DOKTOR KRYZYS
Ha-neul, spójrz tu. W obiektyw.
Hej!
- Dokąd biegniesz? - Wracaj!
Wracaj!
Ba-da, zrób fajną pozę.
Tak jest.
Stań z nimi.
Chodźcie razem. Patrzcie w obiektyw.
Pięknie.
- Uśmiech. - Uśmiech.
- Dobra. - I we czwórkę.
- Ba-da, otwórz oczy! - Patrz w obiektyw.
Podobno pusańskie niebo
w dzień narodzin Ha-neul było czyste i błękitne.
Dlatego nadano jej imię „Niebo”.
A mnie „Ocean”, żeby było do pary.
MÓJ ŻYWY JAK WODA SYN
To były prorocze imiona.
Ha-neul za oceny wychwalano pod niebiosa.
Ja osiągałem w wynikach dno.
Jej nawet szóstka nie cieszyła.
Bo jedną odpowiedź musiała zgadywać.
- Ja cieszyłem się z 25%. - Jest! Będzie pizza!
Mama kupowała pizzę, ilekroć Ha-neul zdała na maksa.
Różniliśmy się we wszystkim.
Ba-da, zamówmy jajangmyeon.
- Zjadłbym jajangmyeon. - Ja też.
Ba-da.
To moja siostra.
Nie jestem głodny.
Hej.
Miałeś nie przyprowadzać kumpli.
Ej.
Na razie, chłopaki. Zaraz wrócę.
Ja lubiłem siedzieć z kumplami,
ona wolała się uczyć.
Uwielbiam żeberka mamy.
Ja pochłaniałem smakołyki,
ona wiedzę.
Ja byłem kochliwy,
jej nie w głowie były amory.
Nic ci nie jest?
Nam Ha-neul!
JESIEŃ 2009 ROKU
Cześć.
Kojarzysz mnie? Trenuję sporty walki.
Powiedzmy, że tak.
Podobasz mi się.
Jakby to ująć?
Intrygujesz mnie, bo jesteś inna.
Niezwykła. Nie chcę, żebyś była z innym.
Jesteś jak ostatni papieros.
Nie rozumiem porównania.
A to A, a B to B. Jakim cudem A to B?
Hej.
Nie skończyłem. Podobasz mi się.
Proszę pana!
- Przeszkadza mi w nauce. - Co takiego?
Łobuzy!
Smarkacze.
Czemu jej dokuczasz?
Poszedł!
Chłopcy tylko jej przeszkadzali.
LATO 2011 ROKU
Rozkochanym wzrokiem
wodziła tylko za nowymi książkami.
Jej serce biło żywiej,
tylko gdy wbiegała po schodach.
WIOSNA 2023 ROKU
I nagle taka osoba zaczęła
mnie przypominać.
Rozpromieniała się nad esemesem.
ATRAKCJE W UIJEONGBU
KOPALNIA
Co robisz? Oddaj.
- Czekaj. - Oddawaj!
Spadaj!
Po co ci lista miejsc na randkę?
No już! Mamo!
Nagle ma z kim planować wyjazdy.
Wydaje się przejęta.
To pewnie z jego powodu.
- Ha-neul. - Rety!
- Jak chcesz, mogę ci doradzić. - Co?
Pamiętaj,
wystarczy zapytać.
O czym ty mówisz?
Ty szujo!
Gdzie to masz?
No co?
Serio?
Po co ci mój portfel?
Chciałem pożyczyć 50 koła.
Czemu akurat tyle? Zawsze ta sama kwota.
Bo chcę iść na randkę.
Wpadła mi w oko jedna laska.
Znowu? Ciągle jakieś ci wpadają.
Czekaj.
- Stój. Zwinąłeś coś jeszcze? - Co robisz?
- Tak? - Nie.
Nic nie wziąłem!
Przecież mówię!
I miałabym ci wierzyć?
Czekaj, policzę pieniądze.
Ha-neul wpadła po uszy.
DOKTOR KRYZYS
Jestem tego pewien.
PODOBASZ MI SIĘ
Założę kłódkę na portfel.
Co tam?
Na czym stoimy?
Podobasz mi się.
Ale podobasz mi się.
Powtarzał, że mu się podobam.
Wzięliśmy się za ręce.
Jak nic jesteśmy parą.
Chociaż… na głos tego nie powiedział, więc może to wciąż przyjaźń.
Po co ci tyle kapusty?
Do kiszenia i na kimchi.
Mamo…
jak zaczął się twój związek z tatą?
Co tak nagle pytasz?
Bo…
piszę artykuł o emocjach. Kiedy ktoś ci wyznaje miłość,
w mózgu wydziela się dopamina, neuroprzekaźnik.
To jak było z wami?
Mieszkaliśmy po sąsiedzku.
Pewnego dnia zaprosił mnie na omurice.
To było drogie danie, więc się zgodziłam.
A potem zabrał mnie na schabowego.
I ani się obejrzałam…
a urodziłaś się ty.
A poprosił cię,
żebyś była jego dziewczyną?
Z ciekawości pytam.
Wystarczy wyznać uczucie, żeby być razem?
Czy trzeba oficjalnie zapytać?
Bo nie rozumiem.
Nie trzeba tego mówić wprost.
Jak jest uczucie, randki, trzymanie się za rękę, to jesteście parą.
Tak?
- Trzymanie za ręce wystarczy? - No ba!
Za moich czasów tak było.
Za twoich czasów.
Nie wiem, czy dobrze zrozumiałem.
Koleżanka piła z facetem, który się wstawił.
Pięć-sześć razy wyznał jej uczucie.
- Wzięli się za ręce. - Tak.
- Para, jak nic. - Na pewno?
- To dzisiaj wystarczy? - „Dzisiaj”?
Wujku, kiedy ostatnio się z kimś spotykałeś?
Z Dan-bi zerwałem na przepustce.
- Będzie ze dwadzieścia lat. - Co?
Pod koniec lat 90. W ubiegłym wieku.
W tych sprawach dużo się nie zmieniło.
Dużo! To było 20 lat temu!
Wtedy pisało się tylko listy albo gadało przez telefon.
Pomyślmy, kto chodzi na randki?
- O mnie mówisz? - Matko!
Kiedy tu wszedłeś?
Wujek zaproponował mi 50 000 za zmywanie.
Znów ta suma?
Zmień nazwisko na „Pięćdziesiąt”.
No więc?
Mówiłaś o panu z poddasza, nie?
Czułem, że coś tu śmierdzi. Trzymaliście się za ręce?
Nie.
- To była koleżanka. - Koleżanka?
Bo brzmiało jak ty i koleś z poddasza, ale dobra.
Tak czy inaczej, nie są parą.
- Bo? - Są w fazie zalotów.
Jeszcze nie mogą mówić, że są zajęci.
Nawet jeśli wzięli się za ręce
lub posunęli dalej.
Dopóki oficjalnie nie ogłoszą związku.
Za moich czasów było prościej.
Wzięli się za ręce, ale nie są parą?
Nijak.
Towary w koszyku stają się twoje,
dopiero kiedy za nie zapłacisz.
Dobre porównanie.
Co jest?
Skoro nie chodzi o ciebie, to co się przejmujesz?
Bo…
Martwię się o twoją przyszłość. No?
Na razie, wujku.
To naprawdę nie było o mnie.
Pa.
Jeong-woo, jesteś w domu?
Jeong-woo.
Możemy pogadać?
- Możemy. - O rety!
- Nie zaglądaj mi w telefon. - Niechcący.
Samo mi się przeczytało. Mam sokoli wzrok.
- Co jest? - Z czym?
Chciałaś pogadać.
No tak…
Dasz mi wody?
Jasne. Chodź.
- Proszę bardzo, pani woda. - Dzięki.
Wyglądasz, jakbyś się wahała.
No bo…
Chodzi o to…
Jeong-woo, jesteś tam?
- Tak. - Czego on chce?
- Musimy pogadać! - Idę.
Będę w łazience.
Czemu? Ukrywasz się? Powiemy, że tylko gadaliśmy.
- Nie. - Ej!
Już ma podejrzenia, a jak nas zobaczy…
Nie.
Będę w łazience, pozbądź się go.
- Co? - Jeong-woo!
- Już! - Jeong-woo!
Co tu robisz?
A jak myślisz? Musimy pogadać.
Co się stało? Po co przyszedłeś?
Pogadać jak mężczyzna z mężczyzną.
O co mu chodzi?
Mów.
Weź umów się z Ha-neul.
- Ale czemu… - Nie!
Wiem, że nie powinienem prosić wprost, i głupio mi.
- Co? - Ale szczerze mówiąc,
wkurza mnie, jak się nią bawisz.
Nie bawię się nią.
Jak to nie? Zabrałeś ją do Sokcho i Hwabonu.
Robisz jej nadzieję, a potem mówisz, że to tylko przyjaźń.
Pozwól, że…
Założyłem optymistycznie,
że odrzuciłeś ją ze względu na proces.
Ale proces się zakończył.
To czemu ją zwodzisz?
Nie zwodzę.
Trzymaliście się za ręce!
Nie do wiary.
Pytała mnie o radę, niby dla koleżanki.
Ona nie ma koleżanek.
Na bank mówiła o sobie.
Ty kretynie!
Więc wiem, że wyznałeś jej uczucie i wziąłeś za rękę.
Nie zaproponowałeś jej chodzenia. Pomyśl, co dziewczyna przeżywa.
Ha-neul aż nosi, żeby się z tobą umówić.
Więc…
ulżyj kobiecie
i zaproś ją gdzieś.
To koniec.
Przecież jesteśmy razem.
- Co? - Myślałem, że od wczoraj
jesteśmy już parą.
Zimne!
- Co to? - Nic.
Ostatnio pękają rury.
Pogadam z nią, nie zatrzymuję.
Diabli ciebie wiedzą, chcę to na piśmie.
Mężczyzna nie łamie danego słowa. Nie ja.
- Obiecujesz? - Obiecuję.
Poza tym, że ma depresję…
Czekaj. Poza tym, jak się ubiera…
I poza wrednym charakterkiem to dobra dziewczyna. Wiesz?
Szanuj ją.
To na razie. Trzymaj się.
No i już.
Nie złość się.
Ha-neul.
Wyszedł.
Musiałaś puszczać…
Co ci jest?
Chodź na zewnątrz.
Czemu jesteś mokra?
O rany.
Co tam się stało?
Faktycznie rura?
To prawda?
Że jesteśmy parą?
A…
nie?
Przecież wzięliśmy się za ręce.
Zgodziłaś się, ale nie chcesz być razem?
Bawisz się mną?
- Zwodzisz mnie? - Nie.
Nie jestem taka.
Ani ja.
Podobasz mi się.
Nie chcę się kumplować.
Ja też nie.
Ale nie miałam jakiegoś ciśnienia.
Za to ja miałem.
Jesteś przemoczona.
To nic.
Dam ci coś, bo się przeziębisz. Czekaj.
Co ci dać? To nie.
Napij się ciepłej herbaty.
- Dzięki. - Uważaj, gorąca.
- Dobra? - Tak.
Poczekaj.
Nie patrz.
Zerwałeś z ogródka?
Nie, starannie wybrałem w kwiaciarni.
Kochany jesteś.
Znam tylko zapach sali operacyjnej.
Ładnie pachną.
Masz czas wieczorem?
Chodźmy na randkę.
Dobrze, chodźmy.
- Ale wielka. - Co nie?
Spójrz. Nie widać rąk.
Faktycznie, zniknęły.
Tak bez pytania?
A co? Miałem wysłać podanie na piśmie?
Może nie aż tak, ale…
Cudownie być z tobą.
Z tobą też.
Śliczne.
Gdzie byłaś?
Czekałem na ciebie.
Dziś wielki dzień.
O rany.
Będziesz mieć chłopaka.
Wiem, że tam u wujka mówiłaś o gościu z poddasza.
Więc poszedłem do niego na męską rozmowę.
Zaprosi cię na randkę.
Cieszysz się? Należy się 50 000.
Co ja gadam?
Za takie coś to stówka.
Sto tysięcy wonów.
Sto tysięcy.
Ale kopów!
- Wykończysz mnie! - Chciałem ci pomóc!
Cwaniak!
Zadzwonić do niego?
Co tam mamroczesz?
A co cię obchodzi, czy mamroczę,
czy wołam za tobą w parku?
Po prostu…
zrobiło mi się głupio.
Co?
To ja cię zachęciłam, żebyś zadzwonił do Jeong-woo.
Więc było mi głupio.
Powinnam cię przeprosić.
Tak sądzisz?
Wystarczy powiedzieć „przepraszam”.
Co jest? Masz wyświetlony jego numer?
Zwyzywał cię i zabronił dzwonić.
Zaszło nieporozumienie.
To nie był Jeong-woo, tylko jakaś kobieta.
Kobieta?
Wyrwała mu telefon i zaczęła mi urągać dialektem.
Nie raczyłeś się odezwać, kiedy był w kłopocie.
Jak śmiesz dzwonić do niego teraz?
Spadaj na drzewo,
zanim wyleję na ciebie kubeł lodowatej wody.
Ale brzmiała zbyt dojrzale na jego dziewczynę.
I to nie mogła być jego matka, bo ta pochodzi z Seulu.
Poza tym jest w Stanach.
Ciekawe, co to za furiatka.
Chyba wiem, kto to był.
Skąd?
Tak szczerze, to Jeong-woo mieszka na poddaszu mojej kumpeli.
Co?
Długo czekałeś?
Nawet jeśli, to nieważne.
Głuptas.
- Chodźmy. - Chodźmy.
Jeong-woo!
Co jest?
Jeong-woo!
Czemu mi nie powiedziałeś?
Zadzwoniłbym wcześniej, gdybym wiedział!
Nie mogłeś powiedzieć?
Co robisz?
Skąd wiesz, że tu mieszkam?
To ty byłeś ze mną na randce w ciemno?
Wiem wszystko od Hong-ran.
Że Jeong-woo mieszka u ciebie.
Chwila.
To ty jesteś tym plastykiem, z którym się umówiła?
Tak, ale to nieistotne.
Przyjechałbym do ciebie, gdybym wiedział.
Gnieździsz się w ruderze na dachu…
Pokoje z 300 000 czynszu to nie dla ciebie!
- Właściwie to 500 000. - Plus media?
Musisz o to pytać?
Bardzo przepraszam.
Możesz nas zostawić? Mamy sporo do nadrobienia.
Nie, to ty nas zostaw. To nasza pierwsza randka.
Mam ci tyle do opowiedzenia.
Zamartwiałem się o ciebie.
Pewnie myślisz, że wszyscy się od ciebie odwrócili.
Ale wielu się martwiło jak ja,
ale nie chciało zawracać ci głowy.
Nie odwracaj się ode mnie.
Wiesz co?
Pogadajmy przy jedzeniu.
- Słuchaj… - Ma rację. Mną się nie przejmuj.
Nie. Dae-yeong, posłuchaj…
Zadzwoń potem.
Czekaj. Puść mnie.
- Stój! - Brakowało mi ciebie!
Nie idź! Puść mnie!
- Nawet nie… - Puszczaj.
Tak mi przykro!
Co ty robisz w takim miejscu?
No chodź.
Idę.
- Wejdź. - Dzień dobry.
Dzień dobry.
Można tam?
Siadaj.
- Co robisz? - Czemu nie siądziesz?
Zawsze siadałeś, jak odsuwałem sobie krzesło.
Ależ ty dojrzałeś. Aż przykro patrzeć.
Nie rozumiem.
Wkurzało cię moje zachowanie.
To prawda.
Ale to jest jeszcze gorsze.
Twoja pokora mnie…
Poprosimy pięć porcji wołowiny.
- Proszę. - Po co aż tyle?
Nie krępuj się.
Tu nie jest aż tak drogo. Częstuj się.
Nawet wołowina cię krępuje.
- Proszę. - Dzięki.
- Pyszna. - Na zdrowie.
Musiało ci brakować mięsa.
Nie przesadzaj.
Matka Ha-neul grillowała wczoraj dla mnie mięso.
- Wołowinę? - Wieprzowinę.
Czemu pytasz o takie drobiazgi?
Chcę wszystko wiedzieć.
Jak ci się żyło, czy było ciężko.
Co w ciebie wstąpiło?
Od wypadku byłeś nieprzyjemny.
Czepiałeś się mnie na każdym kroku, przekręcałeś moje słowa.
Czemu ci się odmieniło?
Masz rację.
Byłem rozgoryczony.
Nie znosiłem cię.
Zazdrościłem ci i żywiłem do ciebie urazę.
Ale coś zrozumiałem.
Pękało mi serce, gdy cierpiałeś.
Dzięki temu do mnie dotarło, że wciąż jesteś mi bliski…
Musisz teraz jeść?
A co, skończyłeś już?
Zbieramy się?
Bo nie mam dzisiaj czasu.
Kto ma mniej czasu? Bezrobotny
czy właściciel kliniki?
- Coś w tym jest. - Prawda?
Jedz.
Pali się.
Dzięki.
No to powiedz. Już wszystko dobrze?
Cieszę się, że sprawa się wyjaśniła.
Ale część mnie się zastanawia, czemu akurat mnie to spotkało.
Tak szczerze,
to chciałem ci coś powiedzieć.
O czym myślisz?
Przecież obiecałem zadzwonić. Czemu czekasz tutaj?
Wiedziałam, że zaraz przyjdziesz. Nie mogłam się doczekać.
Moja dziewczynka. Chodźmy, nie mogę się doczekać.
Chwila.
Cześć.
Co porabiasz?
Jadę do ciebie. Możemy pogadać?
Teraz?
Dziś nie mogę. Przełóżmy to.
Jak ty mnie traktujesz?
Olewasz mnie, odkąd przestałem ci być potrzebny.
Miałem zadzwonić, ale…
Będę w domu. Spotkaj się z nim.
Dzisiaj naprawdę nie dam rady.
Zadzwonię później. Wybacz, stary.
Przecież chciał się spotkać.
- Mamy randkę. - Mimo wszystko.
Nie jestem zbyt lojalny.
Wystarczy, że Dae-yeong nam przerwał.
Idziemy.
Powiedz.
Jak powinna wyglądać idealna randka?
Zobaczysz.
Będzie słodko.
„Słodko”?
Kurczę. Aż się boję.
Co ty kombinujesz?
Zobaczysz.
Już się cieszę!
To fascynujący artykuł.
Znałam korzyści z kompleksowej opieki okołooperacyjnej.
Ale dzięki niej aż 75% pacjentów
Kliniki Mayo jest wypisywanych już w dniu mastektomii.
Przedtem niecałe 10%.
Co o tym sądzisz?
Sam nie wiem.
Możesz się zaangażować?
Jasne.
Nie spodziewałem się takiej różnicy.
Program mógłby się też sprawdzić po rekonstrukcji piersi.
Prawda? Byłoby mniej komplikacji.
Właśnie tak chciałaś spędzić tę randkę?
Tak. A co?
A nic.
Po prostu nie wiem, czy to randka, czy konferencja.
Ale nie szkodzi.
Wiesz, co to znaczy „słodki”, co nie?
Zawsze chciałam podyskutować o artykułach z chłopakiem.
Pomyślałam, że to byłoby słodkie.
Brzmi słodko.
Co nie?
To co dalej?
Kawiarnia z książką.
Pomyślałam, żeby razem napisać artykuł.
Masz pomysł na temat?
Ale będzie nie tylko naukowo.
Zaplanowałam też rozrywkę.
- Rozrywkę? - Tak.
- Jaką? - Daj.
Pokaż.
Klepanie po przedramionach?
- Zgadnij, co to. - Co to?
Wkłucie w żyłę.
Kolejne. Zgadnij, co to.
- Nie wiem. - Wkłucie w arterię.
- Zgadywanie na czas… - Chodź.
Dokąd?
- Chodź, chodź. - Czemu?
Ale razi.
Co robimy w kinie?
Chciałaś po procesie pójść na film.
Chrupać popcorn ze swoim chłopakiem.
Zapamiętałeś?
Nie chciałem iść na klasyczną randkę
do kina i kawiarni.
Ale ty tego potrzebujesz.
To nasz pierwszy dzień razem.
Musimy czytać i omawiać badania?
No dobra. Przełóżmy to na pierwszą rocznicę.
Ustalone.
Kiedy ostatnio coś oglądałaś?
Kiedy miałam 12 lat.
Puścili nam film na lekcji.
Chyba Niszczarkę i wampira.
Chodź.
KINO
Strzelaj!
Z prawej! Gdzie uciekasz?
- Nieźle. - Nieźle.
Ta mi się podoba. Biorę.
Mnie też.
To wezmę tę.
Co się patrzysz? Wzruszyło cię, że ci ustąpiłam?
Przeciwnie.
Nie chcę, żebyś była wyrozumiała i ustępliwa.
Jak Dae-yeong cię poprosił, to sobie poszłaś.
Bo zawsze było mi cię żal, że jesteś samotny.
Ucieszyłam się, że przyjechał.
Brzmiał szczerze, więc chciałam, żebyście pogadali.
Z Kyung-minem było podobnie?
Z nim…
Słyszałam, że się wahasz, czy mu odmówić.
Chciałbym,
żebyś przestała ignorować swoje uczucia
i ustępować innym.
Boli mnie, kiedy patrzę, jak wszystkich starasz się zrozumieć.
Jak to?
Odkładasz swoje uczucia na bok i dopasowujesz się do innych.
Może to cię tak wyczerpało.
- Mogę cię o coś spytać? - No?
Pewnie był konkretny moment,
kiedy poczułaś, że masz już dosyć.
Kiedy trafiłaś do psychiatry.
Coś, co sprawiło, że się zwolniłaś.
Jakiś powód.
Przeciążenie pracą?
Czy jakieś konkretne zdarzenie?
CZY MOŻNA SIĘ TRZYMAĆ
Co tam?
Bazgroły Ha-neul.
- Chcesz usłyszeć dobre wieści? - A co?
Znalazłeś pracę?
Nie, ale myślę, że Ha-Neul będzie z tym z poddasza.
- Wiem. - Skąd?
Mówiła, że pisze artykuł o emocjach.
Pytała, jak się zaczyna związek
i czy trzeba oficjalnie to ogłosić.
Po co miałaby pisać artykuł? Wiadomo, że chodziło o nią.
Ale jesteś domyślna!
No pewnie. Serce matki.
Przechodzi ciężki okres.
Oby ten związek jej wyszedł na zdrowie.
Ale się nie wtrącaj. Udawaj głupiego.
Już się wtrąciłem.
Gadałem z nią, a jego poprosiłem, żeby się z nią umówił.
Po kiego diabła? Sama da sobie radę.
Spokojnie.
Jeśli ktoś taki jak ona prosi o radę,
to znaczy, że jej potrzebuje.
Ona nigdy nie zdradza się z niczym.
Nie było powodu.
W szpitalu nic się nie stało.
Po prostu byłam wykończona. I tyle.
To mi ulżyło.
Nie musisz mnie odprowadzać.
Zawsze miałam ochotę.
Mówiłaś, że za blisko mieszkamy.
Nie szkodzi.
Na razie.
No dobra. Pa.
Co to?
ŚLUB MIN KYUNG-MINA & JUNG YU-RI
- Coś się stało? - Kyung-min mówił, że jest w pobliżu.
Pewnie chciał mi dać zaproszenie na ślub.
Na ślub?
- Żeni się? - Tak.
Za dwa miesiące.
Poczekaj.
Oj, Kyung-min.
Cześć.
Musiałeś wpadać, gdy mnie nie było? Teraz mi głupio.
No dobra.
Gratulacje. Do zobaczenia.
Na razie.
Może zamówimy coś i się napijemy?
Nie, dzięki.
Średnio się czuję.
To idź się połóż.
- Dobranoc. - Dobranoc.
- Wstałaś już? - Tak.
Może pójdziemy na obiad?
Nie ma mnie w domu.
Nie?
A gdzie jesteś?
Oddzwonię do ciebie.
Jasne.
Pa.
WIZYTA U PSYCHIATRY
A, wizyta. Muszę lecieć.
Jak się pani czuje?
Co panią sprowadza?
Chciałabym…
prosić o dodatkowe lekarstwa.
Coś, co mogłabym brać,
gdy ściska mnie serce i źle się czuję.
Działo się coś ostatnio,
z czym pani sobie nie radzi?
Dzień dobry. Nazywam się Yeo Jeong-woo. Mam wizytę o 14.00.
Pan Yeo.
Może pan od razu wejść.
Dziękuję.
GABINET 1
Ciągle mi powtarzał,
że dobrze sobie radzę.
Dlaczego płakała?
Dlaczego jest taka smutna?
Nie wiedziałem,
co ją tak załamało,
i bolało mnie to.
Gdzie jesteś?
Musiałam się z kimś spotkać.
Oddzwonię później.
Oddzwoń.
Padam z nóg.
Siostro Do, może zjemy…
Nie, dzięki.
Nawet nie dokończyłem.
Nie za dużo sobie siostra pozwala?
- Doktorze. - Tak?
Ma pan gościa.
Gościa?
Kiedy przyszedłeś?
Ładna klinika.
Prawda?
Wziąłem duży kredyt, trochę optymistycznie.
Teraz z trudem go spłacam.
Siadaj.
No tak.
No to mów.
Co się sprowadza? Chcesz mi coś powiedzieć?
Pomyślałem, że powiem ci to w cztery oczy.
Odmawiasz?
Tak.
Kurczę, stary.
Nie możemy razem pracować?
Ciężko ci będzie wziąć nowy kredyt, zatrudnić ludzi
i otworzyć nową klinikę.
Przykro mi.
Naprawdę doceniam propozycję.
- Ale nie mogę teraz. - Dlaczego?
Podoba mi się dziewczyna,
która przechodzi kryzys.
Chcę przy niej być.
Jako bezrobotny?
Może nie zawsze.
Ale byłoby jej przykro, że ja mam pracę, a ona nie.
Pomyślałem,
że powinienem ci to wyjaśnić, skoro złożyłeś mi propozycję.
Wahałem się, czy to powiedzieć, więc nie obraź się.
Będę lecieć. Wybacz.
Zostań chociaż na herbatę.
Nie trzeba.
NAM HA-NEUL
Jeong-woo.
- Co robisz? - A nic.
- Dzień dobry. - Oj, ty.
Zawsze wyglądasz mizernie, jakbyś w ogóle nie jadł.
Chodź na górę.
Kupiłam kurczaka, możesz zjeść udko.
Słyszałeś. Chodź.
- Proszę. - Nie trzeba.
- Chodź. - Nie, dziękuję.
Nie trzeba. O co chodzi?
Zjemy kurczaka.
- Ja nie… - Wchodzimy.
Poczekaj. Mam ciasto naleśnikowe, usmażę jeon.
Ha-neul niedługo wróci. Możesz się z nią zobaczyć.
Chyba będzie najlepiej, jeśli już pójdę.
Dokąd to?
Mamy do pogadania.
O czym?
O czym chcesz gadać?
Jeong-woo.
Zaprosiłeś ją na randkę?
No więc…
Czyli nie.
Nieśmielszy, niż myślałem.
Pomóc ci?
„Ha-neul.
Moja miłość jest bezkresna niczym niebo i Ziemia.
Jeśli się ze mną umówisz, będę rozpieszczał ciebie i twojego brata.
Będę dawał mu kieszonkowe”.
Ładnie?
- Niezbyt. - Nie?
No to…
Słuchaj…
„Ha-neul.
Poznaliśmy się w szkole, spotkaliśmy jako dorośli.
Co powiesz
na fotki ze ślubu zamiast zdjęć dyplomowych?”
Lambada, idź kupić olej!
Kurde. W takiej chwili.
Daj spokój z tymi jeon! To nie twój zięć!
Nie musisz wyprawiać uczty! Poczekaj.
Zwariuję z tą kobietą.
Prędzej ja z tobą.
O matko.
A tak w ogóle…
to skąd się znacie?
Ona ci się podoba?
Jak sama? Miałam chłopaków.
Żeni się?
Co u ciebie?
Dawno cię nie widziałam.
U mnie dobrze, a u ciebie?
Odpoczywam.
Czemu napisałaś?
Uznałam, że powinnaś wiedzieć.
Profesor Min Kyung-min się żeni.
Słyszałam.
A o imprezie pożegnalnej słyszałaś?
Zwalnia się.
Ale niedawno go mianowali.
Żeni się z dziedziczką koncernu farmaceutycznego,
tam będzie pracował.
To po co się starał o profesurę?
Jak to po co? Doświadczenie przyda mu się w nowej pracy.
Powiedzmy sobie prawdę. To była twoja publikacja.
Przypisał autorstwo sobie,
zebrał punkty i dostał profesurę.
Wiesz, kto zajmie jego miejsce? Doktor Woo!
Czasem wspominam tamten dzień.
Dzień,
gdy świat był piękny.
Rozwiązałam zadanie, z którym męczyłam się wiele dni.
RZĄD 1, MIEJSCE 1
Przydzielili mi miejsce, gdzie mogłam się skupić.
KARTA OCEN Z WF-U
Dostałam piątkę ze sprawdzianu z WF-u, którego się bałam.
Dzień pełen sukcesów.
Pomyślałam:
„Każdy ma choć jeden taki szczęśliwy dzień w życiu”.
TATA
Nie słyszałam, jak dzwonił.
Kochanie!
Otwórz oczy!
Obudź się, proszę!
Skarbie! Otwórz oczy!
Man-seok!
Kochanie!
SALA OPERACYJNA
Kochanie!
Ale ten cudowny dzień
zakończył się nieszczęściem.
- Dziękujemy za przybycie. - Biedactwo.
- Proszę tędy. - Rety.
POKÓJ DLA RODZINY
Gdy ja cieszyłam się szczęściem,
mój tata wydał ostatnie tchnienie.
Nawet nie zdążyłam
się z nim pożegnać.
- Nie mogłam pozbyć się tej myśli. - Tato…
Od tamtej pory
ilekroć poczuję szczęście,
napływa lęk.
„Kiedy szczęście pryśnie?”
Nie ma chwili,
by nie dręczyły mnie poczucie winy, lęk i niepokój.
Nie ma chwili.
Może dlatego…
czułam taką ulgę,
gdy mnie chwalił.
Bo ciągle mi powtarzał,
że dobrze sobie radzę.
Nie ma lekko, co? Rzuć na to okiem.
Skąd je…
Wiesz, jak ciężko było je zdobyć?
Bardzo ci dziękuję.
Nie ma za co. Powodzenia.
Trzeba uważać z takimi przypadkami.
To wszystko na dzisiaj. Miłej pracy.
Jesteście zmęczeni po nocnych dyżurach, ale trzymajcie się.
Nie każcie Ha-neul zostawać dwie noce z rzędu.
Ma artykuł do napisania. Powodzenia.
No dobra.
Robiłaś kiedyś operację Whipple'a? Chciałabyś spróbować?
W sensie?
Mogłabym spróbować?
Normalnie nie.
Ale z poważnych operacji można dużo się nauczyć.
Ciężko pracujesz, więc poprosiłem profesora.
Dziękuję bardzo!
Porządnie się przygotuję.
Sprawił, że zaczęłam na nim polegać.
Gratuluję asystentury.
Niedługo otworzą się wakaty dla innych. Jedzmy.
- Dziękujemy. - Wcinajcie.
Spróbuj tego.
Czemu to zrobiłeś?
Wszystko napisałam sama, to gdzie jest moje nazwisko?
Ach, to.
Lepiej, żebym nie miał współautorów.
Doktorzy Oh i Kwon też tak zrobili.
Wziąłem przykład.
Oni mają większą liczbę cytowań, ale trudno.
Ale to ja wszystko napisałam.
Nie możesz być głównym au…
To masz pecha.
Głupia jesteś? Nie możesz odpuścić?
Chcesz mi zaszkodzić?
Polecę cię, gdy pojawi się wolne miejsce.
Zamiećmy to pod dywan.
Profesor się zgodził, więc sprawa zamknięta.
Profesorze Min.
Przykro mi, że tak nagle pan odchodzi.
- Mnie też. - Tak? Bo wyglądacie na szczęśliwych.
Nieprawda!
Dziękuję za wszystko. Toast!
- Dobra robota. - Dobra robota.
Dobra robota.
- Proszę, doleję. - Dziękuję.
- Dobra robota. - Dziękuję.
Doktor Nam.
Co cię tu sprowadza?
Nie jestem mile widziana?
Jesteś.
Miło, że przyszłaś. Naleję ci.
Dzięki.
Co ty wyrabiasz?
Powiedzieć ci?
Przy wszystkich?
Przestań oszukiwać.
Nie trzeba.
- Idziesz do domu? - Cześć.
Fajnie się gadało z Jeong-woo?
Nie bardzo.
Czemu?
Cześć.
Nic nie robię.
Nie kłam.
Pewnie jesteś na randce. Wiem, że spotykasz się z Jeong-woo.
Skąd wiesz?
Doktor Bin powiedział, że Jeong-woo kogoś ma.
Domyśliłam się.
Doktor Bin tak powiedział?
Słuchaj…
Nie wiem, czy ci to mówić.
Ale doktor Bin zaproponował Jeong-woo współpracę.
A on odmówił.
- Co takiego? - Powiedział, że chce być przy tobie.
I że byłoby ci przykro, gdyby on miał pracę, a ty nie.
Bin chyba nie wie, że jesteś dziewczyną Jeong-woo.
Myśli, że się przyjaźnicie. Prosił, byś go namówiła.
Nie chciałam cię martwić,
ale powinnaś wiedzieć.
Rozumiem.
Porażka.
Czemu nie odbierasz? Nie wzięłaś parasola?
Musiałeś mnie poniżyć?
Słucham?
Akurat ty musiałeś mnie upokorzyć?
Ha-neul.
Skończmy z tym.
Nie jestem gotowa na związek.
Wczoraj czułam się dobrze,
ale dziś już nie.
Dziś jestem w rozsypce.
Nie wiem, czy odpoczywam, czy się rozpadam.
- Ha-neul. - Na chwilę zapomniałam,
że nie umiem nawet o siebie zadbać.
Przykro mi.
Możesz być w rozsypce przy mnie.
Nie wiem, co ci dolega,
ale mogę być przy tobie.
Nie.
Miałbyś cierpieć przeze mnie?
Nie ma nic gorszego.
Nie potrzebuję.
Nie musimy być razem, mogę ci być obojętny.
Ale weź parasol.
DOKTOR KRYZYS
Mogę na ciebie poczekać?
Jedz porządnie.
Bierz lekarstwa.
I za jakiś czas wrócisz.
Wiem, że znalazłeś moje zdjęcie z Kyung-minem.
Nie szuka pani związku, prawda?
Wiedziałaś, że Jeong-woo ma PTSD?
Jestem za słaba.
Przepraszam.
Napisy: Dorota Szatkowska-Jaskuła