiniz demek değil.
Adaletsizliğe ve eşitliksizliğe
kayıtsız kaldığınız anlamına gelmez.
Çabalamadığınız anlamına gelmez.
Sizin seçtiğiniz yaklaşım budur.
Yükselmek de bir seçimdir.
Bence en olgunca seçim.
Uzun vadeli bir seçim.
O anda hissettiğiniz şeyin
içinde debelenmek değil.
Bu rahatına düşkünlüktür.
Söz sahibi olan bir liderseniz
en çirkin yanımıza boyun eğme gibi bir şansımız yok.
Yükselme sorumluluğumuz var
çünkü alçalan bir yönetimle yaşadık
ve o durum kimseye iyi gelmiyor.
Çözüm üretmiyor. İşe yaramıyor.
Kitabımda bana herkesin sorduğu soruya
cevap veriyorum.
"Hâlâ yükseliyor musun Michelle? Şimdi de mi? Gerçekten mi?"
Cevabım da şu, "Evet, kesinlikle.
Her zaman yükseliriz. Yükseliriz.
Ama çabalarız da."
Gençlerin bunu bilmesini istiyorum.
Taşıdığımız ışık hepimizde var.
Önce onu kendimiz yakmayı öğrenmeliyiz.
Bunu başkalarından bekleyemeyiz
çünkü bazen onlarda da yoktur.
Işığı yaktıktan sonra onu korumalıyız.
Onu iyi bir mutfak masasıyla, insanları yanımızda tutarak
ama bazen de size iyi gelmeyenlerin gitmelerine izin vererek.
- Oksijensiz kaldıklarında. - Oksijensiz kaldıklarında.
Dışarıdaki zehirden kendinizi korumalısınız.
Başkalarının aynasından çıkmalısınız.
Kendinizi destekleyip toparladığınızda
o ışığı paylaşmak bizim sorumluluğumuzdur.
Yükselmek budur.
Etkileşim kurarken,
konuşurken, mesajlaşırken, sosyal medyayı kullanırken
taşıdığınız ışığı düşünün.
Bu ışıkla rehber olun
çünkü ışık ışığı, umut da umudu doğurur.
Yükselmek daha da yükseltir.
Bu yüzden bunu yaparız.
Bize taşıdığımız ışığı hatırlattığın için teşekkürler. Michelle Obama!
- Teşekkür ederim Oprah Winfrey! - YouTube Theater!
- Teşekkür ederim LA. İyi olun. - Teşekkür ederim LA!
TEŞEKKÜRLER LOS ANGELES!
Herkese iyi geceler!
Alt yazı çevirmeni: Fatih Kulaz