ΒΑΛΕ ΝΤΕ ΜΠΡΑΒΟ
-Καλημέρα σας. -Τσούμπι.
-Τι; -Σοβαρέψου.
-Δείχνω σεβασμό. Ευχαριστώ, Καρλίτος. -Παρακαλώ.
Καλημέρα, Καρλίτος.
Σ' άρεσε η λίστα τραγουδιών που έστειλα; Ή ήταν πολύ σκοτεινή;
Κι εγώ θέλω καφέ, σε παρακαλώ.
-Γιατί τέτοια μούτρα; -Δεν κοιμηθήκαμε. Ευχαριστώ, Καρλίτος.
Καθόλου.
Όλη νύχτα ακούγαμε μπαμ και μπουμ. Όχι ακριβώς "μπουμ", πιο πολύ σαν...
-Πιο πολύ σαν... -Τσούμπι, σταμάτα!
Αφού εσύ...
-Εσύ δεν γκρίνιαζες; -Ναι, σε άκουσα.
-Ποιος ήταν; -Εσύ ποιος λες;
Καλημέρα.
-Καταραμένε κουνιάδε μου. -Φέδε.
Το ξεφτίλισες.
Με ποια ήσουν; Μάτι δεν κλείσαμε.
Πού τέτοια τύχη, γαμπρέ μου.
Αν δεν ήσουν εσύ, ποιος;
Η μαμά μου;
-Όχι. -Ναι.
Αηδία. Όχι.
Σωστή απάντηση! Η μαμά πηδιέται.
-Ραφαέλα, κόφ' το. -Έλεος!
Τι νομίζατε, ρε μαλάκες; Ότι τον έφερε να κουρέψει το γρασίδι;
-Κόφ' το! -Κόφ' το!
Και να πηδιέται, τι έγινε; Μπορεί και να χαλαρώσει.
Οι οργασμοί κάνουν θαύματα. Έτσι δεν είναι, κουνιάδε;
Αν χρειάζεσαι χάρτη, σου ζωγραφίζω εγώ.
Εγώ; Δεν έχω ανάγκη.
Ξέρω όλους τους τρόπους
για να έχω την εκτίμηση της αγάπης μου.
Μπορούμε να πούμε για κάτι άλλο ενώ τρώμε;
Στο πρωινό δεν μιλάμε για οργασμό;
Είναι κάπως άβολο να συζητάμε αν η μαμά...
-Πηδιέται; -Ναι, ρε συ, αν πηδιέται.
Με έναν άγνωστο, το Σαββατοκύριακο που σκορπάμε τις στάχτες του μπαμπά.
-Εσύ δεν συμφωνείς; -Ναι.
Ζηλεύεις.
Τι;
Συγγνώμη, στραβοκατάπια με την τορτίγια.
Κουνιάδε, θα σε διώξω από την ομάδα πόλο.
Δες εδώ.
Φάε λίγο ψωμί να νιώσεις καλύτερα. Άντε.
Έλεος.
Κακή Τύχη
Αγάπη μου, με σπρώχνεις και πέφτω!
Πνίγομαι, πριγκίπισσα.
-Πάρε ανάσα. -Προσπάθησα, αλλά δεν μπορώ.
Μου τρέχουν μύξες;
Καλημέρα!
-Καλημέρα, πεθερούλα. -Τι υπέροχη μέρα.
Ούτε ένα σύννεφο στον ουρανό.
Είστε σαν ζωγραφιά.
Πολύ όμορφο το μέρος που με έφερες.
Και πού είσαι ακόμα.
Πανέμορφο.
Τι κάνετε; Καλημέρα.
Υψηλότατε.
Αυτού Βασιλική Υψηλότητα του Κουλιακάν.
-Βασιλιά της Γαρίδας. Καλημέρα σας. -Πρίγκιπά μου.
-Παρακαλώ. -Όχι, εγώ παρακαλώ.
Αγάπη μου!
Δεν θα πεις τίποτα;
-Τι θες να κάνω; -Δεν ξέρω. Κάτι.
Τι είναι αυτό;
Δεν έχεις ξαναδεί ελικόπτερο;
Ευχαριστώ.
-Καρλίτος, τι κάνεις; -Καλώς ήρθατε, κύριε.
Αδερφέ μου! Ήρθαμε!
Γεια.
-Ίνι. Τσούμπι. Γεια σας! -Γεια σου, Αντρές.
Τι γίνεται;
Φέδε! Φέδερι.
Καλέ μου, ας έρχεται εδώ ο Αντρές. Αλλά όχι να φέρνει και παρέα.
-Δεν κάνουμε πάρτι. -Μαμά. Σκέψου αυτό που είπες.
Γεια σου, Καμίλα!
-Γεια. -Αδερφέ μου.
Αδερφέ μου!
-Τι γίνεσαι, φίλε; -Καλά, εσύ;
Μαρί Κλερ.
Γεια.
Έλεγε ότι έχει χρόνια να έρθει στο Μεξικό,
έτσι σκέφτηκα να τη φέρω στον παράδεισο.
-Καλώς ήρθες. Ό,τι χρειαστείς, μου λες. -Ευχαριστώ.
Φέδε, έχεις ένα λεπτάκι;
-Μπορώ; -Φυσικά.
ΟΙ ΑΝΤΡΕΣ ΜΟΥ ΕΞΗΓΟΥΝ
"Κανείς δεν απολογήθηκε ποτέ
"που μου εξήγησε με λανθασμένο τρόπο πράγματα που εγώ ήξερα".
Καλό βιβλίο.
Ραφαέλα.
-Μαρί Κλερ. -Χάρηκα.
Επίσης.
-Γεια. -Γεια.
Τίποτα, φίλε. Μηδέν.
Πήρε πολλή ώρα να μας βγάλουν από το ασανσέρ.
Αρχίσαμε να μιλάμε και, ξέρετε κάτι;
Ήταν σαν να ήμασταν χρόνια φίλοι.
Είχα την ευκαιρία να του πω "Χάρι μου,
"αν την αγαπάς πραγματικά, πρέπει να κάνεις τα πάντα γι' αυτήν".
Με κοιτάζει με σοβαρό ύφος και μου λέει...
-Σιωπή. -"Ευχαριστώ, Μίτσι.
"Δίκιο έχεις. Θα την παντρευτώ".
Και ορίστε. Έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.
Δεν αστοχώ ποτέ. Ούτε μία φορά.
-Για να δούμε... -Και μετά;
Μη μας το χαλάς. Πάντα μας αφήνεις σε αγωνία.
Αγάπη μου, σταμάτα πια μ' αυτό.
Για τον έρωτα πρέπει να κάνουμε τα πάντα, γιε μου.
Ακόμα και το αδύνατο. Γεια μας.
Τίνος ξάδερφος είσαι; Ξέχασα.
-Της Κονστάνσα. -Της Ελληνίδας;
Παράξενο. Νόμιζα ότι δεν είχε ξαδέρφια.
-Της Κονστάνσα, της... -Της χοντρής.
Πήγα στη Σαντορίνη με όλη την οικογένεια,
-αλλά δεν σε είδα. -Περίεργο, ε;
-Ναι. -Επειδή δεν είναι η Ελληνίδα Κονστάνσα.
Είναι η Ολλανδή, δεύτερη ξαδέρφη του διαδόχου του θρόνου της Νορβηγίας,
συζύγου της ανιψιάς του Φιλίππου του Βελγίου, Ντελφίνα ντε Μπραγάνσα.
Περνούν τα καλοκαίρια στη Νορμανδία, επειδή τα ελληνικά νησιά είναι απαίσια
και βουλιάζουν από κόσμο.
-Έχεις πάει εκεί, ε; -Δύσκολο να θυμάσαι τα πάντα...
γι' αυτές τις ευρωπαϊκές οικογένειες...
-Όχι. -Μεγάλο μπέρδεμα.
Αυτό είναι.
-Έλα, σειρά σου. -Τώρα ερχόμουν. Τέλειος συγχρονισμός.
-Για να δούμε. -Για να δούμε.
Εδώ. Έτσι μπράβο. Αυτό είναι.
-Αυτό το πόδι μπροστά; -Σωστά.
-Τέλειωσαν; -Μου το κρατάς;
-Μισό. -Έτσι μπράβο.
Λοιπόν.
-Το κλειδί... -Ναι.
Μπράβο!
Ευχαριστώ.
Όχι. Σειρά μου είναι.
Ναι, είναι καλή. Την είδα.
-Δεν το πιστεύω! -Ναι!
-Βλέπετε να μαθαίνετε. -Πολύ ωραία.
-Βλέπετε να μαθαίνετε, λέμε. -Καλά τώρα.
-Για πλάκα παίζαμε. -Για πλάκα!
Ας παίξουμε ξανά σε ομάδες. Εντάξει;
-Τώρα θα παίξουμε κανονικά; -Τέλεια. Τσούμπι!
Τσούμπι, έλα!
-Λοιπόν... -Έρχομαι.
-Πρώτος εγώ. -Έτοιμος για τη νίκη, Τσούμπι;
-Τι έπαθες; -Μούδιασε το πόδι μου.
Εσείς οι δύο μαζί. Εσύ μαζί μου, όμορφη.
-Τι; -Νόμιζα πως θα ήμουν με τον Φέδε.
Άντριου, με συγχωρείς, αλλά σήμερα θα είμαι με το κορίτσι σου.
Συγγνώμη, φίλε.
-Εγώ μετά, όμως, έτσι; -Εσύ μετά.
Εννοείται.
Δεν είμαι κορίτσι του.
Συγγνώμη.
-Πώς θα νικήσουμε την αδερφή σου; -Άκουσέ με.
-Αυτή πάντα χτυπάει στο ψαχνό. -Εντάξει.
Άσ' το πάνω μου.
-Σίγουρα; -Ναι, ρε γαμώτο.
-Ναι, ρε γαμώτο.
Φέδε, σου έπεσε κάτι.
Δικές σου είναι.
Απαλά, Φέδε.
Ναι!
Μπορείς, καλέ μου!
Κρίμα, φιλαράκο. Τι τρέχει; Δεν μπορείς να συγκεντρωθείς σήμερα;
Χαλάρωσε λίγο. Μόλις αρχίσαμε.
-Σειρά μου. -Αγάπη μου!
Έλεος, ρε Τσούμπι! Σοβαρέψου, σε παρακαλώ!
Το ένα μου χέρι είναι μακρύτερο από το άλλο.
-Θα ρίξω και με το αριστερό. -Δικαιολογίες!
Θα δεις ότι με το αριστερό...
-Έλα, όμορφη! -Ας δούμε τι έμαθες.
Κρίμα που διάλεξες τον Φέδε, εγώ κερδίζω πάντα.
Λίγο στην άκρη, παρακαλώ.
Έλα, μωρό μου. Εμπρός.
Έλα! Πάμε.
Γερά, ομάδα.
Εμπρός! Πάμε!
Βικτόρια!
Δεν είναι δυνατόν!
Βιάστηκα να πανηγυρίσω τη νίκη.
-Είσαι καλά; -Εντάξει, αγάπη μου;
-Ναι, τέλεια. -Τίποτα δεν έπαθα.
Δεν το πιστεύω.
Καλά είμαι.
Εντάξει είσαι;
Πας καλά;
Φέδε;
-Φέδε! -Να πάρει.
Φέδε.
Φύγε! Δεν θέλω να μιλήσω.
Συγγνώμη, νόμιζα ότι...
Έλα μέσα.
Συγγνώμη. Σου έφερα αυτό. Νιώθω άσχημα.
Λυπάμαι πολύ. Ειλικρινά. Είσαι καλά;
Ναι.
Βασικά, δεν ξέρω. Δεν είμαι καλά.
Χάλια μέρα... ή βδομάδα. Όλος ο μήνας χάλια είναι.
Μπορώ;
Ναι.
Αν θες, γκρίνιαξε. Δεν θα το πω σε κανέναν.
Δεν ξέρω τι έχει πάθει.
Ούτε δυο μήνες που πέθανε ο μπαμπάς. Ήρθαμε να σκορπίσουμε τις στάχτες του.
Κι είναι σαν να τον έχει ξεχάσει. Θέλω να πω...
Ο μπαμπάς μου δεν ήταν ο καλύτερος τύπος, αλλά...
Αλλά ήταν μπαμπάς σου.
Μέχρι να πεις κύμινο, βρήκε αυτόν τον ηλίθιο.
Συγγνώμη. Σε πρήζω με τα οικογενειακά μου δράματα.
Προσπάθησες να της μιλήσεις;
Να της μιλήσω;
Η γυναίκα δεν παίρνει από λόγια.
Μπορείς να δοκιμάσεις. Δεν νομίζω να θες να χάσεις κι εκείνη.
Δεν ξέρω από πού να αρχίσω.
Βασικά...
θα μπορούσες να αρχίσεις λέγοντας ότι...
Μπορείς να της πεις τι γνώμη έχεις για τον τύπο.
Και πώς νιώθεις γι' αυτό.
Κάποιος μου είπε κάποτε ότι,
αν μιλήσεις από καρδιάς, τα λόγια σου φτάνουν εκεί που πρέπει.
Λοιπόν...
μπορώ να σου αφήσω αυτό.
Καλά.
-Συγγνώμη. -Εντάξει είμαι.
-Συγγνώμη. -Καλά είμαι.
-Όχι, αλήθεια. -Καλά είμαι, σου τ' ορκίζομαι.
Ξέρεις τι θα βοηθούσε τώρα; Να του βάλεις κάτι ζεστό.
Εγώ πάω στο τζακούζι. Αν θες, έλα κι εσύ.
-Σκέψου το. -Καλή ιδέα ακούγεται.
Τα λέμε απόψε.
Στάσου. Σ' ευχαριστώ.
Γεια σου, όμορφη.
-Σε βρήκα επιτέλους. -Με έψαχνες;
Ναι, παντού, εδώ και μισή ώρα.
Έχω μια ιδέα.
Δεν βάζουμε τα μαγιό μας,
να πιούμε μαζί αυτό το κρασί;
Πώς να σου το πω αυτό;
-Έχουμε φοβερή χημεία. -Ναι.
-Έτσι; Το ίδιο νιώθω κι εγώ.
Αλλά σαν αδέρφια.
Τώρα μάλιστα.
Μαρί Κλερ, αν με αφήσεις να σε φιλήσω, θα δεις ότι δεν θα είναι αδερφικό φιλί.
Θα είναι καταπληκτικό φιλί. Ένα φιλί...
Θα ήταν λίγο άβολο,
αλλά πάντα ήθελα έναν αδερφό.
Για καλό το λέω!
Ψηλά το κεφάλι.
Εκεί. Έτσι.
Εκεί;
-Εκεί. -Έτσι είναι καλά;
Εκεί.
Όχι.
-Εκεί. -Έτσι; Καλά;
-Ναι, εκεί. -Εκεί;
Το δείπνο.
Γεια.
Καλησπέρα. Μαμά!
Μπορώ να σου μιλήσω;
Ιδιαιτέρως.
Μίτσι, άφησέ μας λιγάκι.
Ναι, βέβαια.
Τι είναι; Δύσκολη νύχτα;
Ναι.
Ομοιοπαθής.
Αμφιβάλλω αν η δική σου ήταν χειρότερη.
Γιατί; Τι έγινε; Θες να μιλήσεις;
Όχι.
Ναι.
Πες μου τι συνέβη.
Ξέρεις τι είπε η Μαρί Κλερ;
-Τι; -Ότι με βλέπει σαν αδερφό της.
-Σαν αδερφό, ρε γαμώτο. -Σκληρό, ε;
Στο πάρτι καλά τα πηγαίνατε.
Κι εσύ δεν το είδες; Κι εγώ νόμιζα ότι κάτι υπήρχε.
Λάθος κάνω; Ή είμαι απλώς ηλίθιος;
Μην το λες αυτό.
Το θέμα είναι...
Δεν έχει έναν μαγνητισμό αυτό το κορίτσι;
Πονάνε τα σωθικά σου όταν την κοιτάς.
Ναι, όπως τα λες. Εδώ ακριβώς το νιώθω.
Θα 'θελες να μαντέψεις το αγαπημένο της χρώμα.
Να ξυπνάς μαζί της, να της φτιάχνεις πρωινό.
Να πάρεις σκύλο για να τον βγάζετε βόλτα.
Ναι. Όλα αυτά. Όλα θέλω να τα ζήσω μαζί της.
Και ξέρεις ποιο είναι το παράξενο;
Μόλις τη γνώρισα, κι όμως νομίζω πως την αγαπώ.
Αυτά που λέγονται από καρδιάς πάντα φτάνουν εκεί που πρέπει.
Μαμά...
Αύριο αποχαιρετάμε τον μπαμπά.
Καταλαβαίνω ότι ο καθένας διαχειρίζεται αλλιώς τις καταστάσεις,
και ότι αυτό μπορεί να είναι, δεν ξέρω, απελευθερωτικό για σένα.
Όμως, δεν σκέφτεσαι πώς το διαχειριζόμαστε εμείς.
Όλο αυτό μου φαίνεται τρέλα.
Νομίζω ότι δεν φέρεσαι λογικά.
Θέλω να πω, δεν τον εμπιστεύομαι.
-Ανησυχώ μήπως θέλει... -Όχι. Άκουσέ με.
Καταρχάς, δεν έχεις κανέναν λόγο ανησυχίας.
Μπορώ να προσέχω τον εαυτό μου. Το μόνο που δεν θέλω είναι να σας πληγώσω.
Αλλά αυτό είναι το σπίτι μου, Φέδε. Είμαι ενήλικη, έχω ανάγκες...
Μαμά! Σε παρακαλώ.
-Σε παρακαλώ. -Σταμάτα.
Εσύ ήθελες να μιλήσουμε.
-Ως ενήλικες. Λοιπόν; -Ναι, αλλά να λείπουν οι λεπτομέρειες.
Πολύ ωραία.
Αύριο δεν θα τον δείτε καθόλου.
Το υπόσχομαι.
Ευχαριστημένος;
Ναι.
Να σου μιλήσω ανοιχτά;
Την έχω δει να έρχεται κοντά με τον Φέδε.
Κι είναι φίλος σου.
Δεν ξέρω, αδερφέ. Αυτά δεν τα κάνεις.
Ένα θα σου πω.
Για μένα, όταν πραγματικά σ' αρέσει κάποια,
πραγματικά όμως,
οι φίλοι οφείλουν να το σέβονται.
Να το σέβονται. Αλλιώς, τέρμα.
Πήγαινε, λοιπόν, να μιλήσεις στον Φέδε
και να του πεις να την αφήσει ήσυχη.
Τόσο απλά.
Ναι.
Μίλα του.
Ευχαριστώ, Μίτσι. Να 'σαι καλά.
Τελευταία φορά που παίρνουμε το αυτοκίνητο.
Γεια. Όλα καλά;
-Καλησπέρα. -Καλησπέρα. Εντάξει είστε;
Θέλετε να πιείτε;
Στάσου, Φέδε.
Δεν μπορείς πάντα να τα έχεις όλα εσύ.
-Μα... -Είναι σειρά μου, ρε γαμώτο.
Για ποιο πράγμα μιλάς;
Τη Μαρί Κλερ, ρε μαλάκα.
Είμαι 99,5% σίγουρος ότι την αγαπάω.
Όχι 100%, γιατί μόλις γνωριστήκαμε.
Όταν την βλέπω, όμως, νιώθω κάτι βαθιά μέσα μου
και θέλω... θέλω να...
θέλω να βγάζω σκύλους βόλτα μαζί της. Με νιώθεις;
Κάν' το.
Μην της την πέσεις, γιατί είναι ο έρωτας της ζωής μου.
Δεν θα της την πέσω, εντάξει;
Σ' αγαπώ, ρε φίλε.
Εντάξει.
Καλημέρα.
-Καλημέρα. -Στις ομορφιές σου.
Πρέπει να μιλήσουμε.
-Ναι; -Σκεφτόμουν ότι...
Σήμερα είναι μια πολύ ιδιαίτερη μέρα για την οικογένεια.
Πιστεύω πως, για το καλό όλων, θα ήταν καλύτερο να μη σε έβλεπαν.
Μόνο για σήμερα.
Ναι, φυσικά. Βέβαια.
Καταλαβαίνω, προφανώς. Είναι πολύ προσωπικό θέμα.
Δεν έχω θέση εδώ. Κανένα πρόβλημα. Θα σε περιμένω.
Ο Φέδε είπε κάτι.
Αυτά που λέγονται από καρδιάς
πάντα φτάνουν εκεί που πρέπει.
Δεν ξέρω, με έβαλε σε σκέψεις.
Πώς προέκυψε όλο αυτό;
Ίσως πηγαίνουμε πολύ γρήγορα.
-Δεν είμαι έτσι εγώ, Μίτσι. -Ούτε εγώ.
Το διασκεδάσαμε, όμως. Περάσαμε καλά.
Δεν κάναμε κάτι κακό. Άκου.
Τι ρόλο έχει ο καθένας εδώ;
Ποιος μπορεί να πει τι πρέπει να κάνουμε;
Ποιος μπορεί να μας κρίνει;
Εμείς αποφασίζουμε για μας. Κανείς δεν κρίνει κανέναν.
Είμαστε ευτυχισμένοι. Είμαστε καλά. Είμαστε εδώ, σήμερα.
-Ναι. -Μόνο εμείς.
-Το αύριο δεν υπάρχει. -Το ξέρω.
Αλλά σήμερα πρέπει να 'μαι με την οικογένειά μου.
Γεια σου, κούκλα!
Άντε, πάρ' το.
"Αυτά που λέγονται από καρδιάς πάντα φτάνουν εκεί που πρέπει".
Τι είναι αυτά που λες;
Έγραψα αυτήν τη φράση σε ένα γράμμα που σου έστειλα στα 16 μου.
Όχι, δεν το θυμάμαι.
Είσαι τελείως κάλπικη.
Χούλιο, κάνε στην άκρη. Πρέπει να πάρω τη μοτοσικλέτα μου.
Η Καμίλα είναι έξυπνη γυναίκα.
Αργά ή γρήγορα,
θα καταλάβει ότι είσαι καλός μόνο σε ένα πράγμα.
Αν μου επιτρέπεις...
Χούλιο, μη! Τι κάνεις; Άφησέ με!
Ελπίζω να περάσεις τέλεια. Καλή διασκέδαση.
Χούλιο! Άνοιξε την πόρτα, να πάρει!
-Σίγουρα; Δεν θέλω να πάθω κανένα ατύχημα. -Τις έλεγξα.
-Δεν μπορώ να βάλω πιο πολύ... -Την πίσω;
Ναι.
Κι εδώ; Τα φρένα;
Τέλεια. Έβαλε το υγρό μόνος μου.
-Ευχαριστώ. -Μια χαρά θα είσαι.
Όχι. Σε διαβεβαιώνω.
Τι συμβαίνει, Φέδε;
Λοιπόν. Ο παππούς σου το είχε με τις μοτοσικλέτες.
Το ίδιο κι ο μπαμπάς σου. Το μόνο ζήτημα είναι αν το θες κι εσύ.
-Το θες, ναι ή όχι; -Ναι.
Ανέβα στη μηχανή, λοιπόν, που να πάρει!
Χούλιο! Άνοιξε την πόρτα, ρε γαμώτο!
Άνοιξέ την!
ΕΡΧΕΣΑΙ; ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΤΙΣ ΜΗΧΑΝΕΣ.
Να πάρει ο διάολος!
-Θυμάσαι τότε που έπεσες στον γκρεμό; -Όχι.
Πώς γίνεται να μην το θυμάσαι;
Είχε βρέξει.
Ήμασταν με τις μηχανές και συναντήσαμε κάτι λάσπες.
Ο μπαμπάς πέρασε πρώτος, μετά εγώ,
αλλά εσύ πάγωσες.
Ο μπαμπάς μας, λοιπόν, πάντα γεμάτος υπομονή και κατανόηση,
άρχισε να φωνάζει "Για να δω τι κότσια έχεις".
Να πάρει και να σηκώσει.
Κατέληξες να κατρακυλάς στον γκρεμό και έμεινες εκεί,
κουλουριασμένος και ακίνητος. Κλαίγοντας ακατάπαυστα.
Χρειάστηκε να σε μεταφέρω με τη δική μου μηχανή. Δεν θυμάσαι;
Η Ραφαέλα έσωσε τον πρίγκιπα. Όπως πάντα.
Θλιβερό που, ακόμα και σήμερα, δεν μπορείς να πάρεις κάτι σοβαρά.
Πλάκα έκανα.
Είναι ανάγκη να είσαι τόσο σκληρή; Ίδια ο μπαμπάς.
Πάμε!
Είναι πολλή ώρα που έφυγαν;
Δεν νομίζω ότι θα τους προλάβετε, δεσποινίς.
Πού είναι το κάθαρμα;
-Το αφεντικό; -Τι;
Πέθανε, δεσποινίς.
Γαμώτο, γαμώτο!
Όλα δείχνουν υπέροχα.
Χουανίτα, Ροσίτα, γεια σας.
Η κουζίνα ήταν πάντα ένας χώρος θαυμάτων.
Ήθελα να γίνω σεφ, Κάρλος.
Εσύ...
Εσύ ήθελες πολλά πράγματα, μα παρέμεινες ένα μηδενικό.
Είσαι ένας ψεύτης.
Είσαι χειριστικός.
-Δεν έχεις αρχίδια. -Ενώ εσύ;
Ένα φίδι χωρίς καρδιά. Ένας λύκος με προβιά αρνιού.
Γιατί είσαι τόσο βίαιη;
Πολλή βία. Δεν είναι σωστό.
Πρέπει να μιλήσουμε σαν ενήλικες.
-Ας μιλήσουμε. -Πολιτισμένα.
-Ναι;
Ναι.
Μην τολμήσεις.
Φύσα τα κεράκια σου!
Όλη μου τη ζωή παλεύω να σε ξεχάσω!
Φτάνει πια!
Είσαι ό,τι χειρότερο μου συνέβη ποτέ!
Πού είσαι; Πού;
Εδώ είμαι.
Γαμώτο!
Είσαι από πέτρα. Χωρίς καρδιά.
Ό,τι ξέρεις από αγάπη εγώ σου το δίδαξα!
Χούλιο, δεν με ξέρεις πια!
Πώς να σ' αγαπήσει κανείς, αν δεν αγαπάς τον εαυτό σου;
Ξέρεις μόνο να πληγώνεις τους άλλους, Βικτόρια!
Δεν με λένε Βικτόρια!
Μαρί Κλερ με λένε.
Μαρί Κλερ.
Ο μπαμπάς με έφερνε εδώ όταν ήμουν μικρή.
Του άρεσε πολύ το ποτάμι, επειδή...
γι' αυτόν, η ακινησία έμοιαζε με θάνατο.
Αγάπη μου...
Ο αδερφός σου...
Ευχαριστώ, μαμά.
Ευχαριστώ, Ραφαέλα,
αλλά ο μπαμπάς δεν θα ήθελε να μιλάμε για το παρελθόν.
Ο μπαμπάς μου
ήταν πάντα ένα βήμα μπροστά.
Πάντα με το βλέμμα στο μέλλον.
Κι ο καλύτερος τρόπος να τον τιμήσουμε
είναι να συνεχίσουμε.
Να δουλεύουμε σκληρά κάθε μέρα.
Να προσπαθούμε να επανεφεύρουμε τους εαυτούς μας.
Να καινοτομούμε.
Ο μπαμπάς μάς δίδαξε να κάνουμε πράγματα, ακόμη κι αν μας φόβιζαν.
Είτε φοβόμασταν μην πέσουμε, είτε...
Είτε φοβόμασταν
να ξανανέβουμε στη μηχανή.
Ο μπαμπάς μου δεν ήταν ο πιο στοργικός άνθρωπος του κόσμου.
Αλλά μας αγαπούσε. Κι έτσι πρέπει να τον θυμόμαστε.
Ευχαριστώ.
Να 'σαι καλά.
Φουλ της ντάμας. Καλό φύλλο.
Αλλά...
Καρέ του εννιά.
Η υπόσχεση είναι υπόσχεση. Παίρνω το Château Margaux.
Κύριοι, σας αφήνω. Καληνύχτα. Με την άδειά σας.
Μη στενοχωριέσαι, αφεντικό.
Ο Πέδρο ήταν πάντα κακός στο πόκερ.
Ο μπαμπάς σας λάτρευε τις μπλόφες.
Και η τάρτα φραμπουάζ;
Είχαμε ένα ατύχημα στην κουζίνα, κυρία.
Ο ξένος ήξερε ότι είχε κακό φύλλο, βέβαια.
Και δεν τσίμπησε.
Του είπε "Αν χάσεις, θα διασχίσεις τη Λεωφόρο Ρεφόρμα
-"εντελώς γυμνός". -Όχι!
-Και έχασε! -Όχι!
Θυμάμαι όταν πήρε την άδεια πιλότου.
Όχι με την αξία του.
-Την αγόρασε, καλή μου. -Ναι.
Το θέμα ήταν
ότι επέμενε να μας πάει στο Ακαπούλκο με το αεροπλάνο του.
Ενώ πλησιάζαμε,
συνειδητοποίησε ότι είχε ξεχάσει να βάλει αρκετά καύσιμα.
Έτσι, καταλήξαμε να προσγειωνόμαστε στη 14η τρύπα του γηπέδου του γκολφ.
Αν δεν ήταν η παγίδα άμμου,
θα είχαμε πνιγεί στη λίμνη.
Συγγνώμη.
Εννοούσα ότι ο πατέρας σας πάντα μας έκανε να γελάμε.
Μου τον θυμίζετε έντονα.
Ναι, επειδή είμαστε ένα μάτσο άχρηστοι.
Όχι, ασφαλώς όχι.
Μη χαλιέσαι, θεία.
Ξέρω την ιστορία απ' έξω κι ανακατωτά. Ο μπαμπάς μου ήταν συμφορά.
Μετά έχασε τα πάντα με το Galleon Fund.
Έπειτα, πήρε ένα αεροπλάνο μεθυσμένος και σκοτώθηκε μαζί με τη μαμά.
-Τέλος. -Βάλβι.
Όχι.
Αυτός τα έκανε, Χουλιάν. Όχι εγώ.
Αυτός.
Συγγνώμη. Ξέρετε πώς γίνεται όταν μεθάει.
Συνεχίστε να λέτε για τον μπαμπά μου. Άλλωστε, στην ίδια μοίρα είμαστε.
Κι οι δύο νεκροί είναι.
Με συγχωρείτε.
Οι γονείς τους έχασαν όλα τους τα λεφτά
σε ένα επενδυτικό ταμείο που αποδείχθηκε απάτη.
Η κομπίνα έγινε διεθνής είδηση.
Ένα κάρο φίλοι μας έχασαν επίσης τα λεφτά τους.
Οι καημένοι.
-Καλά είσαι; -Ναι, συγγνώμη.
Τι έπαθες;
-Ναι, συγγνώμη. -Τι έγινε;
Ένιωσα μια μικρή δυσφορία.
-Πάω να ξαπλώσω. -Θα σε συνοδεύσω.
Όχι, μπορώ να πάω μόνη μου.
Μαρί Κλερ.
Στον Φεδερίκο!
Εις υγείαν!
-Γεια μας. -Γεια μας.
Τι έχεις;
Τι έπαθες;
Γιατί κλαις;
Σ' αυτήν την οικογένεια, αν κάνεις ένα λάθος, σε σταυρώνουν.
Είναι όλοι τους κάλπικοι.
Τόσο καιρό, μας έχουν στην απ' έξω.
Πρώτον, για κάτι που δεν ήταν δικό μας λάθος.
Και, δεύτερον, συνέβη πριν από 15 χρόνια.
Συγγνώμη γι' αυτό που έγινε στο δείπνο.
Μου ήρθε μια...
μια ανάμνηση.
Βγαίνω από μια περίπλοκη σχέση.
Σε νιώθω. Η ιστορία της ζωής μου.
Τοξικοί άνθρωποι.
Πώς κατάφερες να ξεφύγεις;
Ταξιδεύοντας, ουσιαστικά.
Πήγα από το Μαρόκο μέχρι την Ισλανδία.
Παντού. Βασικά παντού.
Ποιο ήταν το αγαπημένο σου μέρος;
Η Τοσκάνη.
Γιατί εκεί βρήκα τον εαυτό μου.
Γνώρισα τον έρωτα της ζωής μου.
Την τέχνη.
Η ζωή μου δεν είναι εύκολη.
Ναι, είμαι μια Ουρκίσα.
Είμαι σημαντική και όμορφη.
Όμως, είμαι και δυνατή και έξυπνη.
Και πολύ περισσότερο απ' ό,τι νομίζουν όλοι.
Ή μπορεί και όχι.
Μπορεί και όχι.
Μπορεί να είμαι απλώς ρηχή και άχρηστη.
Σαν τον μπαμπά μου.
Να σου πω και το πιο χαριτωμένο;
Ένα ζευγάρι ηλικιωμένοι που γνώρισα εκεί έγιναν παππούς και γιαγιά μου.
Μου έμαθαν να παίρνω τα πράγματα με το μαλακό, να ζω πιο αυθεντικά.
Δεν ξέρω γιατί σου τα λέω αυτά. Τι ντροπή!
Νομίζω
ότι είναι παράξενο πόσο μπορεί να σου αλλάξει τη ζωή ένας άγνωστος.
Συμβαίνει κάποιες φορές.
Είσαι μαχήτρια.
Δεν υπάρχει τίποτα κακό στο να ξέρεις τι θες.
Κι εσύ ξέρεις ακριβώς τι θες. Αυτό αξίζει πολλά.
Έχεις δίκιο.
Ξέρω τι θέλω.
Αλλά όλοι είναι τόσο απασχολημένοι να κοιτάνε τον Φέδε, που γίνομαι αόρατη.
Με έχει κουράσει αυτό.
Τώρα, θα με δουν όλοι.
Μερικές φορές, νιώθω σαν μη βρίσκω τον δρόμο μου.
Σαν να με παρασύρει το ρεύμα. Καταλαβαίνεις;
Άλλες φορές, όμως,
καταλήγω ακριβώς εκεί που πρέπει.
Μη βγάλεις κιχ,
γιατί αυτό που θα κάνω μπορεί να σε τρομάξει.
-Αλλά θα σ' αρέσει. -Μα...
Αγάπη μου, ήμουν...
Μίτσι;
Υποτιτλισμός: Ειρήνη Παπαδάκη
Επιμέλεια: Ντέση Βερβενιώτου