Serial przedstawia fikcyjne postaci, miejsca i wydarzenia.
Dzieci filmowano pod nadzorem.
TEMPEST
Wkraczasz teraz do mojego świata.
Zapomnij o wszystkim, co cię chroniło.
Prawo naturalne, konstytucja i prawo Korei,
immunitet dyplomatyczny…
i twój pokaźny spadek.
Od tej chwili to ja o wszystkim decyduję.
Boisz się?
Tak.
Chyba za mało się boi, prawda?
Niech zazna prawdziwego strachu.
I poczuje prawdziwą beznadzieję i rozpacz.
Sprawcie, by pożałowała, że się urodziła.
Mamo, dokąd się wybierasz?
Co zamierzasz?
Junsang, co ty wiesz o kobietach?
Kobiety pragną tego, co najpotężniejsze i najwspanialsze.
I ja zamierzam to zdobyć.
Kto stanie mi na drodze, nie wyjdzie z tego żywy.
Dlatego zginął twój brat.
Munju spotka ten sam los.
Odziedziczysz wszystko, co mam, więc tak naprawdę robię to dla ciebie.
Zabiłaś Junika dla mnie?
Zastanów się, co powinieneś zrobić.
NADANIE ORDERU ZASŁUGI YU UNHAK
LIST POCHWALNY YU UNHAK
BĄDŹ WIERNY AŻ DO ŚMIERCI, A DAM CI KORONĘ ŻYCIA
YU JONGGIL
Ona chce cię widzieć, Munju.
Junsang.
Pamiętam, kiedy zostałeś prokuratorem
i zdobyłeś tytuł Prokuratora Roku.
Junik był taki dumny,
że jego brat jest niezłomnym i utalentowanym prokuratorem.
Junsang,
zabiła go twoja matka.
A dziś narazi na niebezpieczeństwo niezliczoną liczbę ludzi.
Jedyna osoba, która może ją powstrzymać…
to ty.
Zamknij się.
Nie wiesz, co mówisz.
Ciekawi mnie jedna rzecz.
Jak długo jesteś Stellą Young?
Od 1983 roku.
Moja rodzina wyjechała do USA przez skandal łapówkowy męża.
Kilka dni temu na charytatywnej aukcji dzieł sztuki
podniosłem rękę, by zdobyć ten piękny okaz,
ale przegrałem, więc odwróciłem się, by zobaczyć, kto wygrał,
i oślepiła mnie ta piękność.
Trzy dni później…
Dacie wiarę? Obraz trafił pod nasze drzwi.
Kto by pomyślał, że znów się spotkamy, a ja bez okularów przeciwsłonecznych…
Wtedy odkryłam swój talent
do nawiązywania kontaktów, dyskrecji i spiskowania.
PASZPORT
Jako żona przekupnego polityka
byłam doskonałym zleceniobiorcą dla CIA.
Kimś, kto miał zbierać brudy i donosić na koreańskich polityków.
Musimy go eliminować powoli, żeby się nie zorientował.
Wspieraliśmy proamerykańskich polityków,
a nasza firma rozkwitała dzięki poparciu USA.
SEULSKI POKAZ LOTNICZY 2000
Później pomagaliśmy amerykańskim firmom zbrojeniowym
sprzedawać broń rządowi Korei Południowej.
Wtedy odnalazłam swoje powołanie.
- Panie ministrze… - Sukces sprzedawcy broni
mierzy się liczbą sprzedanych karabinów maszynowych,
moździerzy i rakiet ziemia-powietrze.
Ale ja myślałam o tym, ile serc przebiją pociski, które sprzedam,
ile czołgów zniszczą wyrzutnie rakiet
i ile myśliwców zostanie zestrzelonych.
Zaczęłam marzyć o okrętach podwodnych.
Atomowych łodziach, z których można potajemnie odpalić
rakiety balistyczne.
Podejrzany to agent z Północy, Paik Sanho.
To sprawka Północy?
Odcięliśmy główne drogi.
Wszystkie dostępne jednostki są w drodze.
Odcięto drogi wokół Błękitnego Domu.
Paik Sanho. Czego chcesz?
Dyrektor wywiadu właśnie wychodzi.
Ma na sobie kilogram C-4,
który wybuchnie, jeśli którykolwiek z nas zginie.
Trzeba zachować dystans 20 metrów.
Jedynka, zachowajcie 20 metrów odległości.
Najpierw zobaczcie, jaką moc ma…
kilogram C-4.
„Bądź wierny aż do śmierci,
a dam ci koronę życia”.
Czy ktoś jest ranny?
Wybuch w domu dyrektora Yu!
Co?
Wysadziłeś mój dom?
To był werset z Biblii?
Twój ojciec, który to napisał,
był szefem Służby Kontrwywiadu Wojskowego
i wybił 3000 lewicowców.
„Jeśli nie znalazłeś komunistów, to ich stwórz”.
Czy to także powtarzał?
Ty gnoju!
Czego chcesz?
Spotkać się z panią prezydent.
BŁĘKITNY DOM
Dajcie mi minutę.
Pozwólcie mi porozmawiać z nią przez jedną minutę,
a potem możecie mnie aresztować.
Wypuszczę dyrektora całego i zdrowego.
Zastrzelić go! Mniejsza o mnie!
Nie pozwólcie mu nic powiedzieć!
Pani prezydent nie może usłyszeć ani słowa z ust tego szpiega z Północy!
Nie można ulec żądaniom terrorysty.
Czas nam sprzyja.
W najgorszym przypadku poświęcimy tylko dyrektora Yu.
Nie strzelać, dopóki nie wydam rozkazu.
Pani prezydent.
Dla tej jednej minuty ryzykuję życie jego i swoje.
Zależy od tego życie niezliczonej liczby ludzi.
Nie ma czasu.
Jeśli macie choć odrobinę odwagi, zastrzelcie go!
Będę wam za to wdzięczny!
Na co czekacie?
Strzelać, żałośni idioci!
Nie, pani prezydent!
Nie może pani z nim rozmawiać!
Pozwól mu odejść.
Nie może pani rozmawiać z nim ze względu na mnie!
To konspirowanie ze szpiegiem!
Mów.
Masz minutę.
Trzynasty sierpnia 2007 roku.
Na pewno nie zapomni pani tego dnia.
Lubi pani Prousta?
Tego francuskiego pisarza?
Nie.
Nie znoszę przydługich wywodów.
Możemy spędzić tę cenną minutę na rozmowach o moim guście literackim,
ale jestem niecierpliwa,
jak prawdziwa Koreanka.
Chcesz powiedzieć coś jeszcze?
Jeśli nie, to nie.
Minuta minęła. Aresztujcie go.
Ty gnojku!
Knujesz coś, prawda?
Ale nie dożyjesz kolejnego spotkania z panią prezydent.
Już ja o to zadbam.
A twoja babcia?
Zmarła dwa dni temu, czekając na ciebie.
Mówiłem, żebyś zostawił tę kobietę i wyjechał z babcią.
Sam jesteś sobie winny, gnojku!
Zyskałam uznanie, dyskretnie pomagając krajom pogrążonym w kryzysie.
Nie było łatwo zostać światową liderką w handlu bronią,
ale zawsze utrzymywałam się na powierzchni
i miałam dobre relacje z dyktatorami.
Pewnego dnia coś do mnie dotarło.
Miałam pewną władzę daną mi przez USA
i przywilej dostępu do Korei Północnej.
Według Spedycji Aseom…
Najbardziej tajemniczego kraju,
w którym można by produkować wysokiej jakości broń.
Wybudowałam fabryki, opracowałam technologię
i potajemnie sprzedawałam broń krajom objętym sankcjami.
Źródłem mojej siły było to, że nikt nie wiedział, kim jestem.
Wiem jednak, że ten biznes nie potrwa wiecznie.
Musiałam więc stworzyć broń swych marzeń, dopóki jeszcze mogłam.
Broń nuklearna to błogosławieństwo dla małych krajów.
Wzajemnie gwarantowane zniszczenie.
Jeśli mam broń, która może zniszczyć wroga nawet po mojej śmierci,
to w ostatecznym rozrachunku
będę równa naszemu najpotężniejszemu wrogowi.
Mocarstwa zawsze myślą, że tylko one
mają pieniądze i technologię do produkcji broni jądrowej.
Ale…
co, gdyby wasza królewska mość miał atomowy okręt podwodny?
Idycja byłaby niepokonana w każdej wojnie.
Zanim ta łódź trafi w pana ręce,
niech świat się dowie, że nikogo się pan nie boi
i w każdej chwili może nacisnąć przycisk do odpalenia broni jądrowej.
Trzynastego sierpnia 2007 roku w Bazylei
byliśmy w rozpaczliwej sytuacji.
Czterostronne rozmowy pokojowe dotyczące półwyspu
zmierzały ku niepowodzeniu, nie przynosząc żadnych rezultatów.
Przepraszam za spóźnienie.
Nic nie szkodzi. Dopiero zaczynamy.
Miło cię widzieć.
Omawialiśmy moje wczorajsze spotkanie z Kim Jongkwanem,
przedstawicielem Korei Północnej.
No proszę. Zamieniam się w słuch.
Spotkaliśmy się w holu hotelowym o 10.
N'allez pas trop vite.
Wolniej.
Słucham?
Tak powiedziałby Proust, panie Hughes.
Proszę mówić wolniej, bo inaczej umkną nam ważne szczegóły.
Jak się tam znalazł, przez przypadek czy celowo,
czy był sam, czy z kimś.
Rozumiem. Proust, la madeleine.
Ale wydaje mi się, że powiedział:
„Mais précisez mon cher monsieur, n'allez pas trop vite”.
Wróciłem myślami do pracy magisterskiej z literatury francuskiej.
Ale, Munju,
Patrick jest przedstawicielem Stanów Zjednoczonych.
To wielbiciele Hemingwaya.
Wierzą, że najważniejsze jest „jedno prawdziwe zdanie”.
Nie wiedziałaś?
To prawda, ale dzisiaj, na cześć Munju,
podejmę próbę wyjaśnienia w stylu Prousta.
Przepraszam na chwilę, muszę skorzystać z toalety.
Jako Koreanka nie jestem zbyt cierpliwa.
Oczywiście.
Chiny właśnie przekonały Koreę Północną.
Proszą nas o skłonienie USA do zmiany zdania.
Ameryka nie będzie chciała presji z trzech stron.
Proszę mu powiedzieć, że jeśli ustąpią, to wszyscy razem przyciśniemy Północ.
Plan się powiódł.
Następnego dnia wszystkie cztery kraje wydały wspólne oświadczenie.
To było niesamowite.
Jakby cztery rzeki płynące w innych kierunkach
wreszcie się połączyły.
Czy masz dla mnie wiadomość, która może zmienić bieg tych rzek?
Rzecz w tym, że dla nas nic to nie zmieniło.
Politycy i dyplomaci negocjowali, wydawali oświadczenia,
organizowali szczyty, ponosili porażki i odnosili sukcesy,
a my głodowaliśmy.
Harowaliśmy jak woły.
A nasza śmierć nie miała znaczenia.
W końcu wyprodukowano broń jądrową.
Nie jestem obywatelem Północy, Południa ani USA.
Mam wiadomość dla prezydenta USA,
bo nie chcę, by bomby jądrowe spadły na żaden kraj.
To pani
musi mu ją przekazać.
AGENCJA WYWIADU
Proszę przekazać nam Paik Sanho.
Posuwa się pani za daleko, pani prezydent.
To pan posuwa się za daleko.
O co chodzi?
Prokurator Kang Gyeongtae z Biura Antykorupcyjnego.
Jest pan aresztowany za sfabrykowanie sześciu spraw o szpiegostwo.
Chwila, cwaniaku.
Kiedy postanowiła pani mnie uwalić?
Gdy powiedział mi pan, że chce wrobić w szpiegostwo Seo Munju.
Nie mogłam pozwolić na takie manipulacje w mojej administracji.
Kim, pani zdaniem, jest szpieg?
To ktoś, kogo uznałem…
kogo my uznaliśmy za nienależącego do naszego kraju.
A teraz córka szpiega wraca i chce zostać prezydentem?
Jeśli wywiad nie może powstrzymać kogoś takiego,
to po co w ogóle istnieje?
Dziękuję za pana opinię.
Wyjaśni pan to w sądzie.
Jest pan aresztowany.
Ma pan prawo zachować milczenie. Wszystko, co pan powie…
Gdy okręt zostanie dostarczony…
król Idycji zagrozi USA.
Powie, że ma na Pacyfiku okręt podwodny
z 16 wyrzutniami rakietowymi skierowanymi na USA.
Długo czekałam na ten dzień.
- Co to? - Zawsze
sądziłam, że król Idycji jest tchórzem, który nie wystrzeli tych pocisków.
Od wynalezienia bomby atomowej minęło 80 lat,
a użyto jej tylko raz, więc…
Chyba nie zamierzasz sama jej odpalić?
Jeśli teraz wpiszę kod i odpalę rakiety…
jak dzisiejszy dzień zapisze się w historii?
ZACHOWAĆ OSTROŻNOŚĆ
„Król Idycji oszalał i wystrzelił pociski rakietowe w kierunku USA”?
Już rozumiesz?
Mogę wywołać największe spustoszenie w historii,
nie zostawiając po sobie śladu.
Już mówiłam.
Nawet sprzedając pojedynczy pocisk, myślę o sercu, które przebije.
Otrzymaliśmy wiadomość, że okręt podwodny zmierza właśnie
na środek Pacyfiku.
Do jutra król Idycji może ogłosić,
że skieruje pociski jądrowe na USA.
Z całym szacunkiem, pani prezydent,
jeśli mogę zapytać…
Na czym pani to opiera?
Czy król Idycji naprawdę nie blefuje?
To historia transakcji z 38 kont w 5 różnych bankach.
Camila, mogę udowodnić, że milion dolarów
przelany w ciągu ostatnich 72 godzin to zapłata za broń masowego rażenia.
Zamroź te pieniądze, zanim dotrą do Korei Północnej.
Anderson, musisz się uspokoić.
Jeśli to prawda, oczywiście to zrobimy i nałożymy sankcje.
Ale to ogromna ilość danych,
więc potrzeba czasu, żeby to zweryfikować.
Rozumiem.
Pieniądze płyną z Idycji do Spedycji Aseom.
Zaraz. Chcesz powiedzieć, że chodzi o ten okręt podwodny?
Wybacz, Camila. Stawiam cię w trudniej sytuacji,
ale musisz mi zaufać i zablokować te konta.
Anderson, wiesz, że samą rozmową z tobą wiele ryzykuję.
Mogę obiecać, że zrobię, co się da.
- Nie ruszać się! - Stać! Na kolana!
Ręce do góry!
Anderson Miller.
Pan prezydent?
Najpierw twierdzisz, że okręt nie istnieje,
a teraz zapewniasz, że zmierza na Pacyfik.
I że jutro będzie miał USA na celowniku.
Zgadza się?
Tak.
Na początku nie wierzyłem, że on istnieje.
Po prostu brakowało dowodów.
Ale coś się nie zgadzało.
Potencjał. Nie mieli pieniędzy ani materiałów.
Aby jakoś wybrnąć, postanowili pokazać broń,
którą mieli, żebyśmy myśleli,
że mogą ją wykorzystać w każdej chwili.
Mam uwierzyć, że Korea Północna zbudowała atomowy okręt podwodny,
ale chciała go ukryć?
Nie. To nie ma sensu.
Ale co, jeśli dostali fundusze i materiały
skądś indziej?
Panie prezydencie, mogę pokazać transakcje finansowe z pięciu lat,
które dowodzą, że Idycja kupuje
ten okręt od Korei Północnej.
No dobrze.
Czego dokładnie od nas oczekujesz?
Zamrożenia funduszy, które Idycja przekazuje Północy.
Zatrzymania przelewu.
Panie prezydencie.
Ma pan władzę,
by przywrócić poprzedni porządek świata.
Pani prezydent.
- Spedycja Aseom. - Halo? Kto mówi?
- Jak to? - Który bank?
Wygląda na to, że nasze środki zostały zamrożone.
By Północ dostała kasę dziś, musimy powiadomić panią prezes.
- Proszę spojrzeć. - Dobra.
Przez ciebie Junik całe życie był nieszczęśliwy.
Słucham?
Byłaś nam tak bardzo przeciwna,
że chciał się odciąć i zaczął cię sprawdzać.
Pragnął zrozumieć, dlaczego taka jesteś.
Wtedy dowiedział się, że nie jest twoim synem.
Junik o tym wiedział?
O twoim dzieciństwie także.
Biedne dziecko.
Dorastała sama przy bazie wojskowej USA, jak bezpański pies.
Gdy miała dziewięć lat, matka uciekła z żołnierzem.
Żeby mieć co jeść, pilnowała dzieci i pomagała w pracach domowych.
Gdy zostałam drugą żoną sprzedawcy soli,
wydałam ją za mąż za jego najstarszego syna.
Mówiłam, że zna angielski
i skończyła studia na Ewha Womans University.
Chciałam mieć w domu kogoś swojego.
Rany, nie miałam pojęcia, jaka z niej wariatka.
Gdy miałaś dziewięć lat, nikt nie wiedział.
Od tamtej pory cały czas rzucałaś w nich kamieniami.
Stawały się coraz większe,
a teraz zamieniły się w pociski.
Urodziła mnie najsłabsza z bezsilnych kobiet w małym kraju,
który nie mógł nawet decydować o swoim wyzwoleniu, podziale czy wojnach.
I nawet ta kobieta mnie porzuciła.
Nie do wiary, że ktoś taki jak ja może im teraz odpłacić, co?
Te listy, które wysyłałaś do USA, by odnaleźć matkę…
Mamo, odpisz mi, proszę.
Jeśli powiesz, gdzie jesteś,
kiedyś wyślę ci wielki prezent na święta.
Przesyłam aktualne zdjęcie.
Pogoda była piękna i cały dzień myślałam o tobie.
Szybko.
POCZTA
NIE DORĘCZONO
Wracały z dopiskiem „adresat nieznany”.
Pociski nie muszą szukać odbiorcy, prawda?
Chyba myślisz,
że jestem dzieckiem chcącym zabić własną matkę bronią jądrową.
Mylisz się.
Po prostu chciałam stać się najpotężniejszą osobą na świecie.
Jak mogę to zrobić?
Po cichu odpalając broń jądrową.
Niektórzy chlubią się najpotężniejszą armią,
terytoriami, zasobami i bronią.
A ja bez niczyjej wiedzy wcisnę przycisk
i dzięki temu stanę się ważniejsza niż prezydent USA.
Nie mogę?
USA bez mrugnięcia okiem zaczynają wojny,
w których giną miliony ludzi,
żeby chronić się przed potencjalnymi zagrożeniami.
Zmarnowałaś czas, starając się powstrzymać tę wojnę.
To ja w końcu zaprowadzę prawdziwy pokój.
Gdy wcisnę przycisk,
cały świat zapomni o byle wojnie na Półwyspie Koreańskim.
Wszyscy będą myśleć o jednym.
O pokoju. O niczym więcej.
Przez kolejne tysiąc lat
ludzkość będzie pamiętać tę noc.
Masz się za boga czy coś?
Tak. Widzę, jaka jesteś podekscytowana.
Czy może być coś bardziej ekscytującego?
Ale…
przyszło ci do głowy, że ktoś może cię powstrzymać?
Zamrażają konta twoich firm fasadowych.
Nieważne.
Poza tym
dostałem z sądu nakaz aresztowania.
NAKAZ LIM OKSEON
Jesteś aresztowana pod zarzutem zabójstwa Jang Junika.
Zamknij się.
Nie wiesz, co mówisz.
Wytrzymaj do północy.
Masz prawo do adwokata i masz prawo zachować milczenie.
Zwariowałeś?
Wysłałaś pieniądze Kim Yongjunowi, podszywając się pod Yeo Miji.
Na liście przemyconej broni był numer seryjny pistoletu Kim Yongjuna.
W Niemczech przesłuchałem każde nagranie
z pokoju twojego i Junika, sprzed zdarzenia i po nim.
Załóż konto
na asystentkę Munju i z niego wyślij pieniądze,
żebyśmy potem mieli dowód.
YEO MIJI
Nie masz pojęcia, jak się czułem,
gdy na tej liście zobaczyłem numer seryjny broni,
z której zabito mojego brata.
Myślisz, że to wystarczy, by wsadzić mnie za kratki?
Płakałaś…
kiedy to się stało.
W pokoju Junika.
Panie Jang!
Dopóki nie zadzwonił telefon.
Nie zabiłaś go dla mnie.
Naprawdę sądziłaś, że jestem takim draniem?
Chociaż raz…
Choć raz chciałem szczerze z tobą porozmawiać, mamo.
Będziemy mieli szansę w prokuraturze.
Jest tutaj prokurator, który bardzo chce mnie aresztować.
Chyba myśli, że jest na lądzie. Zajmijcie się tym.
Ściga nas straż przybrzeżna. Proszę uciekać.
Nie będziemy uciekać.
Tylko walczyć.
Tu straż przybrzeżna. Jesteście okrążeni. Natychmiast zatrzymać statek.
Powtarzam. Proszę się zatrzymać.
Uwaga, członkowie załogi.
Wszyscy na stanowiska bojowe.
Jesteśmy ścigani.
Wszyscy na stanowiska bojowe.
Ten statek ma dwa łącza z Koreą Północną.
Jedno w sterowni, w której byliśmy,
a drugie na górze, w sypialni matki.
Zadzwońmy do Kim Hansanga, powiedzmy, że konta zamrożono,
i spróbujmy go przekonać, by zawrócił łódź.
WSTĘP WZBRONIONY
Potrzebne wsparcie! Załoga stawia opór przy użyciu broni ciężkiej!
Potrzebne wsparcie!
Dorwijcie ich.
Jeśli trzeba, to zabijcie.
Tak jest.
Junsang.
Nic mi nie będzie.
Tak. Wyjdziesz z tego.
Munju.
Naciśnij jedynkę. Połączy cię to z nim.
Idź.
Zawróć ten okręt podwodny.
Jak byłem mały…
to Junik był moim światem.
Chciałem choć w połowie być taki dobry jak on.
Gdy zginął, pomyślałem sobie:
„Po prostu…
bądź w połowie tak dobry jak on”.
Junsang, nic ci nie będzie.
Musisz wytrzymać.
Zaraz wrócę.
Idź.
Munju jest na statku.
Sprowadź ją za wszelką cenę.
Odpowiesz jednak za porwanie dyrektora wywiadu,
wysadzenie jego domu w powietrze i strzelaninę.
Musisz wrócić.
Dorwać ją!
- Poszła tędy. Sprawdźcie. - Tak jest.
Otwórzcie to.
Za tobą!
Szybko! Gdzie ona jest?
Myślałam, że już cię nie zobaczę.
Mówiłem, że przyjdę.
Prędkość ponad 700 węzłów.
- To myśliwce. - Mamy nowe dane.
- Uruchomić alarm? - Połącz ze sterownią.
Zbliża się coś z północnego wschodu. Chyba myśliwce.
Co mamy robić?
Poderwali myśliwce.
Naprawdę musi pani uciekać.
UZBROJONO
Płatność gotowa?
Nie zostanie wykonana.
USA zamroziły wszystkie konta Aseom powiązane z Idycją.
Kto mówi?
Seo Munju.
Była ambasador przy ONZ.
Kłopotliwa synowa pani prezes Lim.
Musi pan zawrócić okręt podwodny.
Lim Okseon planuje
wystrzelić pociski w kierunku USA.
Jeśli jej się uda, Idycja i Północ doświadczą bezwzględnego odwetu.
Niewyobrażalnych zniszczeń.
Walizka atomowa jest w Idycji.
Aktywacja nastąpi po otrzymaniu płatności.
Lim Okseon też ma walizkę.
Od początku miała taki plan.
Po tym, jak okręt dotrze do Idycji, zamierzała sama odpalić rakiety.
Łączymy się z łodzią co dwie godziny.
Kolejny kontakt będzie za godzinę.
Czy Lim jest już na morzu i zmierza na Pacyfik?
Tak.
W pobliżu okrętu rozmieszczono statek nawodny.
Gdy się do niego zbliży,
nastąpi radiowa transmisja rozkazu.
Transmisja rozkazu przez walizkę?
- Tak. - Więc jeśli ją zniszczę,
rozkaz nie będzie transmitowany?
Tak, ale trzeba uważać.
Jeśli Lim ma walizkę,
mogła zainstalować „martwą rękę”…
Chwileczkę. Co to znaczy?
Zbliżamy się, utrzymujemy prędkość, radar czysty, przygotowujemy się do ataku.
Rzuć broń.
Odsuń się.
KONTROLA STARTU
KOD
W porządku?
Jest na górze.
To już koniec.
Jeśli umrę,
w sterowni zostanie aktywowany system automatycznego startu
i pociski nuklearne polecą do USA.
„Martwa ręka”.
Rakiety wystartują dziesięć minut po transmisji rozkazu.
Aby to anulować, w sterowni trzeba wpisać kod startowy.
Ale już po ptakach.
Niebawem to wszystko dobiegnie końca.
Całe życie…
marzyłam o tej chwili.
Dziesięć minut, Munju.
Po mojej śmierci.
Musi tu być coś, gdzie można wpisać ten kod.
ZASILANIE AWARYJNE
Tutaj.
Ja to zrobię.
Lim Okseon nie żyje. Potrzebuję kodu startowego.
Jest w walizce atomowej.
Król Idycji.
On też ma walizkę, prawda?
Kod jest ten sam? To dla niego ważne.
Kod jest ten sam.
Musi być zgodny z okrętem.
Halo?
Dzwonił do mnie Kim Hansang.
Jesteś gotowa?
Wasza królewska mość.
Osiem, siedem…
trzy, cztery, dziewięć,
trzy, zero, dwa,
sześć, jeden, pięć, cztery.
To wszystko.
Gotowe.
Dziękuję.
- Mam nadzieję, że niedługo porozmawiamy. - Ja również.
UZBROJONO
O co chodzi?
To bomba, która aktywuje się
po zwolnieniu obciążenia. Jest też zegar tak jak ostatnio.
Jeśli stąd wyjdę, wybuchnie.
- Dezaktywujemy ją jakimś kodem. - Tam jest
ponad 20 kilogramów C-4.
Statek jest zagrożony.
Trzeba ewakuować ludzi.
Nic nie działa!
Idź i każ im się natychmiast ewakuować.
A ty?
Spróbuję ją rozbroić.
Nie zostawię cię.
Jeśli zostało mi osiem minut życia,
chcę je spędzić z tobą.
Gdy stawka jest wysoka, działam powoli.
Jakbym robił coś zwyczajnego w zwyczajnej chwili.
Zrób to, co wtedy.
Powoli.
Jakby nigdy nic.
Nie mogę. Chcę tu zostać.
Na dole jest mnóstwo ludzi.
Pokój. Bezpieczeństwo dla wszystkich.
Myśl o tym, co chcesz chronić, Munju.
Nie potrzebuję już pokoju.
Jeśli wyjdę,
już zawsze będę żyć w piekle.
Munju, daj mi szansę.
Szansę rozbroić tę bombę.
Ostatnim razem i tak wybuchła.
Ale nic ci się nie stało, a ja do ciebie wróciłem.
Idź do niego. To dowódca sił specjalnych.
Wróć z saperem.
Trzy minuty na zejście i trzy na powrót.
Wrócę, choćby została nam potem tylko minuta.
Macie tu sapera?
Przy maszynowni jest ogromna ilość materiałów wybuchowych.
- Zostały cztery minuty! - Ewakuować się.
Natychmiast się ewakuować.
Macie tu sapera? Tam jest człowiek!
Puśćcie mnie! Puszczajcie!
Nie, muszę wrócić! Zostawcie mnie!
Idziemy do łodzi ratunkowej.
Nie, muszę wrócić!
Puśćcie mnie! Muszę tam pójść!
Natychmiast mnie puśćcie!
Puszczajcie!
Munju…
nie wracaj.
Chcę, żebyś szła naprzód.
Nie zatrzymuj się.
Idź przed siebie.
Widzę cię stąd.
Pozwól mi nadal cię strzec.
Ścieżki, którą pójdziesz.
Ludzi, których spotkasz.
Babciu.
Chyba miałem sen.
Spotkałem w nim kobietę, za którą byłem gotowy umrzeć.
Nie chciałem się obudzić.
Już nigdy.
Rozpoczęły się rozmowy pokojowe między USA a Idycją.
Anshar Nabu, król Idycji, oraz ambasador przy ONZ Adele Zimmerman
spotkali się w pałacu Kirus Alaila, by podpisać traktat o zawieszeniu broni
oraz omówić wycofanie wojsk USA…
Czy to prawda, że pani ojciec był szpiegiem?
Mój ojciec, Seo Hyeongsik, został oskarżony przez KCIA…
Nie. Proszę odpowiedzieć. Tak czy nie?
Tak.
Nie została pani oskarżona o szpiegostwo?
Zarzuty oddalono
po aresztowaniu dyrektora Yu za sfabrykowanie dowodów.
Skandaliczny romans z uciekinierem z Północy.
Tego niezwykle haniebnego nagrania
wysłuchał cały kraj. Czy je też sfabrykowano?
Naszą partię zmieszano przez to z błotem.
Każdy to widział i słyszał.
Nie wstyd pani się tu pokazywać?
Czekamy na wyjaśnienia i przeprosiny!
Jednogłośnie postanowiliśmy wykluczyć kandydatkę Seo Munju
za zhańbienie dobrego imienia partii
i naruszenie obowiązku zachowania godności.
Pani Seo! Proszę zaczekać!
Była pani w związku z Paik Sanho?
Czy zgoda na odejście z partii oznacza, że skandale są prawdą?
Ufa pani, że nie był szpiegiem?
Mój związek z Paik Sanho z Północy był prawdą.
Nie uważam, że miłość do drugiego człowieka
umniejsza czyjejkolwiek godności.
Jeśli partia uznała,
że ten związek zszargał jej reputację,
uszanuję ich decyzję.
Ale jestem głęboko przekonana, że Paik Sanho
miał więcej godności niż ktokolwiek w tej komisji ds. etyki.
A coś więcej?
- Proszę wyjaśnić. - Pożar na statku Aseom…
Dużo przeszłaś i…
Przepraszam.
Przeszukaliśmy każdy zakamarek wraku i okolicznych wód
i nie znaleźliśmy ciała Paik Sanho.
Ale to zrobimy, za wszelką cenę.
Obiecuję.
Ja też chcę przeprosić.
Musiało być pani bardzo ciężko,
wybierając między przekazaniem terytorium Północy Chinom
a ryzykiem wojny dla zjednoczenia.
Wiele dni modliłam się, żebym nie musiała podejmować tej decyzji.
Ale prezydent musi dokonywać takich wyborów.
Przepraszam.
Dziękuję.
Dzięki tobie wydostałam się z piekła.
Poniosłaś za dużą stratę.
Dokonałam wyboru. To były moje decyzje.
USA chcą, byś została specjalną wysłanniczką.
Potrzebują pomocy w negocjacjach między Idycją a Północą
na temat rozbiórki łodzi.
Mają też pytania o skandal dotyczący Eagletona i Coldrain.
Jeśli coś powiem, nie podburzy to opinii publicznej przeciwko pani?
Poradzę sobie. Masz wiele do zrobienia.
WASZYNGTON
Prawie jesteśmy.
Nie komplikuj tego.
Północ go zbudowała,
Idycja kupiła, a Spedycja Aseom była pośrednikiem.
Mówiąc o Eagletonie, wspominaj o Coldrain i Stelli Young.
Bądź gotowa do rozmowy o rozbiórce okrętu,
ale pozwól mu zadawać pytania, by dobrze się czuł.
Hej.
Dasz radę.
Nie stresujesz się, prawda?
Czymś takim?
Nie.
Posłuchaj…
nie byłem w Korei, bo nikogo tam nie miałem,
ale teraz mam ciebie.
Tak.
Masz mnie.
Chcę jako pierwszy ci powiedzieć,
że prezydent rozważa odznaczenie Paik Sanho Medalem Honoru.
I słusznie.
Był Amerykaninem.
Wiesz…
część mnie wierzy,
że on wciąż gdzieś żyje.
Szkoda, że go nie spotkałem.
Prezydent zaprasza.
Hej.
Jesteś naszą jedyną nadzieją.
No to
chyba mamy przerąbane.
„Jedna z lepszych rozmów od lat.
Silna kobieta, która zaprowadziła pokój”.
Widziała pani wyniki sondaży?
Pani kandydatko… znaczy pani ambasador,
mimo zdyskwalifikowania
nadal zajmuje pani pierwsze miejsce w partii
we wszystkich ośmiu sondażach. Pierwsze!
Nie ekscytuj się, Miji.
I pamiętaj. Już nie kandyduję.
Nie dotyczy to tylko partii.
Pani poparcie na tle wszystkich kandydatów
znacznie się poprawiło.
Zgłoszenia przyjmują do przyszłego tygodnia.
Do przyszłego tygodnia.
Może pani być kandydatką niezależną.
Miji, Changhee, ja się nie nadaję.
Wcześniej się zgłosiłam,
żeby odkryć prawdę o śmierci męża,
a nie dlatego, że zasługuję na ten urząd.
No ale…
moim zdaniem
nikt inny nie nadaje się na to stanowisko bardziej niż pani.
Wystarczy tylko słowo,
a odwołam rezerwację na lot do USA.
Ja też nic nie planowałem.
Kolego, nie wtrącaj się.
To moja pani ambasador.
Moja.
Halo?
Lecę do Pekinu.
Pani prezydent.
Wczoraj w nocy dużo myślałam.
O tym, jak ważne dla Półwyspu Koreańskiego
będą kolejne dni, miesiące i lata.
I jak ważną rolę odegra kolejny lider,
który mnie zastąpi.
Uważam, że to powinnaś być ty.
Ktoś, kto rozumie wyzwania tych czasów i ma siłę się z nimi zmierzyć.
Gdy wrócę z Pekinu, chcę odejść z partii i znaleźć sposób,
by ci pomóc.
Chyba nie dam rady.
Dlaczego?
Nadal…
mam złamane serce.
Takiego prezydenta chcę.
Kogoś, kto bardzo cierpiał,
ale ma siłę przetrwać i staje się coraz silniejszy.
Byłaś kandydatką przeciwnej partii,
ale jeśli cię poprę, możemy pokazać wspólny front.
Liderka, która podejmuje się zjednoczenia półwyspu,
powinna się na to zdobyć.
Pomyśl o tym.
Nie z własnej perspektywy,
ale z perspektywy historii.
Miałam sen. Byłam pewną kobietą.
Nie wierzyłam w Boga,
ale w sercu miałam pewien kościół.
Filarami były kości mojego ojca,
ściany pokrywało ciało mojej matki,
a podłogi były zmyte krwią mego męża.
Kościół, w którym posłałam do nieba duszę ukochanego dziecka.
Zanim tu przyszłam,
pogrzebałam miłość na czarnych wzgórzach i zanosiłam modlitwy.
Zabierz mi spokój i obdaruj nim tę ziemię.
A gdy każdy będzie miał go pod dostatkiem,
tak że nie będzie potrzebował więcej,
zwróć mi, proszę, moją utraconą miłość.
Mimo że nie wierzę w Boga, przebaczenie grzechów,
zmartwychwstanie ciała ani życie wieczne,
on na zawsze pozostanie żywy w moim sercu.
W mojej Gwieździe Polarnej.
Seo Munju!
TWOJA WALKA TO NASZA WALKA
DAJESZ NAM WIELKĄ SIŁĘ
Seo Munju!
Dzień dobry.
Nazywam się Seo Munju.
Jestem tu, by ogłosić, że wystartuję
w 22. wyborach na urząd prezydenta Korei Południowej.
Seo Munju!
TEMPEST
Jeśli potrzebujesz wsparcia, dostępna jest pomoc.
Odwiedź Hulu.com/findsupport.
Napisy: Joanna Kuboń