Serial luźno oparty na biografii Karla Lagerfelda.
Postacie, ich zawodowe i prywatne relacje,
słowa, czyny, miejsca, fakty
jak i dzieła artystyczne
mogą być zmyślone lub zmodyfikowane.
W przypadku takich zmian
wszelkie podobieństwo do prawdziwych postaci
jest podyktowane wizją artystyczną
i nie ma na celu przedstawienia prawdy.
WIOSNA 1972
Władza nie jest ideałem.
Bogactwo nie jest ideałem.
Sława nie jest ideałem.
Każdy z nas powinien zadać sobie pytanie:
„Co dobrego mogę zrobić z talentem, który dał mi Bóg?
Czy...
Czy roztrwonię go na wygody świata?
Czy może...
- Czy może poświęcę go...” - Co?
„...na coś większego ode mnie,
coś, co będzie zbliżać mnie do Boga?”.
PARYŻ
- Jak się masz, Jacques? - Dobrze, a ty?
Teraz musimy tam wejść.
Mam na to sposób.
- Cześć. - Cześć.
- Wasza dwójka? - Tak.
- Zapraszam. - Dzięki.
Wytwornie tu.
Ty pierwszy.
Cześć.
Kto to był?
- Dzień dobry. - Dobry.
Ponoć ma pani magazyny o modzie.
- Tak. Moda jest tam. - Tutaj?
Czego pan szuka?
Ma pani coś o Karlu Lagerfeldzie?
Tworzy odzież prêt-à-porter.
- Nie kojarzę. - W porządku.
- Dzień dobry. - Poproszę Le Monde.
Proszę.
- Dziękuję. - Miłego dnia.
Nie znacie go, ale nosicie jego projekty.
Anonimowy projektant wielu marek.
WYROBNIK PRÊT-À-PORTER: KARL LAGERFELD
Dziękuję.
- Dotknięte, kupione! - Jestem spłukany.
Miłego dnia!
Dzień dobry.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Mój kochany kociak.
Co pięknego dla mnie masz?
Cóż.
- Cześć, Karl. - Dzień dobry.
Piękne!
To też mi się podoba.
W stylu Chloé.
DZIESIĄTA ROCZNICA DOMU MODY SAINT LAURENT
To nie mój styl, ale znajdziesz kupca gdzie indziej.
To mi się podoba.
Od kiedy tak się spóźniasz?
Zobaczmy.
Zgrabne, ale nie w stylu Chloé.
Tak.
Co dla mnie masz?
Brakuje ci inspiracji? Co ja zrobię z pięcioma modelkami?
Graziella Fontana.
Otwieram własną markę.
Nic nie mówiłaś!
Niech cię uściskam. Tak się cieszę.
- Nie do wiary. - Gratulacje!
Nie masz nic do powiedzenia?
Zaprosisz mnie na kolację w Mediolanie.
Chodź, ogłosimy to.
Moje panie!
Graziella odchodzi,
by otworzyć własną markę w Mediolanie.
A ja muszę dokończyć kolekcję.
Też nas zawiedziesz?
- Nie. - Jesteś pewien?
Żadnej własnej marki, ambicji?
Tabliczki z nazwiskiem nad drzwiami?
To takie drobnomieszczańskie.
Sezon haute couture jest w pełni,
zbliża się długo wyczekiwany pokaz
jesienno-zimowej kolekcji Saint Laurent.
...najwyższe standardy, Saint Laurent potrafi...
...wizjonerskie projekty wyroczni haute couture...
Whisky bez lodu.
Hej!
Co słychać, chłopczyku?
Nie mogę przejść?
Dodajemy coś?
Tak.
Czemu nie?
Przepraszam!
Jacques.
- Antonio. - Antonio.
Zrobisz coś dla mnie?
Już?
Powiedz swojemu koledze,
że tu jestem.
Nie jest zainteresowany.
Skąd wiesz?
Tak już jest. Wybacz.
Jeśli chcesz poznać Karla, musisz przejść przez nich.
Oni decydują, kto jest interesujący.
No to co?
Co?
Będziemy się pieprzyć?
To ja!
- Gdzie byłeś tym razem? - Ciebie też miło widzieć.
Wczorajsze ubrania. Oczywiście.
- Mam croissanty. - Jest południe. Zaraz przyjdzie ojciec.
Nie panujesz nad sobą, Jacques.
- Cześć, mamo. - Córeczko!
Zaraz będziemy jeść.
Co robisz?
Piszę do mego przeznaczenia.
- Dzień dobry. - Poczta.
- Dzięki. - Miłego dnia.
Dziękuję.
Nie dość, że świętuje swoje dziesięciolecie...
Dostałem od niego zaproszenie.
Drwi sobie z ciebie.
Żadnej osobistej wiadomości.
Idź tam.
Inaczej pomyśli, że wstydzisz się pokazać.
Stary, dobry Karl.
Najemnik wśród projektantów.
Nie porównuję się z nim.
Marszałek Joffre nosił naszą bieliznę.
Generał de Gaulle nosił naszą bieliznę.
Podobnie Pétain.
Proszę.
Zadaję sobie pytanie, czego chcą dzisiejsze kobiety?
Czego chce kobieta? Czy ona w ogóle wie?
Która kobieta?
Sekretarka z prowincji?
Żona bankiera, która spędza wakacje na Capri?
Młoda, atrakcyjna studentka?
Proszę zdefiniować rynek, a powiem.
Może zapytajmy Karla.
Jaki jest pański styl?
Mój styl się zmienia.
Inaczej się nudzę.
- Chce pan nazwisko na metce? - Nie.
Jestem anonimowy. Nazwisko, marka i styl należą do was.
Dostosuję się i będę dawał wam rady, by uchronić was przed bankructwem.
- Z wieloma dziś się widziałeś? - Dla mnie zawsze jesteś najważniejsza.
A co ze mną? Który jestem w twoim haremie projektantów?
Mój harem jest coraz mniejszy.
Mam tu krótką listę.
Jean-Jacques Bartelli. Naprawdę?
Jest utalentowany i chętny.
Młody. I tańszy od ciebie.
Czemu dajesz mi tych świeżaków?
Sam zajmę się kolekcją.
Mogę pracować nad trzema naraz. Piętnastoma, z zamkniętymi oczami.
A kiedy odejdziesz, co zrobię?
Nigdy nie odejdę?
Sprzedajesz się temu, kto da najwięcej.
SPECJALNOŚĆ: WYSZUKANA PORNOGRAFIA
Spóźnił się pan, panie de Bascher.
Ale zaczekał pan na mnie.
Nie myliłem się. Z bliska wygląda pan jak Ludwik Szalony.
Porównuje mnie pan do szaleńca i uznaje to za komplement, ciekawe.
Wolałbym uniknąć śmierci w Starnberger See.
Ale jakie miał życie. A brak szaleństwa to nuda.
- Dobry wieczór. - To, co zwykle.
- To, co zwykle? - Tak, a co?
Whisky bez lodu.
„Świat jest szary, ludzie są szarzy.
Ale pan jest kolorowy”.
Niezły list. Ma pan dobry styl.
Może pan zostać pisarzem.
Pracuje pan nad powieścią, która zmieni świat?
Tak, ale kogo to obchodzi?
„Kogo to obchodzi?” Literatura jest ważna.
Chcę pana poznać.
W porządku.
Przechodzi pan do sedna?
Proszę się rozejrzeć. Co pan widzi?
Bogatych staruszków z młodymi kochankami.
Dla mnie to smutne.
Mimo to tu jesteśmy.
Podoba mi się pańskie pióro, a ja jestem ciekawski.
Nie piję,
nie palę.
Mam silny instynkt samozachowawczy.
Ale lubię ludzi, którzy piją.
To dobra zabawa, proszę się nie krępować.
Myślałem o panu, gdy się ubierałem.
Pomyślał pan: „Jest Niemcem. Spodoba mu się lederhosen”.
- Myślałem, że jest pan zabawny. - Jestem bardzo zabawny.
Swędzi mnie tyłek i pocą mi się jajca.
Chciałem, by rozpakował mnie pan jak prezent,
a czekają mnie tylko czyraki na odbycie.
Jeśli dobrze rozumiem, to tylko rozmowa o pracę.
Chce pan wiedzieć, czy dołączę do pańskich muz.
Ostrzegam, nie jestem zainteresowany.
A co z panem?
Pewnie co noc sypia pan z innym facetem.
Pomyślał pan: „Dziś zerżnę tego gościa”.
Kto jest bardziej rozczarowujący?
Jest pan wyjątkowy.
Pochlebca.
Jako wyjątkowa osoba umiem poznać inną wyjątkową osobę.
- Od razu wiedziałem... - Dość.
Proszę.
Czemu nikt pana nie zna?
- Co pan ma na myśli? - Nikt pana nie zna.
Pytałem ludzi. „Lagerfeld? Tak, jest w porządku”.
- Lubię anonimowość. - Właśnie.
Dlatego nosi się pan jak Król Słońce.
Każdego dnia marzę
o zostaniu wielkim człowiekiem.
Cytuje pan Musila?
Zna pan Musila.
Nadajemy na podobnych falach.
Jest już 22. Idę spać.
Ureguluję rachunek.
Dobranoc.
- Myślałem o twojej sytuacji. - Słucham?
Robisz piękne rzeczy. Prowadzisz świetny dom mody.
Ale 18 lat temu, gdy zaczynałaś, byłaś w swojej niszy praktycznie sama.
Teraz rywalizujesz z domami mody, które tworzą luksusową odzież,
a mają więcej pieniędzy i prestiżu.
Twoimi konkurentami
są Cardin, Givenchy, Ungaro.
Jeśli będziesz zmieniać stylistów,
ludzie powiedzą: „Chloé to marka bez osobowości.
Jeśli chcesz być modna, kupuj znane nazwiska”.
Kenzo to Kenzo Takada.
Emmanuelle Kahnh to Emmanuelle Kahnh.
Sonia Rykiel to Sonia Rykiel.
„Lagerfeld i Martelli” brzmią jak bohaterowie kryminału.
Na tropie bezguścia w świecie mody.
Mogę co najwyżej zatrudnić dyrektora artystycznego.
- Zrób to. - Kogo zatrudnię?
- Nie widzisz? - Nie.
Nie chcesz być głową mojego domu mody.
Nie?
Mówiłeś, że nie chcesz,
by twoje nazwisko było na ubraniach z wyprzedaży.
Nie robisz wyprzedaży.
Chwila. Co chcesz mi powiedzieć?
Gdybyś zapytała, czy chcę być dyrektorem artystycznym twojego domu mody,
mógłbym to rozważyć.
Nie owijaj w bawełnę.
Powiedz, co masz na myśli.
Nie odmówiłbym ci.
Chcę być dyrektorem artystycznym twojego domu mody.
Skąd ta nagła zmiana?
Powiedzmy, że nie mogę wiecznie patrzeć, jak inni żyją tak, jak ja chcę.
Mogę być szczera?
Jeśli mianuję cię dyrektorem artystycznym,
będziesz rywalizować z Yves Saint Laurent.
Koniec z unikaniem.
Dasz z siebie wszystko.
Będziesz z nim rywalizować, ale nie jeden raz.
Co pół roku, na każdym pokazie mody.
„Każdego dnia marzę o zostaniu wielkim człowiekiem”.
„Karl Lagerfeld
dla Chloé”.
„Chloé by Karl Lagerfeld”.
Druga randka i już u pana. Chyba dobrze mi idzie?
Zapraszam, ubiorę pana.
Tym razem jestem ubrany.
Nieodpowiednio.
Wybieramy się gdzieś?
Mamo, to Jacques de Bascher.
Panie de Bascher, moja mama,
Elisabeth Lagerfeld.
Dzień dobry.
Piękny list, Jacques.
Trochę pompatyczny, ale przemyślany.
Musimy zrobić coś z jego talentem.
Pani też mogę coś napisać.
Chodźmy.
Karl?
On jest dziką bestią, a ty nie masz bicza.
Nie skomentuje pan tego, że mieszkam z mamą?
Też mieszkam z rodzicami.
Jest zabawniejsza od wszystkich wokół.
To dla pana.
Ostrzegam, wchodzi pan do gniazda żmij.
Umiem zaklinać węże.
Karl! No proszę!
Jak się masz? Dawno cię tu nie było.
Tak, ale bywa, że muszę poznać konkurencję.
Jacques de Bascher, Paloma Picasso.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Zobaczymy się później?
Jasne.
- Picasso? - Jego córka. Jest bardzo miła.
Wygląda jak jeden z obrazów jej ojca.
Z okresu błękitnego.
To nie moja bajka, ale innym kobietom się spodoba.
Anna Piaggi, papieżyca Vogue Italia.
A te falowane włosy
należą do pani Pompidou.
Te damy to hrabina de Ribes i baronowa Rothschild.
- To one utrzymują haute couture. - Jasne.
- Karl! - Nie udawaj zaskoczonej.
Nie wprosiłem się tu.
Zaprosiliśmy cię?
Jeszcze lepiej. Jestem zachwycona.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Do zobaczenia na drinku. - Oczywiście.
Nie uciekaj do pracy zaraz po zakończeniu pokazu.
Anne-Marie Muñoz, prawa ręka Saint Laurenta.
- Bez niej sobie nie poradzi. - Prawdziwa przyjaciółka?
Ona i Yves są starymi przyjaciółmi. Zaczynaliśmy razem.
Nazwała po mnie swojego syna Carlosa.
- Muszę go sobie pożyczyć. - Pewnie.
Oczywiście.
- Bardzo klasyczna. - Funkcjonalna.
No proszę.
- Jean-Michel! - Miło cię widzieć.
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Co ten szwab tu robi?
Jest do niczego. Musi polegać na talentach innych.
Karl!
Co za niespodzianka. Anne-Marie cię zaprosiła?
Losujecie zaproszenia?
Jeśli ktoś mnie zaprasza, przychodzę. Uwielbiam darmowe jedzenie.
Nie muszę przedstawiać ci Pierre'a Bergégo,
rządzi Yves Saint Laurent żelazną pięścią i bez aksamitnych rękawiczek.
Jacques de Bascher, genialny pisarz.
A dokładnie Jacques de Bascher de Beaumarchais.
- Pisze pan? - Zgadza się.
O czym?
- Głównie o Gilles'u de Rais. - Który zgwałcił setki dzieci.
Tak. Pruderia jest zbędna.
Otaczasz się ciekawymi ludźmi.
Do zobaczenia. Przepraszam.
- Pański wróg? - Tak.
To on rozdzielił mnie i Yvesa.
Chodźmy.
Ostrzegam, nie interesują mnie kobiety. A ich moda tym bardziej.
Moda nie ma nic wspólnego z kobietami.
Inaczej w branży nie byłoby tylu gejów.
Chodzi o ukazanie ducha czasów, prawdziwej natury społeczeństwa.
Co sezon zwycięża najlepsze jej przedstawienie.
Nuda.
Bo nie wie pan, na co zwracać uwagę.
Brawo!
- Brawo! - Co za talent!
- Brawo! - Niesamowite!
- Cudowne! - Geniusz!
- Panie Saint Laurent! - Yves, proszę!
To było wspaniałe!
- Świetna robota! - Dziękuję bardzo.
- Prawdziwy sukces! - Niesamowite.
- Brawo! - Dziękuję!
To prawda, co mówią.
W przypadku pozytywnej recenzji wszyscy mówimy to samo.
„Cudownie! Wspaniale!”
Dziękuję bardzo.
- W imieniu kobiet... - Niesamowite.
- Dziękuję. - Gratulacje.
Panie Saint Laurent!
- Jest pan mistrzem. - Dziękuję. Miło mi.
Jest pan czarodziejem.
Dziękuję pani.
To była prawdziwa podróż.
Dziękuję.
To było piękne.
Bałem się, że będziesz się dąsać.
Dlaczego? Miło, że mnie zaprosiłeś.
- Nigdy się nie dąsam. - Yves.
Jacqueline już idzie.
Rozmawiam z przyjacielem.
Gratulacje.
Ta muślina to odważny pomysł.
To, jak pokazujesz to, co ukrywasz.
- Wspaniałe. - Moje szwaczki są wyczerpane.
Pierre będzie musiał dać im premię, żeby nie odeszły.
Jeśli którakolwiek z nich cię opuści, to z powodu artretyzmu.
Czasem sam chcę odejść.
- Wyjść z siebie i nigdy nie wrócić. - Yves...
Chciałbym zaprosić cię na mój pokaz mody.
Przejmuję obowiązki dyrektora Chloé.
Ty zaprosiłeś mnie, ja zapraszam ciebie.
Miesiąc temu wylądowałem na ziemi
z papierową torbą, która miała mi pomóc oddychać.
To było niedorzeczne.
Mówili mi: „Pomyśl o czymś przyjemnym”.
Nagle pomyślałem o nas.
Na twoim łóżku, z Anne-Marie, rysowanie. Zadziałało.
Uspokoiłem się,
wstałem.
Zastanawiałem się, gdzie podziała się moja młodość.
Gdzie podział się mój Karlito?
Jacques de Bascher, pisarz.
Naprawdę? Pisarz.
Yves. Proszę.
Miałeś rację, wybierając prêt-à-porter. Dobrze się bawisz?
Ja jestem niewolnikiem sławy.
Dziękuję.
Odwiozę cię.
A pan?
Mam pracę.
DWA MIESIĄCE PÓŹNIEJ
Co się stało?
Jadę.
Gdzie twoja broda?
Zgoliłem.
Chciałem ci powiedzieć,
że nie musisz przychodzić.
Dlaczego nie?
Oczywiście, że przyjdę!
W moim wieku pierwszy pokaz to żadne osiągnięcie.
Nic wielkiego. Właściwie to dość żałosne.
Co z tego?
Będziemy bić ci brawo.
Nie chcę, żebyś jechała.
Ani żeby inni myśleli, że to dla mnie ważne.
Jeśli przyjdziesz, będą wiedzieć, że to ważne.
Nie przejmuj się tym, co myślą inni.
I daj mi spać.
Rachmaninow i zielony toczek.
- Dla kogo to? - Dla Pat!
Buty Valentino.
- Kto je przyniósł? - Te buty...
- Brakuje walizki. - Zajmę się tym.
Buty.
Bardzo dobrze.
Nie! Nie układaj krzeseł!
Niech tak zostaną. I usuń nazwiska.
- Mówiłem, żadnych rezerwacji. - Co z tobą?
To miejsca dla dziennikarzy.
Z resztą rób, co chcesz, ale dziennikarze muszą usiąść.
Możemy wpuścić ich wcześniej.
Niech wiedzą, ile warte są te miejsca.
Będą narzekać. To uderzy w ich ego.
Będą o nas mówić. Tylko to mnie interesuje.
Karl, brakuje nam dwóch modelek.
O nie.
Bawcie się dobrze.
Zapraszamy.
Zapraszamy. Dziękuję.
Bawcie się dobrze.
Lily jest w Nowym Jorku. Fabienne jest w ciąży.
- Gwen, Patricia? - Patricia nie ma telefonu.
Może Sophie?
Nie, jest u Kenzo, a Charlotte u Rykiel.
Antonio.
Dwie z naszych modelek są chore.
Masz jakieś przyjaciółki?
Niech przyjdą.
- Szlag! - Proszę.
Co za stres.
Uspokój się.
Spokojnie!
Co pół roku, na każdym pokazie mody,
będziesz rywalizować z Yves Saint Laurent.
Koniec z unikaniem.
Dasz z siebie wszystko.
Karl!
Czy ktoś widział Karla?
Karl?
Gdzie on jest?
- Jakieś wieści od Antonia? - Żadnych.
- Karl, nie możemy czekać. - Wiem.
Musimy zaczynać.
Słyszałem, że brakuje wam dwóch modelek.
Karl!
To prostytutki?
Po pierwsze, są piękne.
Po drugie, potrafią chodzić. Poza tym to ulica inspiruje modę.
Drogie panie, zapamiętajcie mnie.
Jestem jedynym mężczyzną, który będzie was ubierał.
- Nie zapłacicie nam mniej, prawda? - Nie.
Proszę za mną.
Dziękuję.
Cieszę się, że znów pana widzę.
Dzięki za zaproszenie.
Dwa miesiące bez wieści, zaczynałem o panu zapominać.
- Zrobi pan coś dla mnie? - Znowu?
Widzi pan tę nadętą brunetkę?
Francine Crescent, wyrocznia świata mody.
Zawsze ma niezmienny wyraz twarzy.
Nic pan nie zauważy. Ale jest coś, co nigdy nie zawodzi.
Jeśli włoży notatnik do torby, to znaczy, że napisze artykuł.
A jeśli da go swojej asystentce, to znaczy, że się nie udało.
Niech pan pilnuje jej notatnika.
Zmusza mnie pan do ciężkiej pracy.
Zaczynamy za pięć minut.
Nie zapominajcie, że to nie haute couture.
Nie stójcie prosto, jakbyście połknęły miotłę.
Liczy się wolność i nowoczesność.
Chcę, żebyście się dobrze bawiły. Możecie robić wszystko.
Nie chcę widzieć profesjonalizmu.
Ubieramy się!
Tak jest!
Przepraszam, mogę usiąść?
- Nie. - Na pewno?
Buziak za miejsce?
Przepraszam, buziak za miejsce?
- Na pewno? - Tak.
Buziak za miejsce, proszę, z przodu!
Buziak za miejsce?
- Tutaj! - Na pewno?
Przepraszam.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Jacques de Bascher de Beaumarchais.
- Anna Piaggi. - Jest pani cudowna.
- Pan również. - Dziękuję.
Zaczyna się.
Rilique.
Riva.
Dobrze!
Rachmaninow.
Richmond.
Red.
Roucoulune.
Rachel.
Rome.
Brawo!
- I co? - Co?
Crescent, dziennikarka?
Panie i panowie.
Coś jeszcze?
Annie Piaggi się podobało.
Ma bogaty zasób słownictwa.
A ja? Nie chce pan wiedzieć, co myślę?
Nawet jeśli nie wiem, na co patrzeć,
moda jest skierowana do zwykłych ludzi jak ja.
A pan? Co pan myśli?
Myślę, że...
Jest pan geniuszem.
I czeka pana świetlana przyszłość.
Chciałbyś mi pomóc?
Napisy: Jakub Jadowski