DOCTOR SLUMP
Top student ako sa eskuwela nang 47 beses.
CLASS RANK
Top student sa buong bansa nang ma-perfect ang mock test.
Summa cum laude sa pinakaprestihiyosong med school sa Seoul.
Nakatanggap din ng Minister Award.
Pero ngayon,
pinakamagaling lang sa Pump It Up.
Lead author ako sa isang paper na natanggap sa BJA.
Nakuha ang Best Paper of the Year
at nanguna sa Young Research Professor Award.
Pero ngayon,
nangunguna lang sa arcade.
Simulan na natin.
Hawakan mo.
Di magiging madali ang surgery.
Sinusuot ko na bilang pantulog
ang asul ko na surgery scrub dahil komportable ito.
Turnilyo!
May severe AS kaya ihanda ang general anesthesia.
Ihanda ang A-line at C-line.
Pati norepinephrine at phenylephrine.
Opo.
Di ba hip fracture ito? Spinal anesthesia na lang.
Dati, absolute contraindication iyon.
Pero relative contraindication na.
Di mas madali ikontrol ang general anesthesia pag bumaba ang BP?
Bababa rin ang BP sa general anesthesia.
Basta mababa ang dosage, mas madali.
Dati, mga katrabaho ko ang kinokompronta ko.
-Kailan kayo matatapos? -Bakit?
Kanina pa kami naghihintay.
Ba't kayo naghihintay? Umuwi kayo't mag-aral.
Matalino na ako.
Sabi ni Teacher, kaya kong maging hukom, abogado, o doktor.
Lumaki na ako at naging doktor.
Ngayon, mga bata ang kinokompronta ko.
Cheers.
Parang soju ang buhay ko.
Napakapait.
Ang buhay ko ay parang…
maanghang na adidas.
Pinaluluha ako.
Hayan. Heto na ang torta ninyo.
Kunin ko ito.
Sige po. Salamat.
Initin ko ba ito?
Sige po.
-Manang! -Ano iyon?
May sugat kayo sa sakong.
Ako?
Sabi n'yo, may gamot kayo para sa diabetes?
-Oo. -Iyan.
Ang mga diabetic, namamanhid ang mga paa.
Magkakaroon kayo ng mga foot ulcer kapag hindi ninyo ginamot iyan.
Wag kayong magsusuot ng masikip na sapatos.
Kapag kumuha kayo ulit ng gamot,
ipakita sa doktor ang sakong n'yo.
Oo na, sige, gagawin ko.
Baka isipin ng mga tao na doktor siya.
Paano ninyo nalaman?
Doktor ako.
Tawagin n'yo akong Dr. Yeo mula ngayon.
-Dr. Yeo? -Ano 'yon?
Di Mr. Yeo?
Ako si Dr. Nam.
Doktor din ako.
Doktor kayong dalawa.
Kaya ang tawag sa inyo ay Dr. Yeo and Dr. Nam.
Tama ba?
-Opo. -Opo.
Wag masyadong marami ang inom, okay?
Magbayad kayo. May camera kami.
Di nagbabayad ang mga tulad nila.
Pero mga doktor kami.
Walang naniniwala sa amin.
Pati kami, nakalimutan na rin namin.
Doktor talaga kami.
May naging problema sa induction ng anesthesia?
Wala po.
Stable ang BP at pulso.
Nagsisimula…
kaming muli.
DOCTOR SLUMP
Makakapagsimula na kayo, Dr. Yeo.
Siya ang anesthesiologist natin ngayon.
-Siya si Dr. Nam Ha-neul. -Gano'n ba?
-Surgical gown? -Heto po.
Magsisimula na ako.
Headlight.
Paki-focus.
Salamat.
Ilong muna. Pahingi ng local anesthesia sa dental syringe.
Number 15 scalpel.
Dr. Yeo, medyo nagdudugo ang pasyente.
Ang BP niya ay 110 over 79. Ibababa ko ba?
Sige.
Number 15 scalpel.
Tapos na. Pakitanggal ang headlight.
Bebendahan ko pagkatapos ng irrigation.
Mga 20 minuto bago ko matapos ang dressing.
Sige. Wag kayong magmadali.
Jeong-woo, kumusta?
Mahirap daw na secondary case.
Ano'ng meron?
Si Ha-neul ba?
Kasi…
Nabalitaan kong nagka-panic attack si Jeong-woo habang surgery.
Oo.
Di ko yata dapat minadaling bumalik.
Alam kong nahihirapan siya pero di ko alam na ganito pala.
Alam mo ang tungkol dito?
Ang totoo, nag-alala ako nang mabalitaan kong babalik na siya.
"Makakahawak kaya ng scalpel?"
"Paano siya sa dugo?"
"Matatakot ba sa katrabaho n'ya?"
Alam mong may katrabahong siyang pinagkatiwalaan na kasabwat sa insidente?
Sinadyang ginamit ang markadong IV drip na may heparin kaya labis ang pagdugo.
Nahihirapan pa rin siguro siya
na mag-surgery sa OR.
Di rin siya magtitiwala sa mga kasama niya sa loob.
Kaya naisip ko…
baka puwedeng samahan ko siya sa OR.
Gusto kong sabihan ka muna
pero sabi niya, aayaw ka.
Nagmakaawa siyang wag sabihin sa iyo.
-Nagkamali na naman ba ako? -Hindi.
Pero sa tingin ko… hindi ko na ito magagawa.
Bakit naman?
Sabi ako nang sabi sa sarili ko na kaya ko ito.
-Pero mukhang di pa ako handa. -Ano ba?
Maayos ang surgery. Ano'ng problema?
Dae-yeong.
Kinikilabutan ako pagkahawak ng scalpel.
Parang di ako sanay at nakakatakot,
parang estudyante ulit ako.
Hindi patas sa iba
na nagpupumilit akong ayos lang ako.
Ano'ng sinasabi mo?
-Di patas? Ba't mo iniisip 'yan? -Totoo iyon.
At paano ko matatanggap ang tulong mo?
Bakit hindi?
Sabi mo, bumalik ako. Na bumalik kahit kailan.
Di ganito ang ibig kong sabihin.
Dr. Yeo, may bisita kayo.
Jeong-woo.
Kumusta ka na?
-Tanda mo pa ako? -Siyempre, sir.
Bakit kayo narito?
Ano pa ba?
Nabalitaan kong nagtatrabaho ka na ulit kaya naisip kong magpakonsulta.
Ay, talaga naman.
Kumusta, sir, naalala n'yo pa ako?
Siyempre naman.
-Kumusta ka na? -Mabuti po.
Di ako makapaniwalang narito ang dalawa kong estudyante.
Aba naman.
Heto, magtsaa kayo.
Naku, salamat.
Di mo kailangang gawin ito.
Walang anuman.
-Maraming salamat. -Salamat.
Nagtatrabaho ka rin dito bilang anesthesiologist?
-Hindi po. -Opo.
Hindi ka nagtatrabaho rito?
-Hindi po. -Opo.
Ano ba talaga? Bakit magkaiba ang sagot ninyo?
Kasi…
Hindi pa pinal ang usapan.
Siyanga po pala, sir, talagang narito kayo para magpaayos?
Ang totoo,
sinusubaybayan ko ang mga balita tungkol sa iyo.
Alam kong di mo iyon magagawa. Ang sakit sa puso.
Umasa akong mabilis na maaayos ang mga bagay.
Kaya nang nalaman kong bumalik ka na sa trabaho,
bumisita ako para tumulong sa negosyo mo.
Wag kayong ganyan.
Sabihin mo. Ano'ng ipaaayos ko?
Uso raw ngayon ang mga facelift.
Gawin ko ba? O magpaayos ng ilong?
Iyan na ang pinakanatural at magandang ayos ng mukha. O kaya…
Wag n'yo na sirain.
Itong Jeong-woo natin.
Nice.
Tanghalian na.
Kain tayo sa labas.
Gusto ko kayong ilibre sa masarap, bakit sa tteokbokki?
Nagtagumpay na kayo at naging mga doktor,
pero mukhang high school pa rin kayo sa akin.
Ako po?
Mukhang gano'n din?
Ano…
Parang may anak ka nang senior sa high school.
Grabe 'yan, Mr. Han.
-Anak na senior? -Ano…
-Kasi… -Grade 7 pa lang ang anak ko.
Ginulat mo ako.
Palabiro siya.
Pero bakit ka narito?
Bakit hindi? Gusto ko rin ng tteokbokki.
At lumabas na lahat ng nurse para kumain.
Mag-isa akong kakain?
Sir, dapat po ba akong mag-isang kumain?
Hindi.
Kain ka.
Salamat.
Nagmamalasakit talaga kayo kay Jeong-woo
para dayuhin pa siya.
Oo naman.
Huwarang estudyante siya noon.
Naku, hindi.
Mabait, masipag, at responsable.
Huwaran pero nagbago nang dumating si Ha-neul sa eskuwelahan namin.
Bakit? Paano siya nagbago?
Saan ko ba uumpisahan?
Silang dalawa lang ang naka-perfect sa mock test sa buong bansa.
Isipin mong nasa iisang klase sila.
Ha-neul, naalala mong nagbabaon ka ng Cheongyang na sili?
Ano po? Ako?
Sabi mo, natutulungan kang di makatulog sa klase,
kaya lagi mong kinakain iyon habang nag-aaral ka.
Napakaestrikto mo sa sarili mo.
Sinabi mo pa.
Grabe.
May maanghang na amoy.
Ano iyon?
Ttaengcho, ang siling Cheongyang ng Busan.
Pero bakit?
-Kulang na sa kanya ang kape ngayon. -Ano?
Binabaon niya para di siya makatulog.
Ba't ginagawa niya iyon sa sarili?
Ang sakit ng tiyan ko.
Ma'am, puwedeng humingi ng gamot?
Para saan?
Sa sakit ng tiyan.
-Sakit ng tiyan? -Opo.
-Sabi ng teacher, kunin ko raw ito. -Bakit?
Halata naman.
Pumunta ako sa clinic dahil ginaya kita at kumain ako nito.
Sumakit ang tiyan ko!
Uy, kayo, bawal na ang siling Cheongyang mula ngayon.
Wag na magdadala.
Tara na sa faculty room.
Patay ka na ngayon.
Iba ka rin talaga, Jeong-woo.
Kaya pala.
Nakita ko silang nag-aaway at mukhang natural na natural.
Nag-aaway pa rin sila?
Lagi.
Talaga ba?
Naku, naubos na ang sarsa.
Akin na ang itlog?
Hoy, akin 'yan.
Kanina ko pa iniikot at niluluto sa sarsa.
Hindi 'yan sa 'yo.
Kanina ko pa tinitingnan.
Hindi ibig sabihing sa iyo na iyon.
Naguguluhan ako sa dalawang ito.
Ako rin.
Nahirapan kayo talaga.
Alam kong walang may-ari…
Ang sama mong tao!
Oo, masama ako! Okay.
-Ang sama nila. -Akin na.
-Ano ba? -Heto na.
Wag mong kukunin. Masama ka.
Tigilan n'yo na.
-Salamat po sa libre. -Salamat po.
Ako naman sa susunod, mas masarap.
Sige ba.
Sir.
May mga linya kayo pag ngumingiti. Magpa-Botox kayo.
Pero sabi ni Jeong-woo, natural at maayos na.
Sinasabi lang niya iyon.
Kailangan n'yo.
Sige. Sa susunod.
Baka abala kayo. Sige, mauna na kayo.
Sige po.
-Ingat po. -Alis na po kami.
-Magkita tayo ulit. -Sige po.
Tawagan n'yo ako. Magagawa natin nang maganda.
At… ipagawa n'yo na agad.
Salamat sa payo.
Umuwi ka na.
Hay, naku talaga.
Sino ka para utusan ako? Magtatrabaho ako.
Hoy.
Pagbigyan mo na lang.
Alam kong naging magkaribal kayo at gusto n'yong nag-aaway.
Tumutulong lang…
Hoy…
-Mag-usap tayo. -Bakit ba? Bitawan mo 'ko.
Ano iyon?
Nagsinungaling ako.
Di ako kumain ng Cheongyang na sili.
Di totoo 'yon.
-Ano? -Paraan lang para mapatigil ka.
Ayaw kitang makitang nasasaktan kahit di pa kita gusto noon.
Isipin mo ang nararamdaman ko ngayon.
Tatanungin kita.
Ginusto mo bang magtrabaho sa plastic surgery clinic?
-Ano? -Hindi mo kailanman ginusto iyon.
At saka, nagpapahinga ka dahil napagod ka.
Di mo naisip na ayaw kong makita kang nagtatrabaho para lang sa 'kin?
Naisip ko 'yon. Pero…
Paano na? Gusto kong naroon ako para sa 'yo.
Nasasaktan ka.
Pero ikaw, ano?
Ayaw kitang iwang mag-isa habang nasasaktan ka.
Gusto kong naroon ako para sa 'yo at makihati sa sakit mo.
Nagmakaawa ako.
Pero bumitaw ka lang.
Di ko pa rin alam ba't tayo nag-break.
Hindi mo ipinaliwanag.
Di nagbago ang nararamdaman ko,
at magpapakatatag ako anuman ang mangyari.
Pero binitawan mo ako.
Di mo kayang makita akong nasasaktan?
Dapat nasa tabi kita?
Para sa kapakanan mo?
-Jeong-woo… -Umalis ka na.
Sarili mo lang
ang iniisip mo ngayon.
Ate, may balita ako!
Nasa taas si Jeong-woo.
Bukas ang ilaw niya noong umakyat ako.
Bakit kaya narito?
Baka na-miss ka.
Ate?
Maglakad ka, wag tumakbo. Ate!
Magpakipot ka!
Di nakagaganda na mukha kang sabik!
Uy, Ha-neul. Napaakyat ka.
Nakita kong bukas ang ilaw.
Bakit ka narito?
May pinakuhang libro si Jeong-woo.
May naiwan ka kaya idadaan ko talaga ito.
Heto.
-Salamat. -Walang anuman.
Tatawagan sana kita pero buti nasalubong na kita.
Mauna na 'ko.
-Magpahinga ka na. -Ingat.
Ma.
Ano? Talaga?
Nasaan ka? Sa ospital?
Si Jin-woo?
Sige, susunduin ko. Hintayin n'yo ako. Bye.
Su-min, ako ito. Pasensiya sa tawag.
Hihingi ako ng pabor.
Pahintay!
Pasensiya na.
Nadulas ang tita ko sa banyo.
Nabalian ng buto, inooperahan.
Kailangan niya ang mama ko kaya walang magbabantay kay Jin-woo.
May surgery din ako ngayon.
Nakabakasyon ka? Sa Jeju?
Ang suwerte mo.
Sige, enjoy na lang. Bye.
Huwag. Sinabi nang wag magpipindot sa elevator.
Ano'ng gagawin ko?
Si Ha-neul.
Excuse me.
-Kailangan mo ng tulong ko? -Saan?
Nagpalaki rin ako ng anak.
Kaya ko siyang alagaan nang ilang oras.
Malapit lang ako kaya puwede ko siyang bantayan kung ayos lang.
I love you!
Ibig kong sabihin, thank you.
Hi.
Jin-woo ang pangalan mo?
-Nagda-diaper ka pa? -Six na ako. Di ako naka-diaper mula four.
Talaga? Hindi ko alam.
"Talaga? Hindi ko alam."
-Bakit mo ako ginagaya? -"Bakit mo ako ginagaya?"
Panatilihin ang Hemovac at linisin ang tissue.
Bendahan na ang sugat at bantayan ang kulay ng drainage.
Nanalo ako!
Gusto kong pumunta kay Mama.
Pasensiya na, Jin-woo. Di ko dapat ginawa iyon.
Hindi ko mahaharap ang mama mo pag umalis ka nang ganito.
Kumusta ang surgery?
Mabuti naman. Wag n'yo alalahanin si Jin-woo.
Nakahanap ako ng magbabantay. Kukunin ko na.
-Sa bubungan… -Ang paborito mong insekto?
Praying mantis? Langgam?
Sabi na sa 'yo, may pugad sila roon. Tama ako, di ba?
Opo, ang daming langgam!
Ilan ang nariyan?
Ma, tawagan kita mamaya. Bye.
-Anim. -Anim ang nakuha?
Jin-woo, natuwa ka ba?
Mama!
Nahirapan ka? Makulit ito.
Hindi nga. Ang bait niya.
Jin-woo, nagsaya tayo, di ba?
-Opo. -Kailan ka ulit pupunta?
Maglaro tayo ulit.
-Sige po. -"Sige po."
Teka.
-Bakit ka nakangiti? -Ako?
Kailan?
Ngayon. Nakangiti ka nang ganito.
Kailan ako ngumiting ganyan?
"Kailan ako ngumiting ganyan?"
Hay, naku.
Saan na siya mapupunta?
Aalagaan siya ng pinsan ko sa Ilsan hanggang makauwi ang tita ko.
Susunduin ko siya mamayang uwian.
Sandali lang.
Uy, Yeong-ok.
Nabalitaan ko ang kasal ni Kyung-min.
Magkita tayo bago iyon. Pili tayo ng petsa.
Sasabay ako kay Ha-neul.
Ano'ng sinasabi mo?
Ano'ng ginawa niya kay Kyung-min?
Nalugmok si Ha-neul dahil kay Min Kyung-min?
Ano'ng sinasabi mo?
Okay.
Sige. Bye.
Excuse me.
Puwedeng itanong kung ano'ng pinag-usapan n'yo?
Ano…
Naguguluhan din ako.
Pumunta si Ha-neul sa despedida ni Kyung-min
at tinapunan siya ni Ha-neul ng beer.
Ang gulo raw.
Ginamit niya si Ha-neul. Ninakaw ang dissertation
at inangkin ang mga gawa ni Ha-neul.
Nagkalat ng tsismis para makutya si Ha-neul.
Sa sobrang sama, di na siya makabalik doon.
Professor Min.
Sa Hannam-dong ka na sa susunod na linggo?
Dapat nagpahinga ka't hinayaan na kami.
Dapat di ka na pumasok.
Gusto ko lang.
Pupuntahan ko ang propesor at maglilibot sa huling beses.
Pasok.
Ano 'to?
Jeong-woo.
Napadaan ka.
Di mo sinagot ang mga tawag ko
kahit tinulungan kita sa kaso.
Naghintay ako.
Puwede tayo mag-usap?
Sige.
Pakiiwan muna kami.
Ako na ang bahala rito.
Sige po.
Salamat.
Upo ka.
Medyo magulo. Hay.
Hindi ako ang tipong nagpapatumpik-tumpik,
kaya sasabihin ko na.
Ano ang nangyari sa pagitan ninyo ni Ha-neul?
Lilinawin ko…
Ano'ng ginawa mo sa kanya?
Ano'ng…
Ano'ng ginawa ko? Maniniwala ka na lang sa lahat ng sinabi niya?
Gaya ng iba, naglaban kami para sa isang posisyon.
Magkaribal na parehong gustong maging propesor.
Sinisisi niya ako gayong wala siyang kakayahan.
Laging may mga taong ganyan!
Sinisisi ang iba. Isa siya sa mga gano'n.
Hay.
Jeong-woo.
Sinabi nang wag mo siyang habulin.
Alam kong kinailangan mo ng masasandalan pero layuan mo siya.
Wala siyang silbi.
Tarantado ka!
Buwisit!
Sir!
Doktor!
-Tigil. -Ayos kayo?
Bitawan mo 'ko!
Buwisit!
Ang daming repolyo.
Parang gusto ko ng beef bulgogi.
Kumain ka na lang.
Si Hwang Jung-min ka ba? Kain ka nang kain ng niluto ko.
Wag kang magreklamo.
Hwang Jung-min? Kaibigan ni Ba-da?
Di rin tumutulong sa nanay?
Makasarili tulad ng kakilala ko.
Ano'ng sinasabi mo? Di mo ba alam iyong sinabi n'ya?
-Ano? -Mukhang hindi.
Kumain ka na lang.
Nagtanim daw kayo ng mga repolyo sa bubong dahil
nakabubuti sa 'kin.
Oo. Nakapagpapakalma raw ang calcium.
Salamat po.
Kakain ako nang marami at magpapagaling.
Ano ito?
Bakit bigla kang bumait?
Naiintindihan ko na ang pakiramdam ng gustong tumulong sa isang tao.
Grabe, mas sensitibo ka na.
Oo, ginagawa ni Mama ang lahat.
Noong nalamang mainam tumingin sa halaman, bumili siya.
Napansin mong nag-iba ang kurtina?
Binili niya para umaliwalas sa kuwarto mo.
Talaga?
Dapat sinabi ninyo.
Di ko alam kung paano tumulong noong una, kaya sinasabi ko lang na magpakatatag ka.
Pero naisip ko,
di makakatulong kapag iniabot ko
ang kamay ko sa taong nasa sahig
at pagod na pagod.
Parang minamadali kita at pinipilit.
Nakakapagod din iyon.
Kain ng repolyo.
Opo.
Masarap.
Talaga? Di maanghang?
Malasa.
Minsan, mas nakakatulong makatanggap ng tahimik at di lantarang suporta.
Hello?
Jeong-woo.
Ano kasi…
May sasabihin ako.
Magkita tayo pagkatapos ng trabaho?
Narito ako.
Ano?
Pinuntahan kita.
Oras pa ng trabaho.
Nagbitiw ka na?
-Ano'ng nangyari? -Wala ito.
Iyong totoo. Puro ka sugat.
Ano'ng nangyari? Napaaway ka? Sabihin mo sa 'kin.
Ano ba naman?
Patawad, Ha-neul.
Hindi ko alam.
Di mo sasabihin kung ano'ng nangyari?
Ayos lang. Nasa sa iyo.
Na-miss talaga kita.
Kaya…
pagkakita ko sa 'yo sa OR,
tuwang-tuwa at nagpapasalamat ako
kaya naging emosyonal.
Binangungot ako kinagabihan noong araw na nahulog ko ang scalpel
at di naituloy ang surgery.
Nagising ako
na mag-isa sa di ko kilalang kuwarto.
At na-miss talaga kita.
Muntik na akong mag-text ng "Tulog ka na?"
Bakit inuungkat mo pa iyan?
Kung na-miss mo ako,
ba't ang lamig-lamig mo sa 'kin?
Noong sinabi mong
wala ka sa posisyong makipagrelasyon at makikipag-break ka,
iyon ay… talagang napakasakit.
"Gano'n pala."
"Di ako nakakatulong sa kanya."
"Di n'ya ako masandalan." Sinisi ko ang sarili ko.
-Jeong-woo… -Kaya gusto kong lumakas pa.
Ginawa ko ang makakaya ko para maging matatag
at masandalan mo.
Pero noong nabuway ako sa harap mo…
Gusto ko talagang mapahanga ka.
Pasensiya at naging malupit ako.
Jeong-woo.
Malaki ang naitulong mo sa akin.
Noong nagbitiw ako sa ospital, akala ko, tapos na ang buhay ko.
Pero nakatawa ako nang marami dahil sa iyo.
Nag-tteokbokki tayo, pumunta ng arcade,
at nanood ng sine.
Ipinakita mong may buhay sa labas ng ospital.
Ganoon din sa iyo.
May buhay ka sa labas ng klinika.
Doktor ka man o hindi…
napakahusay mong tao.
Masakit siguro 'yan.
Oo nga pala, sabi mo, may sasabihin ka.
Ano 'yon?
Iyon ba…
May natapos akong late na assignment.
Late na assignment?
Sabi mo, magsaulo ako ng isang pop song noong narinig mo
ang "Clementine" ko.
Wag mong sabihing kakanta ka ngayon.
Hindi, may gagawin akong mas maganda.
Mas maganda?
Nasaan ang pamporma mo?
Pumorma tayo at lumabas.
Grabe.
Tara!
Tingnan mo. Fashionista, di ba?
Saan mo nakuha iyan? Ninakaw mo ba?
Ano ka ba? Binili ko ito dati para pag nag-club kami ni Hong-ran.
-Pero di kami natuloy. -Bakit hindi?
Parang aksaya lang sa oras.
Pero ngayon, di ito aksaya.
Magwala tayo.
Bago ito.
Magbi-beer ka?
-Kukuha ako. -Sige.
Sasama ako…
Pasensiya.
Mag-isa ka lang ba?
-Hindi… -Kasama ko siya.
-Boyfriend ka niya? -Ano?
Hirap ako makarinig.
Boyfriend ka niya?
Ako?
Oo, boyfriend niya ako.
Ano?
Ex… Boyfriend niya ako.
-Okay. -Okay.
Narinig ko iyong "ex".
Di niya kailangang malamang ex mo ako.
Di rin naman "boyfriend" dahil nakipag-break ka.
Ginalingan ko na lang.
Magsayaw tayo.
-Nasaan ang beer? -Ano?
Kukuha ako.
Makikiraan.
Natuwa akong mag-clubbing. Ano na'ng gagawin natin?
Hindi pa tayo tapos?
Hindi pa.
Gusto kong magpakasaya kasama ka.
Kung iisipin, hindi mo ako sinabihan na magpagaling
noong nahihirapan ako
at hinayaan mo lang akong magpakasaya.
Sabi ako nang sabi na lampasan mo.
Pasensiya na.
Nakita ko yata ang sarili ko sa iyo.
Pareho tayong sinaktan ng iba at bumagsak nang lubos.
Kaya naisip ko na kung gagaling ka, gagaling din ako.
Gusto kitang tulungan, pero ang totoo,
gusto kong bumuti sa pamamagitan ng pagtatrabaho kasama mo.
Akala ko, magagawa ko
kung kasama kita.
Kaya ako pumunta sa klinika mo.
Aalis ako kung gusto mo.
ORIHINAL NA MILMYEON NG BUSAN
-Ingat. -Bye.
-Jeong-woo. -Ano 'yon?
Hindi ko dapat hilingin dahil baka mailang ka.
Naisip kong baka puwede kong gawin ang surgery ni Sir.
Ng teacher natin?
Hay, naku.
Naku po!
-Ayos ako. Sorry. -Sorry.
Sir, ayos lang kayo?
Ayos lang ako.
May nasa likod ninyo.
Ano?
Malaking bukol.
Wala iyan.
Dr. Bin. May malaking bukol sa likod ni Sir. Pakitingnan?
-Sige. -Ayos lang ako.
Hayaan n'yo na. Wala ito. Halika na.
Sige na, sir.
Mabilis lang ito. Nasaan?
-Nandito. -Pero…
-Ayos lang talaga ako. -Sandali lang po.
Naku, malaki ito.
Tingnan natin.
Mukhang hindi malignant sa ngayon.
Parang lipoma lang.
Masakit ba kapag pinipisil ko?
Hindi masakit. Nakakainis lang kapag humihiga ako.
Ito ang dahilan kaya kayo pumunta ngayon?
Bakit di ninyo sinabi?
Kasi…
Salamat.
Gusto n'yo po ng tsaa?
Oo, salamat.
Magiging ayos lang kaya si Dr. Yeo ngayon?
Siguro, narito ang kaibigan niyang anesthesiologist.
Nagulat ako nang narinig kong nahulog niya ang scalpel.
Ako rin.
Na-trauma siguro siya roon sa insidente.
Nagka-panic attack ang dating matagumpay na doktor.
Narinig ko silang nag-uusap.
Wag n'yong sabihin kay Jeong-woo. Hiling ko na sa inyo.
-Kumain na tayo. -Sir.
Kung ayos lang, ako na kaya ang gumawa ng surgery?
Hindi na. Ayaw kong istorbohin si Jeong-woo.
-Kahit na. -Ayos lang ako.
Ang totoo, pumunta siya para magpatulong sa iyo.
Kami na ni Dr. Bin ang gagawa.
Pumunta kasi siya para magpatulong.
Mag-aalala ka ba?
Kunwari hindi mo narinig.
Papasok na ako.
Ako ang gagawa.
Ako ang gagawa ng surgery ni Sir.
Di mo kailangang pilitin.
Gusto kong gawin.
Sabi mo,
gagaling ka kung gagaling ako.
Kung kailangan ko ng dahilan para malampasan ito,
ikaw lang 'yon.
Gawin natin ito.
Tulungan mo ako.
Sir.
Iyang tubo sa ilong n'yo ay may oxygen para makahinga kayo nang maayos.
Hindi ito major surgery,
pero papatulugin kayo para di kayo mahirapan.
Okay.
Sigurado akong gagalingan n'yo.
Bigyan siya ng 2 L ng O2.
Opo.
Sisimulan ko na ang anesthesia.
Babantayan namin ang pulso, BP, at paghinga.
Dadagdagan namin kung mukhang magigising kayo.
Kahit magising kayo, di masakit dahil ipapamanhid din kayo.
Sige. Ikaw na ang bahala.
-Ibigay na ang propofol. -Opo.
Grabe, pinagpala ako.
Ikaw ang magpapatulog sa akin,
si Jeong-woo ang gagawa ng surgery.
Mga doktor ang dati kong estudyante.
Mga doktor kayo.
Pareho kayong…
NURSE JEON HANDA NA PARA SA SURGERY
OKAY
SUNSHINE MENTAL HEALTH CLINIC
Tandaan mo lahat ng saya natin kahapon.
Habang humahakbang, kalimutan ang lahat ng kinatatakutan.
Dr. Nam, tulog na ang pasyente?
Tulog na.
Heto na ng 0.5 mg ng ketamine.
Okay. Salamat.
Scalpel.
Gauze at Bovie.
Pakihawakan.
Senn retractor.
Tissue forceps at gunting.
Pakihawakan.
Ihanda ang mosquito forceps at ituloy ang pagpahid sa dugo.
Opo.
-Cheers! -Cheers!
Cheers!
Palakpak at focus!
Tingnan n'yo siya.
Tingnan ang galing sa paghiwa.
Nalampasan ang takot sa scalpel. Palakpakan!
Hindi gano'n kadali iyon.
At iba ito sa scalpel.
Wala akong pakialam. Ipinagmamalaki kita.
Magsama tayo sa trabaho nang matagal.
Ngayon ang welcome party nila kaya barhopping tayo. Okay?
-Okay! -Gusto ko 'yan!
Hala. Bakit sa kanya kayo lahat nakatingin?
Teka lang.
Dr. Yeo, kainin mo 'to.
Masarap ito.
Ako?
-Oo. -Salamat.
-Excuse me! -Excuse me!
Isa pang baso ng beer dito!
Sige po.
Dr. Yeo.
Nagpakuha ako ng isa pang baso para sa 'yo.
Sige. Salamat.
Ano ba, Nurse Do?
Akala ko pa naman para sa akin ang order mo.
Ang sama ninyo.
Hoy, ikaw. Umalis ka na.
Umalis ka na, nagmumukha akong kawawa.
Isama mo ako. Gusto kong magtrabaho sa klinika mo.
-Ako rin. -Nasaan ang resignation letter ko?
Ang sasama ninyo.
Dahil ganito kayo sa kanya, naalala ko tuloy noong intern pa kami.
Kahit noon, lahat ng kaklase, mga senior, at mga nurse, gusto na siya.
At isang beses,
may lola kami na pasyente na binigyan ako ng cream bun, ang paborito niya.
Kinain ko. Tapos, hinampas ako sa likod. Bakit?
"Para kay Jeong-woo 'yan. Ba't mo nilamon?"
Bakit mo kasi nilamon…
Bakit mo kinain?
Sinabi mo, "nilamon"?
Ikaw ang nauna.
Kailan ko sinabi 'yan?
Kasasabi mo lang.
Talaga? Sinabi ko talaga?
Tama na. Pakiusap.
Hay, naku.
Nakakainis.
Tito Tae-seon.
Di ka talaga magha-hire?
Hindi ako bagay rito.
-Saan ka bagay? -Ako?
Maging kasero.
Akala ninyo, wala akong ginagawa,
pero nagsasanay akong maging kasero nito.
Tinitingnan kung may sirang bintana, at problema sa fuse box.
Gusto kong maging magaling na kasero.
Maging desenteng tao ka muna.
Wala pa si Ha-neul?
Oo, iinom daw siya.
Hay, naku, baka kailangan niya ng alak para mamanhid.
Mukhang gusto niya talaga si Jeong-woo, pero umalis na.
Nakakalungkot siyang makitang kumakain ng repolyo.
Sana hindi siya lasing at humahagulgol kung saan.
-Alam mo kung gaano kahirap? -Ang sarap.
Nagpapakahirap ako para mabayaran kayo.
Kumain ka ng mani.
-Ang galing na dumating si Jeong-woo… -Kain na.
Uy.
Nasaan siya?
-Bakit? -Paano mo nagawa sa akin ito?
Ano'ng ginawa ko?
Alam kong hindi ka nagsasabi.
Totoong gusto kita dahil hindi ka madaldal, di tulad ko.
Pero kahit na, bakit hindi ka nagsabi ng kahit ano?
Tinutulungan mo raw si Jeong-woo.
Bago iyon, nalaman kong inaway mo si Kyung-min.
Pinahirapan ka pala ng gagong iyon. Kaya ka nagbitiw at naggagamot na.
Paano mo nalaman?
Mahalaga pa ba iyon? Gusto ko siyang hanapin at sabunutan.
Ipinagpapaliban ko dahil kay Jin-woo.
Hayaan mo na. Basagulera ka ba?
Nahirapan ka siguro.
Basta dumaldal ka naman nang kaunti at magsabi sa iba. Okay?
Kahit hindi sa akin.
Huwag mong pasanin lahat.
Okay.
Masaya na akong nabugbog na siya nang todo ni Jeong-woo.
Ano?
Ano'ng ginawa ni Jeong-woo?
Sino'ng kinita mo?
Si Hong-ran.
Ayos na ang mga sugat mo?
Siyempre. Wag ka mag-alala.
Sabihin mong mas nakarami ka ng suntok kaysa sa kanya.
Siyempre naman.
Ipadala mo sa amin.
Heto.
Laruin kaya natin?
Ang daming board games kaya kumuha ako.
Ito, paiikutin at sasagot ng tanong.
Tama.
Ang ayaw sumagot, iinom. Deal?
-Deal! -Sige na. Kung gano'n…
Ang tatapatan nito, mauuna.
-Okay. -Heto na.
Si Dr. Nam! Congratulations!
Heto.
Ang saya talaga nito.
-Heto. -Kuha ka ng isa.
Ako ay…
Bakit ka namumula?
Kasi…
"May karelasyon ka ba ngayon?"
Wala.
-Totoo ba 'yan? -Talaga?
-Siguradong meron. -Wala nga.
Paiikutin ko na.
-Jeong-woo! -Ako?
Heto.
Iikutin ko 'to.
Nasalo ko.
Ano'ng sabi?
-Kakaiba ba? -Ano 'yan?
-Bakit? -Ba't ganyan ang mukha mo?
"Kailan ang huli mong halik?"
Ano?
Kailan?
-Sagot na. -Di ko alam. Siguro…
Sampung taon na.
Iinom na lang ako.
-Ang KJ. -Hay, naku.
Ano ba 'yon?
-Ano ba? -Naman.
Ayos ba ang surgery kanina?
Oo, salamat sa iyo.
Siyanga pala,
di mo ba gustong alamin kung bakit ako nagbitiw sa ospital?
Nakita mo ang picture sa kuwarto ko. Iyong kami ni Kyung-min.
Hindi mo gustong malaman kung ano ang nangyari?
Hindi na.
Dahil tinanong mo ako kung mas nasuntok ko siya,
mukhang alam mo nang hinarap ko siya.
Medyo alam ko na ang nangyari.
Pasensiya, di ko nasabi agad.
Hindi. Ako ang humihingi ng tawad.
Bakit ka hihingi ng tawad?
Iyon ang nararamdaman ko habang nakatingin sa 'yo.
-May tanong ako. -Ano iyon?
Bakit mo sinabing wala kang karelasyon?
Kasi…
Ex mo pa rin ba
ako?
Nagsinungaling ka rin.
Ganoon din sa iyo.
May buhay ka sa labas ng klinika.
Doktor ka man o hindi…
napakahusay mong tao.
Masakit siguro 'yan.
Ano?
Wala ka talagang boyfriend?
Meron.
Wala na ulit bawian.
Ikaw rin.
Wag ka nang masasaktan.
DOCTOR SLUMP
Ikaw ang pinaka-cute na nakilala ko.
Baka may makakita!
Ang cute mo!
Gulat na gulat ako!
Bumalik na si Jeong-woo.
Pero hindi siya mag-isa. May kasamang babae.
Maganda ba?
Wala ka bang girlfriend?
Girlfriend? Nakakatawa iyan.
Akala ko, tapat ka.
-Tita! -Hindi ko alam dati.
Tita!
Ang pinakamabababaw na bagay ay nagiging napakasaya.
Nasaan ka?
Ang pinakamabababaw ay kumikinang dahil umiibig ako.
Nagsalin ng Subtitle: Miray Lozada-Balanza