Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Chodź, koncert zaraz się zacznie.
Przystojniaku!
Mam na imię Hero, a to zespół Molotov.
RODEO ROCK
Czekaj.
Wrócimy po krótkiej przerwie.
Sandro Sanderley.
Słucham?
Wyluzuj, to dzieciak.
A ty masz debilną fryzurę, leszczu.
- Co? - Są identyczni.
Słuchaj.
Popatrz na to.
Patrz.
Spójrz na moje włosy. Czy mam modny fryz?
- Śpiewałem „Galopeira”? - Właśnie.
Powinniście śpiewać country.
Wsadź sobie to country w…
Wybrałeś, kochanie?
Mamusia.
Junior ma dziś urodziny i chce nową gitarę.
Stajesz się mężczyzną, prawda, Juninho?
Tamta jest idealna dla początkujących.
Chcę tamtą.
Les Paula? Ale…
Daj spokój.
Nie jesteś na nią gotowy.
- Nie pytałem o zdanie. - Czemu pan tak mówi?
To profesjonalna gitara.
To jak wsadzić świeżo upieczonego kierowcę za stery bolidu Formuły 1.
Może to wyjść nowicjuszowi na dobre.
Zainspiruje go.
Może właśnie oglądamy narodziny gwiazdy rocka.
Widać, że młody lubi wywijać pałeczką…
W sensie przy perkusji. Albo poszarpać struny.
Pansa, pomóż pani
i dokończ sprzedaż Les Paula.
Jasne.
Proszę.
Heródoto, porozmawiajmy u mnie.
- Do mojego gabinetu. - Serio?
Pamiętasz, że to sklep?
To dzieciak, panie Castelo.
Od dawna nie sprzedaliśmy takiej gitary.
Może ukulele? Jest promka.
Powinieneś się cieszyć.
- Taką gitarę miał Jimmy Paige i Slash. - Nie oni ci płacą.
- Potrzebuję tej pracy. - To koniec.
I co?
Nie wiem, jak zapłacę czynsz.
Nie do wiary.
Mam wujka.
- Wujka? - Tak.
Nie wspominałeś o nim.
To chyba kuzyn mamy.
Jego zespół gra na studniówkach.
- Zagadajmy. - Żadnych studniówek.
- Czemu? - Pełno tam pijanych ludzi.
Jeszcze mnie ktoś weźmie za wiesz kogo
i każe śpiewać jego piosenki.
Nie ma mowy.
Dobra.
To skąd weźmiesz na czynsz?
- Gdzie? - Co?
- Gdzie to jest? - Głośniej, nie słyszę.
Gdzie ta studniówka?
I o to chodzi. Pogadam z nim i dam znać.
Co?
Nie idziesz?
Z tobą?
- Tak. - Mam rzucić pracę?
Jesteś dla mnie jak brat.
Ale też muszę zapłacić czynsz.
Z czego rżysz, kmiotku?
Sandro Sanderley i Tânia Folia oficjalnie się rozstali.
Zerwali ze sobą.
Tym razem na dobre, bo to była jej decyzja.
Z pewnych źródeł wiem,
że widziano ją z bardzo słynnym sportowcem.
Gadaj zdrów, plotkarzu.
Za dużo mielesz ozorem.
- Zostań tu, kochanie. - Szefie?
Lubią mówić o tatusiu.
Pijesz whiskey?
Miałeś być na czczo.
Co ja mogę, panie Agnaldo?
Spójrz na to, Naldo.
I co, Sandro? Czy król zawsze będzie królem?
W twoim przypadku każdy krok naprzód tak naprawdę jest krokiem w tył.
Synu, nie słuchaj Chanteclera.
Nie wie, co mówi.
- Rzuciła mnie, bo jestem gruby. - Nie gruby, tylko dobrze zbudowany.
Jesteśmy silnymi facetami.
Zapomnij o tym.
Nowa płyta i trasa sprawią, że wszystko wróci do normy.
A po kolejnej liposukcji
znów staniesz się obiektem westchnień.
Jasne.
Odpocznij, bo jutro o szóstej pobudka.
- O szóstej? - O ósmej musisz być w szpitalu.
Na czczo!
Idź już, łajdaku. Nie będę więcej pił.
Przypominam, że masz ponad 30 lat.
Dlatego wolę Luana.
W tej podróży przez życie
Biegnę i zatrzymać się nie mogę
- Panie Agnaldo? - Wszystko poszło dobrze, pani doktor?
Tak, jeśli się obudzi.
Jak to „jeśli”?
Nie mówił pan, że pił.
Wziął łyczka i zabrałem mu szklankę,
ale chłopaka ciągnie do gorzały.
Co ja teraz zrobię?
- Odwołajmy trasę… - Nie.
Ta informacja nie opuści tego pokoju. To ściśle tajne.
- Prognozy? - Nie wiem.
Może się obudzić dziś albo za rok.
Co robimy, Jaques?
Poczekajmy tydzień.
Jeśli mu się nie polepszy, powiemy prasie, że trafił tu
z zapaleniem wyrostka.
Zapanuje ogólnokrajowe poruszenie. Informacja trafi na nagłówki.
Sprzedaż wzrośnie.
Możemy nakręcić film o jego życiu.
Oczywiście chcemy, żeby wyzdrowiał.
Oczywiście.
Powiadomię prasę.
Oszalałeś, Guina?
Nie pozwolę ci na taką głupotę.
Ten moczymorda może się obudzić.
Nie mów tak o tym chłopaku. Ma trudny okres.
Ja też.
Piję z tobą tę gównianą wódę, którą nam tu serwują.
- Halo? - Wujku?
Carlinho?
Nie, Nelson.
Kto?
Syn Sônii.
- Kogo? - Twojej kuzynki.
- Co tam, Gelson. - Nelson.
Jesteśmy na miejscu.
Mam ważne spotkanie z kolegą. Zacznijcie beze mnie.
- Halo? Wujku? - Rozmawiałeś z wujkiem?
Tak, zaczekaj.
Muszę już iść, wujku.
Też cię kocham.
- Kocha mnie. - Spójrz na to.
Wyglądam jak weselny tort.
Raczej jagodowa babeczka.
- Jesteś wokalistą? - Tak mówią.
Lista utworów.
„Namiętne figo-fago”.
„Taniec małego węża”.
Serio?
A co? Jakiś problem?
Nie.
Niesamowity dobór piosenek. Gratulacje.
Odbiło ci? Co robisz?
Wycieram palce.
Wycierasz palce? Wiesz, co to jest?
Nie.
Tej kurtyny użyto w 1989 roku
podczas niezapomnianej trasy Wanda o nazwie Obscene.
- Czaję. - Jeśli będą plamy, zapłacisz.
- Dobrze. - Ruchy, gnojki.
To było niemiłe.
Dobry wieczór państwu.
Przedstawiamy zespół Top Cat.
Rozchmurz się.
Uśmiech, stary.
Cześć, mówił ci ktoś, że wyglądasz jak Sandro Sanderley?
Ten wieśniak śpiewający country?
Tak!
Wciąż to słyszę.
Możemy sobie zrobić z tobą selfie?
Hasztag „Balety z Sandrem Sanderleyem”.
Już masz swoje groupies!
Zrób mi Wzmacniacza.
- Jasne. - Podwójnego.
- Jesteś jakiś poruszony, Tony. - Teraz rozpęta się piekło.
Z pełną siłą.
Na koniec zagrasz coś Sandra Sanderleya.
Świetnie! Właśnie na to czekałem.
- Wyluzuj, Tony. - Ładnie wygląda.
Co robisz?
To nie sok.
- W porządku? - To pomoże.
Nic mu nie będzie?
Spokojnie.
To lepsze niż energetyk.
Poczekaj dwie minutki.
Taniec małego węża sprawi Że będziesz bujać biodrami
Poruszaj tym grzechotnikiem Ma w sobie jad
Jestem w gotowości na harce Mój karnawał trwa okrągły rok
W domu wymiatam
I to jeszcze jak
Bawił was zespół Top Cat!
Skaczę!
Że co? Nie!
Nie!
Boże, on upadł!
Sól tej ziemi
O w mordę!
Dzwońcie po straż!
Nie!
Pali się!
Kurtyna!
Cholera, stary. Pożar?
Niezły bajzel zrobiliście.
Kurtyna miała wartość sentymentalną.
- Była częścią trasy Wanda. - Spokojnie.
Kupię inną.
- Wujku… - Bez wujkowania.
- Nie mam siostrzeńca w twoim wieku. - Scena była mokra.
- Poślizgnąłem się. - I upadł.
- O rany. - Potem ogień…
Ale…
Boże!
Cicho. Czekajcie.
Odbierz, Agnaldo.
Guina.
Przyjeżdżaj do klubu.
Szybko.
- Co robisz? - Zgrywam jednego z tych pozerów.
Nie baw się tym, Pansa.
Stresuję się.
Nie ruszaj sprzętu, kretynie.
Kurtyna… Zostaw!
- Jest! Agnaldo! - Co się stało?
- Dobrze cię widzieć. - Zamknij oczy.
- Zamknąłem. - Zaufaj mi.
Ty, zwiąż włosy i podejdź.
- Pomóż mu, Gilson. - Nelson.
Chłopak leży w szpitalu pod aparaturą.
Nie ma szans…
- Sandro! Mój ty… - Spokojnie.
- To nie on. - Co jest?
Ale może być nim.
- Mam na imię Hero. - Przecież…
Gdyby ściąć włosy,
zasłonić te bazgroły na całym ciele
i bliznę na czole…
Wygląda zupełnie jak Sandro.
Nasz zbawiciel!
O czym ty gadasz?
Wysłuchaj mojej oferty, bo taka trafia się raz na milion.
Co powiesz na trasę koncertową po Brazylii w zastępstwie Sandra Sanderleya?
Słyszałeś to, Pansa?
Chyba się przesłyszałem.
Chcesz, żebym śpiewał i udawał Sandra?
Nie będziesz śpiewał. Polecimy z playbacku.
Country? Lubię rock and rolla.
Co wy robicie?
Dwóch dorosłych brodaczy zgrywa klaunów. Coś strasznego.
Dziękuję za ofertę nie do odrzucenia,
ale musimy lecieć.
Jesteśmy zajęci.
Zawożę babcię na judo.
- Narka. - Zaraz.
Co robicie?
Nigdzie nie pójdziecie.
Po co ten pośpiech? Nie wychodźcie.
Tony, drzwi. Nikt nie wchodzi ani nie wychodzi.
Nie możecie nas tu zamknąć.
- Znam swoje prawa. - Spokojnie.
Pomożemy ci.
To, co zrobiłeś, nie spodobało się ludziom z klubu.
Spójrz na Tony’ego. Był przywiązany do tej kurtyny.
Zobacz, co zrobiłeś. Jaka jest wartość szkód?
- Co najmniej 40 000. - Żartujesz.
Góra 10 000.
No to przelej mi dziesięć patyków i jesteśmy kwita.
Puść mu przelew, Pansa.
- Co? - Zrób przelew.
- Nie mam tyle. - No i?
- Bateria w telefonie mi padła. - Mnie też. Ta technologia.
I po co ściemniacie? Jesteście spłukani.
Słuchaj.
Podbijam ofertę.
Obiecuję,
że po tej trasie osobiście wydam twój solowy album.
I co ty na to?
Może nie wyraziłem się jasno.
„Bla, bla, bla, panie władzo, spałem na ławce…”
Jestem rockandrollowcem. Lubię ciężkiego rocka.
Znowu to robisz? Skończ z tymi rogami.
Chodź, pogadamy.
- Posłuchaj głosu rozsądku. - Czekajcie.
Odbiło ci?
To nasza szansa na nagranie płyty.
A może przez następne dziesięć lat chcesz grać na studniówkach,
żeby spłacić dzisiejsze długi?
Muszę pomyśleć.
Nad czym? Oszalałeś?
Uderzyłeś się w głowę? Jestem spłukany.
- Ty też! - Co za gość. Moja krew.
Zgoda.
Wygrałeś, Pansa.
Pod warunkiem,
że zmienimy country w ostrego rock and rolla.
Zróbmy to.
Porozmawia z wami.
No więc…
doszliśmy do porozumienia.
Zgadzam się, ale mam warunek.
Pansa musi być w zespole.
- Grasz na czymś? - Na bębnach.
- Zgoda. - Jestem dumny z siostrzeńca.
- Jak mi na imię? - Gelson.
- Nelson. - Pansa.
A ja jestem Hero.
Od teraz masz na imię Sandro.
Po metamorfozie i fryzjerze…
Nikt nie tknie moich włosów.
Nie bądź dzieckiem. Odrosną.
- Ty też je zetniesz. - Co?
I co ty na to, metalowcu?
- Nieźle, co? - Ujdzie.
Dzięki, brachu.
Jarbas!
Nie muszę przypominać, że wszystko, co słyszysz, jest poufne.
- Wiem. - Gęba na kłódkę.
Zapewniam, że nic nie powiem.
Dobrze.
Witaj w nowym domu.
Jezu.
Zalatuje tandetą.
Nie mów tak.
Pani Cida! Jak się pani miewa?
Wszystko dobrze?
Odebrałem go z balu przebierańców.
Przebrał się za bezdomnego.
- Włóczęgę. - Co?
- Jest zombie z Walking Dead. - Walking Dead?
Pańska whisky, szefie.
Dzięki, ale nie piję.
Poproszę sok pomarańczowy.
I mów mi Hero.
Sandro!
To znaczy Sandro! Tak mam na imię.
Znasz mnie.
Mieszkam tu.
- Pracujesz tu… - Dziesięć lat.
Znosisz Sandra od dziesięciu lat?
- Przytul mnie. - Jest pijany.
- Gratuluję. - Nawalił się. Pójdzie pod prysznic.
Założę twój fanklub, Cida!
Jestem jej fanem.
Błagam cię, zachowuj się. Chcesz wszystko zniszczyć na starcie?
Sandro Sanderley nigdy nie odmówiłby whisky,
a już na pewno nie ściskałby Cidy.
Nic nie poradzę. Nie piję.
Powiedz prawdę.
Co się stało z Sandrem?
Jest na wycieczce.
W trakcie trasy koncertowej?
To wczasy z medytacją.
Bardzo przeżył rozstanie z Tânią Folią.
Nie czytasz wiadomości?
Plotkarskich nie.
To Tânia Folia.
Nauczę cię, jak radzić sobie z fanami.
Dlaczego?
Bo zjedzą cię żywcem.
Szef przyszedł.
Spójrz.
Jest bezdomny?
Trochę szacunku. Jestem metalem.
Którego trochę zżarła rdza.
Co z tatuażami?
Makijaż je zakryje. Jest wodoodporny.
Gratulacje, Agnaldo.
To prawie cud.
Miło mi, jestem Jaques.
Jaques Barreto? Z Partenon Records?
We własnej osobie.
Wysłałem ci demo zespołu Molotov.
Słuchałeś?
Nie jesteśmy na ty.
Odniesiesz sukces jako Sandro.
Musimy wiedzieć tylko jedno.
Jeden, dwa, trzy.
Jesteś moim pierniczkiem Moim niebiańskim boczkiem
Kandyzowanym jabłuszkiem
Dobra.
Umiesz śpiewać, ale jest problem.
Nabijasz się z piosenki.
Ja?
Skąd, nigdy bym tego nie zrobił.
Nie jesteśmy idiotami.
Możesz nie lubić tego gatunku,
ale nikt bez powodu nie sprzeda 50 milionów płyt.
Zacznij szanować tę publikę.
Wierzę w twój talent, ale muszę wiedzieć, że zachowasz się jak zawodowiec.
Jasne? Aż do koncertu będziesz co dzień ćwiczył z zespołem.
Dobrze.
Co z kontraktem? I umową o zachowaniu poufności?
Załatwione.
A co z moją płytą?
Obiecałem mu.
Ty pokryjesz koszty.
Wydamy ją, gdy skończy się nasz trzymiesięczny kontrakt.
Nikt nie wspominał o trzech miesiącach.
- To żart? - Udanej trasy.
Synu.
Taki już jest.
Ale ostatecznie dał nam zielone światło.
O płytę się nie martw. Dotrzymuję słowa.
Zawsze chciałem wejść do takiego studia.
A gdy w końcu miałem okazję…
Sam nie wiem.
Inaczej to sobie wyobrażałem.
Zawsze tak jest.
Opowiem ci coś.
Gdy ja i Val, czyli Genival,
byliśmy w twoim wieku,
produkowaliśmy tandetną muzykę.
Różne wersje Wanda i Reginy Vaoste.
Pewnego dnia w miejscowym barze
wpadliśmy na cherlawego chłopaka
z drżącym głosem.
Nie mogłem wyrzucić z głowy jego piosenki.
Jakiś głos podpowiadał mi:
„Agnaldo, nie strać tego klejnotu. Wykorzystaj okazję”.
W efekcie country zyskało popularność,
a chłopak z drżącym głosem,
którego tak nienawidzisz,
stał się fenomenem.
Chcę ci powiedzieć,
że takie okazje
nie trafiają się dwa razy.
Rozumiesz?
Piękne miejsce.
Gotowy na chwilową zmianę?
Będzie dobrze.
Agnaldo, zużyłem cały lubrykant Sandra, żeby wcisnąć się w te portki.
Dasz czadu w trasie.
- Po co mu tego tyle? - Innym razem ci opowiem.
Nie wierzę!
Co oni ci zrobili, Pansa?
W tych ciuchach wyglądasz jak rasowy muzyk country.
Uroczo.
Jesteś mi coś winien.
I to nie jedno, Pançola.
Czemu się śmiejesz?
Farbowałeś włosy?
Tak. Wyglądam jak Lucas Luto.
- Lufus. - Lupo.
Jak Lucas Bezwstydny.
Jedziemy, bo się spóźnimy.
Naprawdę masz na imię Jarbas?
Nie, Cláudio.
Ale wciąż mnie pan tak nazywał dla żartu i się przyjęło.
Przynajmniej Jarbas ma pracę.
Panie Sandro.
Mogę puścić coś na rozluźnienie?
Jasne.
Czekaj, kowboju.
O czymś zapomniałeś.
Czyż nie jest piękna?
Na niej Sandro tworzy wszystkie te wspaniałe piosenki.
Są świetne.
Podoba mi się.
Trzeba jej dać imię.
Lurdinha. Dla przyjaciół Lulu.
- Lurdinha! To imię jest takie… - Urocze! Tak ma na imię moja ciotka.
- Urocze. - Właśnie.
- Ciotka Lurdes. - Sprzedaje jedzenie w Bixiga.
W drogę!
Nova Esperança, nadjeżdżamy!
- Przygotuj się, Magaiver. - Już.
- Co to za smutna mina? - Innej nie mam, tato.
Kochanie, obiecałaś.
Przecież wiesz, że się staram.
Stary, ale mamy komitet powitalny.
Jedź z zespołem do hotelu.
Ja popilnuję tych dwóch na farmie.
Ty będziesz sobie używał życia,
a ja posiedzę z hołotą w obskurnym hotelu.
I bez szaleństw z minibarem.
Weźmiesz to?
Pamiętaj, kowboju.
To burmistrz Bento, jego żona Matilde i córka Lulli.
Musisz coś wiedzieć o Lulli.
Sandro, przyjacielu!
Burmistrz Bento.
Czemu tak oficjalnie?
Wystarczy Bento.
Dziękuję. Jak leci?
- Sandro! - Co u was?
Jezu, a co to?
Nadal ciasteczko z ciebie.
Nie tak szybko.
Jak sprawy, panie Bento? Co u was?
Jesteście tu, więc od razu lepiej.
Tęskniłem za wami.
Mam niespodziankę.
Witamy pana w imieniu miasta Nova Esperança.
To takie urocze, Lulli. Dziękuję.
Żartowniś.
Panie burmistrzu!
Są jak rozjuszone stado! Chodźcie.
- Szybko, burmistrzu. - Do auta.
- To nie jest zabawne. - Wpuść ją.
To nie było śmieszne.
Kim jesteś?
Tato, ja wysiadam.
Przestań już. Nie widzisz, że żartuje?
Próbuję przełamać lody.
Niedawno wróciła z Anglii. Nie jesteśmy na jej poziomie.
Mówi tylko „cześć”. Jest nie do poznania.
A ten z tyłu to kto?
- Ja? - Tak, ten duży.
To nowy perkusista Sandra.
- Nelson. - Pansa.
- To w końcu jak? - Nazywaj mnie, jak chcesz.
Miło mi. Jestem Matilde.
Burmistrz ma śliczne córki, prawda?
Słyszałeś, tatku?
Trochę szacunku.
Podrywa mnie.
Pięknie tutaj.
Tak zielono. Parnasistowsko.
Jakbyś był tu pierwszy raz.
Trochę czasu minęło, Matilde.
Wariat.
Niech to szlag.
- W porządku? - Brak zasięgu.
Rozładuj auto.
Panie burmistrzu, zajmę się spotkaniem w ratuszu.
Dobrze.
- Porozmawiamy później. - Jasne.
Chodźcie.
Witamy.
Nie ma takich luksusów jak u ciebie, ale czuj się jak w domu.
Dzięki, Bento.
Rozgośćcie się.
Zajmę się obiadem. Coś już przygotowałam, Sandro.
Sarravulho, które smakuje…
No proszę, Matilde.
Zrobiła sarravulho. Uwielbiasz to danie.
O tak. Coś pysznego.
Powiem szczerze, że marzyłem o flądrze.
To twoja specjalność.
Flądry tu akurat nie brakuje.
Przestań, skarbie.
Sami widzicie.
Nie ma nic lepszego niż dobra rybka.
Prawda, Sandro?
Tak.
Tatko coś o tym wie.
Oj wiem!
O ile też się załapię.
To będzie długi dzień.
Co to za potrawa?
Nie mam pojęcia.
Czemu ona tak mnie traktuje?
Gdy byliście młodsi, coś was łączyło.
Prawie zostaliście parą.
- Serio? - Ale teraz cię nienawidzi.
Poważnie?
- Tak. - Dlaczego?
- Cześć! - Oto i on.
Jemy?
- Jasne. - Zjedzmy.
Dolać ci, Agnaldo?
Nie, dziękuję. Odechciało mi się na widok pijącego Pansy.
Ja poproszę. Doleje mi burmistrz?
Na pewno nie chcesz, Sandro?
- To do ciebie niepodobne. - Na pewno jest pyszna.
Mogę powąchać?
Pięknie pachnie, ale robię sobie detoks.
- Co? - Detoks.
Oczyszcza organizm.
Bzdura, to tylko jeden kieliszek. Nie ma w tym toksyn.
- Czuję się trochę wzdęty. - Dla mnie wyglądasz idealnie.
- Dzięki. - Seksownie.
To coś znacznie lepszego.
Nalegam.
Musisz spróbować.
- Pycha. - Musisz.
Bento, jak idą prace nad koncertem i teledyskiem?
- Wypij. - Wściekną się.
Lulli od powrotu z Londynu zajmuje się produkcją.
Nieźle. Byłaś w Londynie?
Skoro Lulli dba o koncert i teledysk, sukces gwarantowany.
Jutro na farmę przyjedzie Isabela Falcão.
Ta kobieta ma gorące…
Przestań, Pansa.
Zasługuje na gorące brawa. Pracuje bez wytchnienia.
- Jest jej fanem. - To prawda.
Ja również.
- Tak? - Uwielbiam ją.
To najwybitniejsza brazylijska modelka.
I odwiedzi moją farmę. Niesamowite.
Twoją?
O ile pamiętam, dziadek zapisał ją mojej mamie, a ona mnie.
- Boże. - Widzisz, tatku?
Skarbie.
Pansa, pijesz też za Sandra? Jesteś jak studnia bez dna.
Mało ci?
Koncert jest dziś o 21.00, po kolacji.
Jutro z samego rana jedziemy do Pantanalu.
O szóstej? Czy to dla ciebie za wcześnie?
Dla mnie?
Idealnie.
Nie pijesz, wcześnie wstajesz.
Do kościoła też chodzisz?
Amen.
To zależy.
- Jeśli pójdziesz, to ja też. - No proszę.
Proszę, proszę.
Ostra z niej babka.
- Wypij, nalegam. - Nie.
Proszę, musisz.
- Pij. - Zrób to.
Wypij.
Ładnie pachnie.
Z owocu piqui. Zasmakuje ci.
No to piję.
Dobre, co?
No to jeszcze jednego.
Przestań, tatku.
Zawsze
Gdy myślę o tobie
Dobrze jeździsz. Piękny koń.
- Nie masz co robić? - Ładnie na nim wyglądasz.
Co to za maniery?
Wy dwoje…
Czemu się tak wścieka? Tylko pochwaliłem konia.
Wiesz, że kocha tego ogiera. Nie będzie ci wiecznie za niego dziękować.
No tak.
Dałem go jej. Zapomniałem.
- Nienawidzi mnie, co? - Sandro.
Nie jest mi łatwo.
Lubię cię, ale jestem jej ojcem.
Jako mężczyzna cię rozumiem. Otacza cię tyle kobiet.
Ale spałeś z jej przyjaciółkami.
Zmieniłeś się.
Jakbyś był inną osobą.
Panie Bento, myśli pan, że chciałaby poznać tę inną osobę?
Nie, musimy obniżyć tonację, jest trochę zachrypnięty.
Spróbujmy.
Tak lepiej, ma alergię. Będzie kichał.
Jak się bawisz, Pansa?
- Wszystko pierwsza klasa. - Ale wybór.
- Jest woda smakowa. - Genival!
Jak leci? Dotarłeś?
- To ma być „na czas”? - Był problem.
Chryste.
Piękniejszych nie ma nawet w moich stronach.
Co najwyżej równie piękne.
Jestem Genival, kierownik sceny. Miło mi.
- Wystarczy. - Miło mi.
Dobry wieczór.
Jacques, nie spodziewałem się dziś ciebie.
Za nic nie opuściłbym koncertu.
W końcu stawka jest ogromna. Prawda, Sandro?
Zgadza się.
- Dziesięć minut. - Chwileczkę.
Chcę podziękować wszystkim tu obecnym.
Bez was nie byłoby tej trasy.
Z całego serca wam dziękuję.
Pierwszy raz widzę, że komuś dziękuje.
Jest w fazie zen.
Zapomniałem o czymś ważnym.
Przestawiam naszą drogą i urzekającą producentkę.
Oklaski dla niej.
Ona tu rządzi.
Brawo, Lulli! Co za wojowniczka.
Tylko nie próbujcie jej podrywać.
Za wysokie progi, jasne?
Dla ciebie też.
Panowie, dajcie znać, jeśli czegoś potrzebujecie.
Czegokolwiek.
Dzięki.
Damy dziś czadu,
bo to noc rock and rolla.
Czekaj.
Oczywiście chodziło mi o country.
Niech żyje muzyka country. Wszyscy mają wyglądać świetnie.
Mówiłeś, że między nim a córką burmistrza wszystko skończone.
Bo tak jest.
Lulli nienawidzi Sandra.
Tylko że to nie Sandro.
Ma zadanie do wykonania.
Nic ma go nie rozpraszać.
Idę do strefy VIP.
Z Bogiem. Wszystko będzie dobrze, Barreto.
I co, kowboju?
- Gotowy? - Chodźmy.
Zapewniam, że burmistrz osobiście dopilnuje,
aby spełniono pańskie wymagania.
Lulli, moja droga!
Proszę zobaczyć, kto tu jest.
- Kochanie. - Cześć, tato.
Wygląda to pięknie.
- Fajnie? - Bardzo nowocześnie.
Gratuluję. Mistrzostwo!
Wszystko gotowe, młody?
Tak myślę.
Spokojnie.
Szaleją za Sandrem. Znaczy za tobą.
Moją największą widownią była ta studniówka.
Nie myśl o tym.
Zwłaszcza że chcemy innego zakończenia.
Znasz modlitwę muzyka?
Nauczę cię. Daj ręce.
Zamknij oczy i powtarzaj w myślach.
„Ojcze Niebieski, pozwól, by dźwięki, które dziś tu rozbrzmią,
uspokoiły tych, którym brak spokoju,
uleczyły chorych i podniosły na duchu przygnębionych.
Niech lśnią niczym gwiazdy
i będą gładkie jak jedwab.
Tak nam dopomóż.
Amen”.
Amen.
Dobrze. A teraz idź.
Zrób to, co robisz najlepiej.
Mieszkańcy Nova Esperança,
ogromne brawa
dla największego piosenkarza country,
Sandra Sanderleya!
Co się dzieje?
Nie wiem.
- Dalej, Sandro. - Guina?
Musi się wczuć. Wszystko gra.
Mieszkańcy Nova Esperança.
Chciałem powiedzieć…
- Sandro! - Jesteś cudowny!
Że to najlepszy koncert w moim życiu.:
Kocham was.
Dziękuję.
Podziękowania dla burmistrza Bento Loreto,
cudownych kobiet z Nova Esperança,
a przede wszystkim Lulli, naszej utalentowanej producentki.
Im bardziej się złości, tym jest piękniejsza.
Wychodzę. Na razie, Agnaldo.
Dobranoc, dziękuję bardzo!
Co robisz?
Nie!
Boże!
Jezusie, Maryjo i Józefie.
Co za koncert, Pansa.
- O stary! - Zawsze chciałem mieć fanów.
Tak naprawdę to fani Sandra.
Tak, ale…
Robią zdjęcie.
Już.
- Możemy też? - Chcecie?
A, z nim?
Przepraszam.
- Też do niego. - Mogę fotkę?
Stanę tutaj.
- Jest tam. - Nie, z tobą.
Chcesz ze mną zdjęcie?
Powaga?
Złap go mocno.
Dziękuję.
Gratulacje. Świetny koncert.
Mówiłem, że dam radę.
Isabeli nie muszę ci przedstawiać.
- Miło mi. - Mądrala.
No tak, my już…
I to wiele razy.
Jak leci, Isabelo?
Jestem fanem twoich sesji.
Nie musi teraz o tym słuchać, Pansa.
Czeka na nas helikopter.
Lecimy na najlepsze afterparty w Sao Paolo i zabieramy cię ze sobą.
Rano wcześnie wstaję.
Muszę iść.
Muszę dopracować z Lulli parę rzeczy związanych z teledyskiem.
No to zróbmy chociaż zdjęcie.
Strzel im fotkę.
- Stańcie bliżej. - Świetnie.
- Jesteś jeszcze seksowniejszy. - Tak myślisz?
Dużo bardziej.
Dobrze. Z bliska.
Chodź tu.
Pocałunek. Zbliżenie na nich.
Możemy teraz tu?
Nie można zostawić pięknej kobiety.
Nie ma mowy.
Naprawdę mi przykro, ale muszę uciekać.
Mamy kontrakt.
Przykro mi, Jaques.
Co mówiłeś, wujku?
- Jak się pan ma? - To był twój najlepszy koncert.
Dziękuję.
Powiem ci, Sandro, że koncert był bajeczny.
- Widzieliście Lulli? - Wyszła. Była zmęczona.
Magaiver ją odwiózł.
Zanim pójdę spać, muszę z nią pogadać. Jutro jedziemy na wycieczkę…
Na Boga, synu,
przyjmij zaproszenie burmistrza.
Zostań.
Naprawdę muszę iść.
Przepraszam, panie burmistrzu, Matilde.
Muszę tylko o coś dopytać.
Przepraszam, że przeszkadzam.
Zaproszony jest cały zespół i moja ekipa?
Ilu was będzie?
Dziesięciu, może piętnastu.
Głosują tutaj?
Nie wiem. Idziemy jeść do burmistrza!
Mogę?
- Co? - Mogę się dosiąść?
Jasne.
Dziękuję.
Nie lubisz mnie, co?
Kogo zgrywasz?
„Dziękuję, nie piję.
Jestem dla wszystkich miły”.
A zagrywka na koniec koncertu była śmieszna.
Zaczekaj, Lulli.
Spójrz na mnie.
Wiem, że San…
Wiem, że schrzaniłem.
- Zmieniłem się. - Spałeś z moją przyjaciółką.
Tak to nazywasz?
- Wiesz… - Stałam się pośmiewiskiem.
Nie mogłam wyjść na zewnątrz.
Wtedy zrozumiałam, jakie kobiety lubisz.
Takie jak Tânia Folia, prawda?
Nie jestem w twoim typie.
Ani ty w moim.
Sukin…
Jest.
- Co tam, kowboju? - Dzięki za ostrzeżenie.
Próbowałem ci powiedzieć, ale nie było okazji.
Teraz wiesz.
Cieszysz się na wyjazd do Pantanalu?
Co to za pytanie, Pansa?
Ignoruj go.
Robi się taki, gdy nie dostaje tego, co chce.
Wsiadaj. Dziś ja prowadzę.
Burmistrz jest już na miejscu.
Trzymaj się, kowboju.
Gdzie mój pas?
AQUIDAUANA W STANIE MATO GROSSO DO SUL
- Zaraz będziemy. - Robi mi się…
Są.
- Gotowy? - Tak.
Przepraszam.
Sandro!
Ależ się zmienił.
Wspólny uścisk!
Zdrada dała mu w kość.
Wydaje się milszy.
Wystarczyło, że ktoś go zdradził.
Ruszajmy.
Uważaj.
…opuść na początku teledysku.
Na koniec użyjemy drona i polecimy do tyłu.
- Będzie super. - Jak tam gwiazda?
- Jak leci? - W porządku, Peixe?
- Cześć. - Co tam, Agnaldo?
Jak przygotowania do klipu?
- Nie mamy modelki. - Jak to?
Isabela Falcão imprezowała w Sao Paolo.
Spóźniła się na lot.
Nie do wiary.
Przez burzę zamknęli lotnisko w Campo Grande.
Zacznijmy zdjęcia, żeby zdążyć przed burzą.
Jak mamy kręcić bez modelki?
Czekajcie. Nie musicie błagać, panowie.
Jeśli chcecie, wystąpię.
Szukamy kogoś innego, Matilde.
- Agnaldo. - Co?
Zabawne. Teraz mamy Michela Teló w zespole.
Warto spróbować.
- W jego klipie? W życiu. - Chwila.
Dobry teledysk potrzebuje pięknej kobiety,
która jeździ konno,
oraz uroku, który masz, o czym dobrze wiesz.
Masz go dużo więcej niż Isabela.
Skarbie, wystąp w teledysku.
Turystyka regionu się rozwinie.
Co jest, Lulli? Boisz się?
Czego?
Co masz do stracenia? Zaryzykuj.
- Mam zaryzykować? - Tak.
Mówi to gość, który od 20 lat śpiewa ciągle te same utwory.
Prawda?
Proponuję zakład.
Zakład?
Wybierz dowolną piosenkę.
Jeśli dobrze ją zagram, wystąpisz w moim teledysku.
Dowolną?
Tak.
A jeśli przegrasz?
Wpuścisz to do sieci i zostanę memem.
To kiepski pomysł, Sandro.
Bez obaw.
Może ta?
Niech mnie.
Pansa, chodź tu. Znasz ten zespół?
Pokaż.
- Stepe… - Pierwsze słyszę.
Stepe dwolf.
To będzie dobre.
Podaj Lurdinhę, Agnaldo.
Dasz mi tekst?
Jasne.
- Dobra. - Proszę.
Przygotuj się. Nagram to.
Akcja!
Dajesz.
Dobry jest, prawda, tatku?
- Ostre country. - Bardzo ostre.
Dawaj!
Tańcz, Bento!
Tańcz.
Musisz wystąpić w tym klipie
Musisz, musisz
Śpiewam country, ale umiem grać rock 'n' rolla.
Zrób makijaż do teledysku.
- To było coś. - Niesamowite.
- Nieźle. - Wie o tym.
Przynieś mi wodę, Pansa.
- Jasne. - Cudownie.
Trochę tatuaży i będziesz gwiazdą rocka.
- Racja. - I długie włosy.
Zagraj jeszcze raz.
A to znacie?
Te spodnie muszą być takie ciasne?
Tak, dobrze wpływają na sprzedaż biletów.
Zaufaj mi. Pójdę zapytać Lulli, czy to założy.
Śmiało.
Podaj kapelusz.
Proszę, Sandruniu.
Zrób rogi metalowców.
Nabijasz się ze mnie?
Dlaczego?
Nie kumam.
Wiesz, że o tym marzyłem.
Nagrywamy mój teledysk.
- Powinieneś się cieszyć. - Twój?
Gdy będziesz nagrywał swój teledysk,
będę w siódmym niebie.
To teledysk Sandra Sanderleya.
To praca.
Zapomniałeś?
Nie.
Nie pozwolisz mi zapomnieć.
Wiesz co? Zazdrościsz mi.
Mówisz poważnie?
Nikt nie wspiera cię tak jak ja.
Zawsze byłem przy tobie.
Kto wstawiał się za tobą, gdy biłeś się ze starszymi dzieciakami?
Kto cię pocieszał, gdy nie miałeś nikogo?
No kto?
Ty.
Jestem tu.
Znowu.
Rzuciłem pracę, poprosiłem o pomoc wujka, który mnie nie pamięta,
ściąłem nawet włosy. Dla ciebie.
Wiem.
A ty posyłasz mnie po wodę, kapelusz. Co jest grane, stary?
Czemu to robisz?
- Nie zrozumiałeś, Pansa. - Nie?
Traktujesz mnie jak służącego, a nim nie jestem.
Jestem twoim najlepszym kumplem. Twoim bratem.
Spójrz w lustro.
Gdzie Hero?
Gdzie mój brat?
Daj znać, gdy go znajdziesz.
Dupek.
Mówiłam, że tego nie zrobię.
- Ale, Lulli… - Nie ma mowy.
Seksowne stroje się sprzedają.
Jakie znowu „seksowne stroje”?
Niczego głupszego nie założę.
Agnaldo, kręćmy tam.
- Zaraz. - Chodź ze mną.
Wyglądasz pięknie, Lulli.
Proszę.
Wyglądasz…
- Wiem, śmiesznie. - Pięknie.
Przepięknie.
Zapłacisz mi za to.
Idź już.
Cisza na planie. Akcja!
Lulli, idź do przodu.
Złap ją za bok.
Teraz za drugi.
Nie zrobiłem zbliżenia.
Wezmę flarę.
Dobrze. Teraz kontakt wzrokowy. Co za chemia.
Spójrz mu w oczy.
Cięcie! Alê!
Makijaż. I przyprowadźcie konia.
Chodź ze mną, Sandro.
Spróbujemy wszystkiego.
Będzie pocałunek?
Byłoby super.
To świetny pomysł, ale Lulli jest trochę…
Sandro, spróbuj pocałunku.
Nie chodzi o to, że chcę.
To romantyczny teledysk. Ma sens.
Dajcie światło. Deszcz zostawi ślady na obiektywie.
Sandro, wsiadaj na konia, póki nie pada.
- Na konia? - No już.
Świetnie. Dźwięk!
Tędy.
O rany!
Chwila, bo spadłem. Koniku…
- Cięcie! - W prawo.
Musisz lepiej opanować manewry.
Chcesz wiedzieć, czym jest doskonałość?
Zapomniałeś własnego tekstu?
Mam tyle hitów, że zapominam.
- Kręcimy. - Proszę o ciszę.
Chcesz wiedzieć, czym jest doskonałość?
Jesteś idealna taka, jaka jesteś
Cięcie!
Sandro, z góry, ale tym razem na nią nie patrz.
Jeszcze raz. Puśćcie muzykę.
Bawią mnie te szalone panie
Na widok odbicia pytają same siebie Czy są chude, czy grube
Tak robią kobiety
Pięknie ci w różu i szarości
Kolor nie ma znaczenia
W kapciach, sukience czy piżamie Jesteś moją miłością
Jeśli pytasz Na ile cię oceniam
W skali od zera do dziesięciu
Daję ci sto
Nie znałam angielskiego, gdy jechałam do Londynu.
Ja umiem się przywitać i podziękować.
- Cześć. - Dziękuję.
Fabi, oczyść nam plan. Dziękuję.
Niedługo zacznie padać. To się musi udać.
Dubli nie będzie.
Sandro, rozmawialiśmy o tej scenie.
Zaczynamy.
- Kamera. - Kręcimy.
- Dźwięk. - Jest.
Akcja.
Dobrze. Intymność.
Patrzcie sobie w oczy.
Dobrze, Lulli. Nawiąż więź.
Pięknie ci w różu i szarości Kolor nie ma znaczenia
W kapciach, sukience czy piżamie Jesteś moją miłością
Jeśli pytasz
Idealna chwila na pocałunek.
Na ile cię oceniam
W skali od zera do dziesięciu
To na sto
Jak mógłbym spojrzeć na inną Skoro miałem ciebie?
W skali od zera do dziesięciu
Jacques mnie zabije.
Jesteś bez wad Nie mogę żyć bez ciebie
W skali od zera do dziesięciu
Daję ci sto
Jak mógłbym spojrzeć na inną Skoro miałem ciebie?
W skali od zera do dziesięciu
Jak w kinie. Spójrz.
Jesteś bez wad Nie mogę żyć bez
Ciebie
Pada.
Cięcie. Przykryjcie kamerę.
W porządku, Sandro?
Nagranie, na którym grasz rock and rolla, podbija internet.
Dobrze, że to nagraliśmy.
Brawo, synu!
Święty Piotrze, dopomóż.
Za trzy dni jadę do Jaguariúny,
a on musi być tam wcześniej, żeby udzielić wywiadów.
Możesz to odwołać.
Bilety wyprzedane.
Nawet jeśli pogoda się poprawi, droga jest zalana.
Nie odlecicie.
Most się zawalił. Nawet terenówka nie przejedzie.
A konno?
Jeśli nie znasz drogi do miasta, zjedzą cię aligatory.
Chyba że pojedzie ze mną ktoś, kto ją zna.
Przechodzicie dziś samych siebie.
„Lulli, wystąp w klipie. Lulli, jedź konno”.
Ale w porządku.
Zrobię wszystko za sprawne Wi-Fi.
Muszę pracować.
Przygotujmy się.
Ruszymy, gdy przestanie padać.
O rany.
Z Bogiem, tato.
Z Bogiem.
Uważajcie w nocy.
Panie Bento, pani Matilde, przepraszam za problemy.
- Dziękuję. - Nie ma sprawy.
To była przyjemność. Zapraszam ponownie. Zawsze jesteś mile widziany.
Jedziesz z nami?
Nie.
Nie martw się.
Gdy ruszą loty, zabiorę Pansę.
- Pa, skarbie. - Pa.
To najpiękniejsze miejsce na świecie.
Co to było?
Nie ma tu aligatorów?
Jest ich mnóstwo.
Uwielbiają mięso z kowboja.
Co zaszło między tobą a Nelsonem?
Nawaliłem.
Nie wkurza go ta ksywka?
- Dlaczego? - Chodzi o tuszę?
Nie.
A o co?
W szóstej klasie czytaliśmy Don Kichota.
Uwielbiałem postać Sancho Pansy.
Wiedział, że Don Kichot ma nierówno pod sufitem,
ale trwał u jego boku.
Nelson też jest lojalny.
A ty wobec niego?
Jedźmy. Musimy dotrzeć do schronienia.
Wiśta!
Uwielbiam to miejsce.
Mógłbyś?
Oczywiście.
Będziesz spał w ubraniu?
Nie mam nic na zmianę.
Nie chcesz zdjąć koszuli w obecności kobiety?
W sumie mam inne rzeczy, ale założę je jutro.
Mogliśmy zabrać prowiant.
Umieram z głodu.
Dziękuję.
Dlaczego Lulli?
Czemu pytasz? Nigdy cię to nie interesowało.
Nabijasz się ze mnie?
Nie, słowo.
Znasz aktorkę Lucinhę Lins?
Mama była jej wielką fanką.
Tata stwierdził, że ją przypominam.
Blond włosy.
Więc nazwali mnie Lulli.
Brakuje ci jej?
Lucinhy czy mamy?
Byłam bardzo mała, gdy umarła.
Tęsknię.
Brakuje mi czasu,
którego nie miałyśmy.
Moja uczyła gry na fortepianie.
Miała niedosłyszącego ucznia.
Zapytałem ją kiedyś,
jak uczy muzyki kogoś, kto nie słyszy.
Położyła moją rękę
na swojej klatce…
i zapytała, co czuję.
Odparłem: „Twoje serce”.
Ona na to: „Właśnie tak”.
Wiesz, jak jest w migowym „kocham cię”?
To ostatnie, co mi powiedziała.
Zanim…
Położymy się spać? Obiecuję, że nie gryzę.
Kto by pomyślał.
Panna Lucinha Lins
flirtuje ze mną w taką noc w Pantanalu.
Gadasz głupoty.
Dzień dobry.
Tutaj.
Nikt nie zdradza Sandra.
- Tânia. - Tânia?
Jestem Renata, ale możesz mi mówić Tânia.
Ale ekstra. Spójrz na Tânię.
Ale słodziak.
Dwa teledyski, Rosa.
W pierwszym Sandro gra rocka, w drugim całuje Isabelę Falcão.
To ma dziś trafić do prasy, Roso. I to szybciutko.
Tak, Roso?
Ze szpitala?
Co?
- Nie ma tu gdzieś mniej aligatorów? - W Pantanalu? Nie bardzo.
Czemu tak się nam przyglądają?
Pewnie to twoi fani.
Co to za blizna?
- Miałam pytać wcześniej. - No cóż…
- Po bójce w szkole. - Nie pamiętam tego.
Czemu się biłeś?
Dręczono mnie.
Harrison Ford ma podobną bliznę.
- Harrison Ford. - Jest seksowna.
Tak myślisz?
Nie chodzi o to, że się boję.
- Oczywiście. - To nie strach.
- Zmęczył mnie odpoczynek. - Naprawdę?
Na razie. Było super.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Jak panu na imię? - Inácio.
Moglibyśmy tu przenocować?
- Nie będziemy przeszkadzać. - Oczywiście.
- Czujcie się jak u siebie. - Dziękuję.
Nie ma sprawy.
Wyciągnij stopę.
Ta podróż dała mi do myślenia.
Przebywanie tu ma sens.
Jazda konna.
O to chodzi w country.
Ale…
Bardzo się zmieniłeś.
Podano do stołu.
Chodźmy.
Ostatni to zgniłe jajo!
Nie!
Nie jesteś czasem Sandro?
Tak, to on.
- Jestem jego kuzynem. - Jasne.
Jak ci na imię, kuzynie Sandra?
- Hero. - To z japońskiego?
Skrót od greckiego imienia Heródoto.
Hero, tak?
Masz jakieś hity?
Coś nowego, co mógłbyś nam zagrać?
Nie wiem, czy tu hit, ale…
Zacząłem pisać piosenkę. Leci tak…
Gdy myślę o tobie
Wspominam pierwszy raz
To uczucie, które sprawia, że chcę
Tego, czego nie zrobiliśmy
Coś w tym stylu.
To początek. Muszę ją dokończyć.
Piękna.
Nie jesteś Sandrem, co?
On nie umie grać.
To prawda. Powiem wam też, że nie wie, czym jest piękno.
Zagramy coś jeszcze?
Dobra, może być ta.
Patrz i ucz się.
Patrz.
Dobrej nocy.
Dziękujemy za gościnę.
Do zobaczenia.
Dobrej nocy i uważajcie na pantery.
Trzymaj się mocno, kowbojko, bo ten byk jest dziki!
Prawie się pogubiłam, gdy powiedziałeś to imię.
Heródoto. Dziwnie brzmi.
Zrobiło się zimno.
Proszę, weź mój.
- A ty? - Nie jestem zmarzluchem.
Dziękuję.
Jak trafiłaś do Londynu, skoro tutaj ci zimno?
Ogrzewanie jest tam wszędzie.
W restauracjach, domach, hotelach.
Podobało ci się tam?
Bardzo.
Ale tam zrozumiałam, że jestem dziewczyną za wsi.
Przyjechałam na święta do taty
i już zostałam.
Dzięki Bogu.
Gdzie Sandro?
Nie wiem.
Naprawdę.
Może…
niech tam zostanie?
- Gdziekolwiek jest. - Dobrze.
A faceci?
Miałaś ich tam wielu?
Był francuski DJ,
architekt z Belgii,
portugalski pisarz
i ukraiński fotograf.
Nie mam szans, co? Umawiasz się tylko ze sławami.
Gdyby interesowała mnie sława, byłbyś idealnym kandydatem.
Może jestem.
Nie do wiary.
Co?
Nie mogę znów zakochać się w Sandrze.
A zakochujesz się?
Jasne, że nie.
Co jest? Coś się stało?
Nie wiem, jak to wyjaśnić.
Zdrada,
wszystko, o czym mi mówiłaś…
Kłamstwa…
To nie byłem ja.
Jasne.
Gdybym mógł, powiedziałbym ci, Lulli.
- Posłuchaj. - Wynoś się.
- Dzień dobry, panno Lulli. - Dzień dobry.
Jak droga?
Dobrze.
Magaiver, zawieź go na lotnisko. Ja pojadę sama.
Ojciec kazał mi zawieźć was oboje,
a kowboje mają zabrać konie.
Ja nie jadę.
WIDZIAŁAŚ TO?
NOWA MIŁOŚĆ SANDRA TO ISABELA FALCÃO.
- Wszystko w porządku? - Nie.
Chodziło o to?
Nie wierzę, że dałem się nabrać. Lulli, zmusiła mnie.
Typowe.
Lulli, spójrz na mnie.
Spójrz na mnie.
Nie zrobiłbym ci tego.
Nie patrz już na mnie.
Lulli…
Nie odzywaj się do mnie.
Nie chcę się wtrącać, panie Sandro,
ale znam pannę Lulli, od kiedy była dzieckiem.
Nie widziałem dzielniejszej dziewczyny.
Przed niczym nie uciekała,
nawet gdy zachorowała jej świętej pamięci matka.
Lulli wyjechała do Europy tylko dlatego,
że się wstydziła.
Z całym szacunkiem, jeśli nie lubi pan tej dziewczyny,
proszę się nią nie bawić.
Lubię ją.
Bardzo.
Coś na osłodę naszej podróży.
Burmistrz mówił, że powódź się skończyła i pan Agnaldo dał radę odlecieć.
Co? Zaczekaj. Wszystko gotowe?
- Naprawię to. - Tylko szybko.
Wszystko gotowe, Jaques.
Hero niedługo tu będzie.
Co? Obudził się?
Obudził się!
Japońskie jedzenie?
- Miałem ochotę. - Na surową rybę?
Lubi.
- Co tam? - Oto i on. Jak było?
Niesamowicie. Mam karuzelę myśli w głowie.
Fajnie, ale skup się na koncercie.
Twój występ obejrzy ponad 70 000 ludzi. To będzie coś.
Muszę ci coś powiedzieć, synu.
Najpierw muszę się czymś zająć.
Widziałeś Pansę?
- Do zobaczenia. - W porządku.
Miałeś rację.
- W jakiej sprawie? - Każdej.
Spojrzałem w lustro.
- Nie spodobał mi się ten widok. - Dobrze się bawiłeś.
Zdobyłeś sławę. Zawsze tego chciałeś.
Prawda?
Nie robię tego dla sławy.
Po prostu chciałem,
żeby moja praca była doceniana i podziwiana.
Zawsze cię podziwiałem.
Bez względu na talent.
Podziwiałem cię jako człowieka.
Tylko nie wtedy, gdy jesteś palantem z klapkami na oczach.
Ja też cię podziwiam, Pansa.
Wybacz, że byłem dupkiem.
I to wielkim.
I z całego serca dziękuję,
że otworzyłeś mi oczy.
Od tego są bracia, prawda?
- Kocham cię, stary. - A ja ciebie.
Co z Lulli?
Jaques mnie wrobił.
Z Isabelą Falcão.
Jest taka…
utalentowana.
Wszystko zniszczyli.
Mam przez to problemy.
À propos problemów…
Gość był w śpiączce, a ja nieświadomie się w niego wcielałem?
To, co spotkało Sandra, to przeszłość. Jesteś większą i lepszą gwiazdą niż on.
Twierdzisz, że jest lepszy niż Sandro?
Mylę się? Lepiej śpiewa, nie jest alkoholikiem,
a do tego może wznieść brazylijską muzykę na nowy poziom.
Nagranie z tobą jest hitem.
Łączysz muzykę country i rocka.
Dzięki tobie w Brazylii może powstać nowy gatunek muzyczny.
Co z Sandrem?
Kwota w kontrakcie jest większa, niż zaoferowano Michaelowi Jacksonowi.
Osiem lat, dwanaście albumów.
Nie pozwolę na to.
Powiadomię dziennikarzy i policję.
Nie robiłbym tego, Agnaldo.
Maczałeś w tym palce.
Jesteś gówno wart.
Nie chcesz spędzić reszty życia za kratkami.
Prawda?
Hero, synu,
nie pozwól, żeby zniszczył ci życie.
Pomyśl o Lulli.
Będziesz miał teraz mnóstwo kobiet.
Proponuję ci sukces, którego zawsze pragnąłeś.
A co z Sandrem?
Dostanie kupę forsy,
a po operacji plastycznej, które tak lubi, zmieni nazwisko i kraj.
Masz długopis?
Nie chcesz tego robić.
Agnaldo, sam mówiłeś,
że takie okazje nie trafiają się dwa razy.
A Lulli?
Ona mnie nie lubi.
Tego nie wiesz, synu.
Agnaldo, proszę, wyjdź.
Idź. Wiem, co robię.
Wielki Heródoto…
ojciec historii.
Niestety to nie jego historia.
Panowie.
Widziałem.
Co jest? Ten gość to diabeł wcielony.
Co to był za dokument? Podpisałeś coś?
Tak. Sandro Sandrerley nadal działa.
A co z naszą rozmową?
Co się dzieje?
Znów mnie rozczarowujesz.
I co? Rozpłaczesz się?
Podpisałem kontrakt, ale jako Sandro.
A ty nim nie jesteś.
Właśnie.
Może się nim podetrzeć.
Załatwiłem Sandrowi duży kontrakt.
Nieźle! Mój rodzony siostrzeniec nie może mieć głupiego przyjaciela.
Wiedziałem, że mnie znowu nie zawiedziesz.
Dobra, dobra. Byłeś bliski łez.
A płyty, które ci obiecał?
Nie będę pracował dla tego frajera.
Spokojnie, mam swoje kontakty.
- Co zrobimy z Sandrem? - Mam pewien pomysł.
Ale musicie mi pomóc.
Panie Bento? Jak się pan ma?
- Wchodźcie. - Witajcie, przyjaciele.
Patrzcie na te laseczki.
Załóż mu piżamę.
- Idziemy do cyrku? - Cyrku?
Tak, tak, on jest akrobatą, a on połykaczem mieczy.
A ty klaunem.
- Dobra, ruchy. - Szybko.
- Jeszcze raz. - Jak leci?
Mogę jakoś pomóc?
- Jest problem z ekspresem do kawy. - Ekspres…
Ja nawet nie piję kawy. Robicie tu liposukcję?
- Chodzi o pana? - Tak.
- Nie ma potrzeby. - Ale chcę.
Nie rozumie pani.
Trudno uwierzyć, w jakich miejscach mam tłuszcz.
Przydałby się za to zabieg kosmetyczny.
Tutaj? Naprawdę?
- Chwileczkę. - Na miłość boską.
Serce mi zamarło.
- Nadal bije. - Jeśli tak, to dla pani.
Bije dla pani.
- Proszę przestać. - Czasem myślę, czy umarłem.
Nie umarł pan.
Więc dlaczego widzę anioła?
Coś jej jest. Porozmawiaj z nią.
Nie jestem w tym dobry.
To kobiecy temat, a ja…
Ty idź.
Wiesz, że mnie nie posłucha.
Poza tym potrzebuje ojca.
Idź, skarbie.
Cześć, kochanie.
Wiesz, że gdy twoja mama cię martwiła,
zachowywała się jak ty.
Leżała na ziemi i patrzyła w niebo.
Mówiłem jej, że tam nie znajdzie odpowiedzi.
Ona jest tutaj.
Gdy byłem biednym kowbojem i brałem udział w rodeo,
twój dziadek chciał nas rozdzielić.
Jak zostaliście razem?
Stawiła mu czoła.
Reszta jest historią.
Z każdym dniem bardziej przypominasz mamę.
W jaki sposób?
Każdy.
Pod każdym względem.
Byliśmy małżeństwem…
dopóki Bóg…
Idź za głosem serca, kochanie.
Cokolwiek postanowisz,
poprę cię.
Nie chcę patrzeć, jak cierpisz.
Bardzo cię kocham, tato.
A ja ciebie.
Powiem ci coś, żeby cię uspokoić. To jeden z największych festiwali w kraju.
- Będzie na żywo w telewizji. - Na żywo?
W internecie też. Będą was oglądać miliony.
Miliony?
Ale pod sceną będzie raptem 70 000 ludzi.
- Ile? - Bez obaw.
Mówię to, żebyś się odprężył.
Jak na kogoś, kto zaczął od grania metalu i chałtur,
przebyłeś długą drogę, Nelsonie.
Gratuluję.
Jak mnie nazwałeś?
Nelson. Nie tak masz na imię? Syn Sônii, mój siostrzeniec.
Wujku Juvenalu.
Twoja zuchwałość poraża.
Świetnie. Wszystko gotowe.
Jarbas go tu wiezie.
Musimy tylko postępować zgodnie z planem.
Pançola i ja pójdziemy pierwsi. Spotkamy się z wami na scenie.
Wszystko będzie dobrze.
Czas na wyścig wokół beczek!
Co za emocje!
Za nic nie chcecie przegapić finału!
Kto by pomyślał, że zagramy dla tłumów.
Wiem coś o tym.
Cieszę się, że tu ze mną jesteś, Pansa.
Jesteś najlepszy.
Niebawem na scenie jeden z największych…
A jeśli się nie uda?
Już się udało.
Dziś zagrasz na swojej perkusji.
Przecież na studniówce…
To może zagrasz na nowym zestawie?
Spójrz. Nie jest piękny?
Nie stać cię.
Nie.
Ale Sandra Sanderleya stać.
- Agnaldo, kochanie! - Tavinho Chantecler!
Dziękuję, że dałeś mi wyłączność na wywiady podczas koncertu.
Masz podejście do dziennikarzy.
Oczywiście, drogi Chantinho.
Co robisz?
Realizatorzy dadzą obraz z twojej kamery na duży ekran.
Żeby cała Brazylia mogła na żywo
oglądać twój wywiad z Sandrem Sanderleyem.
Tam jest, Chantecler.
Cześć, Jaques! Jak się masz, przyjacielu?
Znasz Tavinho Chanteclera, prawda?
To największy plotkarz w Brazylii.
Oczywiście. Jak się masz?
Nie, Tony, nie kupiłem kurtyny z trasy Wanda.
Jeszcze nie znalazłem.
Proszę cię, Tony.
Mam duży problem. Facet jest nieprzytomny.
Jak nazywa się ten napój,
który pijesz na wzmocnienie?
Tânia?
Nie mówię do ciebie.
Robisz z siebie głupka.
Wzmacniacz! Właśnie!
Co w nim jest? Dobra, co jeszcze?
Aż tyle?
Chryste, to go może zabić. Nie wstanie po tym.
- Gdzie Sandro? - Przyprowadzą go.
A Lulli?
A teraz dla widzów rodeo w Jaguariúnie…
Daj czadu. Wszystko się uda.
Największy piosenkarz w kraju,
niesamowity, powalający, jedyny w swoim rodzaju,
Sandro Sanderley!
Dobry wieczór.
Przesyłam całusy drogiemu Chanteclerowi, największemu telewizyjnemu plotkarzowi.
Jesteś tam?
Mam do ciebie sporo pytań,
na które widzowie chcą znać odpowiedzi.
Najgorsze zostawmy na koniec. Dziękuję, że jesteś, Chanchan.
Nie wiecie, jakie emocje wzbudza wasz widok ze sceny.
Dziś wieczorem…
zacznę od nowej piosenki.
Napisałem ją dla bardzo wyjątkowej osoby.
To ktoś, kogo…
kocham na zabój.
To dla ciebie, Lulli.
Gdy myślę o tobie
Wspominam pierwszy raz
To uczucie, które sprawia, że chcę
Tego, czego nie zrobiliśmy
Czuję, jakbym żył cudzym życiem
O czym nikomu nie mogę powiedzieć
Rozumiesz, z czego zamierza zrezygnować?
Tak, nie martw się.
Nic nie poradzę, nawet nie próbuję
Potrzebuję cię cały czas Daj mi kolejną szansę
Ta historia miłosna jest jak opera mydlana
Film romantyczny Romans i dylemat
Kocham was!
Nic nie poradzę, nawet nie próbuję
Teraz wy.
Potrzebuję cię cały czas Daj mi kolejną szansę
Ta historia miłosna jest jak opera mydlana
Film romantyczny Romans i dylemat
Świetnie, dziękuję! Kocham was!
Dziękuję.
Słuchajcie.
Musimy porozmawiać na trudny temat.
Ożeń się ze mną, Sandro!
Tak szczerze.
Spójrz na mnie!
Od serca.
A jeśli wam powiem,
że Sandro Sanderley zachorował?
Przecież z nami rozmawiasz!
Sandro był bliski śmierci.
Dzięki Bogu
i ku naszej radości
już z nim lepiej.
Chciałbym zaprosić na scenę
najlepszego piosenkarza w kraju.
Co tam w kraju.
Na świecie.
Przed wami
Sandro Sanderley!
Pozwę was!
Kogo?
Naprawdę jesteś moim sobowtórem.
Zabawne, co?
Proszę. Scena jest twoja.
Masz.
Wiem, że bije w tobie serce country.
Przeginasz.
Ale dziękuję.
Przyniosła mi szczęście.
Dzięki, że mnie wyciągnąłeś.
Gdyby nie ty, nie poznałbym Lulli.
Spoko.
Proszę o brawa
dla wielkiego muzyka
i rockowca…
Heródota Batisty.
- Hero. - Hero!
Kto to jest? Co się dzieje? Co masz wspólnego z…
Za nim.
Zabierz mnie do niego.
To twoja wina.
Ty głupia krowo!
Nie mów tak do niej.
Krowy kopią, więc uważaj.
Bardzo dobrze, kochanie! Pokaż im!
- Jak się nazywasz? - Ja?
Maria José Ramalho Loreto.
Ale mówcie mi Matilde.
- Dokończysz ze mną koncert? - Czeka na mnie dziewczyna.
To lepiej idź.
Na razie.
Witajcie! Wróciłem i dam wam powód do braw.
Tęskniłem.
To było niesamowite!
Szybko! Idź do swojej dziewczyny.
Przepraszam.
Przepuśćcie mnie.
Czyli jednak masz na imię Heródoto.
„Hero” to rockowiec.
Z krwi i kości, mała.
Rockowiec piszący piosenki country?
Miałem inspirację.
Blondynka,
piękny uśmiech…
Nie mogłem się oprzeć.
Zakochałem się w twoim wiejskim stylu życia.
Byłeś taki odważny.
Albo szalony, że wszystkim powiedziałeś.
Jeszcze dwa dni z nimi i wszyscy śpiewaliby AC/DC w stylu country.
Wiedziałam, że ten dupek nie mógł tak się zmienić.
A Isabela Falcão?
Kolejna sztuczka Jaquesa.
Ten facet to prawdziwy…
- Za wcześnie, by wyznać ci miłość? - To jakiś utwór country?
Ja też.
Też cię kocham.
- Jedźmy. - Dokąd?
Na wieś.
Ruszamy!
KONIEC
Nie wiedziałem, że improwizowaliśmy.
Wtedy Lucas powiedział:
„Zróbmy sobie tatuaż”.
Zgodziłem się. To była improwizacja.
Gdzie on jest?
Robi sobie tatuaż.
Jaki robisz?
Rodeo Rock.
O tak!
A ty?
Ja mogę zrobić co najwyżej taki z henny.
Woła cię.
Lucco wyjdzie tyłem. Pójdę za nim.
Powiedz Lucasowi, że poszedłem. Wymyśl jakąś wymówkę.
Mam tatuaż.
Klasa.
- Serce mi zamarło. - Nadal bije.
Jeśli tak, to dla pani.
Proszę przestać.
Róbcie swoje, a ja swoje.
- Co? - Improwizuj.
Próbowałem zapamiętać…
Jeśli czerń to miłość, biel to sympatia, czuję do pani szachownicę.
Proszę przestać!
Boże.
Rozstanie z Tânią Fo…
Cięcie!
- Pomylił się. - Cięcie!
Chodziła pani w Vb w Álvaro Guião?
Nie, do Vc. Byłam w zespole.
- „Álvaro Guião…” - „Dobrze być złodziejem”.
- To było dobre. - Skradłem twoje serce.
- Proszę przestać. - Cięcie.
- Co za klaun. - Lubię klaunów.
Na przykład Pimpão.
Pamiętaj. To burmistrz Bento, jego żona Matilde i córka Lulli.
A reszta, Charles?
Chyba zapomniałem kwestii.
Chyba nie ma cię w kadrze.
- Tak myślę. - Dobra.
Patrz, jestem sam.
Cięcie.
Napisy: Karol Radomski