Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Jak leci? Wszystko dobrze?
Tak, dobrze.
Proszę za mną.
Witam.
Jak się masz?
- Dobrze. A ty? - Też.
Co ci się stało?
Nic takiego. Upadłem.
Jak to upadłeś?
Po prostu.
Pozdrawia cię.
Szybciej!
Pospieszcie się! Powinniście to robić już od pięciu minut.
Hej, tam z tyłu!
Proszę!
On zawsze się spóźnia!
- Jest 8.40. - To przez transport publiczny.
Masz własny transport publiczny? Tylko ty się spóźniasz.
- Wiesz co znaczy „publiczny”? - Nie. Co?
„Transport dla biedoty”?
- Racja! - Nie.
To znaczy „dla wszystkich”.
Wyciągnij rzeczy.
„Na ulicy panował miasta zgiełk nieznośny”.
To załóż słuchawki.
- „I nagle w środku tłumu…” - Laska.
Laska. Wysoka, szczupła i smutnie piękna.
Smutnie seksowna.
Tak jest!
Wystarczy!
Pewnie napalona.
Baudelaire to poeta symbolistyczny.
My mamy gdzieś Baudelaire’a.
Chcemy posłuchać o kimś z tego wieku.
- O kim? - O Niro?
- O Ninho. - O Kalashu Criminelu!
Pomyślimy o tym, ale dziś omawiamy Do przechodzącej Baudelaire’a.
To wiersz o miłości.
To temat uniwersalny. Przydarzyło wam się kiedyś coś takiego?
Czekacie na pociąg, zauważacie kogoś i myślicie:
„Może przeżyłbym z nią niezwykły romans?”.
Ja gdy widzę jakąś laskę, biorę adres jej Snapa.
Tak jest.
Brawo, stary.
Z twoim ryjem kto da ci adres swojego Snapa?
Zazdrości, bo jest brzydki.
Sam nic by nie wyrwał. To smutne.
Pierdol się. Nie jestem twoim kolesiem.
- Anis, język! - Ja?
On przeszkadza i to moja wina?
Tak mają ci z Aviateurs.
Dużo gadają, a jak przychodzi co do czego, nawiewają.
Kto nawiewa?
- Wy! - Przestańcie!
Nawiewacie, tchórze!
Pierdol się, pozerze!
- Wyjdźmy na zewnątrz! - Śmiało!
- Noumouké! - Gość lubi robić widowisko!
Spóźniasz się i jeszcze się wygłupiasz?
Trochę pokory! Obaj do gabinetu dyrektora!
- Pan Delors? - Tak?
Pan Mercier czeka. Proszę za mną.
Dobrze.
- Pan Mercier? - Tak.
Pan Delors tu jest.
Dzień dobry.
Panie Mercier, to pan Traoré. Dyrektor sprzedaży.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Pańska firma ma doświadczenie w branży budowlanej.
Wasz bilans za rok 2019 prezentuje się imponująco.
Dwa lata temu otworzyliśmy dział ociepleń.
To był pomysł pana Traoré.
To on tu jest szefem.
- Spełniam tylko jego życzenia. - I jaki on skromny.
Owszem.
Ale do rzeczy.
Ile gigaomów produkujecie miesięcznie? Jakieś 150 albo 200?
Dwieście.
- W przyszłym musimy mieć jeden tera. - To 1000 giga.
Damy radę.
Inni przed wami też tak twierdzili.
Widocznie pana nie przekonali, skoro tu jesteśmy.
Zatem będziecie potrzebować pięć razy więcej klientów,
tyle samo więcej repów, robotników, ciężarówek, materiałów,
a przede wszystkim inwestycji.
A pan pięciu firm wielkości firmy pana Delora.
To więcej pośredników, większe ryzyko
i być może pięć razy więcej problemów.
A tych pewnie panu nie brakuje.
Co to jest?
- Jest pan fanem piłki nożnej. - Owszem.
Zupełnie niezobowiązująco.
Co takiego? Loża prezydencka?
Od tego trzeba było zacząć.
- Udało się. - Nie mów jeszcze „hop”.
Będę musiał załatwić auta, zatrudnić sprzedawców
i wynająć call center.
Ale jeśli się uda,
podwoisz swoje dochody.
No i?
Chciałbym dostać podwyżkę.
Pamiętasz, jak przyjechałeś tu z Belgii bez grosza przy duszy?
I co mówiłeś?
„Znajdź mi coś, daj pracę”.
Pamiętasz?
Dostajesz 3000 euro miesięcznie za bycie figurantem
i chcesz podwyżkę?
Wysiadaj z auta.
- Daj spokój. - Wysiadaj!
- To daleko. - Powiedziałem: wysiadka!
Szybciej, kurwa!
Dobra.
Robiąc tak, skończysz z niczym!
- Zostawisz mnie tu? - Stul dziób.
Rime, uważaj!
Szybciej.
Proszę!
Tak, spóźnię się.
Nie rozdwoję się.
Oddzwonię.
Tak, oddzwonię.
Soulaymaan, co mogę dla ciebie zrobić?
Mam dość papierkowej roboty.
To część tej profesji.
Wiem, ale nie po to zostałem adwokatem.
Chcę pracować z klientami.
Jesteś tu tylko współpracownikiem,
więc możesz mieć własnych klientów.
Bez żartów. Zasypuje nas pani pracą.
Nawet gdybym miał własnych klientów,
nie miałbym dla nich czasu.
Ale dostajesz sowite wynagrodzenie.
Możesz zakończyć z nami współpracę.
Mamy długą listę chętnych.
Soulaymaan.
Odwiedź klientów w więzieniu Fleury.
Przecież chcesz pracować z klientami.
Nie o to mi chodziło.
To albo papiery.
Zapewnij ich, że ich sprawy idą w dobrym kierunku
i że porozmawiasz z sędzią.
Tak, miałam do pani oddzwonić.
- Co tam? Dobrze? - W porządku.
Co jest?
Skontaktuj mnie ze swoim gościem w porcie Le Havre.
Chcę rozwinąć swój interes.
Już się tym nie param i wolę, by mnie z nimi nie widziano.
A jak zerwiesz z Abdelem, ten się wścieknie.
- Nie chcę się mieszać. - Abdel to płotka. Robię, co chcę.
On nie jest ojcem chrzestnym. To nie Włochy.
Odkąd Abdel przejął teren Sahliego, zaopatruje całą Val-de-Marne.
I ja nie mogę mieć czegoś własnego? Daj spokój.
Coś ci powiem.
To słowa Abdela.
„Na ulicach są dwa rodzaje przegranych:
starzy lekceważący pazerność młodych
i młodzi lekceważący rutynę starszych”.
Rozumiesz?
Dobra, na razie.
Co powiedział?
Nie docenia mojej pazerności.
Pierdolić jego i Abdela!
- Nie mów tak. - Czemu nie? Jesteś z nimi czy ze mną?
Nie o to chodzi.
Demba mi pomógł, jak miałem problem z gośćmi z Auber.
- Tego się nie zapomina. - Kumam, to twój idol.
Daj talerz.
- Nie chcę, mamo. - Zjedz więcej.
Ale tylko troszkę.
To ma być troszkę?
Jedz, jedz.
To nie jest troszkę.
DZWONI SOFIA
Pamiętasz Hawę?
Tę córkę Binty?
Wkrótce wychodzi za mąż.
Córka Binty wychodzi za mąż?
- Ile ma lat? - Dwadzieścia dwa.
- Ja wzięłam ślub w wieku 18 lat. - Tak.
Mamo, masz kogoś dla Soulaymaana? Jakąś laskę bez zębów?
Przestań.
Gdyby był gotów, szybko załatwiłabym mu kobietę.
Wiele mam o niego pytało.
- Wiele? - O tak.
Dobra.
To nie laski w jego typie. Sprowadzi tu jakąś białą blondynę.
Takie lubi.
Jest taka córka kuzynki…
Kuzynka twojej ciotki,
która mieszka obok sąsiada…
A jej synowa jest…
Nie, dziękuję.
Drwisz ze swojej biednej matki?
Nie, mamo. Ale najpierw kariera.
Żeby mieć rodzinę, trzeba móc na nią zarobić.
Twój ojciec nie był prawnikiem,
a zawsze mieliście dach nad głową, jedzenie i ubranie.
Prawda?
Noumouké, wyłącz to.
Jak tam w szkole?
- Tylko tyle? - Mam dobre oceny.
- Jest w porządku. - Mam nadzieję.
Pora na modlitwę.
- Smacznego. - Dziękuję.
A ty dokąd?
Pół roku to za mało?
Chcesz wrócić do kicia?
Nie wyjdziesz stąd.
Rozjebać go!
Co jest? O czym ty mówisz?
Nie powiedziałem Dembie, że cię wylali.
Nie będę cię więcej krył.
Masz sklerozę?
O nic cię nie prosiłem.
- Nie musiałeś brać winy na siebie. - Wiem.
Nie musiałeś prosić.
Zamknij drzwi.
Starszy bracie.
Abdou!
Aïssa! Chodź tu.
Czemu to zrobiłeś?!
Kurwa!
Stój! Zatrzymaj się!
Stój! Ręce do tyłu!
Puść! To boli!
Przytrzymam ci.
- Daj… - Przestań!
Demba był w domu. Nie mogłem wyjść.
Myślisz, że się bałem?
Że dostałem cykora?
Zobaczysz, co im zrobię.
Czekaj, to ten skurwiel Anis.
Hej, suki!
Poczekajmy. Teraz się nas spodziewają.
Ale już ja ich urządzę.
Przytrzymam ci to.
Na blokowiska
Gliny na blokowiska robią naloty stale
Pokażę im, że jestem twardzielem
Starszy brat nie musi pomagać mi wcale
Daj mi spluwę, a ja ich wszystkich rozwalę
Rozwalę
Kiedy?
Jutro rano.
- Ile? - Dziesięć kilo haszu i dwa koki.
- Gdzie odbiór? - Tam, gdzie zwykle.
Na pewno tam będzie?
Na pewno.
Farid.
Jeśli coś kręcisz…
Spójrz na mnie.
Nie odpuszczę ci.
- Rozumiesz? - Jasne.
Ręce do góry!
Pan Abdel.
Co jest grane? Zdziwiony?
To wszystko dla mnie?
Zgadza się. Dla ciebie.
Jabłko z wieczora
i nie trzeba doktora.
Jakiś ty buńczuczny.
Przysięgam, że cię dopadnę.
Bez obaw, gnoju.
Nie ma papierów z odbioru.
Wszystko uzupełniłem.
Rim prosi o nie od tygodnia.
Macie jej słuchać tak, jak mnie.
- Dobra, szefie. - Tak.
Twój kuzyn tu jest.
Wpuść go. Doums nie musi czekać!
Przynieście te papiery.
Już po nie jadę.
„Już po nie jadę”.
- Usłyszał cię, głupku. - I co mi zrobi?
Masz tu nielegalnych robotników.
- Świetnie pracują. - Doniosę na ciebie do władz.
Zatrudnij ludzi z blokowisk.
Tylko narzekają i proszą o podwyżki.
Na tym polega integracja.
To asymilacja, nie integracja.
A ci z blokowisk się nie słuchają.
Trzepiesz kasę.
Pozory mylą.
Ciągle mam jakieś kłopoty.
Takie siedzenie w biurze i doglądanie pracowników
to nie dla mnie.
Wolisz pilnować kryjówki z prochami.
Tu mnie masz.
Brakuje mi tego gnojka Samira.
Demba!
Uwaga!
Naprawdę skończyłeś?
Po czym poznać szaleńca?
Po tym, że wciąż robi to samo, oczekując innych rezultatów.
Przestań filozofować.
Chodź tu.
Dzień dobry.
Jak leci?
Żartujesz sobie?
Staram się od godziny.
Szukasz kłopotów. Wyłącz to.
Wstań.
No wstań.
Błagałam dyrektora, żeby cię całkowicie nie wyrzucał.
Żebyś choć mógł tu przebywać.
Usiądź.
Przeczytasz to.
Noumouké, przeczytasz tę książkę
i napiszesz mi o swoich odczuciach.
Nie chcę analizy. Chcę wiedzieć, co czułeś.
Szczerze mówiąc, mało mnie to interesuje.
Tak? Skąd wiesz?
Bo dobrze się znam.
Najtrudniej zacząć.
Obiecuję, że ta książka cię wciągnie.
O czym ona jest?
O Martinie Edenie.
Serio? Nie zgadłbym po tytule.
To chłopak, który zamiast czytać, lubi wdawać się w różne bójki.
Przypomina ci kogoś?
A pani?
Pewnego dnia Eden broni podczas bójki bogatego człowieka.
Ten bogacz ma siostrę.
Martin Eden się w niej zakochuje.
Ale to kobieta z wyższej klasy. Wykształcona, bogata.
Martin postanawia więc zdobyć wykształcenie.
Czyta mnóstwo książek.
I gdy dochodzi do jej poziomu,
ona się w nim zakochuje.
Myśli pani, że jestem jak on?
Że będę czytał, żeby podrywać laski?
Nie próbowałeś żadnej zaimponować?
I w końcu ją zapina?
- Co? - Pytam wprost.
Czy on w końcu idzie z nią do wyra?
- Dokąd jedziecie? - Do Nanterre.
To daleko.
Do widzenia.
- Dobranoc, Djenabo. - Dobranoc.
A ty, Choisy?
- Do Vitry. - Musi odebrać syna.
Masz syna.
Nazywa się Idrissa. Ma dziesięć lat.
Jedziesz stąd do Vitry, a potem do Choisy pociągiem?
Takie jest życie samotnej matki.
Mogę cię podwieźć.
Zaskoczyłaś mnie spotkaniem z Arcusem.
Od lat staram się tam o kontrakt.
Gdzie wcześniej pracowałaś?
Przez dwa lata nigdzie.
Rany. Dlaczego?
Od dwóch lat noszę hidżab.
A pan gdzie wcześniej pracował?
Ja?
Zawsze w branży budowlanej.
Nie mów mi „pan”. Nie mam 50 lat.
Nie potrafię.
Czemu nie?
Nie wiem.
I nie jest pan aż tak młody.
Żartuję.
Nie wariuj!
- Wykiwałeś mnie! - Jaki miałbym w tym cel?
Ja też chcę wykończyć Abdela!
- Skąd wiedział? - Od twoich ludzi?
Nie pierdol. Myślisz, że wszyscy grają na dwa fronty?
Ostrzegałem cię, Farid.
Nie spuszczę cię z oka. Będę jak pijawka.
Będę myślał o tobie, jedząc, śpiąc i nawet jak będę się pieprzyć!
Nie przestanę, póki cię nie załatwię.
Nie dotykaj mnie!
I nie wkurzaj się o byle gówno!
To jest mój teren!
Na twoim miejscu nie wychylałbym się.
Wiesz czemu? Bo Abdel pewnie wie, że puściłeś parę.
Co mu powiedziałeś?
Ty skurwielu. Co mu powiedziałeś?!
Strajk pokojówek z hotelu Ibis w Batignolles.
Kobiety skarżą się na złe warunki pracy i niskie zarobki.
Wspominają także o nierównym traktowaniu
podwykonawców i pracowników etatowych.
Ścisz to.
Ciągle pokazują to samo.
„Ciągle pokazują to samo”.
Ty też oglądasz to samo gówno.
Idę spać, bo tu nie ma co robić.
- Obraził się. - Dobra, panie mecenasie.
Idziesz spać?
Padam z nóg. Pani Saadi kazała mi czytać cały dzień.
Jaką książkę?
Martin Eden Jacka Londona.
„Na bibliotecznych półkach ujrzałem wyłaniający się świat”.
- Czytałeś ją? - Tak.
I znasz ją na pamięć?
Nie, ale pamiętam parę cytatów.
Zawsze warto dodać jeden lub dwa do mowy obronnej.
Zgrywasz białego Francuza.
Nikogo nie zgrywam, ale nie chcę wyjść na ignoranta, jak ty.
„Kto mówi językiem ludu, ten unika zła”.
- Cześć. - Cześć.
Cześć.
Do przyszłego miesiąca chce mieć jeden teraom.
Mamy za mało ludzi…
KOLACJA?
NO NIE WIEM…
Poproś szefa wszystkich szefów. Demba?
Demba?
Rozbudujemy zespół.
Musimy wyszkolić nowych ludzi.
Drugie call center będzie w Maroku.
TO NIE ZNACZY „NIE”
Nie puścimy was na wojnę bez broni.
- Jak tam, mamo? - Dobrze.
Mogę spróbować?
Mamo, tylko odrobinkę.
To na akcję dobroczynną.
Wiesz, że uwielbiam twój bissap.
Jeśli go lubisz, zapłać za niego.
W porządku.
Jak ci idzie?
Jestem na wstępie.
Podoba ci się?
Jeśli chce mi pani przekazać, że kujoni wychodzą na ludzi,
to zrozumiałem.
Mogę już iść?
Do widzenia.
- Nie bierzesz książki? - Nie.
Nie wezmę jej do domu.
Traoré.
- Tak mnie witasz? - Nie mam przyjaciół w policji.
No tak, Demba Traoré nie jest kapusiem. Podobno pracujesz w ociepleniach?
- Aresztujesz mnie za to? - Nie. Interesują mnie tylko narkotyki.
Nic nie wiem.
Co ty kombinujesz? Powiedz.
Chcesz zacząć nowe życie? To ma być nowy Demba?
Pamiętasz 28 czerwca 2018?
Chcieli cię wtedy zabić.
Zgadnij, czyj telefon był wtedy w okolicy, w której był Sahli?
Nie lubisz zgadywać?
Wiem, że Abdou był w to zamieszany.
To nie to.
Abdou i Sahli byli ze sobą blisko.
Ale myślisz, że zrobili to na własną rękę?
Ci dwaj? Daj spokój.
Kto zabił Sahliego?
Kto po jego śmierci przejął jego kryjówkę?
I kto teraz handluje z Faridem?
Masz.
Nie chcę tego.
To zdjęcia z monitoringu.
Byli razem tego samego dnia.
Chcesz moimi rękoma pozbyć się wrogów?
Nie. Ty nie jesteś mordercą.
Teraz robisz w ociepleniach.
Nie było łatwo zdobyć te zdjęcia. Poświęć im trochę czasu.
Nie do wiary.
- On ma Snapa Assii. - Przestań.
Masz Snapa Assii. Ohyda.
Ohyda.
To nie goście z Aviateurs?
Hej!
Na przystanku są goście z Aviateurs.
- Kto? - Chłopaki z Aviateurs.
Trzymaj.
Zbieramy się. Wysiadamy.
Trzęsiesz się?
Co tam, skurwielu?
Wracaj tu!
Biegnie na dół!
Zatrzymaj się! Nie zrobię ci krzywdy.
Widzisz, skurwielu? I co teraz, gnoju?
Puszczaj.
Co teraz, gnoju?
Pamiętasz mnie, sukinsynu?
Spójrz na mnie, sukinsynu. Pamiętasz mnie?
Nagrywaj! Tak się robi w Bois-l'Abbé.
Kopiemy wam tyłki!
Ty sukinsynu.
Wy skurwiele.
- Chodź. - Ty gnoju.
To miejsce jest cudowne.
Mówiłem, że ci się spodoba?
- Bądź pewien, że tu wrócę. - Bez „pan”?
To pierwszy raz.
Dziękuję.
Mogę o coś spytać?
Tak.
Skoro znasz się na religii…
To, że noszę hidżab, nie znaczy, że znam się na religii.
Nie bądź taka skromna. Znasz podstawy.
Tak. Tylko podstawy.
Podobno religia
daje człowiekowi możliwość…
odpokutowania za swoje grzechy.
Tak.
Nawet gdy kogoś zabijesz?
Czemu mnie o to pytasz?
Spokojnie, nie chodzi o mnie.
Ktoś mnie o to spytał, więc pytam ciebie, bo możesz wiedzieć.
Nie chcę mu napleść bzdur.
Wszystkie grzechy możesz odpokutować, póki żyjesz.
Ale morderstwo to jeden z najcięższych grzechów.
Pewnie to wiesz.
Jasne, że wiem. Mówiłem, że nie chodzi o mnie.
Soulaymaan, pójdziesz do sądu.
To nagła sprawa.
Perrier i ja nie mamy czasu.
Sekretarka wysłała ci maila.
Już czas.
Tak.
Dzień dobry.
Jestem Traoré.
Jest pan adwokatem?
A kim innym mógłbym być?
Jest pan młody.
Panie Millet, załatwię panu zwolnienie.
Jak? Do wszystkiego się przyznałem.
Szkoda czasu, by panu to tłumaczyć.
Sędzia będzie chciał zakończyć sprawę.
Będzie pytał w taki sposób,
by wykorzystać przeciwko panu pańskie wcześniejsze zeznania.
Proszę tylko o to,
żeby pan milczał.
Dzień dobry. Mecenas Traoré. Reprezentuję pana Milleta.
Oddaję panu głos.
Powiem krótko.
Policja zatrzymała pana Milleta 20 października o godzinie 10.58
i umieściła go w areszcie za napaść.
Podczas pobytu w areszcie
przesłuchano go w sprawie posiadania przez niego
niewielkiej ilości marihuany,
którą rzekomo miał przy sobie.
„Rzekomo”?
Jednakże
pana Milleta nie zatrzymano pod zarzutem posiadania narkotyków,
lecz pod zarzutem napaści, zniszczenia mienia i włamania.
Prokurator zapewne wie, że według francuskiego prawa
zatrzymanego można przesłuchiwać jedynie w sprawie przewinienia,
które było powodem zatrzymania.
Ponadto według artykułu 706-30-1 kodeksu postępowania karnego
ważenie znalezionych narkotyków powinno być jawne.
Oznacza to, iż zatrzymany musi być obecny podczas ważenia,
co tutaj nie miało miejsca.
Z tych powodów wnoszę o umorzenie postępowania.
Dobrze.
Panie Sędzio.
Pan Millet przyznał się w swoim zeznaniu,
że kilkukrotnie uderzył panią Marty w twarz.
Dowodem jest złamana żuchwa poszkodowanej,
ponieważ, tu zacytuję oskarżonego:
„Suka nie chciała otworzyć drzwi”.
Ocenę języka oskarżonego pozostawiam sądowi.
To pańskie słowa, panie Millet?
Panie Millet?
- Odmawiam odpowiedzi. - Słucham?
Proszę mówić głośniej. Nie słyszymy pana.
Odmawiam odpowiedzi.
Zionę nienawiścią jak gość ten
Z biedoty pochodzę jak Martin Eden
Jak on…
Francuzik wrócił.
Nie mów, że tak szedłeś między blokami.
Z niebiesko-biało-czerwoną flagą.
- Żartowałem. - Pierdol się.
Ten adwokat przeklina.
Mamo, patrzysz na pana mecenasa Traoré.
Jakiś ty przystojny.
Dziękuję. Dziś po raz pierwszy wystąpiłem w sądzie.
I uwolniłem klienta.
Opowiedz mi o tym.
No mów.
Oskarżono go o złamanie szczęki swojej żonie.
Udało mi się…
- Mamo, każdy ma prawo do adwokata. - Ale czy to musisz być ty?
No i?
Odpuść sobie ocieplenia.
Otwórz restaurację.
Więzienie czegoś cię nauczyło.
Czegoś tu nie rozumiem.
Kto zabił Sahliego?
Bo nie Abdou. Przyjaźnili się.
Takie rzeczy się zdarzają.
To nie byłby pierwszy raz.
Znasz historyjkę o żabie i skorpionie?
Przychodzi skorpion do żaby i pyta:
„Mogłabyś mnie przenieść przez rzekę?”.
Żaba spogląda na niego i mówi:
„Nie przeniosę, bo mnie użądlisz”.
On patrzy na żabę i mówi:
„Jeśli cię użądlę, to oboje utoniemy, bo nie potrafię pływać”.
Żaba pomyślała chwilę
i w końcu się zgodziła.
Zaczęli się przeprawiać.
Na środku rzeki
skorpion użądlił żabę
i mówi:
„Wybacz, nie mogłem się powstrzymać.
To moja natura”.
I oboje utonęli.
Znałeś to?
Tak.
Lubię twoje historyjki.
Hej!
Noumouké!
Łapcie tego skurwiela!
Zatrzymaj się!
- Już nie żyjesz! - Zajebię cię!
Stój!
Stój, skurwielu!
Zajebiemy chuja. Dorwać go!
- Patrz! - Tam jest!
Pierdolcie swoje matki!
Zajebać go!
Gdzie ten skurwiel?
- Biegnijcie z drugiej strony. - Tam.
- Nie zróbcie nic głupiego. - Jasne.
Co tu robicie?
Wynocha i przestań tak robić!
Miałeś nic im nie dawać.
Jasne, nie dam.
Trzy, dwa, jeden.
Spójrz na to.
Cudowna.
Powiedzieć ci coś?
- Tak? - Tylko ty jesteś od niej ładniejsza.
Potrafisz słodzić.
- Byłaś na jej szczycie? - Nie, ale chciałabym.
Tak?
A ty?
Jeszcze nie.
Nie możemy się tak widywać.
Czyli jak?
Tak bez celu.
Muszę wiedzieć, dokąd to zmierza. Nie mam czasu na gierki.
Myślisz, że to gierka?
Tego nie powiedziałam.
Ale cię ostrzegam.
Nic między nami się nie wydarzy.
W jakim sensie?
Pod względem fizycznym.
Chcę zachować czystość.
W porządku.
A zatem?
- Co „zatem”? - Jakie masz zamiary?
- Słucham? - Halo? Noumouké?
- Noumouké? - Żartuję. Tu moja poczta głosowa.
To jego poczta.
Śmiało, odbierz.
To tylko moja mama.
Oddzwonię, jak cię odwiozę.
Coś ci powiem.
Moja znajoma była w restauracji,
a jej matka ciągle do niej wydzwaniała.
Zamiast odebrać,
znajoma wysłała esemesa: „Oddzwonię później”.
Później nie nadeszło.
Przeraziła mnie ta historia.
Teraz, gdy dzwoni moja mama, zawsze odbieram.
Mamo, to ja.
Demba, Noumouké nie wrócił do domu. Pomóż mi go znaleźć.
Znajdź go. Nie wiem, gdzie jest!
Hej!
- Zaraz cię zajebię! - Stul dziób!
Puszczaj.
Spluwa!
Wstawaj!
Sofia, szybciej!
Lamine, chodź tu.
No podejdź!
- Gdzie jest Noumouké? - Nie wiem.
- Nie kłam. - Nie kłamię.
- Wiesz, gdzie on jest? - Nie wiem.
- Aresztowali go? - Nie.
Kto strzelał?
Nikt nie strzelał.
Jak to nikt?
Sofia, ale tylko w powietrze.
- Potem wszyscy uciekliśmy. - Skąd miała spluwę?
Skąd?!
Z kryjówki Farida.
Czekają na zapłatę.
Tak, ale…
Hej.
Dałeś broń mojemu bratu?
Nie.
- Dałeś jego znajomym! - To nie ja.
No to oni im ją dali. Jesteś tu szefem?
- Mówisz serio? - Co ty pierdolisz?
- Nie rób tak przy wszystkich. - A co zrobisz?
Nie oszukuj się.
Jesteś tu, bo odszedłem.
Złapać tego skurwiela!
Przyprowadźcie go tu!
Wszystko w porządku?
Wykończę skurwiela.
Zastanów się, kogo wesprzesz.
Wróci za kratki.
Przestań ją straszyć.
Nikt nie umarł.
Noumouké powinien zapomnieć o gangach i broni.
Musisz z nim porozmawiać.
Gdy byłem w jego wieku, też ścieraliśmy się z Aviateurs.
Robiłem to samo.
Właśnie.
Dlatego on cię posłucha.
Zrobisz to?
Jasne.
Dobrze.
Nie przejmuj się. On wróci.
- Pa. - Pa.
- To Lamine. - Co pisze?
Demba go dopadł. Szuka cię.
Kurwa, on mnie zabije.
Nie mogę wrócić do domu.
Zostaniesz tu na noc?
Brat idzie do pracy o ósmej, mama o dziewiątej.
Poczekam, aż wyjdą.
Muszę wracać do domu, bo stara mnie zabije.
Zostań jeszcze trochę.
Chciałabym mieć rodzeństwo.
Nie jestem twoim bratem?
Tęsknisz za ojcem?
Jasne.
A ty za swoim?
Nie mam jak tęsknić, bo go nie znam.
Odszedł na wieść, że matka jest w ciąży. Nie chciał mnie.
Możemy go kiedyś odszukać.
Skoro mnie nie chce, nie będę go szukać.
Tęsknię za tatą Ale nikt nie rozumie mnie
W głębokim mroku Tak właśnie czuję się
To twój tekst?
Tak.
Śpiewaj dalej.
Tęsknię za tatą Ale nikt nie rozumie mnie
W głębokim mroku Tak właśnie czuję się
Nie widzę nic Każdy mój ruch to błąd
Chcę uciec daleko stąd
Mama się nie uśmiecha W domu pustka panuje
Okropnie się z tym czuję
Pewnych pustek nie wypełnisz wcale
I choć podobno żyć trzeba dalej To taty już nie ma
Taty już nie ma
I nikt nie rozumie mnie
Nikt nie rozumie mnie
Odkąd tata odszedł
Nawet lato zimne jest
Mamo, co robisz?
Czekam na policję.
Otworzę im drzwi, zanim je wyważą.
Policja tu nie przyjdzie.
Chodź.
- Odpocznij sobie. - Padam z nóg, Noumouké.
Policja!
- Co jest? - Nie ruszać się!
- Ręce! - Dobra, ale co jest?
Na kolana!
Co się dzieje?
Sofia!
Coś ty narobiła?
Co się dzieje?
Ślicznie wyglądasz.
Idę do pracy.
Kiedy ty wychodzisz?
Nie pójdę do pracy, póki nie wróci Noumouké.
Tatuś sobie poradzi. Czas wrócić do domu.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Proszę schować telefon.
- To nie przedstawienie. - Sofia!
Dokąd ją zabieracie? Sofia!
- Dokąd ją zabieracie? - Puść mnie!
Prosiłem, by odłożyła pani telefon.
- Co ona zrobiła? - Puszczaj!
Mamo!
Ruszajcie się.
Mamo!
Na pomoc!
Co on zrobił? Uderzył panią?
…niedaleko stąd
Nie martwilibyśmy się o jutro
A gdybyśmy byli daleko stąd
I blisko Panamy
Daleko stąd
Nie martwilibyśmy się o jutro
Mamo?
Tylko Bóg może stworzyć coś z niczego.
Ludzie nie potrafią tworzyć.
Bo gdyby potrafili,
to niewidomy przywróciłby sobie wzrok,
głuchy przywróciłby sobie słuch,
a paralityk przywróciłby sobie władzę w kończynach.
Co więcej,
większość z nas zapewniłaby sobie i swoim bliskim nieśmiertelność.
Zatem kochaj i wiąż się, z kim chcesz,
bo śmierć i tak was rozdzieli.
Salam.
Śmierć jest niczym wrota, przez które każdy z nas musi przejść.
Moje kondolencje.
Śmierć to podróż.
A co każdy rozsądny człowiek robi przed udaniem się w podróż?
Jak się czujesz?
Myślałem, że jestem samotny. Teraz naprawdę znam to uczucie.
Posłuchaj…
Kiedy wrócę, muszę zrobić parę rzeczy.
A potem
chciałbym poznać twojego synka.
Chcę zrobić wszystko tak, jak należy.
Nie powinno się podejmować poważnych decyzji w dwóch stanach ducha.
Gdy jest się bardzo szczęśliwym i bardzo smutnym.
Wiem, co mówię.
Idziesz?
Tak.
- Pogadamy później? - Tak.
Masz wieści od Merciera?
Pogadamy o tym później?
Co się dzieje?
Mercier się wycofuje. Weźmie kogoś innego.
Nie patrz tak na mnie.
Wycofuje się?
Mamy kontrakt.
Dałeś go do przeczytania prawnikowi?
Zainwestowałem czas i forsę.
- Wiem. - Dużo forsy!
Ile mu dali?
- Kto? - Tamci drudzy, żeby nas się pozbył.
Nie mam pojęcia.
Ile chce?
Weźmie nas, jeśli dostanie 150 tysięcy.
Co mu powiedziałeś?
Nie powiedziałem nie.
Co to jest 150 tysięcy, skoro zarobisz dużo więcej?
Moje kondolencje.
Franck.
Czemu on uznał, że możemy mu dać 150 tysięcy euro?
Nie wiem.
Nie wiesz?
Przyjdź do biura, kiedy wrócę.
I na razie przystań na tę ofertę.
Rozumiem.
Trzymaj się.
Jasne. Ty też.
Noumouké.
Mówi, że jesteś podobny do twojego kuzyna Ousmaana.
Ousmaan.
Nie wyprzesz się tego, że jesteś Traoré.
Gdy rodziny są zepsute i podzielone,
wtedy cierpi całe społeczeństwo.
- Noumouké, wstawaj. - Idę.
Byłem tu już dwa razy.
Muszę wziąć prysznic.
Jestem spocony.
Weź to i przebierz się.
Która godzina?
- Dość już spałeś. - Padam z nóg.
Gdzie ta studnia?
Pół godziny drogi pieszo.
Pół godziny?
Raczej godzinę.
Skąd wiesz?
Zadajesz za dużo pytań.
Tak bardzo rozrabiał, że jego mama go tu przysłała.
- Ty nie idziesz? - Nie, zostawię to wam.
Głęboka, co?
Dobrze.
Popuść.
- Hej, Ousmaan. - Noumouké.
Cześć.
…chyżo skoczył obunóż…
To wiejska szkółka.
W dużej części sfinansowana przez waszą matkę.
Nie zdążyła jej dokończyć.
Dzień dobry.
- Dzień dobry. - Jak leci?
To synowie mojej szwagierki Khadijah.
Moje kondolencje.
Co robicie, jak pada deszcz?
Cóż, nie jest lekko.
Musimy ją dokończyć.
To sporo pracy.
- Fodié. - Tak?
Znalazłbyś materiały i robotników?
Gdybym miał pieniądze.
- O to się nie martw. - Dobrze.
Demba, udostępnij mi Internet.
- Odłóż telefon. - To ważna sprawa.
Mówi, że on nie potrzebuje telefonu, ale chce go mieć.
Macie tu lepsze życie od nas.
Mówi, że idealizujecie Afrykę.
Nasze społeczeństwa też od dawna są nastawione na konsumpcję.
Czemu on nie mówi po francusku?
Mówię po francusku lepiej od ciebie.
Chodźcie!
Te worki złóżcie tam.
Tak, ciociu.
- Driss? - Tak?
Na górę z tym.
- Uwaga na palce. - Jasne.
Dzięki. I gotowe.
- Tak dobrze? - Trzymacie?
Dobrze.
Dalej, Demba.
Tak!
- W porządku? - Dziękuję.
Pora na przerwę. Zjedzmy coś.
Tylko to skończę.
Jeszcze tutaj.
Te twoje wielkie spodnie.
Wygląda nieźle, co?
Wracam do Francji.
Zostanę tu z młodym jeszcze parę dni.
Muszę go zjednać.
Jesteś gotowy?
Ostrzegam, że nie ma odwrotu.
MINISTERSTWO KULTURY DOM NIEWOLNIKÓW
Dzień dobry.
Do Ameryki deportowano 12 milionów niewolników.
Niektórych z nich trzymano w miejscach podobnych do tego.
To taka ówczesna poczekalnia.
Coś jak poczekalnie w dzisiejszych szpitalach.
Stąd małymi łodziami przewożono niewolników na statki,
które płynęły do Ameryki.
Za tymi drzwiami był mostek.
Nazywamy je „drzwiami bez powrotu”,
bo kto je przekroczył, już nie wracał.
SZKOŁA IMIENIA KHADIJAH TRAORÉ
UCZ SIĘ, ROZUMIEJ, DZIAŁAJ I SŁUŻ
- Wiesz, o co prosiła mnie mama? - O co?
Żebym wybił ci z głowy wygłupy.
- Jakie wygłupy? - Te z blokowisk.
Ty w moim wieku robiłeś to samo.
Wiedziałem, że to powiesz.
Powiedzieć ci coś?
Z przemocą jest tak:
ty decydujesz, kiedy jej użyć,
ale nie możesz sam jej zakończyć.
Noumouké jest chyba na mnie zły.
Mogłem powiedzieć glinom, że nie był w to zamieszany.
Nie zrobiłem tego.
Gdyby musiał, zrobiłby to ponownie.
Co chcesz zrobić?
Nikomu o tym nie mówiłem,
ale miewam ataki paniki.
Tak?
Byłeś z tym u lekarza?
Jakiego?
Psychologa.
Psychologa? Widziałeś czarnego faceta chodzącego do psychologa?
Jesteś karykaturą samego siebie.
Czasami rozmowa pomaga.
Przybij piątkę.
Co robisz?
Co on robi?
- Przestań. - Nie próbuj uciekać.
- Zostawcie mnie! - Milcz!
Dostaniecie swoje zlecenia.
Chodź tu! Wracaj!
Tak chcesz się bawić? Wracaj!
Biegnij, Forrest! Biegnij!
Abdou!
Stój!
Nie! Demba, nie!
Uspokój się. To był Abdel.
Abdel i Sahli. Mnie tam nie było.
Nie!
Co napawa was dumą?
To?
Walczycie o to?
O te bloki, w których dorastaliśmy?
W biedzie, bez wind, z karaluchami.
Za to chcecie umierać?
Ciągle mówicie: „Nikt nas tu nie lubi, nikt nie szanuje”.
„Pierdolić państwo. Nie ma pracy”.
„Pierdolić gliny”.
Jasne, że pierdolić gliny.
Masz coś do powiedzenia?
Nie widzisz na oko
przez gliny czy przez głupi wyskok?
Jak ludzie mają nas szanować, skoro sami nie szanujemy się nawzajem?
Czemu mają nas lubić?
Sami się nienawidzimy.
I ciągle mówicie: „Kocham moją matkę.
Zrobię z niej milionerkę”.
Wiecie, co im zapewnicie?
Wasze matki tu są. Zapytajcie je.
Przedwczesną śmierć.
Z waszego powodu.
Pierwsza runda. Druga runda.
To jak Liga Mistrzów.
A dla tych, co padają na glebę, to koniec gry.
- Oni ciągle nas zaczepiają! - Milcz!
Noumouké, Anis. Podajcie sobie dłonie.
No dalej!
Widzimy, że policjant chwycił telefon i rzucił nim o ziemię.
Nie wiedział, że tę sytuację filmował drugi świadek.
Rozumiem, że wniesiecie skargę przeciwko policjantom?
Nazajutrz próbowałam wnieść skargę. Byłam na dwóch komisariatach.
Policja często odmawia przyjmowania skarg w takich sprawach,
ponieważ ochrania swoich ludzi.
Ma pan uproszczoną wizję tego, jak działa policja.
Nie mam wrodzonej chęci bicia czarnoskórych i Arabów.
Niech się zamknie.
Może tak jest w pańskim przypadku.
Podczas protestów żółtych kamizelek
zobaczyliśmy, że przemocy stosowanej wobec mieszkańców blokowisk
używa się także wobec ubogich białych obywateli.
Nie mówimy teraz o proteście żółtych kamizelek.
Ta pani utrudniała aresztowanie jej córki,
która obecnie przebywa w areszcie.
Zbacza pan z tematu.
Nie mówimy tu o procesie jej córki.
Kwestionujemy metody stosowane przez policjantów,
którzy uderzyli tę kobietę – matkę.
Spryskali ją gazem łzawiącym i zostawili leżącą na ziemi.
Mówimy tu o tej przemocy.
Rozmawiałem z zapłakanymi matkami,
którym właśnie zabito dziecko.
Powiem jedno.
Tych matek nie martwi brutalność policji. Rozumie pan?
Łatwo jest potępiać
rzekomą brutalność policjantów.
Ale kiedy trzeba potępić brutalność tych przestępców,
których ofiary również pochodzą z blokowisk,
to wszyscy milczą.
Na razie.
Wychodzi.
- Miłego dnia. - Nawzajem.
Pani książka mnie wkurzyła.
Tylko tyle?
Gość ciężko pracuje, by stać się kimś, i kończy sam.
Z odrobiną siły woli i wysiłku możemy stać się kim tylko chcemy.
Nie zawsze.
Niektóre rzeczy są silniejsze od nas.
Ale niektóre możemy kontrolować.
Może przesłaniem autora jest to,
że warto się starać dla siebie, nie dla innych.
Mogę przeczytać?
Mamy normy do wyrobienia.
Góra wywiera na nas presję
i musimy osiągać zakładane cele.
Chce pan powiedzieć,
że brutalność policji
wobec pewnych grup społecznych
wynika z norm narzucanych policjantom
przez MSW, czyli przez państwo.
Teraz wiemy wszystko.
Państwo nie tylko nie ukraca brutalności policji,
ale wręcz do niej zachęca.
Tej pani nic się nie stało.
Żyje.
Ta sprawa nie przypomina sprawy George’a Floyda w USA.
No tak, nie strzelono jej w plecy jak Amine’owi Bentounsiemu.
Ani nie uduszono jej, jak Amadou Koumé.
Tu we Francji mamy własnych George’ów Floydów.
Zastanawia mnie, dlaczego niektórych z nas
denerwuje brutalność policji w Stanach,
a jednocześnie jesteśmy głusi i ślepi na tę samą brutalność we Francji.
Obaj wiemy, że gdyby sąsiadka nie sfilmowała tej akcji,
skarga pani Fitoussi zostałaby odrzucona.
Przedstawiono by ją jako złą matkę,
która nie potrafi wychować własnej córki.
Ale spójrzmy na to nieco szerzej
i przestańmy przerzucać się słowami.
Zwolnij. Zauważą nas.
Wszyscy musimy się postarać, by uczynić ten świat lepszym.
Nie wolno bagatelizować skutków naszych działań
na innych ludzi.
Wysiadaj z auta.
Uśmiech, miłe słowo
i uprzejmy gest mogą odmienić czyjś dzień.
Jeden dzień może zmienić bieg życia.
Dlatego wszyscy musimy się postarać
i przestać popełniać te same błędy.
Idrissa!
Szaleństwo to robić ciągle to samo
i oczekiwać odmiennych rezultatów.
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz