DOKTOR KRYZYS
SZPITAL UNIWERSYTECKI DAEHAN
FORMULARZ OCENY STAŻYSTY 2016
OCENA ROZMOWY KWALIFIKACYJNEJ
Dlaczego anestezjologia?
Wybrałam tę dziedzinę, bo zawsze poruszało mnie, jak anestezjolodzy
dbają o swoich pacjentów i kontrolują zmienne parametry życiowe,
by szybko reagować na problemy,
zapewniając im doskonałą opiekę.
Czuwają nie tylko nad pacjentem,
ale również nad przebiegiem całej operacji…
Mam wątpliwości.
Nie wiem, czy jest pani dobrą kandydatką.
Anestezjolog musi umieć współpracować.
Arogancja i przemądrzałość panią zgubią.
Wie pani o tym?
Tak, wiem.
Więc skąd taka reputacja?
Uchodzi pani za outsiderkę,
która nie umie dogadać się ze współpracownikami.
Podobno woli pani pracować sama.
Cóż, ja…
Doktor Nam.
Nie szuka pani związku, prawda?
- Słucham? - Hej.
Co to za pytanie?
Słyszałem, że odrzuciła kilku zainteresowanych.
Oni rozpuszczają plotki,
a koleżanki jej przez to unikają.
Nie aplikowałaby do nas,
gdyby naprawdę była zarozumiałą indywidualistką.
Spójrzcie.
Ukończyła studia z najlepszym wynikiem.
A staż z najwyższą oceną.
Nie stałoby się tak, gdyby nie była godna zaufania.
On uwierzył we mnie jako pierwszy
w tym bezwzględnym świecie.
Ha-neul.
Ponoć aplikowałaś na anestezjologię.
- Tak. - Ja też.
Może się zaprzyjaźnimy.
Swoją drogą, doktor Min Kyung-min to twój krewny?
Nie.
Serio? Więc dlaczego tak cię bronił na rozmowie?
Wszyscy o tym gadają.
Ma partnerkę, i to od siedmiu lat, więc o romanse mu nie chodzi.
„Czy ona ma na niego haka?”
„A może on ma u niej dług?” Takie rozkminy.
- Serio? - Słyszałaś?
Wkrótce awansuje.
Ma poparcie całej góry.
Jak nic w przyszłości czeka go profesura.
A skoro tak cię lubi, to jesteś ustawiona.
Hej.
Może się napijemy?
Nie, dzięki.
On tylko mnie poparł. Nie jestem ustawiona.
Chodź się napić.
Spójrz. W tym tkwi problem.
Nieprawidłowo dobrano próbę badawczą.
Dlatego nie ma żadnej istotnej korelacji.
Rozumiem.
Bardzo dziękuję. Materiały od ciebie też bardzo mi pomogły.
Cieszę się. Na razie.
Kyung-min.
Jesteś wolny jutro?
Skąd to zaproszenie?
W ramach podzięki.
Za wsparcie i życzliwość.
Właściwie chciałam o coś spytać.
Czemu jesteś mi taki przychylny?
Cóż…
Nie jestem ani towarzyska, ani przyjazna.
Nawet ze współpracownikami ledwie się dogaduję.
Dlatego zastanawiam się, czemu tak mi pomagasz.
Bo cię znam.
Doceniam twoją szczerość i pracowitość.
Nie wiem, czy wypada mi to mówić.
Ale wątpię, że inni znają cię tak dobrze.
Dlatego chcę cię zrozumieć i wesprzeć.
Ujął mnie tymi słowami.
Pycha.
Dlatego…
nigdy nie wątpiłam w jego intencje.
Ten budżet z dotacji… Powiem profesorowi, że ja go rozpisałem.
Ale to byłam ja.
Oczywiście, wiem.
Ale powiem wprost.
Profesor za tobą nie przepada.
Nie chcę ryzykować, że odrzuci projekt.
Na razie powiem, że jest mój.
Gdy go przyjmie, powiem mu prawdę.
Że zaszło nieporozumienie. To kluczowy projekt.
Robię to dla ciebie, wiesz o tym?
Ale…
Muszę iść. To ustalone.
Nadal chciałam mu wierzyć.
Próbowałam z całych sił.
- Ale… - Właśnie.
Co sądzisz o doktor Nam?
- Nam Ha-neul? - Tak.
Sam nie wiem.
Chyba kiepsko radzi sobie z ludźmi.
Niektórzy pacjenci narzekali, że jest niemiła i arogancka.
Z lekarzami też się nie dogaduje.
Współpraca to u nas wymóg.
Ona chyba się nie nadaje.
- Też tak myślisz? - Tak.
Dobra robota. Wypijmy.
- Dziękuję. - Dzięki.
Swoją drogą, wszystko gra?
Co się dzieje?
Waham się, czy o tym mówić.
Mów.
Myślę, że doktor Nam manipulowała danymi.
Co? Danymi?
To niedopuszczalne.
Sam byłem w szoku.
Chodzi zwłaszcza o wartość p.
Zmieniła wartość p?
Jak chce to rozegrać?
Też się zastanawiam.
Wiarygodność to podstawa.
Więc co zrobi, jeśli ją przyłapią?
Kyung-min.
Coś ty powiedział?
- Kiedy… - Doktor Nam.
Proszę nie podnosić głosu.
Nie zrobiłam nic podobnego.
Znów niesprawiedliwie…
Życie nie zawsze jest sprawiedliwe.
Dość tego użalania.
Doktorze Woo.
Poda pan torbę doktor Nam?
Nikt nie był po mojej stronie.
Niespodziewanie znalazłam się w kropce.
Miałam dość.
Już nikomu nie zamierzałam ufać.
Ale wtedy…
pojawiłeś się ty.
Tutaj!
Podtrzymałeś mnie, gdy już miałam upaść.
Skradłeś moje serce.
Lecz wtedy obudził się lęk.
Bałam się,
że też mnie skrzywdzisz.
Czy moglibyśmy być razem szczęśliwi,
skoro ja sama jestem w rozsypce?
Będąc razem, cierpimy oboje.
Dlatego lepiej się rozstać.
Jestem za słaba.
Przepraszam.
DOKTOR KRYZYS
Po co pakować aż tyle, skoro nie wyprowadzasz się na dobre?
Obok kliniki jest mieszkanie. Mogę się tam zatrzymać w razie potrzeby.
W pracowite dni będę nocował tam.
Niezręcznie ci przy Ha-neul, tak?
Jeong-woo.
- Pierożki. - Rety.
Zamróź i jedz, kiedy chcesz.
- A tu kimchi. - Już biorę.
Jeszcze pędy czosnku i marynowany krab.
Bardzo dziękujemy.
- Też się poczęstuj. - Jasne.
Nie trzeba było.
Ale bardzo dziękuję.
Wracajcie do domu.
Nie wyjeżdżam na stałe.
No tak. Dbaj o siebie.
- Jedz regularnie. - Będę.
Do widzenia. Nie zatrzymuję.
Do widzenia.
Jedźcie bezpiecznie.
Mamo.
Jak myślisz, czemu wyjechał tak nagle?
Od jutra pracuje w klinice kolegi.
Tak ni stąd, ni zowąd? A Ha-neul nawet nie wyszła.
Tydzień temu powiedział mi, że zaprosi ją na randkę.
Dzień później chodził jak struty i zamknął się w pokoju na parę dni.
A teraz wyjechał.
Myślę, że się rozstali.
Tylko kto kogo rzucił?
Ja zaraz tobą rzucę.
Przestań plotkować!
Dość!
To ty?
Myślałem, że śpisz.
Mogłaś wyjść się pożegnać z Jeong-woo.
Słyszałaś, że od jutra wraca do pracy?
Będzie mieszkał obok kliniki.
Spakował tyle rzeczy, że chyba nie zamierza tu wracać.
Wystarczy.
Właśnie że nie. Czemu chcesz zamieść wszystko pod dywan?
W dzisiejszych czasach o tych sprawach rozmawia się otwarcie.
Ha-neul, powiedz szczerze.
Pokłóciliście się?
Rzucił cię?
W końcu nie byliście na randce?
Obiecał mi, że cię zaprosi.
Mogłem wziąć to na piśmie.
Teraz już rozumiem.
Poderwał cię, a potem rzucił, jak tylko znalazł robotę.
Nie daj się złamać.
Znajdź lepszą pracę niż on.
Ty sobie znajdź pracę!
O rany.
Wzdychasz, oczy ci się szklą…
Ludzie pomyślą, że zmuszam cię do wyprowadzki.
Powiedz.
Wcześniej odmówiłeś ze względu na dziewczynę.
Skąd ta zmiana?
- Dae-yeong. - No?
Napijemy się soju?
Wyciągnęłaś mnie na picie, a teraz milczysz?
Pokłóciliście się?
Dawaj telefon.
Po co?
Napiszę mu, że się upiłaś.
Przyjdzie i się pogodzicie.
Tak się to robi.
Zaraz tu poczaruję.
Udawaj pijaną, jak przyjdzie.
Zerwaliśmy.
Co? Jak to?
Jak to?
Sądziłem, że się wam układa.
Twoja dziewczyna
to Nam Ha-neul, tak?
Skąd wiesz?
Tak myślałem.
Jak się zastanowić,
wyczułem coś między wami wtedy na dachu.
Popełniłem gafę?
Powiedziałem to, bo nie wiedziałem, że z nią jesteś.
Jaką gafę?
Poskarżyłem się Hong-ran, że odrzuciłeś moją propozycję,
bo martwisz się o dziewczynę.
Wiedziałem, że jesteś blisko z Ha-neul, więc liczyłem, że cię przekona.
Co?
Hej.
Możesz iść jak człowiek?
Po coś tyle piła?
- Ej, Hong-ran. - Co?
Słyszałaś?
Kyung-min parę miesięcy temu dostał profesurę.
Słyszałam.
I co z nim?
Zrezygnował, bo się żeni.
Serio?
Co za strata.
Ale czemu o tym mówisz?
No weź!
Otrzeźwiej trochę.
Jezu, Ha-neul.
Niech cię.
Ratunku!
Jeong-woo, strasznie cię przepraszam.
Źle zrobiłem.
Jeśli to przeze mnie…
Nie, to nie twoja wina.
Więc czemu zerwaliście?
Kurde, sam nie wiem.
To ją spytaj. Nie odpuszczaj, jeśli ci się podoba.
Powiedz, że poczekasz, nieważne, jak długo.
- Wiesz co? - Co?
Nie chcę kłaść na nią presji.
- O rety. - Szybko.
Ruchy!
Tylko delikatnie.
Powolutku.
- Przynieś jej wodę. - I środek na kaca.
- Mam u siebie. - Dobra.
Matko.
Bidulka.
Co w nią wstąpiło?
Po co tyle piła?
KLINIKA CHIRURGII PLASTYCZNEJ LA BEAUTE
Dzień dobry.
Witamy.
Dzień dobry.
Czołem.
Na pewno znacie doktora Yeo Jeong-woo.
Wiem, w telewizji wyglądał przystojniej.
Udawajcie, że nie.
To nasza główna konsultantka.
Dzień dobry.
Tutaj panie konsultantki.
Dzień dobry.
A to menedżerka od PR-u.
Siostry Jeon, Na i Do.
No i ja, doktor Bin.
Cieszymy się na współpracę.
Miło mi, ja również.
Rety.
Milutko, że aż serce rośnie.
Później poznacie się lepiej.
Zapraszam.
Dobrze.
Przepraszam.
Przystojniak z niego.
I to jaki!
Ale trochę zmizerniał, pewnie przez ten wypadek.
Szkoda biedaka.
Doktor Bin prosił, żeby traktować doktora Yeo normalnie.
Zastosujcie się.
Oczywiście.
Rety, ona nadal śpi?
A ta czego chce?
Cześć, Suk-ja. Co słychać?
Mam sprawę.
Jest taki chłopak, z którym zawsze chciałam zeswatać Ha-neul.
Będzie dziś w Seulu.
Pomyślałam, że mogliby się spotkać na kawę.
On jest chętny.
Jejku, Ha-neul nie jest dziś w formie.
Nie rozumiesz, jakie to ważne.
Czy ty w ogóle wiesz, kto to?
Kojarzysz ten szpital w Pusanie?
Suyeong, ten na skrzyżowaniu.
Kojarzę.
Taki wielki gmach.
Ten chłopak to jedyny syn dyrektora.
Jedyny syn dyrektora?
Tak.
Ojciec chciał przekazać szpital synowi.
Ale chłopak rozumem nie grzeszy,
więc nici z planu.
Dlatego tatuś chce oddać szpital synowej.
Szuka kandydatki.
Rozumiem. Jakiejś lekarki.
No to ja do niego: „Moja siostrzenica jest lekarką”.
I od tego czasu dopytuje, kiedy mogą się spotkać.
Jeśli to wypali, gość kupi mi auto z zagranicy.
Tylko że…
To nie najlepszy dzień. Ha-neul kiepsko się czuje.
Nieważne, jak się czuje.
Namów ją jakoś.
Niech chociaż wypije z nim kawę.
Muszę kończyć.
- Mamo. - Cześć.
Umieram.
Rety.
Ojejku.
Brzuch mnie boli.
Ha-neul rozstała się z Jeong-woo, prawda?
To przez to tak się upiła.
Dlaczego zerwali?
Nie jestem pewna.
Muszę wiedzieć, co się dzieje, żeby jakoś bidulce pomóc.
Cóż…
Wspomniała coś o koledze z pracy.
Współpracowali, a on niedawno dostał profesurę.
Jej zawsze się to marzyło.
No i dowiedziała się, że Jeong-woo dostał pracę u kolegi.
Chyba było jej przykro.
Ona stoi w miejscu,
a wszyscy wokół idą do przodu.
W takim razie syn dyrektora będzie jak znalazł.
Pocieszy ją
i pomoże zapomnieć o Jeong-woo.
Namówić ją?
Mamo.
Chcesz mi coś powiedzieć?
Bo widzisz…
Ktoś zadzwonił z propozycją.
Kojarzysz Szpital Suyeong w Pusanie?
Syn dyrektora jest w Seulu
i chciałby spotkać się z tobą na kawę.
Ze mną? Dlaczego?
No bo…
Ma parę pytań o szpitale w Seulu,
bo sam zarządza podobnym.
Chciałby zasięgnąć języka.
A ja znam odpowiedzi na te pytania?
Widać tak, skoro chce się spotkać.
No dobra.
- Pójdziesz? - Tak.
- Co? - Co?
O co chodzi? Nie tego chciałaś?
Tego.
Tak, właśnie tego.
Ale nie sądziłam, że się zgodzisz.
Nigdy nie prosiłaś o nic takiego.
Pójdę.
Idę się umyć.
To dobrze czy źle?
Powinnam się cieszyć?
YEO JEONG-WOO KLINIKA CHIRURGII PLASTYCZNEJ LA BEAUTE
Nareszcie wróciłem.
Dzień dobry. Kwak Jae-yeong?
Po co pytasz, skoro wiesz?
Długo czekałeś?
Mrożone americano. Większość takie lubi.
No to mów. O co chcesz zapytać?
Zapytać?
Nie chciałeś się spotkać,
żeby dopytać o nasze szpitale?
To mniej rani twoją dumę?
Słucham?
Wiesz, po co tu jesteś, a udajesz głupią.
Że niby nie jesteś taka pusta.
Próbujesz ratować twarz?
Tak tylko pytam.
Ludzie z dyplomem lubią zgrywać ważniaków.
O co ci chodzi?
Szczerze, mnie to rybka.
Wszystko mi jedno, jaką wezmę za żonę.
Ale nie lubię, jak laski udają głupie.
- Żonę? - Nie słyszałaś?
Mój ojciec szuka lekarki na synową, żeby przejęła szpital.
Twoja ciotka mi o tobie opowiadała.
Latami próbowałaś dochrapać się profesury, ale nie wyszło i zostałaś bez pracy.
Ale wiesz…
Lepiej być dyrektorką szpitala niż profesorką.
Ciotka ponoć opowiedziała wszystko twojej matuli.
Przepraszam.
Spoko!
Kolejne naczynia?
Możesz już przestać?
Nie wygłupiaj się. Doceń dobroć wuja.
Obiecał, że nauczy cię
robić makaron, jeśli popracujesz parę miesięcy.
Co tak wzdychasz?
- Chodzi o Ha-neul? - Tak.
Chyba zrobiłam głupstwo.
Nie powinnaś była jej okłamywać.
Nie, mama dobrze zrobiła.
Inaczej Ha-neul by nie poszła.
A kto wie? Może pozna bratnią duszę.
Niech zapomni o Jeong-woo. Olał ją, jak dostał fuchę.
Nie, i tak powinna znać prawdę.
Musimy pomówić.
Wszystko ci wyjaśnię.
Wstyd ci za mnie?
Wstyd ci, bo nie możesz się mną chwalić?
Jak możesz tak mówić?
Dlaczego usilnie szukasz mi pracy?
Wcale nie. Po prostu szkoda przegapić taką okazję.
- To by cię uszczęśliwiło… - Niby co?
Pełne sukcesów życie.
Musi być pełne sukcesów? A nie może być zwyczajne?
Ten chłopak wiedział, że od lat starałam się o profesurę,
ale nie wyszło i straciłam pracę.
Powiedział, że lepiej być dyrektorką szpitala.
Ale to nie jego słowa mnie dobiły.
Gdy odeszłam, nieustannie mnie wyśmiewano.
Nie dbałam o to, co mówią ciotki i reszta.
Ale widzę, że się z nimi zgadzasz.
Wysłałaś mnie na tę randkę, bo uważasz, że moje życie to porażka.
To mnie dobija. Wiesz o tym?
- Numer czasowo… - Czemu nie odbiera?
KLINIKA POŁOŻNICZA NADZIEJA
Ba-da, możemy pogadać?
Pomagam wujkowi. Co tam?
Dzwoniłam do Ha-neul, ale nie odbiera. Coś się stało?
Żebyś wiedziała.
Mama wrobiła ją w randkę w ciemno.
Co? Ha-neul była na randce w ciemno?
Z kim?
Nie mogę gadać. Oddzwonię później.
Dobra.
- Cześć. - Hej.
Słyszał czy nie?
Czy te naczynia się rozmnażają? Jest ich coraz więcej!
To się nigdy nie skończy.
Ba-da.
- Wyłącz kuchenkę. - Już.
Rany, gorące!
Co jest?
To twoja wina! Mówiłem, że nie chcę tego robić.
Zmusiłaś mnie i patrz, jak to się skończyło.
- Jezu. - Przepraszam.
Głupio zrobiłam.
Chciałam, żebyś był szczęśliwy.
Ale z wiekiem odbiera mi rozum.
Jestem do niczego.
To wszystko moja wina.
Mamo, co ci jest?
Powiedziałem coś nie tak?
Wujku.
Napij się.
Dzięki.
Ha-neul.
Co? Powinnam zrozumieć mamę?
Nie, zagryź czymś.
Nie próbuj jej zrozumieć. To niemożliwe.
Jak mogła cię wrobić w randkę w ciemno? Szok.
- Wkurzyłaś się? - Strasznie.
- Gość nie jest w twoim typie? - Ani trochę.
Ponoć jego ojciec jest dyrektorem szpitala.
- Chwalił się fortuną? - I to jak.
Mówił, że udaję głupią, choć wiem, że ślub z nim
zapewni mi posadę w szpitalu.
I jeszcze spytał, czy próbuję ratować twarz.
- Też mi coś. - A to buc.
Z jakiego dworca odjeżdża? Pójdę wytargać go za uszy.
Dworca? Na pewno leci klasą biznesową.
To pewnie już doleciał.
Miał fart, bo inaczej sprałbym go na kwaśne jabłko.
Daj spokój, szkoda nerwów.
Gadasz na niego i mamę,
żeby mnie pocieszyć.
Nie jestem dzieckiem.
A szkoda.
Wziąłbym cię na barana,
kupił ci jakieś książki i znów byłabyś wesolutka.
Kiedyś łatwiej było cię pocieszyć.
A teraz nie mam pojęcia, co robić.
Taki jestem bezsilny, że aż serce boli.
Gdy odeszłaś ze szpitala, w głowie miałem tyle pytań.
„Dlaczego?”
„Było tak ciężko?”
Chciałem zaproponować ci pomoc.
Ale ani ja wykształcony, ani bogaty.
Jedyne, co mogę ci dać, to ramię, żebyś mogła się oprzeć.
Ale na pewno masz na to lepszych kandydatów.
To nieprawda, wujku.
Nie mów tak.
Po prostu boli mnie, że nie mogę nic dla ciebie zrobić.
Ale ta kapusta urosła.
Wiesz, że mama zasadziła ją dla ciebie?
- Dla mnie? - Tak.
Usłyszała w telewizji, że jest… Jak to było?
Bogata w wapń.
Ponoć działa uspokajająco.
Jest dobra na depresję.
Mama od razu poleciała sadzić.
Co innego mogła dla ciebie zrobić?
A przy okazji…
chciałem cię o coś prosić.
Prosić? O co?
Tutaj.
MIDANG, NÓŻKI WIEPRZOWE
Chciałeś prosić, żebym zjadła z tobą nóżki?
Tak, uwielbiam je.
Siadaj.
Idziemy.
Jejku, o co chodzi?
Myślisz, że mam teraz apetyt?
No idź.
Jesteśmy.
Przyprowadziłem ją.
Brawo.
Poprosimy jedną dużą porcję i dwie butelki soju.
Robi się!
Pierwszy raz zamknąłem dziś restaurację.
Wiecie dlaczego?
Dla naszej rodziny.
Dziś nie pracuję. Będziemy pić i się godzić.
- Nikt się nie pokłócił. - A ta swoje.
Znów chcesz zamieść to pod dywan.
Dzisiaj ludzie rozmawiają otwarcie.
Mówią, co ich boli, i przepraszają, jeśli trzeba.
Są szczerzy.
Dość, Lambada.
My się przejdziemy, a wy pogadajcie.
Siedź. Nigdzie nie pójdziecie.
- Tak, zostańcie. - Co jest?
Coście takie speszone?
- To nie randka. - Ej!
Przestań paplać. Idziemy.
- Szybko. - Tae-seon.
Ba-da.
Napijmy się.
Dobra.
Głupio się dziś zachowałam.
Przepraszam.
Miałam zadzwonić, bo chciałam ci coś dać.
BANK W PUSANIE
Co to?
Książeczka bankowa, którą tata zamierzał dać ci po ślubie.
Ba-da powiedział mi ostatnio,
że po śmierci taty cierpiałaś na bezsenność.
Gryzłaś się, że nie odebrałaś jego telefonu,
bo się uczyłaś.
Było ci przykro,
że nie usłyszał twojego głosu, zanim odszedł?
Ale wiesz co?
Niepotrzebnie.
Nie musisz się tym gryźć.
Tata był szczęśliwy, że cię miał,
aż do końca.
On i ja
cieszyliśmy się, że cię mamy.
Gdy zostałam mamą,
zaczęłam myśleć, że to, jak moje dzieci radzą sobie z nauką,
odzwierciedla to, jak ja sama sobie radzę.
KARTA WYNIKÓW
Rety!
Jak to możliwe?
Jeju, Ha-neul.
Jesteś niesamowita.
Wiesz, że uwielbiam cyfrę jeden. A ty we wszystkim jesteś pierwsza!
- Spisałam się? - Jeszcze jak.
Dzięki tobie czuliśmy, że i my się spisujemy.
Jesteś naprawdę cudowna.
- Skarbie. - Tak?
Rozmawiałam z nauczycielką Ha-neul.
No i słuchaj.
Uważa, że Ha-neul dostanie się na medycynę w Seulu.
Dasz wiarę?
Naprawdę?
Rety, moja córka.
Niezwykłe dziecko.
Jestem za nią taki wdzięczny.
Ja też.
Kto by pomyślał, że urodzę taką geniuszkę?
Cieszyliśmy się, że jesteśmy twoimi rodzicami,
każdego dnia, przez całe życie.
Mam depresję.
Zachorowałam,
bo tak się starałam,
że zapomniałam o odpoczynku.
Byliśmy z ciebie dumni.
LEKARSTWA
Ale ty tak się męczyłaś.
Ja cieszyłam się, że jestem twoją mamą.
A ty cierpiałaś.
Przepraszam,
że nie mogłam dać ci szczęśliwszego życia.
Nie musisz czuć się winna.
Ani razu nie przeszło mi przez myśl, że twoje życie to porażka.
Dlatego
za te pieniądze
podróżuj i jedz wszystko, na co masz ochotę.
Nie pracuj, jak długo tylko chcesz.
Chcę tylko, żebyś była szczęśliwa.
Nie wiem, co wydarzyło się w szpitalu.
Obyś zdołała o tym zapomnieć
i odnaleźć spokój.
Na zdrowie.
Koniec łez?
Odtąd tylko uśmiech.
Tak jest.
Co? Ha-neul była na randce w ciemno?
Z kim?
Na pewno miała swoje powody.
NAM BA-DA TWÓJ OCEAN
DOBRY DZIEŃ DLA NASZEJ RODZINY
Co to ma być?
Tak ci wesoło?
Poszłaś sobie na randkę i najadłaś się nóżek.
Jakim prawem? Ja tu cierpię!
Jak ty możesz jeść nóżki?
Tak.
Musiała mieć swoje powody.
- Dobra robota. - Brawo, wujku.
Ale słodziutkie i pyszne te lody.
Słuchaj, tęsknisz za Jeong-woo?
Przed chwilą mówiłaś o lodach.
Tak, tęsknię.
Ale chyba tak będzie lepiej.
Akurat.
Taki chłopak to skarb.
Co? Myślałam, że go nie lubisz.
Jego nie da się nie lubić.
Już ci mówiłam.
Nie zapomnę, jak zobaczyłam go pierwszego dnia.
BAGAŻÓWKA
Taki przystojny, a taki smutny.
Wyglądało mi, że nie jada zbyt dobrze.
Dzień dobry.
Ojejku.
To pan je?
Proste i szybkie.
E tam.
Rodzice załamaliby ręce.
Swoją drogą, nie zamierzają wpaść w odwiedziny?
Oni…
mieszkają daleko.
Rozumiem.
Ale pan już jest dorosły i niezależny.
Świetnie radzi pan sobie sam.
Nie do końca.
Zazdroszczę Ha-neul. Ma troskliwą rodzinę.
Nie miałem nic złego na myśli.
Chciałem tylko powiedzieć,
że troska rodziny pomoże jej wydobrzeć.
A właśnie. To pani zostawiła mi kimchi?
Smakowało?
Było pyszne, dziękuję.
To podrzucę więcej.
- Ja już pójdę. - Pewnie, proszę lecieć.
Dlatego nie mogłam go nie lubić.
O rety.
Było mi cię żal.
I jego też.
Dlatego…
ucieszyłam się, że znaleźliście w sobie oparcie.
Ulżyło mi,
że mogłaś mu się zwierzyć.
Nie wiem, przez co przeszłaś.
Ale liczyłam, że w nim znajdziesz pocieszenie.
Modliłam się, żeby Jeong-woo pomógł ci odnaleźć taką życiową drogę,
na której wreszcie zaznasz spokoju.
Rety, chodźmy.
Rany, moja głowa.
YEO JEONG-WOO
ŚPISZ?
Chyba mi odbiło.
Ty kretynko.
Ha-neul.
Mama chce papryczki do zupy na kaca.
Muszę do toalety. Pójdziesz ty?
O nie!
Szybko.
Rozum mi odjęło.
Dlaczego to napisałam?
Cześć.
Co tu robisz?
Mieszkam tu. A co, nie wolno mi tu być?
Nie to miałam na myśli.
- Hej, była. - Była?
Byliśmy razem dwa dni, ale i tak się liczy.
Pytałaś, czy śpię. Typowa zagrywka byłej.
Napisałam to,
bo za dużo wczoraj wypiłam.
Chyba nieźle sobie radzisz.
Pijesz, zajadasz nóżki,
nawet chodzisz na randki.
Skąd wiesz?
Serio? Hej!
- Czyli byłaś na randce? - Nieświadomie.
A jeśli chodzi o picie… Nie, o nóżki…
Właściwie nie powinienem pytać.
Kim ja jestem?
Tylko twoim eks.
Nie bądź zbyt szczęśliwa.
Ale też nie smutna.
Cześć.
Przyszedłem coś ci powiedzieć.
Chciałem zapytać, ale nie chciałem cię naciskać.
Świadomie czy nie,
byłaś na randce i ucztowałaś. Czyli masz się dobrze.
A skoro tak, pozwól, że o coś spytam.
Tak?
Mogę na ciebie poczekać?
Mogę poczekać, aż…
poczujesz się lepiej?
Co? Coś nie tak?
Narzucam ci się?
Ten twój esemes też był żałosny.
Co? Żałosny?
Żałośnie mi się narzucasz!
Nie zamierzałam.
Nieważne.
Będę tęsknił i czekał, jak to były.
A ty…
wróć, gdy będziesz gotowa.
Jedz porządnie.
Bierz lekarstwa i wyjdź czasem na spacer.
I za jakiś czas wrócisz.
Pa.
Idę.
KLINIKA LA BEAUTE
Hej, Jeong-woo.
Czemu idziesz od strony przystanku?
Byłeś wczoraj w domu?
- Wpadłem tam rano. - Po co?
- Zobaczyć się z Ha-neul? - A co?
Mów. Wróciliście do siebie?
- Nie. - Chyba jednak tak.
- Wkurzasz mnie. - No co?
Już ci mówiłem, co myślę.
Nie odpuszczaj, jeśli ci zależy.
Po co masz kolana?
Jak trzeba, klęknij i błagaj.
A to co?
Tak, doktor Yeo będzie operował.
Oczywiście.
Zapraszamy w przyszły wtorek.
Do widzenia.
Dzień dobry.
Zagotowało się. Ogłosiłam, że doktor Yeo do nas dołączył,
i nagle zaroiło się od pacjentów.
Na przyszły tydzień też mamy komplet.
Doktorze Yeo.
Wykona pan jutro kilka zabiegów?
Cóż…
Oczywiście.
Znieczulenie!
Z życiem!
Co teraz? Nadal krwawi!
Błagam…
Jak znieczulenie?
Dobrze. Pacjentka śpi. Może pan zaczynać.
To do dzieła.
Zacisk i szczypce.
Znacznik.
Znieczulenie.
Skalpel.
No nie wiem.
On chyba ma PTSD.
Myślisz?
A na przyszły tydzień mamy komplet.
Może być z tego afera.
Słyszałam,
że wielu lekarzy nie wraca do pracy po takich wypadkach.
Doktor Yeo rozmawia z doktorem Binem. Dam wam znać.
Jeśli to zbyt wiele, odwołamy jutrzejsze zabiegi…
Nie.
To już trwa zbyt długo. Do jutra się ogarnę.
Wytłumaczyłem się pacjentce.
Jeśli będzie trzeba, wezmę odpowiedzialność na siebie.
To nie jest teraz najważniejsze.
Przyznaję, że miałem obawy.
Ale wydawałeś się gotowy.
- A co do jutra… - Dam radę.
Nie zawiodę.
Przepraszam za dziś.
Zaczekaj. Chciałam o coś spytać.
LICEUM YEONGWON
Co to tutaj…
Ha-neul, zjesz kurczaka?
Nie, dzięki.
Twoja strata.
Hej, Ba-da.
- Ty to wyjąłeś? - A kto to?
Skoro było schowane w książce, to pewnie twój były.
Akurat.
Kolega z pracy.
Ty wyjąłeś to zdjęcie?
Nie. Niczego tu nie tykam, bo od tych książek mnie mdli.
Może myszkowałeś, bo potrzebowałeś kasy.
Nie chowasz jej w książkach,
bo boisz się, że je podrę.
„Nie zbliżać się do książek”.
To nasza niepisana zasada, nie?
W takim razie kto je wyjął?
Mama nie tyka moich książek.
Wiem. Jeong-woo był tu w zeszłym tygodniu.
Przeglądał szkolny album.
Może gdy go odkładał, zobaczył tę książkę i wyjął zdjęcie.
Co?
Hej, co tam?
Słuchaj…
Wiedziałaś, że Jeong-woo pracuje u doktora Bina?
Coś słyszałam.
A ty skąd wiesz?
Wpadłam na niego wczoraj.
Byłam ciekawa.
Ale to nieistotne.
Nadal coś do niego czujesz?
Czy zamierzasz o nim zapomnieć?
Dlaczego pytasz?
Bo waham się, czy ci powiedzieć. Nie wiem, czy pomogę, czy zaszkodzę.
Co powiedzieć?
Wiedziałaś, że Jeong-woo ma PTSD?
Skąd wiesz?
Miał dziś atak paniki podczas zabiegu.
W sumie nie ma co się dziwić po tym, co przeszedł.
To i tak cud, że nadal chce pracować.
- Wszystko gotowe? - Tak.
Przed chwilą założyliśmy kaniulę.
Anestezjolog czuwa.
Zdjęcie pacjentki jest na monitorze.
Były jakieś problemy przy znieczuleniu?
Żadnych problemów.
Ciśnienie i puls stabilne.
Doktorze Yeo, może pan zaczynać.
DOKTOR KRYZYS
Powiedziałeś, że mogę wrócić, kiedy zechcę.
Nie mogę udawać, że wszystko jest w porządku.
Min Kyung-min zaszkodził Ha-neul?
Jak to?
Szlag!
Nie masz pojęcia,
jak wiele dla mnie znaczysz.
Jeśli potrzebuję powodu, aby z tego wyjść,
nie znajdę lepszego niż ty.
Zróbmy to razem.
Napisy: Lidia Bogucka