Dzień dobry.
Dziękuję.
Pycha. Dzięki.
Proszę pokój 403 z widokiem na ocean.
Niestety karta została odrzucona.
Urządzenie każe ją pociąć.
Rebeca, tak?
Tak się zastanawiam...
Jak moglibyśmy sobie pomóc?
Jeszcze raz sprawdzę.
Dzięki.
Niefart
VICTORIA SIMONIAN WYDALONA
FUNDUSZ GALLEON ZDEFRAUDOWAŁ MILLION DOLARÓW
AMERYKA ŁACIŃSKA KONTRA SIMONIAN
OD REBE
Salmerón, tak?
Niestety nie mamy gościa o takim nazwisku.
Macie. Widziałam go w pokoju 147.
180 cm, trzydzieści lat, przystojny.
To pewnie jego jedyna zaleta.
Jestem pewna.
Pan Salmerón nie mieszka u nas.
To od niego?
Nie.
Nie może mi pani wyrywać telefonu.
Michi...
- Proszę pani... - Ruchaliście się?
Jest niesamowity, co?
- Tak... - To znaczy...
Faceci nie wiedzą, co to łechtaczka, ale on uważał na edukacji seksualnej.
Ja...
Spokojnie, oddychaj.
Mam sugestię.
Pomożesz mi,
to na ciebie nie doniosę.
Policja!
Masz klucz? Otwieraj!
Gnoje.
Sprawdź balkon.
Cześć, fiucie. Tak cię chciałem znaleźć.
Proszę bez poniżania.
Mogę przynajmniej włożyć spodnie?
W przeciwieństwie do innych
Prida zrobił rewolucję w sztuce i to nie tylko meksykańskiej.
Wyrażał swoją tożsamość i prekolumbijskie korzenie,
- eksperymentując z... - To pomyłka.
Tak to jest, jak się nie płaci.
- Zdejmijcie kajdanki. - Nie.
- To mnie poniża. - Ukrywałeś się.
Nie gadaj, idź.
A to suka.
Na aukcji obraz poszedł za ponad dziesięć milionów dolarów.
Nie...
Kto wymyślił plastikowe świece?
Bo wiatr zdmuchnie zwykłe.
Chcę mieć woskowe.
- Zajmij się tym. - Tak.
Co to?
Tylko nie łabędź. Odpada.
Tylko żeby to nie wyglądało jak w restauracji.
Trzeba wymienić te dwa obtłuczone krzesła.
Halo?
Połączenie na koszt rozmówcy z aresztu w hrabstwie Martin.
Tatusiu?
Co robisz?
Przygotowuję się na imprezę.
ARESZT HRABSTWA MARTIN, FLORYDA
Co to takiego?
Enrique Iglesias.
Słuchałaś tego z siostrą.
Tato...
Nic mi nie jest.
Jest.
Musi cię zobaczyć lekarz.
I przestań żreć to parszywe żarcie.
Victoria, co się dzieje?
Odbyłeś połowę kary. Wpłacę kaucję i wyjdziesz.
Mam plan.
Nie znajdziesz 100 milionów dolarów za kanapą.
Wiem. Ale to nie jest zwykła kanapa.
To pieniądze Urquizów.
Fede Urquiza otwiera muzeum sztuki nowoczesnej,
to są setki milionów.
Ale to debil, który nie wie, co robi.
I zgadnij, kto się dostanie do fundacji?
Wszystko jest pod kontrolą.
Chcesz Pollocka?
Tak, chcę Pollocka.
Ale na razie jestem zawalony papierami.
- Ale ty jesteś prezesem? - Tak, jestem prezesem.
Ale tego nie ogłoszono?
Prawda.
Nie będę się tłumaczył. Pójdziesz na aukcję?
Proszę, idź na aukcję.
- Dobra. - Dzięki.
Będzie tak jak dawniej.
Widziałaś Chumpiego?
Wczoraj wyjechał z kuzynami i nie odbiera.
Nie widziałam.
Rafa, no weź. Rozmawiałam z DJ-em.
Może grać od 10 do 11. Ale to nie będzie rave.
Rodzina Chumpiego chce reggaeton i zespół.
- W sumie to nie wiem... - Co?
...czy mam dziś czas.
Chcą, żebym zagrała na festiwalu Burning Man.
- Jaja sobie robisz? - Mogę pojechać?
Odbiło ci? Jestem jej siostrą.
To moja impreza, a wy wolicie się zabawiać z naćpanymi milionerami?
Pierdolę was!
Śmiej się, Rafaela.
To jest bez sensu.
To w hotelu to nieporozumienie.
Możemy porozmawiać jak faceci?
Nie możemy.
No chyba że o kaucji.
Nie miałem czasu zadzwonić do banku. To się da załatwić.
Załatw to, to wyjdziesz.
- Ale... - Siadaj, gnoju.
Cześć.
Widziałeś kiedyś gardło Szatana?
Nie miałem przyjemności. Ale jak się zbliżysz, zobaczę twoje.
Czas tu mija powoli...
Nie mów.
Leticia.
Dajcie mi stolik, gdzie wieje bryza.
Vicencie poci się górna warga.
Jak sobie chcesz.
Osoba, do której dzwonisz, jest niedostępna.
Proszę zostawić wiadomość po sygnale.
Gdzie ty, do cholery, jesteś, Chumpi?
To co, nie dają tu żreć?
Nawet, kurwa, kawałka chleba?
Szklanki wody dla ukojenia nerwów, słodyczy, migdałów czy coś?
To nie restauracja, palancie.
Jak chcesz, dam ci possać.
Sam sobie possij.
Co?
Bez obrazy.
Hej...
Nie powinieneś być na imprezie?
Michi Montefusco. Poznaliśmy się na meczu polo.
Pamiętasz?
Pokaż się.
Pamiętam, kurwa.
Jak można zapomnieć twarz prosto z niemego filmu.
Tego się nie da zapomnieć.
Ale już pozamiatane.
Nie dam gnojowi łapówki.
- Jak mu powiesz, kim jesteś... - Nie.
I co mu, kurwa, powiem? Już mówiłem, w dupie to ma.
Pijani kuzyni rozrabiali na środku ulicy,
takie przygotowanie do wieczoru kawalerskiego.
Zjawiły się te gnoje, zwinęli mnie. Zabrali portfel, wrzucili do celi.
Niezłych masz kuzynów.
Wolę tu gnić, niż ich zakapować i rozdawać, kurwa, kasę.
Chcecie kasy, to pracujcie, fiuty.
Kilka lat temu się zakochałem.
Na imię miała Francesca.
Włoszka.
Oczy jak miód, oliwkowa skóra.
A ja odwiedzałem ziemię przodków.
Chciałem cieszyć się życiem.
Umówiliśmy się na placu Santa Ana w Madrycie.
Byłem spóźniony, marzyłem o niej.
Nie pamiętam, czy to z pośpiechu, czy z nerwów,
wsiadłem do metra bez biletu.
I kurde, oczywiście złapali mnie przy wyjściu.
I co miałem zrobić?
Nie miałem z nią kontaktu.
Pół stajania od miłości mojej
wrzucili mnie za kraty, choć ból duszy dawał mi baty.
Pełen miłości, ale także wstydu,
nie chcę utonąć w pieśni swojej muzy.
Tak kończy się ten smutny sonet.
Otóż widzicie, nie miałem wyboru, ujawnić musiałem tożsamość
mego prawdziwego ojca, by się z tym uporać.
Takie pytanie.
Kim jest twój ojciec?
Mój ojciec, pytasz?
Hrabia Montefusco we własnej osobie.
Co? Hrabia Monte Christo?
Zamknij się, debilu. Daj mu mówić.
Bękarci wnuk mojego dziadka, kochany przez Juana Carlosa.
Nie.
Przez króla?
Zgadza się.
No i...
I co się stało z tą dziewczyną?
Nic, przyjaciele.
Nic się nie stało.
Jak się zjawiłem, Francesca jadła lody z innym.
Nasze serca na zawsze rozdzielone.
Policja zawsze wszystko spierdoli.
I spodziewają się bliźniaków.
Ale było warto.
Ponieważ dżentelmen, wbrew kodeksowi honorowemu,
musi mówić, co mu na sercu leży.
Ja pierdolę, książę Monte Christo.
Te, policjant, chodź no tu.
O co biega?
No chodź.
Daj mi rękę.
Bardzo mi miło. Chumpi Mendoza.
Nie popełniłem tego wykroczenia.
Czeka na mnie narzeczona, Inés Urquiza.
Żenisz się z Urquizą? Nieźle.
Po co ci kłopoty? Wypuść mnie.
Lepiej otwórz. Ona się przyjaźni z córką gubernatora.
Chcesz stracić pracę? No dawaj.
Wyłaź.
A moje rzeczy?
Jakie rzeczy?
Słuchaj.
On idzie ze mną.
Dlaczego?
- Nie słyszałeś, że to książę? - Nie, hrabia.
Na jedno wychodzi.
Dobra, wypierdalaj.
Wasza Wysokość.
Dziękuję.
Proszę.
Znasz Letizię?
Jasne.
Spotkaliśmy się kilka razy. Wnuczka taksówkarza.
No tak. Ale ona...
- Teraz jest na okładkach. - Tak.
Na zdrowie, kochana rodzino!
- Tak jest! - Sama widzisz.
Widzieliście Chumpiego? Wydzwaniam do niego.
Kochanie, nie denerwuj się.
- Faceci się spóźniają. - To nie to.
Miał być, a nie odbiera.
Grunt to spokój, napij się.
- Chino! Javier! - Co?
Nalałbyś lepiej!
- Bardzo się denerwuję. - To ci pomoże.
Rozluźnisz się, troski znikną.
Siadaj z nami.
No pij, dobrze ci zrobi.
- Do dna! - Tak jest!
Nie wierzę, ktoś zdmuchnął Pollocka.
Jakiś oligarcha kupił przed aukcją.
- Co? - Nawet się tam nie zjawił.
- I co teraz? - Muszę znaleźć specjalistę.
Bo bez Pollocka to nie będzie muzeum.
To kup Jeffa Koonsa.
Nie, to pop-art.
To jest poważne muzeum.
Zapytam kuzynkę, pracuje w galerii w Paryżu.
Pollock to problem.
Ale da się załatwić.
Da się.
- Inés, czekaj. - Zadzwoń.
Nie zadzwonię do sekretarza spraw wewnętrznych.
Dlaczego?
Bo ma ważniejsze rzeczy na głowie.
- Ale on zaginął. - Nie, Inés.
- Nie odpowiada. - Słuchaj.
Małżeństwo to porąbana instytucja.
Rafa, może nie teraz.
- Wystarczy. On się zjawi. - Dzwoń.
- No dzwoń! - Przecież dzwoniłam.
- Rafa, dzwoń jeszcze raz! - W to samo miejsce?
Tak.
Zjawił się. A oczęta po nim wypłakiwałaś.
Przestań, Luis Alberto!
Mówi do mnie po imieniu, czyli mam kłopoty.
Chodź.
Przepraszam, teściowo.
Nie całuj mnie.
- Przesadziłeś. - Powiem ci, co było.
- Byłeś w areszcie? - Nie wiedziałaś.
To zmienia sytuację. Książę mnie wyciągnął.
Chcę mu podziękować. Opowiedz im tę historię.
- Zamknęli nas. - Nie, ten wierszyk.
Lepszy niż Octavio Paz i Pablo Neruda. Jak się nazywała ta uliczka?
Chumpi, wystarczy. Goście czekają.
Przebierzcie się, a my...
My poczekamy.
Tak, ale...
- Idziemy. - Dokąd?
Co robiłeś za kratkami?
Mam pomysł.
Daj mi swój numer, żebym cię nie zgubił.
Dobra?
Tak.
Też mam pomysł.
Ty mi daj swój numer, żebym cię nie zgubiła. Może być?
Dobra.
- Witajcie! - Synku!
Wreszcie jesteś!
Co tam, mamo?
Zastępujesz ojca, nie zostawiaj mnie samej.
Mamo, uspokój się. To nie są bandyci.
Nie.
Tylko lubią się drzeć.
Musimy wam podziękować.
Bardzo się cieszymy!
Mój syn z twoją córką są jak rozkwitający kwiat.
Ta kobieta nie owija w bawełnę!
To wielka przyjemność
móc was tu wszystkich gościć.
Chumpi, witamy w naszej rodzinie.
Dziękuję, kochana teściowo. Jak zwykle, cudowna gospodyni.
Któregoś dnia odpłacę ci mnóstwem dzieci.
- Tak! - Taki jest mój synek!
Niech żyją!
- Na zdrowie! - Najlepiej bliźniaki!
Zdrówko!
Jakbyś coś chciała...
- Andrew. - Cześć!
- Co tam? - Co u ciebie?
- Stary, jak leci? - Co tam?
Świetnie.
U mnie też. Masz dziewczynę?
Nie jestem jego dziewczyną.
Byłaby z was piękna para.
- Poważnie? - Tak.
Cudownie nam się rozmawia.
Przedstawię was. Marie Claire. Michi.
- Marie Claire? Francuskie imię? - Tak.
- Dziadkowie byli z Francji. - Rozumiem.
Michi? To imię dla kota.
- Nie mów tak. - Dla psa raczej.
Od dziecka tak na mnie mówili.
Świetna historia. Przepraszam.
Ale nie...
- Bardzo było miło. - Bardzo.
Siedem milionów dolców za ten koszmar?
Fede wydaje kasę.
Przez siedem lat byłam dyrektorem ds. komunikacji.
Fede ani razu nie był w fabryce Urqui.
Ani razu.
Ja też nie. Hańba.
Ale ty nie będziesz prezesem.
No nie wiem.
Nie zdziwiłabym się.
W moim CV brakuje tylko penisa.
To jest, kurwa, oczywiste!
Leticia tego nie załatwi, ja się tym zajmę.
Byk, byk!
To przytłaczające widzieć cię taką przytłoczoną.
Trochę gorąco, prawda?
Co tu robisz?
Czego chcesz?
Żebyś zdechł.
Za późno na to.
Zobaczymy.
Niech zgadnę.
Cielęce oczy, udajesz arystokratę...
Wdówka?
Ale numer. Od dawna się prostytuujesz?
Mylisz się. Nie zostawiają mi kasy na szafce nocnej.
Płacą ci w naturze, a to jeszcze gorzej.
A ty?
- Co? - Co?
Pomówmy o tobie. Sukienka w stylu "wyruchaj mnie".
Piękna.
Wzrok wygłodniałej pantery.
Który?
- Ten idiota? - Boże.
No kto? Jego kumpel?
Nie drocz się ze mną.
Syn?
Federico?
Ja to robię tylko raz, dobra?
- Jasne, rozumiem. - Tak.
Od prawie Harvardu do prawie kurwy.
Pierdol się.
Lepiej uważaj, Victoria.
W nerwach pocisz się pod pachami.
Pachniesz porażką.
Nie zapominaj, że jestem inteligentniejsza.
Przepraszam, Victorio.
Żebyś nie zapomniała, jaki jestem głupi.
Podoba ci się mój pierścionek. Lubię cię.
Przytulas.
Przepraszam.
- Przepraszam. - Bo wiesz...
Cholera, wszystko ci widać.
Nie masz cellulitu?
Dlaczego?
Nie, mam.
- Tak? - Tak.
Dlatego cię lubię. Chodź.
- Zasłoń się. - Dobra.
- I gotowe. - Wszystko dobrze?
Dzięki.
Ja cię znam.
Albo jesteś do kogoś podobny.
Pomyliłeś mnie z kimś.
Wyglądasz jak ten wał, który mnie okradł.
Salmerón.
Nie wiem, o czym mówisz.
Powiedziałem, że to pomyłka. Rozumiemy się?
A teraz przepraszam.
Jakby wiedzieli, co myślisz... Pójdziesz do piekła.
Nie wiesz, co myślę.
Czy młoda dama zatańczy?
Nie, dziękuję. Ale moja córka tak.
Nie bierz tego do siebie. Mama jest potwornie nudna.
To idziemy! Co lubisz?
Dobrze się bawią.
Tak.
- Zatańczysz? - Nie.
Nie wiem, jak to się tańczy.
Ja też nie.
Może wolisz coś bardziej tradycyjnego?
Mokasyny i wełniany sweter
na paryskiej ulicy?
Takiej dawnej paryskiej ulicy.
Nie.
W latach siedemdziesiątych.
Czekaj.
Przecież cię wtedy na świecie nie było.
Chyba muszę pójść do gości.
Przyszedłeś!
Nie mogłem tego przegapić.
Może się zbliżymy?
Uważaj, z bliska słońce może spalić.
Potknąłem się. Widzisz, co ze mną robisz?
Pokaż.
Bierz. Lepiej w niej wyglądasz niż ja.
- Naprawdę? - Tak.
Dzięki, życie mi uratowałaś.
Kurde, moja piosenka. Bierz sobie, co chcesz.
Dzięki.
Kurde.
Twoja siostra pożyczyła mi suknię.
I kolczyki. Długa historia.
Ładnie ci.
Idziemy?
Lubisz sztukę?
Uwielbiam.
Prida niczego nie udowadniał.
To znaczy?
Inni artyści męczyli się z prekolumbijską estetyką,
a Prida miał ją we krwi.
Mój ulubiony artysta, uwielbiam go.
Chcę go mieć w muzeum.
Masz muzeum?
No...
Wyobraź sobie, że pierwsze, co widzisz,
to obraz Pridy.
Należy do mojej mamy.
Dlatego tu wisi, żeby nikt go nie ukradł.
Też bym to schowała.
Też wredna jesteś.
Masz już całą kolekcję?
Tak. To znaczy nie. Mam kłopot.
Świat sztuki to labirynt.
Dziś przepadła mi okazja.
Mój marszand pracuje na dwa fronty.
Wiesz, jaka jest definicja współczesnego pirata?
- Jaka? - Marszand.
- Marszand? - Znam jednego.
Słyszałeś, jak Caravaggio
nagle pojawił się u kogoś w Madrycie?
Ktoś znajomy?
Znajoma. Ze szkoły z internatem.
Gdzie chodziłaś?
Atlantic. A ty?
Aiglon, zgadłam?
Tak. Jak się domyśliłaś?
- Nie miałam czego czytać w salonie. - Nie.
Ten artykuł w HOLA to był pomysł mamy.
- Jasne. - Przysięgam.
Na okładce trochę sztywny jesteś.
Przestań, to żenada.
Spokojnie. Słuchaj,
poznam cię z tą znajomą.
Zna się na sztuce klasycznej, ale Basquiata też ma.
I Kusamę, Pollocka.
- Pollocka? - Tak.
- Naprawdę? - Tak.
Bardzo chętnie.
- Tak? - Tak.
- Kurwa. - Co?
- Ale bezczelność. - Co?
Moja była ze swoim nowym facetem, takim słabym reżyserem.
- No. - Przepraszam.
Cristina, to jest bezczelność.
Fede, nie mów tak do mnie.
Szczyt chamstwa.
- Zdrowie. - Zdrowie.
To jest inne niż na rysunkach. Miało być drewno, a nie jakaś sklejka.
Ale na podłodze było to samo.
- Nikt nie zauważy. - Światła są jak w taniej knajpie.
Żebyś nie zrobiła tego samego błędu na ślubie.
Oczywiście, że nie.
A skąd mam to wiedzieć?
Świateł nie będzie.
Tak.
Zatańczymy do tego?
Mamo, odbiło ci?
Mógłby być twoim synem. Wszyscy patrzyli. I to teraz.
A jak chce twojej kasy?
- Bzdura. - Co Cristina tu robi?
Nie mogę się z nią przyjaźnić, bo z nią zerwałeś?
- Trochę lojalności! - Fede, dorośnij!
I co teraz?
- Co? - O co ci chodzi?
Przestań.
Świetnie tańczysz.
Tańczyłbym całą noc.
Z tobą na pewno.
Nie mogę przypisać sobie wszystkich zasług.
Ta historia sama się opowiedziała.
Byliśmy jedynie biernie słuchającym odbiorcą.
Nie bądź taki skromny. Cannes oszalało na twoim punkcie.
Cannes, tak.
Hej, Luis.
Niektórzy twierdzą, że twój film tylko epatuje nieszczęściem.
Fede, dzięki za zaproszenie.
Ja cię nie zaprosiłem, tylko moja siostra.
Widzisz, zazdrość to ciekawe uczucie. Ale ja wolę prawdę.
A co ty możesz o niej wiedzieć?
Mówię o prawdzie, która nie ukryje biedy.
Nie ma sensu opowiadać
w kółko tej samej historii o bogatych i uprzywilejowanych.
Luis, takie pytanie.
Jak bieda wygląda z piątego piętra Hotelu Martinez?
W Cannes bili mi brawo.
To spoko.
Dzięki, nie musiałaś mnie bronić.
- Mam przestać? - Nie.
Nie przestawaj.
Co robisz jutro?
Dziewięćdziesiąta minuta i zero bramek na koncie.
Co za szkoda. Będzie nam ciebie brakowało.
Nie słyszałaś?
Dziś wieczorem jadę z Camilą na ranczo,
reszta rodziny dojedzie jutro.
Jakie ranczo?
Nie bądź smutna.
Pozbyłaś się cielaczka szybciej, niż myślałaś.
A może było na odwrót?
Idę. Samolot czeka, już jestem spóźniony.
- Dobranoc. - Pierdol się.
ANDRÉS KUMPEL FEDE
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Małgorzata Fularczyk