DOKTOR KRYZYS
Dotąd miał nauczycieli wyłącznie z KUM-u.
Dlatego nie byłam pewna,
czy panu zaufać.
- Ach tak. - Ale profesor Jang pana polecał.
Wszyscy pańscy uczniowie dostali się na KUM.
Nadal mam wątpliwości, więc proszę mnie nie zawieść.
Oczywiście.
Wie pan, gdzie studiowaliśmy ja i mąż.
Wiem.
W naszej rodzinie studia na tej uczelni to tradycja.
Nie, raczej minimalny wymóg.
Rozumiem.
Jeong-woo zaraz będzie. Proszę poczekać.
Jego pokój jest tam.
Oczywiście.
A, dla pana.
Podwójna stawka.
Wystarczy regularna.
Będzie się pan bardziej starał.
Słyszałam o pańskiej rodzinie. Niech pan bierze.
Proszę udowodnić swoją wartość.
PODRĘCZNIK DO MATURALNEJ KLASY
WYRÓŻNIENIE DLA WZOROWEGO UCZNIA NAGRODA ZA WYBITNE OSIĄGNIĘCIA
Jeszcze go nie poznałem, a już było mi go żal.
W takim domu musiało być mu ciężko.
Dzień dobry. Długo pan czekał?
Musiałem zostać dłużej, przepraszam.
- Miło poznać. Min Kyung-min. - Dzień dobry.
Jestem najlepszy w liceum Yeongwon.
Piszę wszystkie testy na maksa.
Miło pana poznać.
Ciebie również.
Panie Min.
Proszę zrobić ze mnie boga algebry.
- Trudna jest. - Pewnie.
- Zaczynamy? - Do dzieła.
- Dobra. Do dzieła. - Do dzieła!
Jazda!
No to do pracy.
Czyli 1K minus BK równa się…
Czekaj.
Najpierw rozwiąż to.
- No tak. - Tak.
W ten sposób tylko utrudniasz sobie działanie.
- Aha. - Najpierw podziel.
Czyli…
- Sigma… - Tak.
- K to od jednego do pięciu. - Tak.
Coś ty taki spięty?
- Ojej. - Strasznie.
- Już lepiej. - Tak?
- Lepiej. - Na pewno?
Sigma K to wartości AK od jednego do dziesięciu.
Spójrz na te dwa warunki i znajdź odpowiednie ciągi.
Yeo Jeong-woo!
Nie śpię, tylko myślę.
Przestraszyłem się, że zasnąłem w szkole.
Już kończymy.
Rozwiąż to i do łóżka.
- Na czym stanęliśmy? - Na czym?
Mam zacząć od początku? Dobra, słuchaj.
- Tutaj… - Tak?
Kyung-min!
Jeong-woo.
Zaczynamy o 20.00, a ty już tutaj?
Chciałem wstąpić do księgarni, ale zamknęli.
To postaw mi ramyeon. Głodny jestem.
Nigdy nie zabierasz mnie na jedzenie.
Chciałem, ale miałem pietra, co pomyśli twoja mama.
- Że się obijamy. - E tam.
Chodź, postawię ci ramyeon. I kimbap z serem.
- Serio? - Jasne, chodźmy.
Uprzedzam, że dużo jem, bo rosnę.
Wygląda pycha.
- Dziękuję. - Zajadaj.
- Jest i kimbap. - Dziękujemy.
Dzięki.
Kimbap maczane w bulionie jest najlepsze.
A, przy mamie nie mów do mnie po imieniu.
- Ostrzegała mnie. - Wiem.
„Nie spoufalaj się, bo to zaszkodzi twoim wynikom.
Nie każ mi go zwalniać, bo go polubiłeś.
Traktuj go jak obcego”.
Tak mi gadała.
Trzymasz się?
- Jasne. - Nie wiesz, o co pytam.
Tak czy siak, mam się dobrze.
Oj ty.
Nie wiem, czy cię żałować czy raczej czuć dumę.
- Czasem mi żal. - Dlaczego?
Z powodu mojej sytuacji.
Moich rodziców.
Własne myśli czasem mnie dobijają.
Ale dzięki tobie chce mi się nad sobą pracować.
Co robił wasz wiceprezes na rozprawie Jeong-woo?
Wpadłam na niego w sądzie.
Pomyliłaś go z kimś.
To się jeszcze okaże.
Wystarczy sprawdzić na kamerach.
Haesung maczało palce w wypadku Jeong-woo, mam rację?
Byłeś zamieszany…
w incydent w klinice Jeong-woo?
Ty…
Czym on ci zawinił?
Nigdy mi niczym nie zawinił.
Czy usprawiedliwi mnie, że…
dręczyłem się tym?
DOKTOR KRYZYS
Czemu nie lepisz pierożków?
Ciasto mi się skleiło.
- To weź nowe. - Zaraz.
Udało się.
Jeong-woo? Co tu robisz o tej porze?
- Wejdź. - Dobry wieczór.
- Cześć. - Było jasno,
to zajrzałem.
- Lepicie pierożki. - Tak.
- Ale niespodzianka. - A czy…
Ha-neul jeszcze nie ma?
Jeszcze nie wróciła.
Zadzwoń.
Nie odbiera.
Aha. To masz.
No dobrze.
POGOTOWIE
Co z nimi?
Nam Ha-neul, 33-latka. Była ledwie przytomna.
Ciśnienie 80/40, puls 120, oddech 35.
Niedociśnienie i hiperwentylacja.
Zacznijmy od usg.
- Tędy. - Już.
Jak to?
To znaczy,
że Ha-neul miała wypadek i jest nieprzytomna?
Podejrzewamy krwotok w klatce piersiowej.
Musimy operować.
Zaczniemy, gdy tylko da pani zgodę.
O czym on mówi?
Coś jeszcze poza krwotokiem?
Dowiemy się podczas operacji,
ale mogło dojść do pęknięcia serca.
Pęknięcia serca? Jak bardzo to groźne?
Może być śmiertelne.
Proszę udzielić zgody.
Pojedziemy tam i dowiemy się więcej.
Dobrze.
- No już. - Proszę.
Operujcie moją córkę.
Ratujcie ją!
Wypadek spowodował liczne złamania żeber.
USG wykazało krwotok i uszkodzenie płuc.
Ale uraz serca trudno ocenić po samym USG.
Musimy ją otworzyć.
Ciśnienie 90/60. Podano kroplówkę i krew.
Mogę zaczynać?
Tak.
Skalpel.
PACJENCI NAM HA-NEUL
CENTRALNY OŚRODEK CHIRURGII
Przykro mi, że spotykamy się ponownie w takich okolicznościach.
Co dokładnie się stało?
Rozmawiałem z lekarzem.
Mówiąc najprościej,
miała uraz klatki piersiowej.
Połamała żebra,
a kości przebiły płuca.
Musieli operować, żeby zatrzymać krwotok,
bo to bardzo groźne.
Jeśli płuca zbytnio nie ucierpiały, wytną, co muszą,
i poskładają żebra.
Kości się zrosną, ale jak będzie żyć, jeśli wytną jej część płuc?
To bezpieczne.
Płuca są dużym organem. Wkrótce się zregenerują.
Na co dzień tego nie odczuje.
Nie będzie musiała przyjmować leków na stałe.
Mamo, gdzie Ha-neul?
- Operują ją? - Tak.
Wyjdzie z tego.
Musimy być silni, żeby móc ją wspierać.
Znam ten szpital. Mają świetnych kardiochirurgów.
Zaufajmy im i czekajmy cierpliwie.
Siadaj, Ba-da.
Wiem, to szok.
Ale będzie dobrze.
Nożyczki.
Co z nią?
Potrwało to dłużej, niż sądziliśmy, ale nie ma pęknięcia serca.
Złamane żebra przebiły opłucną i płuca.
Ale już to zoperowaliśmy.
Jak czynności życiowe?
W jamie serca było dużo skrzeplin?
Może wystąpić ropniak albo opancerzenie płuca?
Na szczęście prawie nie było skrzeplin.
Wszystko odsączyliśmy, więc nie będzie powikłań.
Pozostaje nieprzytomna,
ale nie ma innych urazów.
Musi tylko dojść do siebie po wstrząśnieniu mózgu.
Dziękujemy.
Jesteśmy wdzięczni.
Rety.
- Operacja się udała. - Tak.
Proszę się nie martwić.
ODDZIAŁ INTENSYWNEJ TERAPII
Już po porannych odwiedzinach.
Musimy czekać do wieczora?
Leży tam samiuteńka.
Całą noc spędziła w bólu i przerażeniu.
Będzie dobrze.
Dojdzie do siebie, bez obaw.
Kolejne odwiedziny wieczorem.
Niech jedna osoba zostanie, a reszta wraca do domu.
Będziemy się zmieniać.
Ja zostanę.
Może mnie poproszą, gdy się obudzi.
Ja też zostaję.
Mnie też mogą wołać.
Prędzej będzie chciała zobaczyć mnie.
Lepiej, żeby zostali dorośli.
Wy tu posiedźcie,
a my pójdziemy do domu
spakować jej najpotrzebniejsze rzeczy.
Chcesz stąd iść?
Mam zabieg o 9.00.
Jasne, musisz pracować. Leć.
Spokojnie, w razie czego zadzwonimy.
Dobrze.
Czuwajcie nad nią.
Zmykaj do pracy.
Idę.
Ty też leć.
Przyniosłem ręczniki.
Dzięki.
Wiesz co?
Beznadziejny ze mnie brat.
Przeze mnie czuła tylko większą presję.
Musiała harować i zadowalać mamę, bo ja nie potrafiłem.
A ja tylko prosiłem ją o kasę. I nigdy jej nie słuchałem.
Miałem z pięć lat.
ZESZYT ĆWICZEŃ
W przedszkolu jako pierwsze poznałem słowo „bataty”.
Napisałem to
pod pytaniem
o to, kto stworzył alfabet.
Dostała niezły ochrzan.
Popłakała się. Powiedziała, że to nie ona.
Tata nie wiedział, że umiem pisać,
więc zrugał ją jeszcze za kłamstwo.
Bałem się powiedzieć prawdę.
Wczoraj mi się to przypomniało, gdy rozmyślałem,
ile złego jej zrobiłem.
Boję się, że nie zdążę poprosić jej o wybaczenie.
Ha-neul nigdzie się nie wybiera.
Jeong-woo.
Wiesz co? Wezmę się za siebie, jeśli ona wyzdrowieje.
Nie wierzę, ale całą noc się modliłem.
Przyrzekłem pracować, pomagać i żyć porządnie,
jeśli tylko ona przeżyje.
Dobrze.
Dojdzie do siebie, bez obaw.
Idź się przespać.
Potem weź taryfę.
Nie trzeba.
Nagle gardzisz forsą?
Bierz.
Zamów taksówkę i zjedz coś porządnego.
A właśnie.
Po drodze kup też coś do zjedzenia dla mamy i wujka.
Daj znać, jak Ha-neul się obudzi.
Ha-neul, to ja, mama.
Wujek i Ba-da też tu są.
Ha-neul.
Otwórz oczy.
Ha-neul.
Moja biedna dziecinka.
Nie, nie będę płakać.
Ha-neul.
Obiecaj, że się obudzisz.
- Cześć, Jeong-woo. - Witaj.
Czy ona wydobrzeje?
Oczywiście.
Operacja się powiodła. Czekajmy cierpliwie, aż się obudzi.
Dobrze.
Ha-neul, Jeong-woo przyszedł.
To tylko wstrząśnienie.
Czemu się nie budzi?
Tomografia nie wykazała wylewu do mózgu.
Czasem krwotok pojawia się później.
Będą ją obserwować, a potem powtórzą tomografię.
Bądźmy cierpliwi.
Rana się zagoiła, a blizny prawie nie widać.
Nie ma powodów do obaw.
- Było ciężko? - Gdzie tam.
To ty się napracowałeś.
Zjedzmy coś kiedyś we troje z Ha-neul.
Postawię wam coś lepszego niż tteokbokki.
Słyszałem, że Ha-neul dziś nie ma.
Jest chora?
Cóż…
Nie wiem.
Jak to? Przecież się przyjaźnicie.
Pracujecie razem
i dawna niechęć chyba już wam minęła.
Obyście się dogadali.
Wiesz, co znalazłem wczoraj?
Proszę, zobacz.
Tego dnia zasłabliście i trafiliście do pielęgniarki.
Znalazłem to na korytarzu.
Ojej.
A cóż to?
Napisała do ciebie liścik,
ale ci go nie dała.
Widać była w rozterce.
Był u mnie te wszystkie lata.
Jeong-woo, zakończmy wyścig szczurów.
Ja będę silna.
I ty też bądź.
Wszystko się ułoży. Ha-neul.
Gdy patrzę wstecz,
widzę, że w trudnych chwilach trzymaliśmy się razem.
A niech cię!
Biegaliśmy razem.
Czekaj…
Ha-neul zemdlała!
Jeong-woo też padł!
Cierpieliśmy razem.
Byliśmy razem…
- Litości. - …gdy potrzebowaliśmy otuchy.
Twój liścik sprzed lat…
sprawiał, że nawet dziś byłaś blisko.
Nie mogłem przestać płakać.
PACJENCI NAM HA-NEUL
Nie do końca wiem,
co znaczy kogoś kochać.
A jednak…
wiedziałem na pewno, że to miłość.
Była dla mnie kimś więcej niż tylko przyjaciółką czy sympatią.
Była moją ukochaną.
Przepraszam.
Musiałeś się martwić.
Kocham cię, Ha-neul.
SZPITAL UNIWERSYTECKI DAEHAN
Boże, tyle przeszłaś.
Dziękuję, że się ocknęłaś.
Ale przeraża mnie,
że wycięli ci jedną czwartą płuca.
To nic groźnego.
Nawet tego nie odczuję.
Naprawdę? Nadal będziesz mogła pić i biegać?
Tak, bez problemu.
Podobno wcale nie spaliście. Musicie padać z nóg. Wracajcie do domu.
Mowy nie ma. Musimy się tobą zająć.
Jedna osoba wystarczy.
Nie odpocznę w takim tłumie.
To ja zostanę, a wy idźcie.
W życiu. Ja mam więcej sił.
Oboje młodość macie już za sobą.
Najwięcej sił mam ja.
- „Papier, kamień, nożyce”. - Nie, to dziecinada.
Raz!
Jeong-woo, ty też?
Jakoś głupio tak stać i patrzeć.
No to raz.
O, wygrałem.
Oszukiwałeś!
Gdzie tam, nie jestem kanciarzem.
Ale sił mam więcej od ciebie.
Jesteś młodszy, ale zastały. Ja biegam, jeżdżę konno,
nurkuję i takie tam.
A co ma opieka do nurkowania?
Wiem, co robić w razie nagłych problemów.
Robiłem staż w tym szpitalu.
To moje terytorium.
Ja się nią zajmę, a wy się wyśpijcie, zgoda?
Musi pani odpocząć, żeby rano mnie zastąpić.
No i zjeść, żeby mieć więcej sił.
Bez obaw, ja o nią zadbam.
Wy odetchnijcie. Do widzenia.
Masz pretensje, że kantowałem?
Nie miałem wyboru. Musiałem zostać.
Pośpij jeszcze. Musisz być wykończona.
Nie, dość już spałam.
A chcesz się przewietrzyć? Mają tu ogród. Chodziłem tam kiedyś.
Chętnie.
Co się wydarzyło? Jeszcze przed chwilą tam byłam.
Właśnie.
Dobry byłby z niego magik.
Zaczarował mnie.
Śmieszny jest.
Gdy Ha-neul spała, zgrywał dojrzałego.
A teraz zachowuje się jak dzieciak.
Jak mógł tak nas okantować?
Widać bardzo chciał przy niej zostać.
Musiał strasznie się martwić.
Pocieszał nas i rozmawiał z lekarzami.
On zrobił najwięcej.
I najwięcej umie, bo jest lekarzem.
Dobrze, że z nią został. Chodźmy do domu.
Tadam!
Jest cieplutki.
Miło, co?
Poprosiłem pielęgniarkę
i mi go załatwiła.
Nie dają tu koców, jeśli się poprosi?
No wiesz?
Przyniosła najcieplejszy.
Bo to ja prosiłem.
Każdy inny załatwiłby ci letni…
nie, zimny koc.
No i ten wózek. Wybrałem go, bo wyglądał na nowy.
Wymienili je. To nówka sztuka.
- Serio? - Tak.
Moja rodzina musiała być w szoku. Dzięki, że się nimi zająłeś.
Najważniejsze, że operacja się udała.
A właśnie.
Był tu wczoraj detektyw.
Kierowca miał omyłkowo przyspieszyć.
A drugi pasażer…
Leży na OIOM-ie.
Detektyw ma jeszcze tu zajrzeć.
Wiem, że masz wiele pytań.
Wszystko ci wyjaśnię, gdy ułożę to sobie w głowie.
- Jeszcze nie teraz. - Jasne.
Najważniejsze, żebyś doszła do siebie.
Miałem wczoraj taką myśl.
Nie wiedziałem,
czym właściwie jest miłość.
Ale pomyślałem,
że jest podobna do modlitwy.
Modlę się dla ciebie o szczęście
i pomyślność.
A wczoraj
żarliwie modliłem się, byś się obudziła.
I…
rozpaczliwie cię kocham, Ha-neul.
Ha-neul!
Nogi w porządku?
Hej, jak się masz?
Ale cię urządzili.
Cześć. Ty tutaj, Dae-yeong?
Znowu we czworo. Co my, Power Rangers?
Musiałem przyjść.
To koleżanka z pracy.
Ha-neul, jak się czujesz?
W porządku.
Przepraszam, że zniknęłam tak nagle.
Nawet tak nie mów.
Okropnie się przejąłem twoim wypadkiem.
- Prawie się rozpłakałem. - Litości.
Ale nie tak, jak Jeong-woo, który rozpaczliwie cię kocha.
Słyszałeś to?
Owszem.
Modliłeś się, żeby była szczęśliwa
i wreszcie się obudziła.
Wystarczy.
- Miłość jest jak modlitwa. - Przestań.
Czytasz wiersze? Zrobił się z ciebie poeta.
- Chodź ze mną. - Ja?
- Tak. - Po co?
Pora na ciebie.
Pobyłem tu ledwie chwilę.
To długo. Za długo.
Hej!
Idziemy.
- Chcę zostać. - Znów to samo.
Prędko się nie zmienią.
- Wystraszyłam cię, wybacz. - Strasznie się martwiłam.
Pewnie dalej gadają.
Pewnie tak.
Nadrabiają zaległości. Powiedzieć Hong-ran, by została?
Jak to? Musicie już iść.
Dlaczego? Chcesz pobyć z Ha-neul sam?
Nie, ona musi odpoczywać.
Dbasz o nią.
Swoją drogą, jechała sama?
Chyba nie, ale nie znam szczegółów.
Jak to? Nie dopytywałeś?
Najpierw musi wydobrzeć.
Potem będzie mówić.
Trapiło mnie tyle pytań.
MIN KYUNG-MIN
OPERACJA SERCA MĘŻCZYZNA, W TRAKCIE OPERACJI
NAM HA-NEUL
Dlaczego z nim jechała?
Groziło jej niebezpieczeństwo?
Martwiłem się.
Serce pękało mi na myśl, jak bardzo musiała się bać.
Szybko, Ha-neul czeka.
Jeong-woo musi być już zmęczony.
Ojej.
Czemu jojczysz? Operacja się udała. Nie ma strachu.
Bo myślę sobie, że ten rok dał jej w kość.
Po prostu mi jej szkoda.
Spotkały ją też dobre rzeczy.
Poznała Jeong-woo.
Teraz inaczej na niego patrzę.
Można na nim polegać. Wszystkim się zajął.
A myślałem, że będzie zły.
Dlaczego?
Ha-neul jechała z innym kolesiem.
Z innym kolesiem?
Nie mów tak.
To jaj dawny kolega.
Właśnie, kolega. Facet.
To już zgrzyt.
Wiózł ją gdzieś po nocy. Jeong-woo mógł się wkurzyć.
Może został, żeby zrobić jej awanturę?
Nie bądź śmieszny. Ona nadal dochodzi do siebie.
Straciła woreczek, a teraz część płuc.
Pewna jesteś?
Idę. Muszę jej bronić.
Znowu się wtrącasz.
Rety.
Uważaj, gorące.
Co robisz? Przestań.
Miałaś się nie męczyć.
Niebezpieczne zadania zostaw mnie.
Faktycznie się zmęczyłam.
No widzisz?
Jesteś jak kochany szczeniaczek.
A ty jak psotna wiewiórka.
No co ty.
Głuptas!
Słodka jesteś.
- Pani Kong. - Witajcie.
Ale z was gołąbeczki.
Wszystko dobrze?
Tak, rano był lekarz.
Wszystko w porządku.
Ale zrobią dziś prześwietlenie.
Dobrze.
Zostaw nam tę psotną wiewiórkę i zmykaj do pracy.
Tak jest.
To do widzenia.
No cześć.
Rety, ale gorąco.
A właśnie, zapakowałam mu lunch.
Jeong-woo!
Ha-neul.
Przepraszam za wszystko.
Że kradłem ci pieniądze i nie szukałem pracy.
I za tę aferę z batatami.
Aferę z batatami?
Jeong-woo.
Proszę. Zapakowałam ci ryż i dodatki.
- Zjesz na lunch. - Dziękuję.
Nie trzeba było.
Trzeba. Bardzo nam pomogłeś.
A ten mężczyzna, z którym jechała Ha-neul,
to tylko jej starszy kolega, więc bez obaw.
- Znam go. - Tak?
Co za ulga. Martwiłam się, że mogłeś źle to odebrać.
A jak on się czuje?
Nie jestem pewny.
Podobno po operacji trafił na OIOM.
Więcej nie wiem.
Funkcje życiowe słabną. Spada hemoglobina i liczba płytek krwi.
Wątroba i nerki przestają funkcjonować.
Ma niewydolność wielonarządową
po utracie dużej ilości krwi.
Niestety rozwinął zespół DIC.
Nie wiem, czy przeżyje.
Podobno to przystojniacy.
Dziś pochmurno, więc marzy mi się bulion.
Co powiecie na kalguksu?
Mam ochotę na makaron.
O makaronie nic nie mówiłem.
Chodźmy na makaron.
Mówiłem o kalguksu.
Jeong-woo, wolisz maka…
Zjemy kalguksu?
Przyniosłem lunch. I muszę gdzieś wyskoczyć.
Aha.
Odwiedzić doktor Nam?
Możemy dołączyć?
W żadnym razie.
- Ona musi odpoczywać. - No dobrze.
Proszę jej przekazać, że się martwimy.
Dopasujemy panu grafik,
żeby mógł się pan zająć dziewczyną.
Dzięku…
Skąd wiecie?
Wszystkie wiedziałyście?
Nie ode mnie. Ja nic wam nie mówiłem!
Mówcie, skąd wiecie.
Trudno było nie zauważyć.
Ja się zorientowałam, gdy zaczęli wychodzić na klatkę schodową.
A ja po wspólnym lunchu.
Zganiła pana za uwagę, że powinna się zoperować.
Słyszałam.
Mnie kazałeś dotrzymać tajemnicy,
a sam się zdradziłeś.
Dość tego.
Odtąd płacisz za prąd.
Dlaczego ciągle to mówisz? Brakuje ci pieniędzy?
To taki modny żart.
Jeny.
Doktorze Bin.
A nie: „Płacisz za mnie podatki”?
Pomyliło mu się.
Żal mi ciebie.
- Zjedzmy pizzę. - Mnie pasuje i pizza, i makaron.
- Makaron. - Pizza.
Makaron.
- Makaron? - Makaron.
Przyznaję, jestem zaskoczony, że nagle się pan zjawił.
Ale dziękuję, że pan przyszedł.
Dzwoniłem, ale na próżno.
Źle się z tym czułem.
Pan mi pomógł, a ja nie mogłem nawet podziękować.
A jest za co dziękować?
Podłożyłem kamery w pańskiej klinice.
Miał pan…
swoje powody.
Będę szczery.
Wbrew temu, co mówiłem policji, zainstalowałem siedem kamer, nie sześć.
Nadal mam tę siódmą.
Wie pan, co nagrała?
Chwileczkę.
Dlaczego teraz pan o tym mówi?
Powinien pan to zgłosić policji, nie mnie.
Gdzie ona jest?
No właśnie.
To jest normalna reakcja.
Powiedziałem to samo Kyung-minowi,
żeby go wybadać.
Wybadać?
Więc to nieprawda?
Owszem.
Cały ten wypadek jest podejrzany. Chciałem to rozgryźć.
A Kyung-min zareagował inaczej.
Krzyczał, że to nie jego wina, cokolwiek się stało.
A czy to nie znaczy,
że ktoś jest winny?
Myślę, że on wie coś o tej sprawie.
POLICJA, DETEKTYW KIM
Czyli…
- to on mnie śledził. - Tak.
Ma na sobie czarne spodnie i kurtkę, jak zeznał pan Nam Ba-da.
Zaaranżowanie morderstwa w pańskiej klinice
wymagało wielu przygotowań.
Przestudiowania rozkładu sali i rozmieszczenia kamer.
Ale z monitoringu wynika,
że do kliniki przychodzili jedynie pracownicy i pacjenci.
Oraz Kyung-min.
Był tu z panem kilka razy.
Wydawaliście się sobie bliscy,
więc go nie podejrzewałem.
Ale być może właśnie po to z panem przychodził.
Przyjrzeliśmy się nagraniom
i zauważyliśmy to.
To przeddzień wypadku.
Działał śmiało, bo wiedział, że nie ma tam monitoringu.
Ale nagrała go kamera Kang Jin-seoka.
Za późno to odkryliśmy.
Pani Nam bardzo nam pomogła.
Ha-neul?
Była tu dwa dni temu ze swoim bratem.
Odkryła, że to Kyung-min śledził pana w dniu wprowadzki.
Podejrzewała Haesung o manipulację akcjami
i fałszowanie badań.
Sądziła, że gang z Makau jest w to zamieszany.
Wtedy zobaczyła nagranie. Pewnie dlatego się z nim spotkała.
Udało nam się odzyskać część nagrania z kamery samochodowej.
To ich rozmowa tuż przed wypadkiem.
Co robił wasz wiceprezes na rozprawie Jeong-woo?
Haesung maczało palce w wypadku Jeong-woo, mam rację?
Byłeś zamieszany
w incydent w klinice Jeong-woo?
Ty…
Czym on ci zawinił?
Hej.
Spotkałaś się z Kyung-minem ze względu na mnie?
Jeong-woo.
Tak było?
Przeze mnie tyle wycierpiałaś?
Skąd wiesz?
Dlaczego poszłaś sama, skoro wiedziałaś, że jest groźny?
Mogłaś mi powiedzieć. Musiałaś się narażać?
Jak sądzisz, jak się czułem,
wysyłając cię na operację,
nawet cię nie zobaczywszy, bo musiałaś walczyć o życie?
Dobrze wiem, jak wygląda operacja.
Wyobrażałem sobie, jak leżysz na zimnym stole.
Ten ból był nie do zniesienia!
I to wszystko przeze mnie?
Narażałaś życie dla mnie?
W zeszłą środę w Gangnam-gu doszło do wypadku,
po tym jak kierowca omyłkowo przyspieszył.
Policja bada sprawę
z pomocą świadków i nagrań z kamer.
Kierowca pozostaje nieprzytomny.
Przepraszam.
Znajdę tu pana Yeo Jeong-woo?
Wyszedł. A o co chodzi?
Zamówił dziś kwiaty.
Miałem zadzwonić, gdy przyjadę, ale nie odbiera.
Mogę je zostawić?
Oczywiście.
Miłego dnia.
Ha-neul, będę silny.
I ty też bądź.
Wszystko się ułoży.
Tu jesteś.
Wybacz, że się naraziłam.
W tamtej chwili
nie myślałam racjonalnie.
Liczyłam, że się mylę.
Że wszystkiemu zaprzeczy.
Nie sądziłam,
że tak to się skończy.
Ale gdybym mogła cofnąć czas,
i tak bym to ukryła.
Ledwo co doszedłeś do siebie.
Wreszcie znów możesz operować.
Odzyskałeś swoje dawne życie.
Jak mogłabym zburzyć ten spokój?
Jak mogłabym ci powiedzieć?
Jeong-woo.
Wiesz, co pomyślałam…
gdy upadłam i omal nie zginęłam pod szpitalem,
zanim się spotkaliśmy?
„Powinnam umrzeć”.
Czułam, że tak będzie lepiej.
Ale tym razem mogłam myśleć tylko o jednym.
O tobie.
Mogłam za chwilę zginąć, a ja myślałam tylko o tobie.
Że musisz wiedzieć, że cię kocham.
To dla mnie jest miłość.
Chciałam odwlec chwilę,
w której wszystko ci zdradzę.
Żebyś nie musiał cierpieć…
tak długo, jak się da.
Przepraszam.
Idziesz do domu?
- Nie masz parasola? - Mam.
To czemu tu stoisz?
Patrzę na deszcz.
Idealna pogoda na kalguksu i soju.
Co nie? Kalguksu jest w sam raz na deszcz.
Też tak mówiłem, ale dziewczyny z pracy wolały makaron.
I taki jedliśmy lunch.
Rozumiem.
Zjedzmy kalguksu i napijmy się soju.
To nie była propozycja, tylko taka myśl.
Dobra myśl.
No już.
W drogę.
Znam fajną knajpkę.
Żal mi Ha-neul.
Ona wczoraj prawie zginęła,
a ja tu siedzę i piję.
Prosiła, żebym prześwietliła Kyung-mina.
A potem miała wypadek. I nie wiem, o co chodziło.
Tym razem mieliśmy gadać o nas.
Chcesz mi coś opowiedzieć?
Jestem rozwódką, bo mąż mnie zdradził.
Przepraszam.
Studiowaliśmy razem.
Męczyłam się na stażu i potrzebowałam oparcia.
Poprosiłam, żeby się ze mną ożenił, a on się zgodził.
Dostaliśmy zgodę rodziców.
Poszedł zarejestrować nas w urzędzie
i oświadczył się, zanim przebrałam się z fartucha.
Tak się pobraliśmy.
Całkiem romantyczne.
Na początku tak było.
Ale potem było tylko gorzej.
Otworzył swoją firmę i zaczął wracać coraz później.
Później znikał na całe noce.
- A potem zdradził mnie z pracownicą. - Co?
- Byłam wtedy w ciąży. - Co za drań!
Dobrze zrobiłaś. Słusznie się rozwiodłaś.
Czemu tak głośno? Masz mikrofon czy co?
Wybacz.
Po prostu się oburzyłem.
Wspomniałeś mi kiedyś, że się rozwiodłeś.
Uznałam, że też ci powiem, żeby było fair.
Ale pada.
Aż smutno się robi.
Dlaczego ci smutno?
Po prostu.
Myślę sobie, że życie jest strasznie trudne.
Znów o niej wspomnę, ale weźmy Ha-neul.
Sądziłam, że jest zadowolona z pracy,
a ona odeszła.
A gdy już prawie stanęła na nogi,
zdarzył się ten wypadek.
Jeszcze się podniesie.
O tak.
W każdym razie dlatego mi smutno.
Wypiliśmy, to chodźmy.
Chcielibyśmy zapłacić.
Dobrze.
- Proszę, karta. - Już.
- Następnym razem ja stawiam. - Super.
- Co? Gdzie mój parasol? - Co się stało?
Ten ma podobny kolor, ale nie jest mój.
Ojej, chyba inny klient wziął pani parasol.
Zadzwonię i poproszę o zwrot. Może pani dziś wziąć ten?
Nie trzeba, podzielimy się moim.
- W porządku? - Jasne.
Tego wieczoru zaczęło padać jeszcze mocniej.
Ten deszcz
niektórym przyniósł nowy początek.
ZDROWE JEDZENIE PO WYPADKU
A inni
mieli nadzieję, że zmyje ich ból.
Ale sobie wybrałeś moment na zakupy.
Po co ci nagle składniki na milmyeon?
Jutro cię nauczę.
Nie, to musi być dziś.
Przyrzekłem odtąd ciężko pracować.
Ale dlaczego ja też muszę?
Daj spokój, wujku.
Od czego zacząć?
Przygotuj składniki.
Jeszcze inni
chcieli dotrzymać obietnicy mimo ulewy.
A my
rozpaczliwie liczyliśmy, że cierpienie ma swój kres.
Że tak, jak deszcz wreszcie ustanie,
tak i smutek nie będzie trwał wiecznie.
Jeong-woo.
Podobno słyszałeś nagranie.
Tak.
Ale najważniejsze słowa padły później.
Byłam przytomna, zanim dojechała karetka.
Wtedy go usłyszałam.
Widocznie uznał,
że nie może już tego ukrywać.
Ha-neul.
Już się umyłeś?
Wziąłem prysznic, żeby się orzeźwić.
Wybacz. Przeze mnie siedzisz po nocach.
To nic. Zostały tylko trzy tygodnie.
Faktycznie.
Trzy tygodnie i stąd znikniesz.
Człowiek się tu dusi, co nie?
Troszkę.
Żartuję. Lubię twój dom.
Dobrze tu zarabiam.
Serio?
To postawisz mi ramyeon i kimbap po egzaminach?
Tylko ramyeon? Ciuchy ci kupię.
Garnitur na zakończenie roku i inaugurację.
Taki czarny? Faceci powinni chodzić w czerni.
Zorientowany jesteś.
Kupię ci czarny gajer. Ucz się. Będę za chwilę.
- Jazda! - Jazda.
- Do dzieła! - Tak jest.
Gdzie skończyłem?
Dobry wieczór.
To leki na niestrawność.
Dobranoc.
OJCIEC
Proszę pani.
Wstyd mi to mówić,
ale dzwonili z baru, że tata się upił.
Nie ma kto go odebrać. Czy mogę wyjść na dwie godziny, żeby…
Egzaminy za trzy tygodnie.
Wiem o tym.
Tata prosił ostatnio, żebyśmy razem coś zjedli.
To do niego niepodobne.
- Boję się, że coś… - Egzaminy są za trzy tygodnie.
Nie rozumie pan?
Rozumiem.
Mówił prawdę. Jeong-woo niczym mu nie zawinił.
Jednak…
Właściciel baru twierdzi,
że tata wciąż się kładł i mówił, że chce spać.
Widać myślał, że jest w domu, i zażył leki nasenne.
Ale że był pijany
wziął osiem tabletek naraz.
Kierował pod wpływem zolpidemu.
Uderzył w barierki
i zginął na miejscu.
Proszę wybaczyć, że pytam,
ale podobno tata dzwonił, żeby go pan odebrał.
Dlaczego pan nie mógł?
Choć niedorzeczny, jego żal
był okrutny jak to, co go spotkało.
Co? Jeszcze więcej alko?
Zdrówko, Kyung-min.
Chciał, by rodzina Jeong-woo cierpiała tak, jak on.
Ale to tylko usprawiedliwienie.
Jeong-woo…
Był rozdarty między miłością a nienawiścią.
Ale to tylko wymówka.
KLINIKA CHIRURGII PLASTYCZNEJ LOGINA
Przez życzliwość Jeong-woo robiło mu się siebie żal.
Ale tylko żałośnie się nad sobą użalał.
To niemożliwe.
Nic o tym nie wiem.
To on sam dopuścił się
niewyobrażalnych przewin.
Mam nadzieję,
że Jeong-woo mu nie wybaczy.
ODDZIAŁ INTENSYWNEJ TERAPII
Jeong-woo…
Czego chcesz?
Umyślnie doprowadziłeś do wypadku w mojej klinice?
Z początku nie wiedziałem,
że chodzi o twoją klinikę.
Miałbym ci wierzyć?
Wiem, w jakim jestem stanie.
Nie poprosiłbym, żebyś przyszedł,
żeby cię okłamywać.
Dowiedziałem się dzień wcześniej.
Robiłem, co mogłem,
żeby ich od tego odwieść.
Ale to zaszło za daleko.
Nie miałem wyboru.
Jak to?
Co zaszło za daleko? Manipulacje akcjami? Po co to?
Dlatego cię nie odwiedzałem.
Nie chciałem zmięknąć, patrząc, jak cierpisz.
Nie chciałem cię żałować, bo na to nie zasługujesz.
Jeong-woo.
Przepraszam.
Wiem…
że cię zraniłem.
Ale naprawdę szczerze
chciałem ci pomóc,
kiedy tego potrzebowałeś.
Twoja szczerość nic teraz nie znaczy!
Nie trać swojego czasu
na nienawiść do mnie.
A niech cię.
Nawet jeśli umrę…
zapomnij o wszystkim
i żyj dalej.
Jeong-woo.
Żegnaj.
I co? Dlaczego nagle chciał cię widzieć?
Żeby przeprosić.
I? Co mu powiedziałeś?
Nic.
Nie wiem, czy przeżyje.
- Może powinienem mu wybaczyć. - Po co?
Owszem.
Może i przez ciebie ucierpiał.
Ale to nie usprawiedliwia jego okrucieństwa.
Czy zasługuje na twoje wybaczenie?
Daj sobie czas, przemyśl to.
Nie tłum swoich uczuć.
Jeśli teraz mu wybaczysz,
łzy, które wylałeś, nie będą nic znaczyć.
Jeszcze nie potrafię.
Nie potrafię mu wybaczyć.
Nie musisz.
Już dobrze.
Nie chciałem mu wybaczyć…
krzywd, które mi wyrządził.
DOKTOR KRYZYS
Dawno się nie widzieliśmy, tato.
Ile czasu minie, zanim ja dojdę do siebie?
- Hej, Jeong-woo! - Kyung-min!
Jestem idiotą.
Wciąż pamiętam, jaki był dla mnie dobry.
Strasznie to przeżywam.
Nie wybaczamy innym ze względu na nich,
ale na siebie.
Wróć,
nim będzie za późno.
- Pa, wujku. - Pa.
Wróć do pracy.
Zaproponowali mi stanowisko adiunkta.
Zdolniacha!
Podjąłem poważną decyzję, żeby móc być przy tobie.
Napisy: Lidia Bogucka