- Dzień dobry panu. - Chumpi.
- Co? - Ostrożnie.
- Szacunek. Dziękuję, Carlitos. - Bardzo proszę.
Dzień dobry, Carlitos.
Podoba ci się moja playlista? Czy za mroczna?
Też proszę kawę.
- Co takie miny? - Nie spaliśmy. Dziękuję.
W ogóle.
W nocy słyszeliśmy walenie. Nawet nie walenie, ale...
- Coś bardziej jak... - Przestań.
Ale to...
- Też narzekałeś. - No tak.
- Kto to był? - Kto?
Dzień dobry.
- Braciszek przyrodni. - Fede.
Odpuść.
Z kim byłeś? Nie zmrużyliśmy oka.
Chciałbym, szwagierku.
Jak nie ty, to kto?
Może mama?
- Nie. - Tak.
Ohyda.
Mama się rucha.
- Rafaela, przestań. - Rany.
A myśleliście, że co, ćwoki? Przywiozła go, żeby trawnik kosił?
- Przestań! - Dość.
A jeśli nawet matka się rucha? Może się wyluzuje.
Orgazmy czynią cuda. Prawda, szwagierku?
Mogę ci nawet instrukcję napisać.
Nie potrzebuję.
Mam sposoby...
zatwierdzone przez narzeczoną.
Możemy nie mówić o tym przy jedzeniu?
Nic o orgazmach przy śniadaniu?
Rozmowy o mamie nie są zabawne.
- O ruchaniu? - Tak, o ruchaniu.
Dyma się z jakimś gościem, jak składamy prochy ojca.
- Zgadzacie się? - Tak.
Zazdrosny.
Co?
Wybacz, zakrztusiłem się.
Bo cię wywalę z drużyny polo.
Zjedz chleba, poczujesz się lepiej. No weź.
Ja pitolę.
Niefart
Wywrócę się przez ciebie.
Bo się topiłem.
- Oddychaj. - Nie umiem.
Może mam gluta w nosie.
Dzień dobry.
- Witam teściową. - Jaki piękny dzień.
Żadnej chmurki na niebie.
Wyglądacie jak na pocztówce.
Tu jest cudownie.
To nie wszystko.
Naprawdę pięknie.
Co tam? Dzień dobry.
Wasza Wysokość.
Witam króla Culiacán.
- Królu krewetek, uszanowanie. - Witam, książę.
- Proszę. - To ja proszę.
Kochanie.
I nic nie powiecie?
- A co mam zrobić? - Nie wiem. Coś.
A to kto?
Nie widziałaś helikoptera?
Dziękuję.
- Carlitos, co tam? - Witam.
Braciszku, jesteśmy!
Cześć.
- Ine. Chumpi. - Cześć, Andres.
Co słychać?
Fede! Federico.
Kochanie, Andres to jedno, ale jego przyjaciółeczki to za dużo.
- To nie jest impreza. - Czy ty słyszysz, co mówisz?
Cześć, Camila!
Cześć, braciszku.
Junior!
- Co tam? - Dobrze.
Marie Claire.
Cześć.
Od lat nie była w Meksyku,
więc ją przywiozłem do raju.
- Mów, jakbyś czegoś potrzebowała. - Dzięki.
Fede, masz sekundę?
- Mogę? - Jasne.
FACECI OPISUJĄ ŚWIAT
"Faceci nie przepraszają
za to, że mi tłumaczą oczywiste rzeczy".
Dobre to jest.
Rafaela.
- Marie Claire. - Miło mi.
Miło cię poznać.
- Cześć. - Cześć.
Słabo.
Nie mogli nas wyciągnąć z windy.
Zaczęliśmy rozmawiać i wiecie,
jakbyśmy się od lat znali.
I wtedy powiedziałem: "Harry, stary,
jak ją kochasz, to musisz dla niej zrobić wszystko".
Popatrzył na mnie i mówi...
- Gadasz. - "Dzięki, Michi.
Masz rację. Ożenię się z nią".
I proszę, teraz żyją długo i szczęśliwie.
Zawsze trafiam.
- Dobra... - I co dalej?
Nie bądź wałem. Nigdy nie kończysz.
Kochanie, daj mu spokój.
Dla miłości robimy wszystko, drogi zięciu.
Nawet niemożliwe. Zdrowie.
Czyim jesteś kuzynem, bo zapomniałam?
- Constanzy. - Tej Greczynki?
Myślałam, że ona nie ma rodziny.
- Constanza... - Ta gruba.
Byłam z jej rodziną na Santorini.
- Ciebie nie widziałam. - Serio?
Ja nie mówię o greckiej Constanzie.
Tylko o holenderskiej, kuzynce norweskiego następcy tronu.
Jego druga żona to Delfina de Braganza, siostrzenica Filipa Belgijskiego.
Spędzają lato w Normandii, bo greckie wyspy są okropne,
totalnie przetłoczone.
- Byłaś tam? - Już mi się mylą
te europejskie rodziny.
- Nie. - To zbyt skomplikowane.
I dobrze.
- Twoja kolej. - Już idę. Uratowałeś mnie.
- To zobaczmy. - Spróbujmy.
Dobrze. Tak. Idealnie.
- Wysunąć nogę? - Tak.
- Skończyli? - Przytrzymaj.
- Czekaj. - Dobrze.
Dobra.
- Najważniejsze... - Tak.
Brawo!
Dzięki.
Teraz moja kolej.
Dobra jest.
- Nie wierzę! - Tak!
- I kto tu rządzi? - Świetnie.
Kto tu rządzi? No kto?
- To była próba. - Próba?
Teraz gramy drużynowo.
- To gramy na poważnie? - Dobra. Chumpi!
Chumpi, chodź tu!
Dobra, idę.
- Ja pierwszy. - Chumpi, chcesz wygrać?
- Co jest? - Noga mi zdrętwiała.
Ty grasz ze mną.
- Co? - Ja chyba gram w drużynie Fede.
Andrew, sorki, ale twoja dziewczyna gra ze mną.
Serio?
- Ja jestem następny. - Tak.
Jasne.
Nie jestem jego dziewczyną.
Przepraszam.
- Jak chcesz wygrać z siostrą? - Słuchaj.
- Ona zawsze musi wygrać. - Dobra.
Zostaw to mnie.
- Jesteś pewna? - Jasne, kurwa.
- Tak, kurwa.
Fede, upadła ci.
Nie, tobie.
Delikatnie.
Tak!
Dasz radę, kochanie!
No i niestety! Kłopoty z koncentracją?
Nie podniecaj się, dopiero zaczynamy.
- Teraz ja. - Dawaj, kochanie!
Kurwa mać, Chumpi! Nie wydurniaj się!
Bo mam jedną rękę dłuższą.
- Lewą spróbuję. - Bez wymówek!
Zobaczysz, że lewą...
- Dawaj, ładna! - Pokaż, czego się nauczyłaś.
A mogłaś grać u mnie, zawsze wygrywam.
Możesz się odsunąć?
Pokaż, co potrafisz.
No dawaj.
Do boju!
Dajesz!
Victoria!
Boże!
Za wcześnie obwieściłem zwycięstwo!
- Nic ci nie jest? - Kochanie.
- Jest dobrze. - Nic mi nie jest.
O Boże.
Nic mi nie jest.
Wszystko dobrze.
Z tobą wszystko dobrze?
Fede?
- Fede! - Kurde!
Kurde.
Co to było?
Nie chcę o tym mówić!
Przepraszam, myślałem, że to...
Wejdź.
Mam to i wyrzuty sumienia.
Przepraszam. Wszystko dobrze?
Tak.
To znaczy, nie wiem.
Miałem koszmarny tydzień. A raczej cały miesiąc.
Mogę?
Tak.
Możesz jęczeć, nikomu nie powiem.
Co z nią jest?
Tata zmarł dwa miesiące temu. Przyjechaliśmy rozrzucić jego prochy.
A ona już o nim zapomniała.
Tata nie był najlepszy na świecie.
Ale to jednak tata.
W dwie sekundy znalazła tego kretyna.
Wybacz, opowiadam ci jakieś rodzinne traumy.
Próbowałeś z nią rozmawiać?
Rozmawiać?
Z nią się nie da rozmawiać.
Może spróbuj. Nie możesz jej też stracić.
Nie wiem, jak zacząć.
No...
Możesz zacząć od tego,
że jej powiesz, co myślisz o tym facecie.
I jak się z tym czujesz.
Ktoś mi kiedyś powiedział,
że jak się mówi prosto z serca, to słowa trafiają tam, gdzie trzeba.
Dobrze...
Mogę ci to zostawić.
Dobra.
- Sorki. - Nie szkodzi.
- Przepraszam. - Nie...
- Naprawdę przepraszam. - Nic mi nie jest.
Wiesz, co by ci pomogło? Gorące okłady.
Idę do jacuzzi, możesz dołączyć.
- Zastanów się. - Dobra myśl.
Do zobaczenia.
Dzięki.
Cześć.
- W końcu cię znalazłem. - Szukałeś mnie?
Od pół godziny wszędzie cię szukam.
Mam pomysł.
Może włożymy kostiumy kąpielowe
i wypijemy razem tę butelkę wina?
Jak by to ująć?
- Jest między nami chemia. - Tak.
- Też to czuję.
Jak brat i siostra.
Marie Claire, jak się pozwolisz pocałować, zobaczysz, że nie jestem jak brat.
To będzie fantastyczny pocałunek.
Nie, dziwnie by było,
ale zawsze chciałam mieć brata.
To bardzo dobrze.
Głowa do góry.
- Tutaj. - Tak jest dobrze?
Nie.
Tak dobrze?
To kolacja.
Cześć.
Dobry wieczór. Mamo!
Możemy porozmawiać?
Sami.
Michi, daj nam chwilę.
Oczywiście.
Ciężka noc?
Tak.
Ja tak samo.
Na pewno miałem gorszą.
A co się stało? Chcesz pogadać?
Nie.
Tak.
Co się stało?
Wiesz, co Marie Claire powiedziała?
- Co? - Że jestem dla niej jak brat.
- Jak brat, kurwa. - Koszmar.
Myślałem, że się lubicie.
Prawda? Myślałem, że coś jest między nami.
Myliłem się? Czy jestem kretynem?
Nie mów tak.
Widzisz...
Ona ma pewien magnetyzm.
Aż brzuch boli od patrzenia na nią.
Tak właśnie czuję. Tu mnie boli.
Chciałbyś zgadnąć jej ulubiony kolor.
Budzić się obok niej, zrobić jej śniadanie.
Kupić psa, chodzić na spacery.
Tak, tego bym właśnie chciał.
A co jest najdziwniejsze?
Dopiero ją poznałem, a już ją kocham.
To, co pochodzi prosto z serca, trafia tam, gdzie trzeba.
Mamo...
Jutro jest pogrzeb taty.
Wiem, że każdy inaczej to przeżywa.
I może to cię jakoś wyzwala.
Ale nie myślisz o tym, co my przeżywamy.
To jest jakieś szaleństwo.
Ty chyba oszalałaś.
Nie ufam mu.
- Boję się, że... - Nie, słuchaj.
Po pierwsze, nie ma powodu do niepokoju.
Umiem o siebie zadbać. I na pewno nie chcę was zranić.
Ale to jest mój dom, Fede. Jestem dorosła, mam swoje potrzeby...
Mamo, przestań.
- Proszę. - Przestań.
Chciałeś porozmawiać.
- Rozmawiajmy jak dorośli. - Ale oszczędź mi szczegółów.
Proszę.
Jutro go nie zobaczysz.
Obiecuję.
Zadowolony?
Tak.
Mogę ci zdradzić sekret?
Widziałem ją z Fede.
A to twój kumpel.
Nie wiem, stary, ale tak się nie robi.
Jeszcze jedno.
Według mnie, jak się kogoś lubi,
i to bardzo,
to kumple powinni to szanować.
Szacunek albo do widzenia.
Powiedz Fede,
żeby ją zostawił w spokoju.
Proste.
Tak.
Pogadam z nim.
Dzięki, Michi.
Ostatni raz bierzemy auto.
Cześć, wszystko dobrze?
- Dobry wieczór. - Nic się nie stało?
Napijecie się?
Fede, odpuść.
Nie możesz mieć wszystkiego dla siebie.
Teraz moja kolej, fiucie.
O czym ty mówisz?
O Marie Claire, wałku.
Jestem prawie pewien, że ją kocham.
Nie całkiem, bo się dopiero poznaliśmy.
Ale jak ją widzę, to czuję w brzuchu coś takiego...
i chcę... i chcę...
Wyprowadzać z nią psy.
Wyprowadzaj.
Nie startuj do niej, bo to miłość mojego życia.
Nie będę do niej uderzał.
Kocham cię.
Dobra.
Dzień dobry.
- Dzień dobry. - Pięknie wyglądasz.
Musimy porozmawiać.
- Tak? - Tak sobie myślę,
że dziś jest bardzo szczególny dzień dla naszej rodziny.
Ze względu na wszystkich lepiej, żeby cię dziś nie widzieli.
Tylko dziś.
Rozumiem. Oczywiście.
To są sprawy bardzo osobiste.
Nie przejmuj się mną. Poczekam.
Fede coś mi powiedział.
Słowa płynące prosto z serca
zawsze trafiają tam, gdzie trzeba.
I tak się zastanawiam.
Skąd się to wszystko wzięło?
Może to poszło za szybko?
- Ja taka nie jestem. - Ja też nie.
Ale było cudownie. Nie ma w tym nic złego.
Słuchaj.
Kto tu jest kim?
Kto ma prawo mówić, jacy mamy być?
Kto ma prawo nas osądzać?
Sama decyduj. Nie pozwól się osądzać.
Jesteśmy szczęśliwi. Wszystko jest dobrze. Żyjemy chwilą.
- Tak. - Jesteśmy sobą.
- Jutro nie istnieje. - Wiem.
Ale dziś muszę być z rodziną.
Cześć, śliczniutki.
Łap to.
"To, co płynie prosto z serca, trafia tam, gdzie trzeba".
O czym mówisz?
Napisałem ci to w liście, jak miałem szesnaście lat.
Nie pamiętam.
Jesteś fałszywa.
Julio, przepuść mnie. Muszę zabrać motocykl.
Camila nie jest głupia.
W końcu zrozumie,
że nadajesz się tylko do jednego.
A teraz przepraszam.
Julio, przestań! Co ty wyprawiasz?
Baw się tam dobrze.
Julio, otwieraj, kurwa, te drzwi!
- Nie chcę żadnych wypadków. - Wszystko sprawdziłem.
- A może sprawdź... - Tu z tyłu?
Dobrze.
A hamulce?
Idealne. Sam wymieniałem płyn.
Dzięki. Ma być bezpiecznie.
Będzie dobrze.
Fede, co się stało?
Twój dziadek jeździł na motorze.
Twój tata tak samo. Musisz tylko chcieć.
- Chcesz czy nie? - Chcę.
To wsiadaj, cholera, na motor.
Julio! Otwieraj!
Otwieraj.
Jedziesz? Motory.
Ja pierdolę!
- Pamiętasz, jak spadłeś ze skały? - Nie.
Jak możesz tego nie pamiętać?
Lał deszcz.
Jechaliśmy na motorach i trafiliśmy na straszne błoto.
Tata pojechał pierwszy, potem ja.
A ciebie sparaliżowało.
I tata, zawsze cierpliwy i wyrozumiały,
zaczął się drzeć: "Miej jaja!".
Ja pierdolę.
W końcu stoczyłeś się ze skały i zostałeś tam
zwinięty w kłębek. I tylko płakałeś.
Wzięłam cię na swój motor. Nie pamiętasz?
Rafaela jak zwykle uratowała księcia.
Nawet w takim dniu nie potrafisz zachować powagi.
Żartowałam.
Musisz być taka okrutna? Zupełnie jak ojciec.
Jedziemy!
Dawno wyjechali?
Raczej ich pani nie dogoni.
Gdzie jest ten skurwysyn?
- Szef? - Co?
On umarł.
Kurwa!
Ale wszystko ładnie wygląda.
Juanita, Rosita, witajcie.
To w kuchni dzieją się cuda.
Nawet chciałem być kucharzem, Carlos.
Ty...
Bardzo dużo chciałeś, ale jesteś niczym.
Jesteś kłamcą.
Manipulantem.
- Nie masz jaj. - A ty?
Żmija bez serca. Suka w owczej skórze.
Skąd ta agresja?
Nie przesadzasz? Tak nie można.
Porozmawiajmy jak dorośli.
- Pogadajmy. - Kulturalnie.
- Rozmawiajmy. - Tak?
Dobrze.
Nie waż się.
Nie zdmuchnęłaś świeczek.
Całe życie próbuję cię zapomnieć!
Dość tego!
Byłaś najgorszą rzeczą w moim życiu!
Gdzie się schowałaś?
Tutaj!
Kurwa!
Jesteś jak kamień bez serca.
Tylko dzięki mnie wiesz, co to miłość.
Julio, już mnie nie znasz!
Nie kochasz siebie i nikt cię nie pokocha.
Potrafisz tylko ranić ludzi, Victoria.
Nie jestem żadna Victoria.
Jestem Marie Claire.
Jak byłam mała, tata mnie tu przywoził.
Bardzo lubił tę rzekę...
bo bezruch był dla niego jak śmierć.
Kochanie...
Może twój brat...
Dziękuję, mamo.
Dziękuję, Rafaelo.
Ale tata nie chciałby, żebyśmy mówili o przeszłości.
Tata
zawsze był o krok przed wszystkimi.
Zawsze patrzył w przyszłość.
I najlepiej oddamy mu szacunek,
działając.
Ciężko pracując.
Zawsze szukając nowych rozwiązań.
Innowacyjnością.
Tata kazał nam robić rzeczy, które nas przerażały.
Jeśli baliśmy się spaść...
Jeśli baliśmy się
znowu wsiąść na motor.
Tata nie był zbyt uczuciowym człowiekiem.
Ale nas kochał. I tak go zapamiętajmy.
Dziękuję.
Proszę.
Ful na królowych. Nieźle.
Ale...
Kareta dziewiątek.
Obietnica to obietnica. Biorę Château Margaux.
Panowie, zostawiam was. Miłego wieczoru.
Spokojnie, szefie.
Pedro fatalnie grał w pokera.
Wasz ojciec uwielbiał blefować.
A tarta malinowa?
W kuchni był niewielki wypadek.
Gringo wiedział, że ma słabe karty.
Ale grał dalej.
I powiedział: "Jak przegrasz, przejdziesz przez główną ulicę
- kompletnie nagi". - Nie!
- I przegrał! - Nie!
Pamiętam, jak zdobył licencję pilota.
Nie zdobył.
- Tylko kupił, kochanie. - Tak.
I wtedy uparł się,
że polecimy jego samolotem do Acapulco.
Jak już byliśmy blisko,
okazało się, że nalał za mało paliwa.
Więc wylądowaliśmy na polu golfowym.
Jakby nie było bunkra,
to byśmy się w jeziorku potopili.
Przepraszam.
Chciałam tylko powiedzieć, że wasz tata zawsze mnie rozśmieszał.
Przypominacie mi go.
Jasne, bo jesteśmy porąbani.
Oczywiście, że nie.
Spokojnie, ciociu.
Znam na pamięć tę historię. Mój tata był koszmarem.
A potem stracił wszystko w Funduszu Galleon.
A potem poleciał samolotem po pijaku i zabił siebie i mamę.
- Koniec. - Dość.
Nie.
Mówię o nim, nie o sobie.
O nim.
Wybaczcie jej, wiecie, jaka jest po pijaku.
Możecie dalej mówić o moim tacie. Rachunki się wyrównały.
Obaj nie żyją.
Przepraszam.
Ich rodzice stracili wszystko
w funduszu inwestycyjnym, który był piramidą.
Ten przekręt był znany na całym świecie.
W chuj naszych znajomych potraciło kasę.
Biedni ludzie.
- Co jest? - Nic, przepraszam.
Co tam?
- Przepraszam. - Co się stało?
Trochę się niewyraźnie poczułam.
- Położę się. - Odprowadzę cię.
Nie, sama pójdę.
Marie Claire.
Za Federico!
Zdrowie!
Co ci jest?
No co się stało?
Dlaczego płaczesz?
W tej rodzinie, jak się popełni błąd, to krzyżują człowieka.
Wszyscy coś udają.
A zawsze nas spychali na bok.
Po pierwsze, to nie była nasza wina.
Po drugie, to było piętnaście lat temu.
Przepraszam za to przy kolacji.
Coś mi się...
przypomniało.
Wyszłam z bardzo skomplikowanego związku.
Rozumiem. Całe życie tak mam.
Toksyczni ludzie.
Jak ci się udało od tego uciec?
Podróżowałam.
Od Maroka po Islandię.
Wszędzie. Wszędzie byłam.
Jakie masz ulubione miejsce?
Toskanię.
Bo się tam odnalazłam.
I tam się zakochałam.
W sztuce.
Nie łatwo być mną.
Bo jestem Urquiza.
Jestem ważna i ładna.
Ale też silna i inteligentna.
O wiele bardziej, niż im się wydaje.
A może nie.
Może nie.
Może jestem płytka i do niczego się nie nadaję.
Zupełnie jak tata.
Wiesz, co było najcudowniejsze?
Poznałam tam stare małżeństwo. Przygarnęli mnie jak wnuczkę.
Nauczyli mnie żyć powoli i prawdziwie.
Nie wiem, dlaczego ci to mówię. Ale wstyd.
Ciekawe,
jak ktoś zupełnie obcy może odmienić nasze życie.
To się czasem zdarza.
Jesteś wojowniczką.
To nie zbrodnia wiedzieć, czego się pragnie.
A ty doskonale wiesz, czego chcesz. A to bardzo dużo znaczy.
To prawda.
Wiem, czego pragnę.
Ale wszyscy wlepiają gały w Fede i nikt mnie nie zauważa.
Mam tego dość.
Teraz mnie zauważą.
Nie potrafię znaleźć własnej drogi.
Czuję, jakby mnie ktoś ciągnął przez życie. Rozumiesz?
Ale czasem
ląduję dokładnie tam, gdzie trzeba.
Nie rób hałasu,
bo to, co zrobię, może cię wystraszyć.
- Ale spodoba ci się. - Ale...
Kochanie, a gdyby...
Michi?