Serial luźno oparty na biografii Karla Lagerfelda.
Postacie, ich zawodowe i prywatne relacje,
słowa, czyny, miejsca, fakty
jak i dzieła artystyczne
mogą być zmyślone lub zmodyfikowane.
W przypadku takich zmian
wszelkie podobieństwo do prawdziwych postaci
jest podyktowane wizją artystyczną
i nie ma na celu przedstawienia prawdy.
JESIEŃ 1973
Halo?
Pan Lagerfeld? Mówi Marlena Dietrich.
- Przepraszam? - Mówi Marlena Dietrich.
Nie mówi pan po niemiecku?
Karl!
Tak, pani Dietrich.
To dla mnie zaszczyt.
Ludzie mi o panu mówili. Same dobre rzeczy, zapewniam.
Dietrich?
- Cudownie. - Jestem w Paryżu.
Wpadnie pan do mnie na herbatę?
Chętnie.
Aleja Montaigne 12.
Dziś o 18.
Z przyjemnością.
Marlena?
Możemy zaczynać.
Jesteśmy tu,
by oficjalnie ogłosić powstanie stowarzyszenia projektantów
haute couture i prêt-à-porter.
Jest nas ośmioro. Cztery domy mody haute couture
i cztery marki prêt-à-porter.
Ideą naszego stowarzyszenia
jest połączenie tradycji doskonałości
z dynamiczną kreatywnością młodych projektantów.
Celem działań stowarzyszenia
jest zsynchronizowanie naszych sezonowych prezentacji
i walka z międzynarodową konkurencją.
Ja będę prezesem, a pani Sonia Rykiel wiceprezesem.
Czekamy na pytania.
Pani Crescent, zacznie pani?
Co powie pan tym, którzy uważają wasze stowarzyszenie
za koniec haute couture?
Że się mylą.
Wszyscy pójdą za haute couture.
Ale eliminujecie hierarchię.
Siedzicie przy tym samym stole.
Jesteśmy dwoma oddziałami tej samej armii,
kawalerią i piechotą.
To jak XIX wiek,
gdy arystokraci zawarli sojusz z bogatą burżuazją.
Domy mody dają prestiż,
a my odbudowujemy ich wizerunek.
Tyle że nie musimy go odbudowywać.
To dzięki prêt-à-porter
francuska moda odnosi w ostatnich latach sukcesy.
Dlatego tu dziś jesteśmy.
Nieprawda.
Inne pytania?
Co myślisz...
- Dzięki. - ...o nowych projektach?
Uwielbiam Paryż, chyba wybiorę się do Colombe d'Or.
Wszystko odnowili.
Mają niesamowite nowe pokoje z widokiem na basen.
Tak, cudowne.
Możemy umówić się tam w sierpniu.
Tak.
Będę z Claude'em. Przemyślmy to.
Przed nami długie procedury.
Przepraszam, zaraz wracam.
Cóż.
Dogaduje się pan z sojusznikami jak Sowieci z Amerykanami.
Tak wygląda współpraca z Pierre'em.
Dziecko też próbuje być delikatne,
ale zamiast tego potrafi uderzyć.
Przynajmniej nigdy nie jest nudne. Ale się myli.
W jakiej sprawie?
Traktując nas jak projektantów drugiej klasy.
Gdyby tak było, nie ubierałbym Marleny Dietrich.
Ubiera pan Dietrich? Dla Chloé?
Nie, pod własnym nazwiskiem.
Karl Lagerfeld, na zamówienie.
Nie wiedziałam, że projektuje pan na zamówienie.
Wybacz, ale pani i pani magazyn jesteście jak Pierre.
Snobami.
Co pan dla niej projektuje?
Dla Dietrich?
Ubrania.
Yves Saint Laurent nie będzie zadowolony.
Wypromowała damski smoking 30 lat przed Saint Laurentem.
Należy jej się uznanie.
Niemiecka gwiazda kina i najlepszy niemiecki projektant.
Powinna pani napisać artykuł dla Vogue'a.
Ona nienawidzi dziennikarzy.
Nikomu nie udało się z nią porozmawiać.
Wiem.
Jeśli namówi pan
Marlenę na wywiad,
dam panu pięć stron na pański projekt
i jednego z najlepszych fotografów.
Niech pański asystent skontaktuje się z moją asystentką.
Cudownie. Zróbmy tak.
Towarzysz, dobrze, ale nie asystent.
Jestem asystentem samego siebie i to nie codziennie.
Nie będziemy mówić jej o naszym życiu prywatnym.
Naszym życiu prywatnym?
Czy ono jeszcze istnieje?
A jeśli chodzi o Marlenę Dietrich, mogłem wyskoczyć przed orkiestrę.
Mamy problem.
Zostajesz czy cię podwieźć?
Spóźnię się.
- Muszę się przebrać. - Zróbmy tak.
Po spotkaniu z Marleną zjemy u mnie kolację.
- Ugotuję. - Nie umiesz.
- Mam całe popołudnie na naukę. - Zjemy na mieście, ale nie dzisiaj.
Nie chcę jeść na mieście. Chcę, żebyś przyszedł do mnie.
Od kiedy robimy coś takiego?
Jakie „my”?
Płacisz mój czynsz, ale nigdy u mnie nie byłeś.
U ciebie zawsze jest mama. Kim dla ciebie jestem?
Asystentem?
Co to za pytania?
Boże! Nie! Czemu teraz mi to robisz?
Mam pracę. Nie mam czasu na tę rozmowę.
To nie temat do żartów!
Jacques!
- Gwiazda pojechała? - Tak.
Zjesz dziś ze mną kolację?
Chętnie. Może w Coupole dla odmiany?
- Albo pójdziemy z nimi. - Nie, Jacques.
- To zły pomysł. - Dlaczego?
Jacques, ja mogę robić, co chcę, ale ty...
Karl byłby niezadowolony?
Dobry wieczór.
Proszę za mną.
Więc to tak pan wygląda, panie Lagerfeld?
Witaj w pierwszej lidze. Nie jesteś pierwszy.
Pierwszy?
Część przyjaciół Karla zdradziła go i przyszła do nas.
Wiesz, skąd u ciebie ta wrażliwość? To przez Delona.
Porównujesz ten film do Ludwiga? To zupełnie inne filmy.
- Włączę muzykę. - Dobrze.
Danielu, przyniesiesz przepiórcze jaja?
I jakieś przekąski?
Podoba ci się?
Co robiłeś z przyjaciółmi Karla?
Ci Amerykanie byli mili. Wulgarni, ale mili.
Przyszli i zniknęli razem z wiatrem.
Poeta.
Jak się poznaliście?
Przy kolacji.
Był tam z pewnym nieudolnym malarzem. Szukał nowego protegowanego.
Uznał, że mam ładny tyłeczek.
Od tamtej pory wysysa mi krew jak pijawka.
Był i nadal jest delikatny.
Zrobiłem z niego boga.
Pochodzi pan z Hamburga.
Te miłe dzielnice. Blankenese.
Touché.
Dorastałem w Szlezwiku-Holsztynie.
Moi rodzice mieli posiadłość.
Dziedzic Hanzy... projektuje ubrania w Paryżu.
Od 20 lat.
Pragnąłem tylko tego. W sercu jestem Paryżaninem i projektantem.
Wie pan, co o panu mówią?
Że jest pan cudownym chłopcem. Tysiąc pomysłów na minutę.
Nikt nie powiedział pani, czy moje pomysły są dobre.
Ma pan swój styl?
Mogę?
Suknia, którą dla pani wymyśliłem, kiedy miałem 12 lat.
Po obejrzeniu Błękitnego anioła.
A to
Sprawy zagraniczne.
A to pani za czasów Fritza Langa.
To pani...
A tu...
Miałem 28 lat.
Byłam pańską muzą.
Nadal nią pani jest, madame.
Odprowadź pana.
Dziękuję za towarzystwo.
Wyjechałam z Niemiec dawno temu.
Miło było
porozmawiać
w naszym pięknym języku.
Lagerfeld!
Ile ma pan lat?
Za kilka dni
skończę 35.
Zdobył ją pan?
Co takiego?
Sławę.
Sławę, której szukał pan,
gdy przyjechał pan do Paryża w wieku 15 lat.
Jeszcze nie.
Nie.
Marlene Dietrich Projekt Karla Lagerfelda 1973
Świetna.
Słuchałem jej codziennie w marynarce.
- Uwielbiam ją. - Nie tańczysz?
Obserwuję.
- Nie umiem tańczyć. - Nie? Daj spokój.
Nawet nie masz pojęcia.
Zdrówko!
Sypiasz z Karlem?
Dobrze go znam. Lepiej niż ty.
Wiem, że nie lubi być dotykany, jak dziewica.
- Co robicie? - O co chodzi z tą dziewicą?
Jest impotentem?
Został zgwałcony jako dziecko?
A może cierpi na chorobę weneryczną?
A mieliście być najbardziej wyrafinowaną grupą w Paryżu.
Yves.
Czujesz się niekomfortowo?
Niekomfortowo. Nawet Amerykanie mieli więcej klasy.
A może on nie lubi seksu.
Kto nie lubi seksu?
Yves wie, ale mi nie powie.
Nic nie wiem.
Za młodu też byłem pruderyjny.
Nie lubisz Karla, ale mówisz tylko o nim.
Lubimy go.
Po prostu się o niego martwimy.
- Piękno, młodość... - Naprawdę?
Szkoda, że nikt nie zaznał tej przyjemności, prawda?
Wiesz, Pierre,
to ja nie chcę dotykać Karla.
Nie sypiam z ludźmi, których podziwiam.
Idziemy?
Nie spieszyłeś się.
Czekałem rok, aż ze mną porozmawiasz.
Na kolana, geniuszu.
Możesz je wziąć. Nie będzie mi go żal.
Hej.
Zapomniałeś o czymś.
Ile jestem ci winny? Zgaduję, że płacę za nocną stawkę.
W porządku?
Doskonale.
Dobrze.
Centymetr mniej. Mamy tu trochę przestrzeni.
Podkreślają jego szczupłe biodra, nogi wydają się dłuższe.
Świetna robota.
- Kamizelka. - Pójdę po nią.
Mogłeś wziąć prysznic. Śmierdzisz seksem.
- Jesteś zazdrosny? - Nie.
Nie?
- Opowiedzieć ci? - Nie.
Nie?
Był bardzo przystojny. Choć udaje delikatnego.
Lubi być ostro traktowany.
Pieprzyłem się z nim całą noc.
Od 23 do piątej rano. Bez przerwy.
- Lubię go. - Bzykałeś się z nim sześć godzin,
musisz go lubić.
Chcesz wiedzieć, kto to był?
- Nie chcesz wiedzieć. - Jacques, masz 12 lat?
Powiedz, jeśli chcesz.
A jeśli nie, to nie. Nie musisz.
Yves Saint Laurent.
Żartowałem.
Karl, żartowałem.
Kieszeń z lamówką.
Proszę.
Cudownie.
Dziękuję.
Karlito, wszystko w porządku?
- Tak. - Wszystko gra?
Jest. Chwileczkę.
Marlena Dietrich.
Dzień dobry.
To prawda, co mówią. Jest pan kreatywny.
Ten strój jest ładny.
Ale to ubrania na scenę.
Nie gram już w teatrze.
Nigdzie nie gram.
Nie potrzebuje pani sceny.
Zainspirowałam świat.
Nie zniszczę tego, paradując w koszmarnym stroju.
Chcę czegoś
skromnego i zwykłego
na ceremonię Legii Honorowej.
Słyszałem o pani odwadze podczas wojny.
Z przyjemnością ubiorę panią na tę okazję.
KOLEKCJE
Proszę przyjść w przyszły wtorek.
Jaka ona jest?
Wspaniała.
Ale nie wie o tym.
Francine!
Zjawiasz się na czas, to okropne.
- W złym guście. - Helmut Newton.
Fotograf. Kto jeszcze?
Troje Niemców, najlepsza aktorka, najlepszy fotograf...
Strój stulecia.
Woda gazowana.
Jak bardzo zależy ci na Dietrich?
Bardzo.
Mój zespół redakcyjny czeka.
Może i nie jest na czasie,
ale dla moich czytelników wciąż reprezentuje ideał.
Wpływowa kobieta, seksowna, ale skromna.
Inteligencja, prowokująca elegancja, niezależność.
Jeśli naprawdę ci zależy, musisz dać jej więcej niż pięć stron.
- Dziesięć? - Cały numer.
Byłoby miło.
Saint Laurent dobrze wygląda. Ma nowego kochanka?
Yves? Zawsze.
Nasza ikona narodowa, Yves, jest świetnym kochankiem i my go kochamy.
Jedno jest pewne,
nie szkicuje pan w stylu francuskim.
Kostium nie musi być nudny.
O nie. Co tu robisz?
Poszedłem za głosem serca.
Nie masz wyboru.
Jeśli chcesz wejść, musisz przejść przeze mnie.
Yves, nie możesz tu przychodzić.
To zmuś mnie do pójścia sobie.
One są trujące.
Plamią. Będę miał brudne ubrania.
Dam ci ładniejsze.
Nie mów nikomu.
Nic między nami nie ma.
Rozkaz, poruczniku.
Szefowa Vogue'a błagała mnie, bym poprosił panią o wywiad.
Uznałem, że powinna pani być redaktor naczelną całego numeru.
Jak Fellini.
Czego pan chce?
Niczego nie chcę.
Proszę powiedzieć.
Na co pan liczy?
Projektując dla mnie ten strój.
Mam opowiadać o panu?
Chcę pokazać, do czego jestem zdolny.
Na to liczę.
Komu chce pan to pokazać?
Pani.
Wszystkim.
A w szczególności kilku osobom.
Dać panu palec, a pan...
Ale w porządku.
Jest pan niemieckim dzieckiem wojny,
które odniosło sukces w Paryżu.
Zasługuje pan
na pomocną dłoń.
Ale...
Jeśli zgodzę się na występ,
proszę pana o jedno.
Nie chcę wyglądać jak stara kobieta
przebrana za Marlenę Dietrich.
Chcę dźwigać swój trud z godnością.
Codziennie się ukrywam, madame.
Nie mam tego ciała, nie jestem tego wzrostu.
I nie mam 35 lat.
Ale pokazuję światu to, co chce zobaczyć.
Ludzie nie interesowaliby się mną.
Nie chcę, żeby dźwigała pani swój trud z godnością.
Nie pani.
Będzie go pani dźwigać jak ja,
tak, jak żyła pani całe życie.
Z polotem.
Proszę mi zaufać.
Chciałbym tak spędzić całe życie.
W tym gniazdku, nic nie robiąc.
Dokończ skręta i idź.
To nie było miłe.
Czujesz się winny?
Co go to obchodzi?
Spaliście ze sobą?
Fuj! Nie.
Czy kiedykolwiek z kimś był?
Myślałem, że nie lubisz o nim rozmawiać.
Zawsze taki był?
Jaki?
Kiedy miał 20 lat, przedstawiał się jako Roland.
Wstydził się być Niemcem.
I nigdy...
Nigdy z nikim?
Interesowali go tylko ci, którzy nie interesowali się nim.
Karl zawsze był sam.
Aż do teraz.
A teraz ty jesteś mój.
- Oszalałeś? - Mocniej.
Mocniej?
Marlena?
Fendi.
Spóźniłem się.
Futro, futro i jeszcze więcej futra.
Wszystkiego najlepszego.
Z wyprzedzeniem?
To przynosi pecha.
Zawsze o takim marzyłem.
Zobaczyłem go na wystawie i pomyślałem,
że dziś nikt nie odważy się takiego nosić, chyba że ty.
Mamo?
Zobacz.
Prawdziwy burżuj.
Podoba mi się.
A Yves?
Co z nim?
Co o mnie mówi?
Skąd mam wiedzieć? Nie widuję się z nim.
Nigdy nawet z nim nie rozmawiałem. Czasem się przywitamy,
ale nie interesuje mnie nic więcej.
Nie mówi za wiele.
Zjesz ze mną urodzinową kolację?
Bez mojej matki.
- Naprawdę? - Tak.
Jutro wieczorem, po sesji z Dietrich.
Z przyjemnością.
To wielki dzień, droga pani Dietrich.
Dzień dobry, panie Lagerfeld.
Francine Crescent, szefowa Vogue'a.
Czyli nie będę redaktor naczelną?
Oczywiście, że pani będzie.
Chciałam się upewnić, że wszystko jest gotowe.
Obiecane oświetlenie.
Zapewniliśmy pani garderobę,
w której będzie pani mogła przygotować się w ciszy.
W takim razie...
Pora na gwóźdź programu.
To pierwsza ukończona wersja. Anita jest gotowa zrobić poprawki.
Odważne!
Chciałem złamać zasady projektowania.
Jedwabiu, który zazwyczaj służy za podszewkę,
użyłem jako głównej tkaniny.
Jak taki miękki materiał trzyma się razem?
Zdumiewające.
To magia, dzieło Anity.
Utrzymuje go sztywniejsza podszewka.
Z zewnątrz jest ultralekki.
Wydaje się, że się rozpadnie.
Ale pod spodem to dzieło techniki.
Jedwab jest elegancki i niedoceniany,
ale też odważny i niekonwencjonalny.
Cała Marlena Dietrich.
Panie Lagerfeld,
możemy porozmawiać?
Oczywiście.
Co się stało?
Na pewno coś poradzimy.
Jeszcze pan pyta?
Pyta pan, co się stało?
Tak, oczywiście.
To było okropne!
Myślę...
Myślę, że jeśli przymierzy pani...
Jest pan...
Jest pan daltonistą
czy co?
To było okropne.
Straszna czerwień.
Okropny fiolet.
Paskudne połączenie!
Chciał pan zabłysnąć za wszelką cenę!
Wyraziłam się jasno.
Nie mogłam wyrazić się jaśniej!
Prosiłam pana o coś poważnego.
A pan co zaprojektował?
Strój klauna!
Pozwoliłem sobie na pewne rzeczy.
To moja wizja jako projektanta.
Nie jestem tylko po to, by spełniać pani życzenia.
Za kogo pan się uważa?
To nie ja
ubieram się u Karla Lagerfelda.
To pan ubiera Marlenę Dietrich!
Projektant?
Może pan popisywać się
przed dziennikarzami,
ale proszę pamiętać o jednym.
Projektant...
To tylko lustro
kobiety, którą ubiera.
Jest pan...
Moim lustrem.
Istnieje pan tylko wtedy,
gdy odbicie w lustrze
mnie zadowoli.
Proszę powiedzieć swoim ludziom, żeby się pakowali.
Panie Lagerfeld,
nie założę
tego kostiumu.
Do widzenia.
- Dokąd ona idzie? - Gwiazdy.
Poprosiłem, żeby zapłaciła, a ona mówi, że nie ma pieniędzy.
- Zrezygnowała. - Zrezygnowała?
Co teraz?
Nie możemy odwołać w ostatniej chwili.
To nie moja wina.
Ani moja.
Schowaj kostium, Anito.
Oczywiście.
Wyglądasz przystojnie.
Dobry wieczór.
Mówię tylko, że to kiepska aktorka.
Dobry wieczór.
Dziękuję.
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Dziękuję, że przyszliście.
Co?
To moi przyjaciele. Chciałem ich zaprosić.
Mieliśmy być tylko my.
Powiedziałem tylko, że nie będzie mamy.
W porządku.
- Czemu stoisz? Usiądź. - Dobrze.
- Dobry wieczór, Jacques. - Cześć.
Witamy.
- Dzięki. - Jak się masz?
- Dobrze, a ty? - Też.
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
- Napijesz się czegoś? - Dziękuję.
Podobno ubierasz Dietrich.
Ona nie ubiera się w Chanel?
Chanel nie żyje. To przestarzała marka.
Nie rozumiem, czemu Dietrich cię zatrudniła.
Oboje jesteście Niemcami.
Nie wiedziała, że jestem Niemcem.
Słyszała o mojej pracy. Chciała mnie poznać.
Jak ci idzie?
Cudownie się dla niej pracuje. Zachowała młodą sylwetkę.
Naprawdę?
Jacques, wszystko gra?
Twój kochanek jest zdenerwowany.
Jaki kochanek?
Ja się nie zakochuję.
- Naprawdę? - Tak.
Czy przy stole są jacyś kochankowie?
Myślę, że on się zakochał.
- Naprawdę? - Kolejna zakochana para.
Zapomniałem papierosów.
To jego oczko w głowie.
- Dobry wieczór, w czym mogę pomóc? - Nie, ja...
- Czy mogę... - Oczywiście.
Zaczynasz rozumieć?
Jesteś mądry, nieprawdaż?
Myślisz, że masz kontrolę.
Robisz to ze wszystkimi.
Ale jesteś tylko wibratorem dla przepracowanych dorosłych.
Życzenie, Karl?
Nie.
- Tak! - Gratulacje!
Wszystkiego najlepszego, Karl.
Kurwa mać!
Szczęśliwej czterdziestki, synu.
Napisy: Jakub Jadowski