Za co wypijemy?
Za górę forsy, którą zarobimy?
- A może za monetę? - Za forsę!
Za monetę.
Wasz problem polega na tym,
że nie macie romantycznych dusz.
W waszym życiu brakuje magii.
Proponuję kompromis.
Wznieśmy toast za Katarzynę Wielką.
Bo pieprzyła się z końmi.
- Czytałam, że to tylko plotka. - Ale ty nie umiesz czytać.
- Przynieś dwa piwa. - Wypij to, co?
Przyniosę nam najlepszą sosnówkę,
jaką mam.
- Też wypijemy. - Ja też chcę.
Przygotuję ci.
- Dzięki. - Tak.
Madame.
Bez urazy, ale możemy już iść?
Szef chce, żebyśmy zostali.
Wiesz, Tamara, jestem znawcą kobiet.
No nie gadaj.
Powinien już dawno pójść do domu.
Hej! Tak, Rio!
Fajnie, że wpadłeś.
Właśnie wznosiliśmy za ciebie toast.
No co z wami?
Ludzie od tego umierają.
Odbiło ci?
…cholerna sosnówka.
- Tak tylko mówię. - Słyszeliście to?
Potknął się.
- …sosnówka! - Witam was.
Nie wiadomo skąd, stary.
- Co on za bzdury opowiada… - Najlepsza sosnówka.
- Nie przywitacie się?
Stary, następny…
Co jest, do…?
Chodź tu, świnio!
Zaczekaj na mnie!
Zwanziger!
Byłeś moim przyjacielem!
Jeszcze się spotkamy, Rio.
W twoich snach.
Patrzcie…
Oto i ona.
Zobacz, Tamara. Oto ona.
I wkrótce
spotkam się z facetem,
który da mi za nią dwa miliony euro.
I znów mnie pokochasz.
Wtedy znów mnie pokochasz!
Nie, Rio.
Co?
Powiedziałam „nie”.
Co?
Co…?
KANCIARZE
Ostrożnie. Co jest?
Uważaj.
To Weidinger, ten potwór.
Poznałam go.
Czy to…?
Zwanziger.
Joe.
Chodź.
Możesz mówić?
Jesteś ranna?
Hej, słyszysz mnie?
Rozumiesz mnie? Halo!
- Rozumiesz? - Rio zwiał. Zwanziger nie żyje.
- Co się stało? - Strzelę!
Przysięgam!
Tylko spokojnie.
Spokojnie.
Wszystko gra.
To był Rio, prawda? To on zabił tych ludzi, tak?
Tak.
Znam go. Rio zawsze był trochę…
Zawsze był trochę dziwny.
Jestem jego kuzynem.
Joseph?
Zgadza się. Jestem Joseph.
Muckstein, tak. Spaślak. Na pewno ci o mnie mówił.
I same dobre rzeczy.
- Dałeś mu monetę. - Tak, oczywiście.
Umówiliśmy się, że w zamian za nią uwolni Samirę, czaisz?
Nic ci nie zrobimy.
Proszę cię.
Rio…
Kompletnie mu odbiło.
Tak.
Tak, wiemy.
Musisz nam pomóc, zanim znowu coś mu strzeli do łba, okej?
- Zabrał monetę? - Tak.
Tak?
- Gdzie poszedł? - On…
Wyszedł.
Tylnymi drzwiami.
Dobra. Co ma zamiar zrobić?
Chce sprzedać monetę!
Po co ci ta pieprzona moneta?
Moneta?
Ładnie błyszczy w słońcu.
Człowieku, weź nie pierdol.
Przez nią zginęli ludzie.
Tak bardzo chcesz ją mieć.
Do czego ci ta cholerna rzecz?
To nie jest zwykła rzecz.
Ma duszę.
Czyją duszę?
Cicho, do cholery.
Odbiorę.
- Arkadij. - Masz ją?
- Tak. - Więc mi ją przywieź.
Przywiozę.
Jeśli przyjedziesz bez monety,
twój mąż umrze.
Słyszysz mnie?
Gdzie mam przyjechać?
Dowiesz się.
Damy radę!
Charly, hej.
Kocham cię.
Musisz nam pomóc.
Chcesz nalewkę?
- Dobra, skup się. Proszę cię. - Nie, błagam…
Wszyscy wiemy, że Rio ma długi język.
Powiedział ci coś?
Dokąd jedzie? Komu chce ją sprzedać?
Nie wiem, na litość boską!
Może coś tam mówił, ale go wtedy nie słuchałam.
Nie mogę go ciągle słuchać.
Jest nie do zniesienia.
Daj jej spokój.
Znam kogoś, kto wie, kim jest kupiec
i jak do niego dotrzeć.
Chyba mamy spotkanie.
Ma pan monetę?
Tu jest.
A pan ma pieniądze?
Brawo!
Co to ma być? Kto to?
Przyjaciel.
Czego chcecie?
Arkadij odda mi męża za monetę. Kto jest wspólnikiem?
Hej, Katarina. Chcę wiedzieć, kto jest twoim kupcem.
Odpierdol się.
Samira!
Dzwoń do wspólnika.
Już nie spudłuję.
Wie pan, ta moneta to…
prezent.
Taka…
niespodzianka.
Dla pana Zakajewa?
- Wie pan o tym? - Wie pan, ta moneta i ja…
To nie jest nasz pierwszy taniec.
Katarina.
Co się dzieje?
Arkadij więzi mężczyznę. Jego żona i przyjaciel są tutaj.
Ona ma broń. Pomóż mi.
Halo.
Halo!
Katarina!
Czy to Bagrat?
Kim pani jest?
Wiesz, kim jestem. Katarina ci powiedziała.
Przywieziesz mi teraz monetę.
Ona nie żartuje.
Arkadij ma pani męża?
Gdzie jest teraz pani mąż?
Halo.
Nie twój pieprzony interes.
Przywieź mi monetę, inaczej zastrzelę Katarinę.
Wyślę ci miejsce spotkania.
- Chodźmy. - Dalej, idziemy.
- Jej mąż jest z Arkadijem. - Charly i Arkadij?
Chciałbym zobaczyć ten duet.
Zna pan tego człowieka?
Ma pan problem. Nie chcę stać na przeszkodzie.
Zostańmy przy dwóch milionach.
I…
Chwila!
Chce pan więcej?
Dorzucę jeszcze 50%.
Zna pan go, tego Charly’ego?
Niestety.
Ma pan jego numer?
Arkadij.
Wiem, gdzie jest Charly.
Parking Flora. Gdzie to jest? Parking Flora. Kurde.
- Kurwa. - To chyba trzecia dzielnica.
- Daje nam 30 minut. - Dobrze.
Wysiadaj.
Wysiadaj!
Chodź.
Siadaj.
Przykuj się.
Okej.
Wszystko w porządku?
Twój człowiek…
Miał na imię Siergiej, prawda?
Zginął za ciebie.
Cicho bądź, do cholery.
Nic o nas nie wiesz.
Owszem, wiem.
Jestem jak ty.
Nie.
Też jestem skłonny oddać za kogoś życie.
- Za przysięgę. - Tak? Co przysięgałeś?
Być ojcem.
Dla Jonasa.
Nic nie rozumiesz, do cholery.
Rozumiem.
To ma być przysięga?
Rodzina? Rodzina, Charly, to czysta biologia.
Przysięga, którą złożył mi Siergiej,
to coś więcej.
Cholera jasna.
To… wybór.
- Tak? - Tak.
Jonas nie jest moim synem.
Jeśli mnie zabijesz,
to ja oddam za niego życie.
Z własnego wyboru.
Dlaczego?
Bo jestem jego ojcem.
O czym przypomina ci ta moneta?
O co chodzi?
Co to?
Tak?
Charly, to ty?
A może to pan, panie Zakajew?
Kto mówi?
Bachofner. Pewnie pan nie kojarzy. Robiliśmy kiedyś interesy. Pośrednio.
To już nieważne. Liczy się teraźniejszość.
Charly jest z panem, tak?
Będę wdzięczny, jeśli przełączy mnie pan na głośnik.
Powinien to usłyszeć.
Dobra.
Charly?
Rio.
Zgadza się, Rio.
Rio wygrywa.
Słuchaj, ten facet pieprzy od rzeczy.
To kłamca.
Proszę mówić.
Mogę panu przywieźć monetę.
Teraz. Ale to będzie pana kosztować.
Dwa miliony.
- Jesteś tam, Charly? - Nie wiesz, co robisz.
Owszem, wiem.
Doskonale wiem, co robię.
Dam panu Zakajewowi jego monetę.
A to oznacza, że nie będziesz mu już potrzebny.
- Pójdziesz za to do piekła. - Tak. Nie tylko za to.
Ale ty pójdziesz tam pierwszy.
Do zobaczenia.
Halo.
Rozłączył się.
Lokalizacja. Jedźmy.
Luka, jedziemy.
Twoja żona kłamała.
Arkadij…
- Twoja żona kłamała. - Wcale nie.
- Przywiezie monetę. - Ona jej nie ma.
- On zmyśla! Sprowadzi tu policję. - Charly!
Sprowadzi tu policję.
Nie rozumiesz? To pieprzony oszołom! Daj spokój!
Kolejne 50% to…
- Trzy miliony. - Tak.
Trzy miliony?
Jeszcze ci pokażę, Tamara.
Pokażę wam wszystkim.
Gdzie każesz mu przyjechać?
Gdzieś po drodze do Charly’ego,
gdzie jest dużo ludzi.
Tak?
Słuchaj uważnie. Karlsplatz, od strony Resselpark.
- Będziemy za trzy minuty. - Dobrze.
- Czekajcie tam… - To sobie poczekasz, grubasie!
Do usranej śmierci…
Hej!
Bagrat, co się dzieje?
„Co się dzieje?”
Pies was wszystkich srał!
Bachofner wygrywa!
Wygrywam!
Zawsze!
Jaja sobie robisz?
Przysięgam, że strzelę jej w łeb.
Tak, zabij ją. Żadna strata. To i tak już nie ma znaczenia!
Bagrat! Pomocy!
Mam wszystko w dupie!
Bo dostanę trzy miliony!
A wy nie!
Kurwa!
- Kurwa, co to było? - Nie przyjadą. Mają inne plany.
Jebane skurwysyny.
- Jedź tam. Pieprzyć monetę. - Dobra.
Ona musi wystarczyć.
- Co? Nie, on nas zabije. - Do Charly’ego i Arkadija.
Jedź.
Szybciej!
Dalej, gaz do dechy.
Jedź do Arkadija! Już!
To wcale nie było konieczne.
Szybciej!
Ja…
A wtedy zostanę z tobą na zawsze.
Kurwa!
Dawaj to!
Charly!
- Gdzie jesteś, Charly? - Samira!
- Charly! - Samira!
- Gdzie jesteście? - Tutaj, Samira!
Chodź.
Samira!
Tutaj!
Hej. Proszę cię. Proszę, nie rób tego.
Cholera! Przestań!
Opuść broń, proszę.
Opuść broń.
Katja.
Przysięgam, że rozwalę twojej córce łeb!
Rzuć broń!
Rzuć.
Czekasz na tego faceta, tak? Na Rio.
Spójrz na mnie. On chce cię wyrolować.
Jedzie tu z Bagratem. Chce cię zabić.
Mówiłem ci.
No, powiedz mu.
Jak mogłaś?
Wybacz mi.
Jak mogłaś?
Oddajcie mi córkę.
I zabierzcie go sobie.
Idź.
A co z twoją pieprzoną monetą?
Jebać monetę.
Cholera.
Marković.
Jeszcze nie skończyliśmy.
Zostawię was samych.
Kurwa.
Jak było w Tajlandii?
Było gorąco.
- Tak? - Cholernie gorąco.
Ale poza tym w porządku.
Tak? To fajnie.
A jak tam górskie wędrówki?
Nic specjalnego.
Bo wiesz, zostałam porwana, a potem…
musiałam ratować męża.
Tak.
Szkoda, że trwały tak krótko.
Możemy się wybrać w przyszłości.
- Tak? - Tak.
Tak, chętnie.
Chętnie.
Charly.
Ale żeby mieć przyszłość, musimy coś zrobić.
- Okej? - Okej.
- Cokolwiek. - Tak.
Gdzie Arkadij?
Ty jesteś Bagrat, tak?
Nie ma go. Zniknął.
Z Katariną.
A teraz wszyscy się uspokójmy.
Spóźniłeś się.
Moneta nie była dla niego taka ważna.
Chcesz zabić Arkadija, prawda? Masz jeszcze szansę. Ja wiem jak.
- A co ty z tego masz? - Jesteśmy żywymi trupami.
Jego ludzie nie dadzą nam spokoju. Potrzebujemy pieniędzy.
Wyceniłeś monetę na dwa miliony?
Potrzebujemy ich.
Chwileczkę. Czekajcie.
Ciągle słyszę tylko, że moneta jest bezwartościowa.
Posrało was?
Jest warta wszystko! Wszystko! Dla wszystkich! Na zawsze!
To moje pieniądze. Moje!
- Wyjadę za nie razem z Tamarą… - Rio!
Dobra.
Zaprowadźcie mnie do Arkadija.
Umowa stoi.
Zrób im wszystkim zdjęcie i wyślij do Tbilisi.
Jeśli mnie wyrolujecie, problem z Arkadijem wyda wam się błahy.
- Co jest? - Zamknij się!
Zrozumiano?
Palec poproszę. Dziękuję.
Jeśli Charly dobrze zapamiętał adres,
Arkadij mieszka w dużym, starym domu.
W jakimś pałacu.
A wszystkie stare domy w Wiedniu
miały dostęp do kanałów ściekowych.
Chodźmy.
Wchodź.
Z czasem wszystkie te wejścia zamknięto.
W przeciwnym razie każdy mógłby tam wejść.
Otwórz drzwi!
- Szybko! - Tak, już.
O co chodzi?
Idź dalej.
Miałem cię do niego zaprowadzić i tak zrobiłem.
- Wcale nie. Gdzie on jest? - Jest tam.
- Wchodź. - Ani mi się śni.
Nie jestem płatnym zabójcą. Nie dam się zabić za ciebie.
Dzwoń do swojego człowieka. Niech da Samirze forsę.
A ja się stąd zmywam, jasne?
Strzel, a zginiesz. On też.
I twoja żona też.
Ja to zrobię.
Nie ma mowy.
I to z przyjemnością.
- Joseph. - Powodzenia, Charly. Pozdrów Margot.
Cholera.
Nie!
Proszę, nie!
Strzelali.
Proszę.
Arkadij nie żyje.
Możesz wejść.
Śmiało.
Hej, co tu jest grane?
Kto to zrobił?
Jak leci, Bagrat?
Twój czas się skończył.
Katja.
Pokaż mi, kim naprawdę jesteś.
Udowodnij, że jesteś córką kanciarza.
No dawaj.
Katja.
Tato.
Udało się.
Daj mu telefon.
To do ciebie.
- Bagrat? - Nie. Bagrat nie żyje.
Luka.
Kobieta, która siedzi naprzeciwko ciebie, jest pod moją ochroną.
Daj jej pieniądze
i pozwól odejść.
Może będziesz miał szczęście i już mnie nigdy nie zobaczysz.
Rozumiesz?
Luka.
Zrozumiałeś?
Tak.
Zapłacisz rachunek, nie?
Do widzenia.
Kurwa.
Ja cię kręcę…
O rany!
Dobrze wyglądasz.
Ty też.
Pokaż pieniądze.
Tak.
100 BANKNOTÓW PO 500 EURO
Ja pierdzielę…
Teraz nas chronisz?
Tylko jeśli przeżyję, Charly.
Ludzie Bagrata będą cię ścigać, Charly.
Musicie uciekać.
Musicie się ukryć.
Chodź do mnie!
Udało ci się, kolego.
Nam się udało.
Tak.
Więc… jesteśmy już bezpieczni?
Nie.
To jeszcze nie koniec.
Musimy stąd uciekać.
Dziękuję.
Dzień dobry.
No wchodź, dziadostwo.
- No wchodź. Nie mieści się. - Pomóc panu?
Dziękuję.
Młoda damo, dla mnie to samo, proszę.
- Już podaję. - Dziękuję.
- Proszę. - Dziękuję. Bardzo pani uprzejma.
Stolik trzeba naoliwić.
Jedzie pan na karnawał? Już nie mogę się doczekać.
A może podróżuje pan w interesach?
W interesach. Zawsze w interesach.
No cóż.
No to do Rio.
Do Rio.
Napisy: Anita Danielewska