DOCTOR CHA
Professor.
Hindi mabilis ang pagtakbo sa marathon.
Akala mo ba ikaw si Hany?
Ba't ka nandito?
May sasabihin ako sa 'yo.
May sasabihin sa 'kin?
Ano ang--
Importante 'to.
Kung 'di ko sasabihin sa 'yo ngayon,
baka hindi ko na masabi.
-Kaya ako nagpunta rito… -Teka lang. Sino ka?
EPISODE 7
Mama.
Siya pala ang biyenan ko.
Ga'no ba kaimportante ang sasabihin mo na nakahawak ka pa sa kaniya
nang dis-oras ng gabi?
Hindi po sa gano'n.
Professor siya sa ospital.
Siya ang nag-opera para sa liver transplant ko.
Hindi mo ba naaalala?
A, ikaw nga 'yon.
Kumusta po.
Oo, kumusta.
Bakit ka nandito?
Tagarito lang din ako.
Nagkasalubong lang kami no'ng lumabas ako.
Sige, mauuna na 'ko.
Bukas na lang ulit, Dr. Cha.
Sige, ingat ka.
Alam kong hindi ka gano'ng klase ng babae,
pero kahit na hindi alam ng ospital na mag-asawa kayo ni In-ho,
mag-ingat ka pa rin sa mga ginagawa mo.
Hindi ka puwedeng gumawa ng kahit anong ikakapahiya niya, naiintindihan mo?
Opo.
Ba't ngayon ka lang, Mama?
-May pinuntahan ka ba? -Oo.
Ang mahal ng gamot ko ngayong buwan.
Bakit ang mahal ng pang-maintenance?
Tara na nga.
Hala.
Ano'ng nangyari dito?
Bakit ka nakaluhod?
Pumasok ka na sa kuwarto, Mama. Jeong-suk, tara dito.
Hay, naku. Sige.
Mas mabuting kayo nang nang mag-ayos nito.
A, ang ulo ko.
Alam mo bang naghahanda si I-rang para makapasok sa art school?
-Ang… -Siguradong hindi mo lang alam.
Malamang, tinutulungan mo pa siya.
Honey, pasensiya ka na kung hindi ko agad sinabi sa 'yo.
Kailan pa 'to?
Noong grade 10 siya,
sinabi niyang papasok siya sa art school pero nagbago ang isip niya.
Niloloko n'yo ba 'ko?
-Hindi. -Kailan n'yo pa 'ko niloloko?
Kailan pa kayo naghahandang pumasok sa art school
habang nagsisinungaling sa pamilya n'yo?
Alam mo ba kung magkano ang ginagastos ko sa pag-aaral niya buwan-buwan?
Pinambibili mo lang ba ng mga basura 'yan ang perang 'yon?
Nito lang naman 'to.
At saka, gusto 'tong gawin ni I-rang.
Gusto niyang mag-aral sa art school.
Wala ka bang dila, Seo I-rang?
Nasa tamang edad ka na sa susunod na taon.
Ano'ng gusto mong sabihin tungkol sa pagpasok mo kolehiyo?
Kanina ko pa sinasabi
na gusto kong pumasok sa art school.
Pero sa 'yo, med school lang ang puwede.
Tama ka.
Gusto kong sundin mo ang gusto ko.
Bigyan mo 'ko ng basurahan.
Honey.
Honey, 'wag mo 'tong gawin!
Honey, pakiusap.
Mama, tulungan mo 'ko.
-Tumigil ka na, pakiusap! -Diyos ko, tumigil ka nga!
-I-rang, ano pang hinihintay mo? -Tama na!
Manghingi ka na ng tawad sa tatay mo at sabihin mong mag-aaral ka nang mabuti.
Ano ba'ng problema niya?
-Tama na sabi. -Tumigil ka na!
-Honey, 'wag ka namang ganiyan. -In-ho, tumigil ka na.
Sinabing tigilan mo 'yan, e!
Bakit ba ang tigas ng ulo mo?
-Honey, 'wag ka namang ganiyan. -In-ho, tumigil ka na.
Tama na! Tigilan mo 'yan!
Hoy!
Hay, naku.
Tama na.
Talaga naman, o.
Grabe!
Bakit ba ayaw mong makinig?
Kailangan mo ba talagang gawin 'yon?
Gustong gawin ng anak mo ang gusto niya.
Hayaan mo man lang siya kung ayaw mo siyang suportahan.
Doktor lang ba ang trabaho para sa 'yo?
Kung gusto mong papasukin si I-rang sa art-school,
'wag ka nang magtrabaho sa ospital.
Ano?
Tingin mo masusunod ang lahat ng gusto mo?
Ako ang masusunod sa bahay na ito.
Kung may nakuha ka, dapat lagi kang handang mawalan.
Ano'ng klaseng pag-iisip 'yan?
Bakit ako aalis sa ospital?
Pag-aaralin ko siya sa art school
at magtatrabaho pa rin ako sa ospital. 'Wag mo 'kong uutus-utusan.
Gano'n ba?
E di ikaw ang magbayad ng matrikula niya mula sa entrance prep.
May trabaho ka na, kaya mo na 'yon.
Sige. Dahil ikaw ang nagpakain, nagpatira at nagdamit sa 'min.
Ako na'ng bahala mula ngayon.
Maraming salamat sa pagpapakain sa 'kin.
Puwede n'yo pong gamitin 'to, iwan n'yo na lang 'pag tapos na kayo.
Salamat.
SERTIPIKO NG PARANGAL NATATANGING GAWA
Ano?
Kung may sasabihin ka, sabihin mo na.
'Yong anak ni Seung-hi.
Kaibigan siya ni I-rang.
Sa totoo lang,
no'ng nalaman kong magkatrabaho kayo ni Seung-hi,
hindi ako komportable.
Lalo na no'ng nalaman kong magkaibigan si I-rang at ang anak ni Seung-hi.
Nakita ko sila sa ospital.
Ano ba ang dapat kong isipin?
Wala akong magagawa kung hindi ka komportable.
Pasensiya na at hindi ko sinabing nagtatrabaho si Seung-hi sa ospital.
Pero naipaliwanag ko naman na kung bakit hindi ko sinabi noong una.
At ngayon ko lang nalaman na magkaibigan ang anak ni Seung-hi at si I-rang.
Pero malaki na sila. Hindi naman natin sila mapipigilang maging magkaibigan.
E 'yong bracelet?
Ano'ng tungkol doon?
Wala.
Kung lagi kang gan'to,
hindi tayo puwedeng magtrabaho sa iisang ospital.
Ayaw ni papa sa mga gawa 'ko.
I-rang.
Sisiguraduhin ko na makakapag-aral ka sa art school.
Pangako 'yan. Hindi kita pababayaan.
Dapat pala sinabi ko na sa Papa mo 'yon no'ng una pa lang,
pero naduwag ako.
Pasensiya na kung 'di kita agad tinulungang ipakita ang pangarap mo.
Mama, hindi ka ba nag-iisip?
Paano mo 'ko mapapag-aral sa art school?
12 million won ang summer college admissions lecture.
Isama mo pa ang consultation at art project report edits,
aabot 'yon ng 20 hanggang 30 million won.
May gano'n ka bang pera?
Gano'n 'yon kamahal?
Bakit ka nandito ng ganitong oras?
Kilala ni Eun-seo si I-rang? Magkaibigan pala sila.
Kailan ko lang din nalaman.
Dapat sinabi mo sa 'kin!
Pa'no sila naging magkaibigan?
Nagkataon lang ba 'yon?
'Wag mo 'kong kausapin na parang kasalanan ko 'to.
Tayong dalawa ang may gawa nito.
Bakit ako lagi ang may kasalanan?
Hindi 'yon ang ibig kong sabihin.
Kailangan bang ako rin ang mag-ayos sa pamilya mo?
Pasensiya na.
Na…
Nagulat lang ako no'ng nabalitaan ko sa asawa ko.
Ano'ng gagawin natin sa dalawang 'yon?
Matanda na sila para sabihang 'di sila puwedeng maging magkaibigan.
Magkaklase lang sila ngayon.
Lalayo rin ang loob nila sa isa't isa 'pag magkaiba na sila ng pinapasukan.
Pero 'yon ba ang pinunta mo rito nang ganitong oras?
Puwede naming bilhin 'to ng 5.5 milyong won.
Wala na bang itataas 'yon?
Pasensiya na po.
Nagbago na po ba ang isip n'yo?
Hindi, ibebenta ko pa rin.
At ito…
Ibebenta ko na rin.
Ano'ng kuwarto ang nireserba mo?
Po?
Ang kuwarto ko sa ospital.
Pupunta na 'ko do'n sa isang araw.
Ano'ng kuwarto ang nireserba mo?
Mama, sa pribadong kuwarto ko kayo ipapalagay.
Hindi po kayo magiging komportable kung makikihati kayo sa 'di n'yo kilala.
Pero Mama…
-may pera po ba-- -Ano ba naman 'yan?
Wala man lang nag-aalala sa 'kin sa pamilyang 'to.
Pasensiya na, Mama.
-Pagalingin Mo ako, o, Diyos ko -Pagalingin Mo ako, o Diyos ko
-Palakasin Mo ang aming katawan -Palakasin Mo ang aming katawan
-Papagalingin Mo ang aming mga sakit -Papagalingin Mo ang aming mga sakit
-Nagtitiwala ako Sa 'yo, o Diyos -Nagtitiwala ako Sa 'yo, o Diyos
-Dinggin Mo ako, o Diyos ko -Dinggin Mo ako, o Diyos ko
-Sumasampalataya ako Sa 'yo -Sumasampalataya ako Sa 'yo
-Sa Iyong dakilang kapangyarihan… -Sa Iyong dakilang kapangyarihan…
Oo nga pala, 'di mo pa pinapadala ang minutes ng meeting.
Ay.
Hindi ko pa tapos ayusin.
Ipapadala ko bago magtanghali.
Dr. Choi.
Pasensiya na,
pero puwede ko bang itanong…
kung saan mo nabili ang bracelet mo?
Nagtanong ka lang naman, ba't humihingi ka pa ng pasensiya?
Binili 'to ng asawa ko para sa 'kin, kaya hindi ko alam kung sa'n 'to nabili.
Asawa mo…
A, binili pala ng asawa mo.
May
asawa siya.
Kasalanan ba talaga kung ginusto kong ipanganak ka
at palakihin sa ibang bansa nang mag-isa?
Oo, kasalanag ipinanganak mo ako.
Naaalala mo ba ang babaeng nakita mo no'ng sinundo mo 'ko?
Kilala mo ba siya?
Kapatid ko siya.
-Ano? -Anak siya ni Seo In-ho.
Kinaibigan ko siya.
Nakapunta na rin ako sa bahay nila.
Nakita 'ko kung paano mamuhay si Dad kasama ng babaeng 'yon.
Baliw ka ba?
Ano'ng sa tingin mo ang ginagawa mo?
Wala nang lalala pa sa ginawa mo!
Nakipaglandian ka sa lalaking may asawa, naging kabit ka at nagkaanak kayo!
Kaya nga tayo tumira sa US ng 15 taon!
Ayokong masaktan ka,
kaya sinabi ko sa 'yo na hiwalay na kami ng tatay mo!
Ginawa at tiniis ko ang lahat para hindi ka masaktan.
Kawawa ka naman.
Sayang lang lahat ng 'yon.
Ganito ako lumaki.
Hindi mo alam ang buong kuwento.
Ako ang nauna.
Nauna kaming magkaroon ng relasyon ng tatay mo bago mangyari lahat ng 'to.
Nauna ka sa kaniya?
E, bakit ganito ka ngayon?
Binabawi ko na…
ang sinabi ko.
Hindi tama 'yon.
Pasensiya na kung pinagdudahan kita.
'Wag na nating pag-usapan si Seung-hi.
Kumusta si I-rang?
Nalungkot siya noong binitawan niya ang art school.
Pero 'pag tinanong kita baka lalong magkagulo.
Kaya ginawa 'ko na lang kung ano'ng mas madali.
Ginawa mo rin kung ano'ng gusto mo
para sa isang bagay na importante.
Naging doktor si Jung-min tulad ng gusto mo,
kaya hayaan mo naman si I-rang sa gusto niya.
Hayaan mo na siyang pumasok sa art school tulad ng gusto niya.
Para sa matatalino at natatanging tao ang art.
Tingin mo ba isa si I-rang sa kanila?
Anak natin siya, matalino siya pero hindi para sa kaniya ang art.
Alam kong anak natin siya, pero ano ka ba…
Isipin mo naman nang mabuti.
Paano naman ang pangarap niya?
Hindi laging natutupad ang mga pangarap.
Gawin niya na lang kamong libangan 'yon.
Balita ko kailangan mong uminom ng malalamig
pagkatapos ng operasyon ng thyroid cancer mo.
Ayoko nang uminom ng malamig na tubig.
Hay,
napagod ka siguro sa paggawa ng mga 'to.
Isipin mo na lang na bigay rin 'to ng manugang mo.
Masarap naman akong magluto,
kaya mas masarap naman siguro 'to kaysa sa pagkain dito sa ospital.
Kainin mo ang lugaw.
Ilalagay ko ang mga 'to sa ref.
Inumin mo na lang 'to kapag gusto mo.
Salamat.
Iinumin ko 'yan.
Akala ko galit ka sa biyenan ko?
Oo.
Pa'no ako hindi magagalit pagkatapos ng ginawa niya
noong inoperahan ka?
Kung ako ikaw, hindi ko 'yon kayang gawin.
Ginawa 'ko 'to kasi umaasa ako na mabuti ang babalik sa 'tin.
At…
tama ang desisyon mo na magpatuloy sa pagtatrabaho sa ospital.
Kailangan din ng mga babae na magtrabaho.
Hala siya.
Sabi mo, tama ang desisyon kong tumigil.
Malamang, anak kita.
Wala akong magagawa kundi suportahan ang gusto mo.
Nasa'n si In-ho?
Hindi ko rin makita sa Jung-min.
Dok.
Nasa'n si Professor Seo?
Bakit?
Hello?
Oo, ma'am.
Alam ko na ngayong araw ang admission counseling ni I-rang,
pero bigla kasi akong nilagay sa panggabi.
Oo, pasensiya na.
Salamat.
Dr. Cha.
Professor.
Puwede ka nang umuwi ako na'ng bahala rito.
Hindi puwede 'yon.
Sinong professor naman ang gagawa no'n para sa isang resident?
Ayos lang ako.
Tingin ko mas kailangan ako rito
kaysa sa isang first-year resident.
Tama ka pero…
Sige na.
Nakakahiya man pero isang beses ko lang gagawin 'to.
Maraming salamat, Professor.
Nga pala. No'ng gabing pumunta ka sa bahay ko,
'di ba sabi mo may sasabihin ka?
A, 'yon.
Ano nga ba 'yon? Nakalimutan ko, e.
A, gano'n ba.
Sige.
Babalik din ako. Salamat.
Kumusta, Professor.
Magandang gabi po.
Nagkita tayong dalawa no'ng nakaraan sa harap ng bahay ko.
Anak ko si Professor Seo In-ho.
Opo, alam ko po.
Pero pasyente po ba kayo rito?
A, oo. Para sa operasyon ng thyroid ko.
Pero…
malapit ka ba sa manugang 'ko?
Medyo mahirap siyang turuan kasi matanda na siyang nagtrabaho.
Sana intindihin mo siya 'pag nagkakamali siya.
Magaling po siyang doktor, wala kayong dapat ipag-alala.
Mabuti naman.
Mauna na po ako.
Grabe, ano ba'ng sinasabi mo?
Bakit magugustuhan ng batang professor ang babaeng may dalawang anak?
Sino ba'ng nagsabi na…
Sino ba'ng nagsabi na may gusto siya?
Doon na rin ang punta no'n kung masyadong silang malapit sa trabaho.
Tigilan mo na kaya ang panloloko sa asawa mo?
Kayong dalawa ni Professor Choi Seung-hi.
'Di ko na kayang magbulag-bulagan
sa nangyayari.
Hindi naman 'to dahil do'n.
Pero kahit na malapit sila sa isa't isa, hindi mangyayari 'yon.
Hindi mo alam na pumunta siya sa bahay, 'no?
Sa bahay natin?
Sabi niya, malapit lang siya sa 'tin,
tapos nagkasalubong sila.
Pero baka palusot lang 'yon.
Nag-uusap din sila kanina sa hallway.
Mukhang malapit talaga sila.
Mukhang may biglaang operasyon ka.
Bakit ka pumunta sa bahay namin?
Ayokong pumupunta ka ro'n.
Natatakot ka ba na sabihin kong may kabit ka?
'Wag kang mag-alala. Wala akong sinabi.
Tingin mo ba
wala kaming puwedeng ibang pag-usapan?
E ano pa'ng sasabihin mo sa kaniya?
Ang taas talaga ng lipad mo.
Pasensiya na, ma'am.
Gabi na pero nandito ka pa rin dahil sa 'kin.
Alam ko na mahirap.
Pero…
nanay rin ako na nagtatrabaho.
Para 'to sa college admission ng anak mo.
Dapat puntahan mo ang mga bagay na 'to kahit ano'ng mangyari.
Tama ka.
I-rang.
Pasensiya na.
-Huli na 'ko, 'no? -Naisip ko nang mangyayari 'to.
E, 'yong pera?
Nakuha mo ba?
Tara na.
Tara na sabi.
Nagugutom ka, 'di ba?
Gutom na gutom.
Hindi pa 'ko kumakain kasi hinihintay kita.
Pasensiya na.
Kumain ka na ba?
Hindi pa rin ako kumakain.
GUSAN UNIVERSITY HOSPITAL
Alam kong nasabi na sa inyo ng colon and rectal surgery professor.
Lumalala na ang liver metastasis niya dahil sa hematogenous metastasis
dahil na rin sa pagpapaliban ng gamutan.
Mabuti na lang hindi pa kumakalat ang cancer at puwede pa 'tong maalis.
Pero kung ipagpapaliban pa natin ang gamutan,
baka kumalat na ang cancer sa major liver blood vessels niya
at mahihirapan na itong operahan.
Alam ko na mahirap 'to,
pero sa ngayon,
ang pinakamagandang gawin ay ilaglag ang bata, magpaopera,
at magpa-chemotherapy.
Ano'ng gagawin mo?
Ano'ng sinasabi mo? Sinabi 'ko sa 'yo na ipapanganak ko 'to.
Bakit mas importate pa rin ang bata kung nanganganib na ang buhay mo?
Mama.
Kung gaano ako kahalaga sa 'yo, gano'n din kahalaga ang batang 'to sa 'kin.
-Aalagaan 'ko siya. -Pero kailangan mong mabuhay.
Bakit ba iniintindi mo ang bata na hindi pa pinapanganak?
Tumigil nga kayo.
Siya ba ang ama ng bata?
Artista siya.
'Di ba?
Hindi.
Hindi siya ang ama ng bata.
CHA JEONG-SUK ORDINARY ACCOUNT
-Kumusta. -Kumusta.
Ang ganda ng kotse mo.
Kabibili ko lang niyan.
Mukhang mamahalin.
-Nag-OD ako. -OD?
-Overdraft account? -Oo.
Tingnan mo nga naman kung gaano siya ka iresponsable.
OD?
Dr. Jeon!
Puwede rin ba 'kong makakuha ng overdraft account?
-Kung mataas ang credit points mo, oo. -Hanggang magkano?
Nasa mga 100 milyong won din para sa mga intern at resident.
Depende sa bangko, kaya tingnan mo muna.
Sige.
Salamat!
Sabi n'yo, wala po kayong utang, 'di ba?
Oo.
Pero may real estate na nakapangalan sa 'yo.
Sa halagang 450 milyong won.
Ano?
Pa'no mangyayari 'yon wala naman akong pagmamay-ari?
May nakapangalan pong gusali sa inyo sa Gyeonggi-do.
Mama, aalis kayo?
-Oo, Jeong-suk. -Po?
Pumunta ka nga sa munisipyo at magpatatak ka.
Magpatatak?
Oo, kailangan mo ng pantatak para makabili at makabenta ka ng mga bagay.
Kakailanganin mo 'yan 'pag ikaw ang namamahala sa bahay.
Gumawa ka na rin.
At kapag ginawa mo 'yon, ako na ang bahala, ha?
Gusto n'yo po bang ikuha ko kayo ng loan at gawin itong collateral?
Hindi, gawin mo na lang credit loan.
Sige po.
Tanong ko lang.
Puwede ko bang makuha ang address
ng gusaling nakapangalan sa 'kin?
Lagi niyang sinasabi na wala siyang pera.
Bayad na ang special lecture ko?
Oo.
Binayaran ko ang academy.
Sa'n mo nakuha ang pera? Sigurado namang hindi tumulong si Papa.
Hindi mo na kailangang malaman.
'Wag mo nang isipin 'yon, pagbutihin mo na lang para makapasa ka sa art school.
Ayaw ng papa mo na pumasok ka sa art school,
kaya mag-iingat ka sa mga gagawin mo, ha?
Sabihin mo na, sa'n ka kumuha ng pera?
May trabaho na 'ko ngayon.
Kumuha ako ng credit loan para sa mga nagtatrabaho.
Ayaw mong nagtatrabaho ako, pero gusto mo 'pag ganito, 'no?
Oo, 'no?
Sa sobrang saya mo, alam kong gusto mong sumayaw.
Salamat, Mama.
Ang pasyente ngayon ay isang 32 taong gulang na lalaking may Crohn's disease
at dumaranas ng diverticulitis sa kaniyang sigmoid colon.
Lumala ang pamamaga nito noong Abril 22 sa Busan,
ginawa sa kaniya ang Hatmann procedure, pagkatapos ma-diagnose ng panperotonitis.
Dahil bata pa siya,
gusto niyang makadumi gamit ang butas ng puwit niya.
Kaya pumunta siya sa clinic ng Colon and Rectal Surgery Department natin
para sa stoma reversal surgery.
Ipiniprisenta ko 'to ngayon para pag-usapan ang reversal surgery
at ang kasalukuyang kalagayan ng Crohn's disease niya.
-Nakita mo na ba ang Hartmann patient? -Opo.
Kumusta siya?
Ayos naman siya, pero tingin ko hindi naman 'yon ang importante.
-Uy, Seo Jung-min. -Bakit?
Pasensiya na, puwede mo bang kuhanin ang phone ko sa dorm?
-Sige. -Sandali!
Ako na ang kukuha.
Puwede namang ako…
Hay, akala niya siguro utusan niya si Jung-min.
Lagi na lang siyang nasusunod.
Ano bang passcode 'to?
Hala.
Tingnan mo nga naman 'to.
Hay.
Ang daming kalat, hindi ko na makita ang sahig.
Panloob ba 'to ng lalaki?
May boyfriend ba siya?
Grabe.
Kung sino man 'yon,
nakakaawa naman siya.
Gusto ba nilang gawin 'yon sa lugar na 'to?
Mga kabataan nga naman.
Ano ba'ng ginagawa ko?
Hindi naman 'to kuwarto ng anak ko.
'Yong phone niya.
PARA SA MAHAL KONG ANAK, JUNG-MIN
Panloob 'to ni Jung-min.
Ang anak ko…
Hindi puwede.
Hindi pa naman nila iniisip magpakasal, 'di ba?
Salamat sa pagkain.
So-ra.
-Pa'no ang mga hugasin? -Mama.
Alam naman ng mga tao rito kung paano maghugas ng pinggan.
Kung tayo ang naghanda ng pagkain,
dapat iba na ang maglinis ng pinagkainan.
Mama, hindi ako sanay maghiwa ng prutas.
Hindi ba mas maganda kung 'yong sanay na ang maghihiwa nito
kaysa ako pa na hindi marunong?
Mama, para sa paper ko ang mga 'to,
kaya dapat nakasulat ito sa pagkakasunod-sunod ng SOAP.
Gusto mo bang punain ka ng mga tao sa magulo mong charts?
Ang malala pa ro'n, tama ang lahat ng sinasabi niya.
Jung-min.
Oo.
Sige.
Pero wala ka namang…
girlfriend, 'di ba?
Wala.
Wala nga.
Nagsasabi ako ng totoo.
Mag-usap na lang tayo mamaya.
Sige.
Ano'ng pinag-uusapan n'yo?
May nangungutang ba sa 'yo?
Oo, at sabi ko sa kaniya wala akong pera.
Tama 'yan.
Ano'ng ugali ng mama mo?
Bakit mo naman natanong?
Iniisip ko lang kung magkasundo ba sila ni Professor Seo.
Tungkol ba 'to sa tsismis tungkol sa papa ko at kay Dr. Cha?
Walang namamagitan sa kanila.
Hindi dahil do'n, sira.
"Sira"?
Sinusubukan mo talaga 'ko, 'no?
Bakit mo naman tatawaging "sira" ang boyfriend mo?
Puwede kong gawin lahat ng gusto ko, sira.
Hintayin mo 'ko.
Salamat sa pagdala ng phone ko.
May sasabihin ka ba?
Dr. Jeon.
May boyfriend ka ba?
Oo.
Mayro'n, bakit?
Sino?
Bakit pakiramdam ko nasa paglilitis ako?
Hay.
Hindi naman kita nililitis, gusto ko lang naman malaman.
Sino ang boyfriend mo?
Kilala ko ba siya?
Hindi ko sasabihin sa 'yo.
Wala akong pakialam kung gusto mong malaman.
Wala akong rason para sagutin ang mga tanong mo.
Ikaw!
Girlfriend mo ba talaga ang bastos na babaeng 'yon?
Ano?
Nagkukunwari siyang wala siyang girlfriend.
Ano bang saysay kung malalaman ko ang totoo?
Siguradong 'di kami magiging komportable.
Dr. Seo.
Bakit 'di mo suot ang relo mo?
Lagi mong sinusuot 'yon.
Oo, nakalimutan kong suotin.
Hinubad ko bago maligo.
Sa bahay ng kaibigan 'ko.
Sabi ko na, e.
Malayo na ang nararating nila.
Nagmana sa 'kin ang sirang 'to.
Alam kong komplikado ang mga situwasiyon,
pero mag-usap tayo habang kumakain.
Pasensiya na, hindi naman sa gano'n.
Walang masyadong sikat na art school dito.
Maiisip 'yon ng asawa mo, at mababago ang desisyon niya.
Hindi lang naman 'yon ang problema.
'Yong bagong doktor sa department, si Roy.
Oo, kilala ko siya.
Siya ang nag-opera sa asawa mo.
Alam ng lokong 'yon.
Ang tungkol sa 'tin.
Paano?
Hindi ko alam kung paano niya nalaman, pero alam niya.
Ang yabang-yabang niya dahil akala niya alam niya ang kahinaan ko.
Nakakainis.
Ano'ng gagawin mo?
Ano bang magagawa ng lokong 'yon?
Hindi niya naman dapat pakialaman 'to.
Puwede bang makiupo?
Sige.
May sasabihin ka ba?
Wala akong planong makipaghiwalay kay Professor Seo.
A, gano'n ba?
Bakit sinasabi mo sa 'kin 'yan?
Dahil wala akong ibang masabihan.
E di subukan mong kausapin 'yong pader.
Kung gusto mong sabihin kay Dr. Cha ang tungkol sa 'min,
sige, gawin mo.
Gusto mo bang ako ang sumira ng pamilya nila para sa 'yo?
Wala akong pakialam kung ano ang iniisip mo.
Para kanino ba at gagawin ko 'yon?
'Wag mo 'kong gamitin.
Akala ko magkaiba kayo ni Professor Seo.
Nakakadismaya.
Professor.
May sasabihin ka ba?
'Wag kang ngumiti.
May dumi ka sa ngipin mo.
Hay, ano ba 'to?
Dito.
Hay, Ms. Kwak.
Naunahan mo 'ko.
Oo. Maaga akong umalis kasi matagal na rin akong
'di nakakalabas.
At dahil ako ang nahuli, ibibigay ko muna 'to sa 'yo.
Buksan mo.
Hala, designer brand 'to.
Hala, isang scarf.
Mukha kasing lagi kang naiinis sa peklat sa leeg mo.
Puwede mong itago 'yan gamit ang maganda mong scarf.
Sa susunod, ibibili kita ng iba pang kulay.
Hala.
Isuot mo na.
Sigurado akong bagay sa ganda ng kutis mo 'yan.
Salamat.
Nanghihina ako no'ng mga nakakaraang araw.
Sobrang nakakatuwa 'to.
-Isusuot ko na. -Sige.
Ang ganda.
Natakpan ba?
-Parang lumakas ako lalo. -Buti naman.
Ang ganda na ng pakiramdam ko.
Professor, bawal po kayong tumingin sa camera.
Sige.
Ma'am, kumusta na kayo?
Unti-unti namang gumagaling.
Pero masakit pa rin.
Malapit ka nang gumaling.
Dahan-dahan kang aayos. Nakakakain ba kayo nang maayos?
Nakakakain naman, pero nahihirapan akong matunawan.
Gano'n ba.
Mas mabuti sigurong bigyan mo 'ko ng gamot na pampatunaw.
Sige, ipapaalam ko 'yon sa doktor mo ngayong araw.
Maayos naman ba ang iba?
Oo.
Ang bait mo ngayon, professor.
Hindi mo alam kung gaano ako naiinis
kasi hindi kita matanong dahil lagi kang nagmamadaling umalis.
Gano'n ba?
Marami lang kasi akong pasyente.
Malala ang lagay ng adhesion kaysa sa inaasahan.
Hindi ito madaling ikonekta.
Nag-aalala ako na baka hindi masyadong bumaba ang sigmoid colon.
Puwede bang isagad pa natin ang splenic flexure?
Sagad na po ito.
Masikip ang pelvis niya, kaya hindi ito maabot.
-Ibaba mo. Subukan nating ikonekta. -Sige, sir.
-Pinapasok ko na ang body. -Dahan-dahan.
Ganiyan nga.
Ideretso mo sa loob ang spike.
Opo, pinapasok sa loob ang spike.
Ipasok mo lahat.
Sige po.
I-e-staple ko na. Fire.
Pina-fire.
Paabot ng tubig.
Nilalagay ko lahat.
Isa pa.
Tumutulo nang kaunti.
Ulitin natin. May pandikit ba tayo?
-Lagyan mo muna. -Sige po.
Wala na tayong magagawa. Gamitin na natin ang diversion.
-Hindi na natin matatanggal. -Sige po.
Professor, ayos lang po ba kayo?
Ang braso ko.
Hindi ko magalaw.
Nahila na ang stoma at nailagay na ang Hemovac drain.
Kailangan na lang maisara ang tiyan at i-maturate ang stoma.
Tumawag na kayo ng isa pang doktor.
Sinubukan naming magsagawa ng stoma reversal.
Pero hindi na matibay ang tissue nito katulad ng inaasahan,
at hindi rin 'to mahaba.
Sa ngayon, nagsagawa muna kami ng pansamantalang ileostomy
para walang dumi ang makakadaan sa parte ng anastomosis.
Matatanggal n'yo na ba sa susunod ang stoma?
Oobserbahan muna namin ang kalagayan mo.
Kung alam ko lang na masakit na ang braso mo,
sana hindi na ikaw ang pinagawa 'ko ng trabahong 'yon.
Bakit hindi mo sinabi sa 'kin?
Ayoko namang abalahin pa ang department.
Nanghihingi ako ng pasensiya sa nangyari, Chief.
'Di na kailangan.
Ikaw ang pinakabagay na doktor para sa broadcast.
Sino na ang irerekomenda ko ngayon?
Bakit sobrang cool niyang panoorin?
Ito ba ang pasyente na uminom ng aspirin para sa puso niya?
Tinigilan niya na ba ang aspirin?
Kailan pa?
Hindi ko natingnan.
Ang…
Tumigil na sa pag-inom ng aspirin ang pasyente pagka-admit kahapon.
Pasensiya na po.
Bakit lagi mong nakakalimutang tingnan sa oras ang mga bagay?
Kung hindi kita tinanong, hindi mo pa titingnan,
at iinom ng aspirin ang pasyente hanggang bago siya operahan!
Saan ka pupunta?
Manono…
manonood sana ako…
Ang balikat ko.
Hanggang kailan ka magmamatigas?
Bakit ka gagawa ng bagay na pagsisisihan mo sa huli?
Buhay ko 'to. Ako'ng magdedesisyon dito.
Ikaw lang ba ang gumawa ng buhay na 'yan?
Nakinig naman sa 'yo si Kuya, nag-med school at naging doktor siya.
Pero tingin mo gusto niya ang buhay niya ngayon?
Gusto niyang mag-major sa communications at maging variety show producer.
'Di mo 'yon alam, 'no?
Hindi niya sinabi 'yon sa 'yo kasi alam niyang pagtatawanan mo siya.
Nakinig sa 'yo si Kuya,
pero halata namang pinagsisisihan niya 'yon ngayon.
Ang batang 'yon.
-Ba't wala ka sa surgery room? -Maagang natapos.
Saan ka pupunta?
May gagawan pa 'ko ng examination.
Kiss mo muna 'ko bago ka umalis.
Kiss kita?
Ano pong ginagawa n'yo rito?
Dok, ano pong puwede nating gawin sa asawa ko?
Ano pong problema?
Kanina niya pa sinasabi na gusto na niyang mamatay.
Natatakot ako na baka may mangyaring masama.
Normal lang 'yon pagkatapos ng hindi matagumpay na operasyon.
Pero sa inyo siya ngayon kumukuha ng lakas.
Lakasan mo ang loob mo para sa kaniya.
Magiging ayos lang po ba talaga siya?
Nandito na naman ako.
May dalawang butas pa rin sa katawan ko.
'Pag gumanda ang lagay mo,
puwede ka na ulit magpaopera.
Oo nga pala, nakapag-ehersisyo ka na ba?
Kailangan mong gumalaw para umayos ang bituka mo.
Umakyat ako sa taas kanina.
Bakit ka umakyat?
Iniisip ko kung magiging payapa ba kung do'n ako mamamatay.
Mas mabuti nga siguro kung ikamamatay ko 'tong sakit na 'to.
Kaso kailangan kong mamuhay nang ganito habambuhay,
sobrang nakakapanghina.
Ano ka ba, 'wag kang magsalita nang ganiyan.
Nasasabi mo lang 'yan kasi 'di mo pa alam kung gaano talaga nakakapanghina
ang malamang mamamatay ka na.
Hindi mo pa rin nararanasan kung ano'ng naranasan ko.
Hindi ko alam kung makakapagtrabaho pa ba 'ko,
kung maaalagaan ko pa ang asawa ko, o kung magkakaanak man lang ba ako.
Hindi ako sigurado
kung paano ako mabubuhay.
Dr. Jeon.
'Yong pasyente nating si Hwang Seon-gyu.
Mukhang may severe depression siya.
Alam ko.
Alalang-alala nga ang asawa niya.
Hindi ba natin kukuhanin ang opinyon ng Psychiatry Department?
Halos lahat ng pasyente ng Crohn's ay nase edad bente hanggang trenta.
Kaya natural lang sa kanila ang panghinaan ng loob.
Lalo na sa kaniya kasi kakatapos lang ng operasyon.
Pero magiging ayos din siya.
Kung gano'n, buti naman.
Nag-aalala lang kasi talaga ako.
Halos kasing-edad niya ang anak kong lalaki.
May anak kang lalaki?
Oo.
Mahalaga ang anak ko sa 'kin.
Pinalaki mo siguro siyang puno ng pag-aaruga.
Oo.
Pero sa huli, nasayang lang ang lahat.
Hay, naku.
Kailangan nating gawin ang lahat ng makakaya natin.
Puwede mo ba 'tong sabihin sa professor?
Sige.
-Ilapit mo pa ang camera. -Sige po.
Pero 'di ba, gusto niyang ipatanggal ang uterine fibroids niya?
Tatanungin ko sana siya ulit, pero hindi ko na nagawa.
Natanong ko siya.
Gusto niya munang obserbahan.
Talaga? Magaling.
Ni hindi mo nga ako tinitingnan dati.
Ano'ng mayro'n sa 'yo?
Iniba mo ba ang ayos ng buhok mo?
Ano'ng nangyayari sa 'yo?
Hindi mo naman napapansin kahit na magpakalbo pa 'ko.
Grabe ka naman.
Alam kong iba ako sa ibang mga asawa,
pero paano ko namang hindi mapapansin kung magpapakalbo ka?
Sinasabi ko lang.
Pero kahit madalang mong ginagawa 'yan, salamat sa pagpansin.
Nagme-make-up ka na rin ba?
Nag-eehersisyo ka na rin at nag-aayos.
Ganito na talaga kaganda ang balat ko, 'no.
Bakit ang ganda mo ngayon? Bagay sa 'yo 'yan.
Hayaan mo na si Choi Seung-hi na kuhanin si Seo In-ho.
Oo, ako na ang bahala ro'n.
Nakakatawa pa sila panooring magtago.
Nababaliw na ba 'ko?
Mama, Papa, bakit kayo pumunta nang walang pasabi?
Bibisitahin namin ang manugang naming may sakit.
Mama, Papa.
Ibili mo nga muna kami ng maiinom sa labas.
Uhaw na uhaw na 'ko.
Sige.
Nahihiya po akong harapin kayo.
Hay, naku.
Paano mo nagawang itago ang sakit na 'to at pakasalan ang anak ko?
Ang kapal ng mukha mong sirain ang buhay ng anak ko!
Patawarin n'yo po ako.
Seon-gyu.
Nabalitaan kong namamana raw 'to.
Iwanan mo na ang anak ko.
Kahit pigilan ka ng anak ko, iwanan mo na siya. Makipaghiwalay ka.
Hindi ko hininging bigyan mo ng marangyang buhay ang anak ko.
Pero 'di ko kayang panoorin siyang mag-alaga ng asawang may sakit,
ngayong kakakasal n'yo pa lang!
Parang awa mo na.
Seon-gyu.
Nasa'n sina Mama at Papa?
May bigla silang kailangang puntahan, kaya umalis na rin.
Ano? Nang hindi nagpapaalam sa 'kin?
May sinabi ba sila?
Wala.
Pero sinabi nilang 'wag akong mag-alala at alagaan ko ang sarili ko.
Buti naman.
Uy.
Ano 'yon?
Naaalala mo 'yong kainan ng cheonggukjang sa Yangpyeong?
Oo.
Gusto ko ng cheonggukjang.
Puwede mo ba 'kong ibili?
Kumusta…
SEO-YEON, PATAWARIN MO 'KO SA GAGAWIN KO
PERO PAKIRAMDAM KO WALA NANG PATUTUNGUHAN ANG BUHAY KO…
Hello? Ito ba ang 911?
Tumatawag ako mula sa Gusan University Hospital.
May pasyenteng magpapakamatay.
Bilisan n'yo!
Mr. Hwang Seon-gyu.
Pasensiya na po.
PULISYA
-Hala. -Grabe.
Ano'ng nangyayari dito?
-Hello, sir. -Uy.
Ano'ng kaguluhan 'to? May sunog ba?
Tingin ko hindi 'yon ang nangyayari.
Parang may gustong tumalon.
'Yong pasyenteng may Crohn's disease na may 'di matagumpay na stoma reversal.
Nagsulat siya ng suicide note at umakyat sa rooftop.
Pasyente ko 'yon, 'di ba?
Napakabata pa niya. Bakit niya naman 'yan naisipang gawin?
Mas napanghinaan siya ng loob
kasi bata pa siya.
Hala?
Pipigilan siya ni Dr. Cha
dahil siya ang doktor niya.
Bumaba na tayo.
Hinihintay ka na ng asawa mo.
Hindi ako puwedeng mabuhay, at hindi ako puwedeng mamatay.
Sobrang nakakahiya 'to.
Hindi mo naman dapat maramdaman 'yon.
Ayos ka lang ba?
Ako na ang kakausap sa kaniya, tara na rito.
Pasyente ko siya, makikinig siya sa 'kin! Ako na'ng kakausap!
Sige.
Tara na.
Bumaba na tayo.
Tara?
Hala!
Buti naman.
Para 'kong nabunutan ng tinik.
Ayos na ang lahat.
Sir, ayos lang po ba kayo?
-Maghanda kayo. Ipapasok natin siya. -Aksidente siyang nahulog.
Kami na pong bahala.
Nababaliw ka na ba? Bakit ka naman umakyat do'n?
Muntik ka nang mamatay!
Ayos ka lang ba?
Buti naman at ligtas ka.
DOCTOR CHA
Hala, ano 'to? Baka isang love triangle!
Pero paano kayo naging magkaibigan?
Tingin ko, huli na'ng lahat para itanong mo pa sa 'kin 'yan.
Walang hiya ka! Anak sa labas?
Alam ba ni Mama?
Hindi niya alam at hindi niya puwedeng malaman.
Ang tagal mo na siyang niloloko. Siguraduhin mong 'di niya malalaman.
Happy birthday.
Social media page 'to ni Professor Choi.
Nagbakasyon si Professor Seo no'ng mga araw na 'yon?
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Kathrine Fulgencio