Bu dizide Karl Lagerfeld'in hayatından serbestçe esinlenilmiştir.
Bazı karakterler, aralarındaki özel ilişkiler ya da iş ilişkileri,
kişilerin eylemleri, beyanları, mekânlar ve olaylar,
bunun yanı sıra sanatsal yaratılar
teatral sebeplerden ötürü yazarlarca kurgulanmış ya da değiştirilmiştir.
Kurgulama ya da değiştirme durumlarında
kişilerin gerçek karakterleri ve geçmişleriyle olan benzerlikler
tamamen teatral sebeplerdendir
ve gerçek karakteri ya da geçmişini yansıtma amaçlı değildir.
1973 SONBAHARI
Alo?
Bay Lagerfeld? Ben Marlene Dietrich.
- Pardon? - Ben Marlene Dietrich.
Almanca bilmiyor musunuz?
Karl!
Evet Bayan Dietrich.
Büyük şeref duydum.
İnsanlar bana sizden bahsediyor. Sizi temin ederim, hepsi iyi şeyler.
Dietrich mi?
- Çok sevindim. - Şu an Paris'teyim.
Evime çaya gelir misiniz?
Çok isterim.
Montaigne Caddesi, 12 numara.
Bu akşam altıda.
Büyük bir zevkle gelirim.
Marlene mi?
Hazırız. Başlayabiliriz.
Burada bulunma amacımız
haute couture ve hazır giyim tasarımcılarının ticaret birliğinin
kuruluşunu resmî olarak duyurmak.
Sekiz markayız. Dört haute couture evi
ve dört hazır giyim markası.
Bu meslek odasının altındaki fikir
mükemmeliyet geleneğiyle
genç tasarımcıların dinamik yaratıcılığını bir araya getirmek.
Bu meslek odasının amacı
sezonluk sunumlarımızı senkronize etmek
ve uluslararası rakiplere birlikte kafa tutmak.
Ben başkan olacağım, Bayan Sonia Rykiel de başkan yardımcısı.
Sorularınızı yanıtlamak için buradayız.
Bayan Crescent, siz başlamak ister misiniz?
Bu ittifakı haute couture'ün sonu olarak görenlere
ne diyorsunuz?
Yanılıyorlar.
Haute couture lider, diğerleri de onu takip edecek.
Ama hiyerarşileri ortadan kaldırıyorsunuz.
Hazır giyimle aynı masadasınız.
Hayır. İkisi aynı ordunun iki bölümü.
Bir taraf süvariler, diğer taraf piyadeler.
On dokuzuncu yüzyılda
aristokratların zengin burjuvayla ittifak kuruşu gibi.
Modaevleri bize prestij getirecek.
Biz de imajlarını düzelteceğiz.
İmajımızın düzeltilmesine gerek yok ki.
Ama son iki yıldır
Fransız modasını başarılı kılan şey, hazır giyim.
Şu an bu sebepten buradayız.
Değiliz.
Başka sorusu olan?
Yeni tasarımlar hakkında...
- Teşekkürler. - ...ne düşünüyorsunuz?
Paris'te olmak çok güzel. La Colombe d'Or'a gidebilirim.
Tamamen yenilendiler.
Havuza bakan yeni odalar müthiş olmuş.
Evet, gerçekten müthişti.
Ağustosta hep beraber gidebiliriz.
Evet.
Ben Claude'la gideceğim. Haberleşelim.
Çok uzun prosedürlere başlamak üzereyiz.
Affedersin. Hemen geliyorum.
Evet...
Müttefiklerinizle aranız Sovyetler ve Amerikalılar kadar iyi gibi.
Pierre'le muhatap olmanın güzel yanı.
Bir bebek nazik olmaya çalışır da
sana yanlışlıkla şamarı basar ya, öyle.
En azından sıkıcı değil. Ama yanlış yapıyor.
Sahi mi? Hangi konuda?
Bize ikinci sınıf tasarımcı muamelesi yapmayı sürdürerek.
Öyle olsa Marlene Dietrich'i giydirmezdim.
Dietrich'i mi giydiriyorsunuz? Chloé için mi?
Hayır, kendi adıma.
Kişiye özel Karl Lagerfeld.
Kişisel iş yaptığınızı bilmiyordum.
Affedersiniz Francine'ciğim ama siz ve derginiz Pierre gibisiniz.
Züppesiniz.
Onun için ne yapıyorsunuz?
Dietrich için mi?
Bir kıyafet.
Yves Saint Laurent sinir olacak.
Dietrich kadın smokinini Saint Laurent'dan 30 yıl önce icat etti.
Hakkını yememek lazım.
En iyi Alman tasarımcı en ünlü Alman aktrisi giydiriyor.
Vogue'a makale yazmalısınız.
Gazetecileri hiç sevmez.
Hepimiz haberini yapmak istiyoruz ama başaran yok.
Biliyorum.
Bakın,
Marlene'i dergide çıkmaya ikna edebilirseniz
kıyafetinizle ilgili beş sayfa yazı yazarım.
Bir de usta fotoğrafçı veririm.
Yardımcınız, yardımcımla iletişime geçsin.
Pekâlâ. Öyle yapalım.
Yancın olabilirim ama yardımcın değilim.
Sadece kendime yardım ederim ama onu bile her gün yapmam.
Ona özel hayatımızı anlatacak hâlimiz yoktu.
Özel hayatımız mı?
O nasıl gidiyor? Yakın zamanda gördün mü?
Marlene Dietrich'e gelince, dereyi görmeden paçaları sıvadım galiba.
Biraz can sıkıcı.
Kalacak mısın, seni bırakayım mı?
Senin yüzünden gecikeceğim.
- Üstümü değiştirmeliyim. - Şöyle yapalım.
Marlene'den sonra bende akşam yemeği.
- Yemeği ben yapacağım. - O işten anlamıyorsun ki.
- Öğleden sonra öğrenirim. - Dışarıda yiyelim ama bu akşam değil.
Dışarı çıkmak istemiyorum. Benim evde baş başa olalım.
Ne zamandır öyle şeyler yapıyoruz?
"Biz" derken?
Kiramı sen ödüyorsun ama evimi hiç görmedin.
Annen hep sende. Ben neyim peki?
Yardımcı mı? Cidden mi?
Bu sorular nereden çıktı?
Tanrım! Hayır! Şu an bunu bana neden yapıyorsun?
Çok işim var. Bu konuşmaya ayıracak vaktim yok.
O konuda şaka yapma!
Jacques!
- Yükselen yıldız uçup gitti mi? - Evet.
Akşam benimle yemek yer misin?
Memnuniyetle. Bu sefer La Coupole'da yesek?
- Olur. Veya onlara katılalım. - Hayır Jacques.
- Çok kötü bir fikir. - Neden?
Jacques, ben istediğimi yaparım ama sen...
Karl kötü mü karşılar?
İyi akşamlar.
Buyurun lütfen.
Demek böyle görünüyorsunuz Bay Lagerfeld.
Büyükler ligine hoş geldin. İlk kişi sen değilsin.
İlk derken?
Karl'ın arkadaşları arasından ona ihanet edip bize gelen ilk kişi.
Niye daha hassassın, biliyor musun? Çünkü işin içinde Delon var.
Onu Le Crépuscule'le nasıl kıyaslarsın? Tamamen farklı.
- Müzik açayım. - Tamam.
Daniel, bıldırcın yumurtası falan çıkarır mısın?
Atıştırmalık bir şeyler.
Sevdin mi?
Karl'ın arkadaşlarıyla ne yaptın?
O Amerikalılar tatlıydı. Kaba olsalar da tatlılardı.
Evet ama rüzgâr gibi gelip geçtiler.
Adam şair.
İkiniz nasıl tanıştınız?
Yemekli bir davette.
Başarısız bir ressamın eşlikçisiydi. Yeni çırak arıyordu.
Kalçalarımı beğendi.
O zamandan beri sülük gibi kanımı emiyor.
Açıkçası kırılgan bir ufaklıktı. Hâlâ da öyle.
Onu tanrıya dönüştürdüm.
Hamburg'dan geliyorsunuz.
Güzel bir mahalleden. Blankensee.
Haklısınız.
Ama Schleswig-Holstein'da büyüdüm.
Ailemin malikânesi vardı.
Şu an Paris'te şık giysiler yapan bir Hansa Birliği vârisi.
Yirmi yıldır.
Hayalim buydu. Özümde Parisliyim ve tasarımcıyım.
Sizin için ne diyorlar, biliyor musunuz?
Altın çocuk. Dakikada bin fikir üretiyor.
Kimse fikirlerimin iyi olduğunu söylemedi yalnız.
Tarzınız var mı?
İzninizle.
Bu, 12 yaşındayken sizin için hayal ettiğim elbise.
Mavi Melek'i izledikten sonra.
Bu, Günahsız Melek'ten...
...sonrası için.
Bu da Fritz Lang dönemi için.
Bu...
Burada da...
Yirmi sekiz yaşındaydım.
İlham perinizmişim.
Hâlâ öylesiniz efendim.
Beyefendiyi uğurla.
Arkadaşlığınız için sağ olun.
Almanya'dan ayrılalı çok oldu.
Güzel dilimizi
konuşmak
çok keyifliydi.
Lagerfeld!
Kaç yaşındasınız?
Birkaç gün sonra
otuz beş olacağım.
Buldunuz mu?
Neyi?
Şöhreti.
On beş yaşında Paris'e geldiğinizde
aradığınız şöhreti.
Henüz değil.
Hayır.
Karl Lagerfeld'in Marlene Dietrich tasarımları 1973
Harika gerçekten.
Donanmadayken her gün dinlerdim.
- Buna bayılıyorum. - Dans etmiyor musun?
İzliyorum.
- Dans etmeyi bilmiyorum. - Öyle mi? Hadi.
Bir bilsen.
Hadi, şerefe!
Karl'la yatıyor musun?
Onu iyi tanırım. Senden daha iyi.
Dokunulmayı sevmediğini biliyorum. Bakire gibi.
- İkiniz ne yapıyorsunuz? - Bu bakire muhabbeti ne?
İktidarsız mı?
Çocukken tecavüze mi uğramış?
Sosyal bir hastalık mı yoksa?
Paris'in en sofistike grubu olduğunuzu sanıyordum.
Yves.
Edep bilmiyor muyum sence?
Edep. Amerikalılar bile daha klastı.
Belki seksi sevmiyordur.
Ama herkes sever.
Yves biliyor ama söylemiyor.
Bir şey bildiğim yok.
Yirmi yaşındayken onun kadar iffetliydim.
Karl'ı sevmiyorsunuz ama konuştuğunuz tek konu o.
Seviyoruz.
Endişeliyiz sadece.
- Onca güzellik ve gençlik... - Öyle mi diyorsun?
Kimsenin bu zevki tatmaması yazık, değil mi?
Bak Pierre,
Karl'a dokunmayı ben reddediyorum.
Hayranı olduğum kişilerle yatmam.
Gidelim mi?
Amma uzun sürdü.
Bir yıldır benimle konuşmanı bekliyorum.
Diz çök dâhi.
Senin olsun. Yokluğunu fark etmem.
Dur.
Bir şey unuttun.
Sana borcum ne? Gece kalmak ekstradır herhâlde.
Oldu mu?
Çok iyi oldu.
Evet.
Güzel. Buradan bir santim alalım. Ufak bir boşluk var.
Ama ince kalçalarına uydu. Bacaklarını da daha uzun gösterdi.
Bravo.
- Yelek. - Getiriyorum.
Duş alabilirdin. Leş gibi seks kokuyorsun.
- Kıskandın mı? - Hayır.
Öyle mi?
- Anlatmamı ister misin? - Hayır.
Hayır mı?
Çok yakışıklı bir adam. Kırılgan rolü yapıyor.
Kötü davranılmayı seviyor.
Onu bütün gece siktim.
23.00'ten 05.00'e kadar. Durmadan.
- Ondan hoşlanıyorum. - Hoşlanmadığın birini altı saat siksen
yazık olurdu.
Kimdi, söyleyeyim mi?
- Bilmek istemezsin. - On iki yaşında falan mısın Jacques?
İstiyorsan söyle.
Yoksa söyleme. Umurumda değil.
Yves Saint Laurent.
Şaka yaptım.
Karl, şaka yaptım.
Cepleri şeritli.
Buyurun.
Harika.
Teşekkürler.
Karlito, iyi misin?
- Evet. - Her şey yolunda mı?
Geldi. Bir dakika.
Marlene Dietrich.
Merhaba.
Dedikleri doğru. Fikirleriniz...
Güzel bir kıyafet.
Ama bana sahne kostümü tasarlıyorsunuz.
Oysaki artık
oyunculuk yapmıyorum.
Süslenmek için buna gerek yok.
Dünyaya ilham verdim.
Dışarıda kâbus gibi dolaşarak bunu mahvetmeyeceğim.
Mütevazı,
şeref nişanı töreninde
giyebileceğim bir şey istiyorum.
Savaştaki rolünüzü ve cesaretinizi biliyorum.
Sizi o etkinlik için giydirmekten şeref duyarım.
VOGUE KOLEKSİYONLAR
O zaman gelecek salı gelin.
Nasıl biri?
Harikulade.
Ama farkında değil.
Francine!
Ne cüretle vaktinde gelirsiniz?
- Büyük kabalık. - Helmut Newton.
Fotoğrafçı. Başka kim olabilirdi ki?
Üç Alman. En ünlü aktris, en iyi fotoğrafçı...
Asrın kıyafeti.
Soda alayım.
Dietrich'i ne kadar istiyorsunuz?
Çok.
Yazı işleri ekibim beklemede.
Çok tartışmalı biri değil
ama okuyucularım için bir ideali temsil ediyor.
Seksapeli olan ama mütevazı, güçlü kadını.
Zeki, zarafetiyle kışkırtan, bağımsız kadını.
Onu gerçekten istiyorsanız beş sayfadan fazlasını vermeniz gerek.
- On? - Vogue'un tamamı.
Güzel olurdu.
Saint Laurent iyi görünüyor. Yeni sevgilisi mi var?
Yves'in mi? Hep vardır.
Millî iftiharımız Yves müthiş bir sevgili. Biz de onu seviyoruz.
Kesin olan bir şey var.
Fransız tarzında bir çizim değil.
Kıyafetin sıkıcı olması gerekmez.
Hayır. Olmaz. Burada ne işin var?
Kalbimi dinledim ve seni buldum.
Başka çaren yok.
İçeri girmek istiyorsan üstüme tırmanman gerek.
Yves, burada olmaman lazım.
O zaman gönder beni.
Bunlar zehirli.
Feci leke yapar. Giysilerim mahvolur.
Sana daha güzellerini alırım.
Kimseye söyleme.
Aramızda bir şey yok.
Emredersiniz teğmenim.
Vogue'un başındaki kişi sizinle röportaj yapmak için yalvardı.
Baskının genel yayın yönetmeni siz olsanız daha ilginç olur diye düşündüm.
Fellini gibi.
Ne istiyorsunuz?
Hiçbir şey istemiyorum efendim.
Siz...
Bu kıyafeti tasarlayarak
ne elde etmeyi umuyorsunuz?
Hakkınızda konuşmamı mı?
Maharetimi göstermek istiyorum.
Umduğum şey bu.
Kime?
Size.
Herkese.
Özellikle de bir iki kişiye.
Size de elini veren kolunu...
Ama tamam.
Paris'te yaşamayı başaran
Alman bir savaş çocuğusunuz.
Bu yüzden yardımı
hak ediyorsunuz.
Ama
dergide çıkmayı kabul etmek için
bir şartım var.
Marlene Dietrich gibi giyinmiş
yaşlı bir kadına benzemeyeyim.
Yaşımın getirdiği zorlukları haysiyetle taşımak istiyorum.
Ömrüm boyunca saklandım efendim.
Ne vücudum böyle ne beden ölçüm.
Yaşım da 35 değil.
Ama dünyaya bunu gösteriyorum çünkü görmek istediği bu.
İnsanlar beni olduğum gibi görse yanımdan geçer gider.
Yaşadığınız zorlukları haysiyetle taşımanızı istemiyorum.
Bu size uymaz.
Yaşadığınız zorlukları benim gibi taşıyacaksınız.
Ömrünüz boyunca taşıdığınız gibi.
Gösteriş içinde.
Güvenin bana.
Bütün hayatım böyle geçsin istiyorum.
Bu minik yuvada, hiçbir şey yapmadan.
Otu bitir ve git.
Pek nazikçe olmadı.
Suçlu mu hissediyorsun?
Onun için ne önemi var ki?
Siz hiç yattınız mı?
Iy! Hayır.
Biriyle yatmışlığı var mı? Biliyor musun?
Hani ondan bahsetmeyi sevmiyordun?
Hep böyle miydi?
Nasıl yani?
Yirmi yaşındayken Roland adını kullanıyordu.
Alman olmaktan utanıyordu.
Ayrıca hiç...
Kimseyle olmadı mı?
Kendisiyle ilgilenmeyenlere ilgi duyuyordu.
Karl hep yalnızdı.
Seni tanıyana kadar.
Ama artık benimsin.
- Deli misin sen? - Daha sert.
Daha mı sert?
Marlene mi?
Fendi.
Geciktim.
Kürk, kürk ve daha çok kürk.
İyi ki doğdun.
Şimdiden mi?
Uğursuzluk getirir.
Hep takmayı hayal ederdim.
Laborie vitrininde görüp şöyle düşündüm.
"Bugün bunu takmayı Karl dışında kimsenin gözü yemez."
Anne?
Bak.
Tam burjuva işi.
Bayıldım.
Ya Yves?
Ne olmuş ona?
Hakkımda ne diyor?
Ne bileyim? Görüşmüyoruz ki.
Onunla hiç konuşmadım bile. Merhaba, merhaba işte.
Ama daha ötesiyle ilgilenmiyorum.
Zaten pek konuşmuyor.
Doğum günümde benimle akşam yemeği yer misin?
Annem olmayacak.
- Gerçekten mi? - Evet.
Yarın akşam, Dietrich çekiminden sonra.
Memnuniyetle.
Bugün büyük gün Bayan Dietrich'çiğim.
Günaydın Bay Lagerfeld.
Francine Crescent, Vogue genel yayın yönetmeni.
Genel yayın yönetmeni ben değil miyim?
Sizsiniz tabii.
Sizin için her şey ayarlansın istedim.
İstediğiniz ışık.
Ufak bir oda da ayarladık.
Orada rahat rahat hazırlanırsınız.
Peki o zaman...
Şaheseri görme vakti geldi.
Bu bitmiş hâlinin ilk versiyonu. Tadilat gerekirse Anita burada.
Çok cesur!
Tasarım kurallarını yıkmak istedim.
Normalde astarda kullanılan ipeği
ana kumaş olarak kullandım.
Böyle yumuşak bir kumaş nasıl sökülmüyor?
Hayret verici.
Sihir gibi. Anita'nın da katkısı var.
Tutturmak için astar olarak örgü kumaş kullandık.
O yüzden dışarıdan tüy gibi hafif.
Efil efil.
Ama içinde teknik bir başarı var.
İpek sayesinde zarif ve abartısız
ama cesur ve alışılmadık.
Marlene Dietrich gibi.
Bay Lagerfeld,
biraz konuşabilir miyiz?
Tabii.
Sorun nedir?
Söylerseniz eminim çözebiliriz.
Gerçekten soruyor musunuz?
Sorun ne mi?
Evet, gerçekten soruyorum.
Feci bir kıyafet!
Bence
deneme zahmetine girerseniz...
Siz
renk körü
falan mısınız?
Feci.
Kırmızının tonu iğrenç.
Morun da öyle.
İkisi birlikte feci olmuş!
Ama ne pahasına olursa olsun parlamak istiyordunuz!
Gayet net konuştum.
Daha net konuşamazdım!
Haysiyet istedim sizden.
Peki siz benim için ne yaptınız?
Soytarı kostümü!
Biraz cüretkâr davrandım.
Bana göre, bir tasarımcıyla çalışırsanız böyle bir sonuç çıkar.
Her istediğinizi yapacak kişi ben değilim.
Kendinizi ne sanıyorsunuz?
Ben Karl Lagerfeld'in
kıyafetlerini giymiyorum.
Siz Marlene Dietrich'i giydiriyorsunuz!
Moda tasarımcısısınız.
Gazetecilerin önünde
istediğiniz kadar gösteriş yapın
ama şunu unutmayın.
Moda tasarımcısı
giydirdiği kadının aynasıdır,
hepsi o kadar.
Siz
benim aynamsınız.
Aynadaki görüntü
hoşuma gitmezse...
...var olamazsınız.
İş arkadaşlarınıza söyleyin, eşyalarını toplasınlar.
Bay Lagerfeld,
tasarladığınız takımı
giymeyeceğim.
Hoşça kalın.
- Nereye gidiyor? - Diva işte.
Ödeme yapmasını istedim. Param yok, dedi.
- Fotoğraf çektirmeyecekmiş. - Çektirmeyecek mi?
Ne yapacağız peki?
Son anda iptal edemeyiz.
Benim suçum yok.
Benim de yok.
Kıyafeti kaldırır mısınız Anita?
Tabii Karl.
Pek yakışıklısın.
İyi akşamlar.
Rezalet bir aktris, diyordum.
İyi akşamlar.
Teşekkürler.
- Merhaba. - Merhaba.
Geldiğiniz için teşekkürler.
Ne?
Arkadaşlarım. Onları davet etmek istedim.
Baş başa olacaktık.
Annem olmayacak, dedim. Baş başa olacağız, demedim.
Tamam.
- Niye dikiliyorsun? Otursana. - Tamam.
- Merhaba Jacques. - Merhaba.
Hoş geldin.
- Hoş bulduk. - Nasılsın?
- İyiyim. Sen? - İyi.
- Merhaba efendim. - Merhaba.
- Bir şey içer misin? - Teşekkürler.
Dietrich'i giydireceksin, öyle mi?
O Chanel müşterisi değil mi?
Chanel öldükten sonra müşterisi mi kaldı? Eski moda şeyler.
Dietrich niye seninle çalışıyor, anlamıyorum.
Alman diye işte.
Hayır, Alman olduğumu bilmiyordu.
Ona işlerimden bahsetmişler. Tanışmak istemiş.
İyi gidiyor mu peki?
Onu giydirmek bir zevk. Hâlâ çok genç duruyor.
Gerçekten mi?
Jacques, iyi misin?
Sevgilin kızmış gibi.
Ne sevgilisi?
Âşık olmam ben.
- Olmaz mısın? - Hayır.
Sahi, masada sevgili olan var mı?
Bence o âşık.
- Sahi mi? - Birbirine âşık olan bir çift daha.
Sigaramı unutmuşum.
Sevgilisi.
- İyi akşamlar. Yardımcı olabilir miyim? - Hayır...
- Çakmak... - Tabii.
Anlamaya başladın mı?
Zeki bir adamsın, değil mi?
Kontrol sende sanıyorsun.
Önüne gelenle yatıyorsun.
Ama çok çalışan yetişkinlerin vibratörüsün sadece.
Dilek tutuyor musun Karl?
Hayır.
- Evet! - Tebrikler!
İyi ki doğdun Karl.
Sikeyim böyle işi!
40'ıncı yaş günün kutlu olsun oğlum.
Alt yazı çevirmeni: Bilge Gündüz