DOBRA ZŁA MATKA
Kim panowie są?
Kim jesteście?
Kang-ho!
Dawno się nie widzieliśmy.
Pani mąż
był bardzo odważny.
Kang-ho ma to po nim.
Dbałem o niego jak o własnego syna. Co za niewdzięczny dzieciak.
Pokaż.
Powiedz, Kang-ho.
Co chciałeś mi zrobić?
- Mamo! - Przestań.
Stój.
Przestań!
Przestań…
Proszę…
Proszę tego nie robić.
Miał wypadek i zranił się w głowę.
Nic nie pamięta.
Nic panu nie zrobi!
Kto wie?
Kiedyś może odzyskać pamięć
i wbić mi nóż w plecy, prawda?
Podobno pracując dla mnie wiele lat,
zebrał przeciwko mnie tonę dowodów.
Chcę je znaleźć.
Nie ma ich tu.
Już nie.
Proszę spojrzeć.
Wszystko spaliłam.
Tak? Dlaczego?
Wiedziałem. Czyli coś było na rzeczy, tak?
Zrobiłam to, bo nie chciałam, żeby wrócił do dawnego życia.
Nie chciałam, żeby pan mu zagroził, gdy dowie się, kim był jego ojciec.
Chciałam go chronić.
Mówię prawdę.
Nie wie, co między nami zaszło.
A co dokładnie
między nami zaszło?
Ja…
odpowiem na to pytanie.
Nie.
Nie!
SZCZĘŚLIWA FARMA, BIURO
DOBRA ZŁA MATKA
Kang-ho.
Nieważne. Rozłączam się.
ODCINEK 10
Mam go dość.
Co się stało? To twój syn?
Tak.
LISTA RZECZY DO ZROBIENIA 100 MACIOR, DEZYNFEKCJA CHLEWU…
…jego ojciec tak się starał, by załatwić mu tę pracę.
A on rzucił ją po zaledwie paru dniach.
- Czemu tym razem? - To oczywiste.
Wciąż chce zostać reżyserem.
Boże.
Podobno nawet porządni reżyserzy latami nic nie zarabiają.
Ma się za Bong Joon-ho czy co?
Może ja jestem Bong Joon-ho.
W końcu stworzyłam pasożyta.
Mam go dość.
No tak, chłopcy dojrzewają wieki.
Może dojrzeje, jak założy rodzinę.
Mój syn po ślubie zupełnie się zmienił.
- Naprawdę? - Tak.
Ma kochającą żonę i urocze dzieci, o które musi dbać.
Więc musiał dojrzeć.
OŻENIĆ GO
Wkrótce objawy się pogorszą.
Same leki raczej nie wystarczą.
Może jednak położy się pani w szpitalu?
Nie mogę.
To znaczy…
Później.
Mam teraz dużo do zrobienia.
Lew, spójrz na to.
„Choi Kang-ho, Prokuratura Krajowa”.
Fajne, co?
Lew, czy ja wyglądam na tym zdjęciu jak ja?
Lew, tak. Chodź do mnie.
Dobra robota.
Chodź tu.
- Rety. - Dokąd idziesz?
Boże.
- Cześć, Lew. - Lew!
Lew robi się coraz silniejsza.
Masz rację.
Powinniśmy zbudować jej osobny domek.
Zbudujmy jej mały dom,
by przywykła do życia w zamkniętej przestrzeni,
dopóki nie będzie gotowa na prosięta.
Dzięki temu nie będzie miała problemów z mieszkaniem z innymi świniami.
- Z innymi świniami? - Tak.
Za tydzień przyjadą nowe świnie.
Znów będziesz prowadzić farmę?
Nie.
Ty będziesz.
Od teraz jesteś właścicielem Szczęśliwej Farmy.
A
co z moją pracą prokuratora?
Nie będę już prokuratorem?
Kto ci powiedział,
że jesteś prokuratorem?
Pan Son, wszystkie panie i reszta mieszkańców wioski.
Ciągle życzą mi powrotu do zdrowia i prokuratury.
Kang-ho,
posłuchaj uważnie.
Nie jesteś już
prokuratorem.
Nieważne, co mówią ludzie,
zaprzeczaj i mów, że nic o tym nie wiesz.
Od teraz będziesz szczęśliwy, prowadząc farmę.
Błagam cię.
Nie przypominaj sobie przeszłości i niech zostanie, jak jest, dobrze?
Będę dobrym farmerem.
W końcu uczyłem się od ciebie.
Oczywiście, że tak. Jesteś moim synem.
Lew.
Tu jesteś.
Lew, jestem teraz właścicielem.
Właścicielem Szczęśliwej Farmy.
Zbuduję ci nowy dom. Cieszysz się?
Ale dziwnie się czuję.
Wszyscy mówią, żebym wydobrzał, żebym mógł wrócić
do pracy w prokuraturze.
Ale nie mama.
Zabrania mi sobie przypominać, bo to niebezpieczne.
Ciekawe, co się stało.
- Oppa Kang-ho! - Jesteśmy!
Chodźmy, Lew.
Da mi pan 50 000 wonów zniżki?
Jest pani niemożliwa.
Jak węzeł Yeouido o 18 na tygodniu.
„Węzeł Yeouido”?
Nic do pani nie dociera.
Boże.
Kupiłem ją dla dziewczyny,
by uczcić tysiąc dni razem.
Ale mnie zdradziła.
Byłaś szczęśliwa
Przez ostatnie 1000 dni?
Mi-joo
- Mi-joo - Dobrze już. Cicho.
Już robię przelew.
Mądra decyzja.
Zapakuję ją pani.
Dzień dobry. Jak się pan miewa?
Przed chwilą dostałem dziwny przelew.
Kwota powinna wynosić 200 milionów wonów,
ale brakuje jej dwóch zer.
A tobie wkrótce
będzie brakowało dwóch nerek.
Na razie przelałem panu odsetki.
Rozumiem. A więc to odsetki.
A kiedy otrzymam
zasadniczą kwotę?
Nie zrozum mnie źle.
Nie poganiam cię.
Czemu miałbym to robić? Prawda, Sam-sik?
Twój dom jest wart 180 milionów.
Twój młyn jest wart 250 milionów.
No tak.
Oprócz tego twoi rodzice
ubezpieczyli cię na życie.
Proszę pana!
Głowa Sam-sika
Zwisa z topoli
Jeśli chcesz tego uniknąć, przelej resztę do końca tygodnia.
Nie śpiewaj.
Nie śpiewaj, gnoju!
Hej.
Co ci ta latarnia zaśpiewała, że się na nią wydzierasz?
Przywitaj się. To panowie z Wydziału Rozwoju Wsi.
Wydział Rozwoju Wsi?
Dzień dobry.
Natknęliśmy się na to, odwiedzając farmy.
Boże.
Wyhodował pan znakomitą sałatę.
Szczerze wątpię, by ten gówniarz ją wyhodował.
Gdzie są ci dwaj?
- Lew! - Lew!
- Jest!
Czemu ciągle wracasz…
Co ci strzeliło do głowy, żeby kopać tu dół?
O rany.
Pani Jin będzie zła, gdy się dowie.
- Na pewno je tam widziałeś? - Oczywiście.
Może nie jestem najbystrzejszy, ale mam dobry wzrok.
Jeśli się mylę, pochowaj mnie na polu sałaty.
Dokąd jadą?
Pojechali.
Co… Nie!
Były…
Były tutaj.
Kryj się!
- Miałeś zostać w aucie. - Mamo.
- Wezmę je. Są ciężkie. - W porządku.
- Są ciężkie. - Chodź, idziemy.
Mamo.
Potrzymacie chwilę Lwa?
Nie dajcie jej uciec.
- Lew. - Nie!
O rany, ale siłacz.
Dobrze.
Mówiłam ci,
że za ciebie wyjdę?
- Lew! - Lew!
- Nie! Lew! - Lew!
Halo?
Tak.
Słucham?
Dobrze.
Mamy problem! Musimy natychmiast uciekać!
- Szybko! - Dlaczego?
Co się stało?
Czy to…
- ten, kto myślę? - Tak.
Pan Bang.
- Co? - Chcą z nami rozmawiać.
O czym?
O naszej sałacie. Mamy mało czasu. Pospieszmy się.
Cha…
Proszę się cofnąć.
Raz, dwa, trzy!
Udało się!
- Mamy mnóstwo alkoholu… - Tak.
- więc się częstujcie. - Boże.
Ojej, czemu ty gotowałaś?
To znaczy…
W sumie byłem głodny.
- Tak. - Proszę.
- Częstuj się. - Jasne.
Dobrze wygląda.
- Proszę. - Dzięki.
- Pysznie wygląda. - Spróbuj.
I jak?
Niesamowite.
Co za niespodzianka. Chwalisz moje jedzenie.
Gorzkie jak cholera.
Czegoś ty tam dodała?
Mnie smakuje!
No proszę. Wiedziałem.
Mówiłaś, że jesteś na diecie.
Już się złamałaś?
Boże.
Cholera.
- Niech to! - Daj spokój.
Tu jesteście.
- Dołącz do nas. - Chodź.
- Siadaj.
- Usiądź.
Usiądź i zjedz.
- Jeszcze gorące. - Proszę.
Na pewno wystarczy dla wszystkich?
- I jak? - Dobre.
Chcesz powiedzieć, że to danie
jest smaczne?
Tak.
Byłoby smaczniejsze, gdyby nie było takie gorzkie.
Gdzie wy tu czujecie gorycz?
Jest w porządku.
Robicie alkohol?
Musimy zrobić go teraz,
żeby mieć zapas do końca roku.
Wszyscy muszą pomagać.
Właśnie.
Skoro przyda się wam każda pomoc,
czemu zawsze mnie wykluczacie?
Nie zrozum nas źle.
Masz tyle roboty przy świniach i Kang-ho.
Wiem, że to z troski, i jestem wam za to wdzięczna.
Ale proszę, zapraszajcie też mnie i Kang-ho.
Jesteśmy sąsiadami.
Jest mi przykro, gdy nas wykluczacie.
- Nie wykluczamy was. - Nieprawda.
W porządku.
Od teraz ty i Kang-ho macie do nas dołączać.
Macie przychodzić, póki Kang-ho nie wyzdrowieje
i nie wróci do prokuratury.
- Panie Son. - Tak?
Kang-ho nie wróci do prokuratury.
Nigdy.
Czemu tak stanowczo?
- Panie Son. - Tak?
Pamięta pan kobietę, o której mi pan mówił?
Córkę właściciela sadu?
Umówi ją pan z Kang-ho?
Co?
Chcę, by się ożenił.
- Co? - Co?
Chcesz, by się ożenił?
Tak.
Jeśli pozna przyzwoitą kobietę i założy rodzinę,
stanie się bardziej stabilny i szczęśliwszy niż teraz.
Będę wdzięczna za pomoc.
Dobrze!
Tak jest!
Jako sołtys Jou-ri dopilnuję,
żeby Kang-ho się ożenił!
Do roboty!
- Do roboty! - Do roboty!
- Dobra!
Masz apetyt.
Naprawdę nie zjesz?
Nie. Muszę być szczupła, jeśli chcę mieć ładną suknię ślubną.
Co rysujesz?
Pokaż.
Para młoda. Otwórz.
Wezmę ślub na dworze.
Przystojny ten twój pan młody.
Ma szczupłą twarz i długie nogi.
- Co trzyma? - Kamień.
To chyba jest bardzo silny.
Mężczyzna musi być silny.
On jest do niczego.
Otworzę.
Ładnie jesz?
Masz jeszcze trochę.
Jedz.
Skończyłam.
- Tadam. - O rety.
Pięknie.
WŁAŚCICIEL SZCZĘŚLIWEJ FARMY
„Szczęśliwa Farma”?
Tak, oppa Kang-ho jest teraz właścicielem.
„Właściciel Szczęśliwej Farmy”.
Za tydzień przyjadą nowe świnie.
Wtedy będę żoną właściciela Szczęśliwej Farmy.
Boże.
„Żoną”?
Chyba śnisz.
Od jutra Kang-ho zacznie szukać kandydatki…
- Co? - Co?
…na kapłankę swego domowego ogniska.
Co?
Boże, jakie to tłuste. Muszę przegryźć kimchi.
Co? Co to ma niby znaczyć?
O czym ona mówi?
Po co to powiedziałam przy mojej niezamężnej córce?
Jestem taka głupia.
Jestem.
Wydaję świetną piosenkę…
Co?
Co się dzieje?
Już po nas.
Uciekli z pieniędzmi inwestorów,
które zebraliśmy, powołując się na ciebie!
Chwila.
Co znaczy…
Moje pieniądze!
- Gdzie on jest? - Tam!
- Tam jest! - Firma upadła!
Co się dzieje?
- Draniu! Oddawaj pieniądze! - Ty draniu!
- Moje pieniądze! - Co jest?
Nawet włosy ma sztuczne!
Mamo.
Boli?
Po co to wszystko?
Bo masz dzisiaj ważne spotkanie.
Jakie?
Kang-ho.
Spójrz.
To dla twojej narzeczonej.
- „Narzeczonej”? - Tak.
Przyjaciółki, która tu zamieszka
i poprowadzi z tobą farmę.
Będziecie się kochać i troszczyć się o siebie.
Zawsze będzie przy tobie.
Przyjaciółka?
Jak Mi-joo?
Nie ona.
Mi-joo ma już ludzi, których kocha,
więc nie może być przy tobie.
Jakich ludzi?
Ye-jin, Seo-jina
i ich tatę, który jest w USA.
Przerażającego drania?
Nawet go nie znasz. Nie mów tak o nim.
Nie martw się.
Znajdę ci kogoś lepszego niż Mi-joo.
W porządku.
No dobrze.
Zrobimy cię na bóstwo.
Czemu to nie działa?
- Zaraz. - Mamo.
Mamo.
Z drogi!
Pianka.
Niesamowite.
- Ale z ciebie ciacho. - Co ty na to?
Boże! Przystojniak z ciebie.
I jak?
Czyżby moja kolej?
Co ona robi?
To córka yakuzy.
Wybierzmy mu ubrania.
- Zobaczmy. - Boże.
Psuje moją pracę.
Dobrze.
Wybierzmy coś.
Boże.
- Może to? - Ojej.
Eleganckie, nie?
Będzie wyglądał na inteligenta.
Dobrze.
O rety. To mi się podoba.
Zobaczmy.
- Co myślisz? - Super.
Jeden, zero, dwa?
To zero?
- Wygląda dobrze. - Tak.
Przydałaby się woda kolońska.
- Woda kolońska? - Zawsze lepiej dobrze pachnieć.
O rety.
Wciąż je ma.
Pół karata.
Cześć, pół karata.
Obyście znalazły miłą właścicielkę.
Cześć, pół karata.
Ciekawe, kto będzie was nosił.
Nie powinnyśmy ich przymierzać, co?
Boże.
Jakiś ty przystojny.
Świetnie wyglądasz.
Niesamowicie!
- Jaki przystojny! - Naprawdę.
Prawdziwy przystojniak.
Mój drogi Kang-ho.
Dokąd idziesz?
Znów możesz je nosić.
Proszę. Przymierz.
Pasują jak ulał.
Oczywiście. Są twoje.
- Odwróć się. - Boże.
O rety!
Przepiękny.
O wow.
Boże.
- Świetnie wyglądasz. - Tak.
To pewnie oni.
MŁYN SAM-SIKA
Wystarczy.
Odłóż to.
Hej.
Kogo my tu mamy?
Choi Kang-ho, najlepsza partia w Jou-ri.
Masz rację.
Widzę,
że szuka partnerki.
Nie wiem, kto będzie tą szczęściarą,
ale ta dziewczyna wygra los na loterii.
Masz rację.
DYPLOM CHOI KANG-HO
Od dziecka był
niesamowicie bystry.
Robię bąbelki.
Dobrze.
- Bąbelki. - Tak, bąbelki.
Mam jeszcze kilka.
Jest przystojny, dobrze zbudowany
i miły.
Ile świń macie na farmie?
Mamy około…
Mają…
- Mają 500 świń… - Idź stąd!
- To Kang-ho! - Sio!
Sio?
Ich pole ziemniaków ma ponad 10 000 pyeongów.
Nie, 1000 pyeongów.
Właśnie, 1000 pyeongów. Zademonstruję, jak jest duże.
Może pomieścić ponad 300 mieszkań o powierzchni 30 pyeongów.
Nie, 30 mieszkań.
Prawda?
I to pole jest…
Dobrze.
To jego dom.
- Boże. - Odejmujemy chlew.
Reszta ziemi kosztuje 700 000 wonów za pyeong.
Okazuje się jednak, że…
jest jeden mały szkopuł.
Kang-ho, ile masz lat?
Siedem.
Znaczy 35.
Czułam, że coś jest nie tak już podczas gadki o świniach.
To nie do pomyślenia.
Że też rozmawialiśmy o ślubie z idiotą.
- „Idiotą”? - Chodź.
- Chodźmy, mamo. - Chwila…
- „Idiotą”? - Chwila.
- Czuję się urażona. - „Idiotą”?
- Cholerny… - Jak oni śmieli…
Mamo, nie mogę mieszkać z tobą?
Boże.
Zrób tak.
Dziękuję za dzisiaj.
Nie martw się. Znajdzie drugą połówkę.
Ma rację. Znajdę kogoś lepszego, nie martw się.
A jak nie, to sama mu jakąś zrobię.
To co, pędzimy do domu i robimy mu żonę?
Co? Róbcie, póki jeszcze możecie.
- Jazda. - Dobrze.
Uważajcie na siebie.
- Do widzenia. - Do widzenia.
- Pa. - Pa.
MŁYN SAM-SIKA
Kupimy farbę, skoro już tu jesteśmy.
Mamo, może kupisz jakieś pestycydy?
Pestycydy? Po co?
Chcesz pokazać Mi-joo, jaki jesteś elegancki?
Dobrze. Kupię trochę farby i pójdziemy do jej salonu.
Idź pierwszy.
Przyjadę po…
Przyjadę po ciebie!
Często tu przychodzisz.
Tak.
Może to niedużo,
ale manicure odstresowuje.
Jest bardzo przyjemnie
i ładnie pachnie.
- Mi-joo, idę do magazynu. - Dobrze.
Co robisz po pracy?
Czemu pan pyta?
Może pójdziemy gdzieś na kawę?
Mam do ciebie kilka pytań.
Na przykład?
Na przykład ciekawi mnie,
jak masujesz dłonie.
Są różne rodzaje masażu.
Masaż z olejkiem.
Masaż z dojazdem.
Pokażę ci coś.
Tak.
O tak.
To też rodzaj masażu.
- Tak? - Zgadza się.
Jest jeszcze
to i to.
Zrób tak jeszcze raz, a skończysz ze skręconym karkiem.
- Ty mała… - Nie.
Nie przeze mnie.
Przez twoją żonę.
Co?
Hej!
Co ja niby zrobiłem?
Gapiłeś się na moje piersi i macałeś mnie po ręce.
Masaż z dojazdem? I co jeszcze?
Nie wiesz, kim jestem?
Oczywiście, że wiem.
Lee Bong-su, przedstawiciel handlowy,
który nagabuje młode dziewczyny
w salonach fryzjerskich i kawiarniach jak napalony kundel.
Wynocha.
Wynocha, ale już.
Chcesz zostać upokorzony przed wszystkimi,
panie Lee Bong-su?
Ty mała…
Ja krwawię!
Ty wariatko!
Chodź tu!
- Jak śmiesz? - Co się dzieje?
- Ty mała… - Co się stało?
Wsadzę cię za kratki za usiłowanie zabójstwa!
- Co? - Chodź tu, suko!
A ty to kto?
O rety!
Co…
Kim jesteś?
Ja…
No…
To prokurator.
Prokurator Choi Kang-ho z Seulu.
- Co? - Masz poważne kłopoty.
Kotku, wsadź go za kratki, i to już.
Obmacywał mnie, przeklinał i molestował.
No, bądź prokuratorem, kotku.
Prokurator z Seulu?
Czemu prokurator z Seulu
miałby związać się z kimś takim?
- Co powiedziałeś? - Mi-joo.
Czemu nie odpowiadasz?
Jesteś prokuratorem? Co?
- Zaraz ci… - Mi-joo.
Kogo próbujesz oszukać?
Nie, ja…
Mi-joo, nie jestem prokuratorem…
Szczęśliwym kolorem jest żółty, bo to Rok Smoka.
Mi-joo!
Tutaj!
- Tędy. - Mi-joo, nie umieraj.
O nie! W porządku, Mi-joo?
- W porządku? - Drań!
Są ranni!
Co…
„Choi Kang-ho”.
„Prokuratura Krajowa”. Naprawdę jest prokuratorem.
Widzisz? To naprawdę prokurator!
Co teraz zrobisz?
Lepiej już idź.
- Kang-ho? - Idź, bo będziesz miał kłopoty!
- Nic ci nie jest? Obudź się. - Zajmij się sobą.
- Bo zadzwonię po policję. - Nic ci nie jest? Trzymaj się.
Nic ci nie jest?
Ty krwawisz. Wstawaj.
Nic ci nie jest? O nie.
O nie. W porządku?
To moja wina.
Co robić?
- O nie. - Już dobrze.
Już dobrze, Mi-joo.
Mogę podejść do egzaminu za rok.
SZCZĘŚLIWA FARMA
Kang-ho, wcześniej w mieście…
Kang-ho.
Choi Kang-ho.
Tak?
Co malujesz?
Czekaj.
- Co ci się stało w czoło? - Co?
Motocykl?
Oszalałeś?
Pokaż.
Gdzieś jeszcze cię boli?
Nic mi nie jest.
Mamo…
To nie jest nic. Zraniłeś się w rękę.
Kang-ho.
Co ty sobie myślałeś, skacząc pod motocykl?
Mi-joo mogło się coś stać.
No i co?
Umarła?
Kang-ho.
Czemu tak mówisz?
Nie wiem.
Nagle wpadło mi to do głowy.
Dobra, wcinaj.
No i co?
Umarła?
Musiałam go
bardzo zranić.
Dlatego wciąż pamięta te słowa.
Ale na razie nie może odzyskać pamięci.
Musi się ożenić i założyć rodzinę.
W ten sposób
nie będzie próbował
bezmyślnie cię pomścić…
nawet jeśli wróci mu pamięć.
Dlatego błagam cię.
Do tego czasu nie pozwól…
by odzyskał pamięć.
Chyba mi odbiło.
Odbiło mi.
Cholera.
Mi-joo, dlaczego masz plastikową torbę na głowie?
Hej.
Cześć, Kang-ho.
- Cześć. - Było mi zimno.
- Zimno? - Tak.
Wyglądasz jak krab pustelnik. Albo szklarnia.
No tak, przez torebkę.
- Lepiej już idź. - Dobrze.
Pa.
Mi-joo.
Tak?
Dłużej nie wytrzymam.
Znowu jadłaś wodorosty?
Tu masz jeszcze kawałek.
„Znowu”?
Gdy się pocałowaliśmy, poczułem wodorosty.
Teraz masz ich kawałki na ustach.
Jadłam kimbap na lunch.
Rozumiem.
Powinnaś po jedzeniu myć zęby.
Co to za spoufalanie się?
Ty od początku się spoufalałaś.
Owszem.
Ale ty jeszcze do wczoraj nie.
Skąd ta nagła zmiana?
Nagle straciłam w twoich oczach?
Nie, lubię cię.
Pa.
Kang-ho.
Tak?
Napijesz się piwa?
Nie wolno mi pić.
Pa.
Akurat.
Kiedyś uwielbiałeś piwo.
Chwila.
Jakie wodorosty?
Musimy dbać o świnie,
żeby były szczęśliwe i zdrowe.
ZARZĄDZANIE PASZĄ
O rety.
Świetnie ci idzie.
Wybrałam idealnego następcę.
Boże.
Powinnam obciąć ci paznokcie.
Nie trzeba. Zrobię to później.
Możemy zrobić to teraz.
Daj mi rękę.
Mamo.
Zauważyłem, że automat się zapchał.
Pójdę sprawdzić.
Świnki muszą jeść.
Ale…
To nie potrwa długo. Bam, bam, bam.
- Pani Jin. - Cześć.
No tak. Chwila.
Od teraz właścicielem Szczęśliwej Farmy
nie jestem ja, tylko pan Choi Kang-ho.
Prawda?
Tak.
Proszę o konsultację.
W jakiej sprawie?
Ma już pani partnerkę dla Kang-ho?
Nie.
Studiuje ze mną taka dziewczyna.
Może bym ich umówił na randkę?
Byłoby świetnie.
Mógłbyś?
Dobrze.
- Jak najszybciej. - Dobrze.
Jesteś taki uroczy. Daj buziaka.
Cholera.
Wpadło mi do ust!
Chodź tu, gnojku!
Chodź tu!
Jak mogłeś na mnie nasikać?
- Serio… - Boże.
Jak tak nas was patrzę na czworakach,
to nie wiem, które z was jest psem.
Daj spokój. Chyba trochę przesadzasz.
Co się dzieje?
Dokąd idziesz taka wymalowana?
Jadę do miasta szukać panny młodej.
Panny młodej? Boże.
A ja nie mam nic do powiedzenia?
Nie musisz nikogo szukać.
Pewna kobieta już dawno obezwładniła moje serce.
Prawda?
Jedyna kobieta, która cię obezwładniła,
to policjantka.
Mamo!
Szukam żony dla Kang-ho.
Nie waż mi się w nic pakować. Zostań w domu, jasne?
Kang-ho?
Tak.
Po co im ta droga biżuteria?
W chwili gdy dziewczyny go poznają,
całkowicie się zniechęcają.
Masz zostać dziś w domu!
Dobrze.
Randka w ciemno?
To koleżanka Andrei ze studiów.
Chce wyjść za miłego mężczyznę i osiedlić się w Korei.
Powiedział jej o Kang-ho
i chciała się z nim spotkać.
To dlaczego Kang-ho tu nie ma?
Mówiłaś, że chce go poznać.
Po prostu się martwię.
Może i teraz chce go poznać,
ale co, jeśli go nie polubi, gdy już się spotkają?
Nie chcę, by Kang-ho znów cierpiał.
Nie martw się.
Czego może mu brakować?
Bądźmy szczerzy. To idealny materiał na męża.
Gdybym miała jeszcze jedną córkę,
od razu bym ją za niego wydała.
Więc nie zawracaj sobie głowy tymi niegrzecznymi dziewuchami.
Skupmy się na randce.
- Tak. - Jasne.
Skupmy się na tym.
Czekaj.
Spójrz na mnie.
Co z twoją twarzą?
Boże. Czekaj.
Zrób tak.
O to chodzi.
Zrób tak. Boże.
Musiałaś mieć ostatnio sporo stresów. Wyglądasz na zmęczoną.
Powinnaś malować usta.
- Dobrze. - No!
Nie bądź taka blada i mizerna, jakby twoje dni były policzone.
Od razu lepiej. Boże.
CHOI KANG-HO PROKURATURA KRAJOWA
To prokurator.
Prokurator Choi Kang-ho z Seulu.
Kotku, wsadź go za kratki, i to już.
Nie jesteś już prokuratorem.
Jesteś właścicielem Szczęśliwej Farmy.
Kang-ho!
Kang-ho, zabawmy się.
Jadłeś już?
Tadam.
Powinniśmy uczcić to, że zostałeś właścicielem
Szczęśliwej Farmy.
Ale ja nie mogę pić.
Mylisz się. Masz całkiem mocną głowę.
Więc pij. No już.
Nie mogę.
Choi Kang-ho, jesteś dorosły.
Facet musi od czasu do czasu
uchlać się do nieprzytomności.
Kto wie? Może odzyskasz pamięć.
Proszę.
Do dna.
Na zdrowie.
Pij.
No dalej.
Pij.
Kang-ho, ty gnojku.
Prawdziwy mężczyzna. Pochwalam.
- Sam-sik? - Nie.
Skończył się alkohol. Kończymy.
Nie o to chodzi.
Jak mogę zostać prokuratorem?
Chcę znów nim zostać.
Znowu chcesz być prokuratorem?
Tak.
Więc jako przyjaciel powinienem ci pomóc.
Prokurator
powinien być dupkiem.
Dupkiem.
Ale nie martw się. Ty się nim urodziłeś.
Rozumiem. Co za ulga.
Po drugie.
Prokurator…
Racja. Kajdanki.
Powinieneś mieć kajdanki.
Dla przestępców, których złapiesz.
Kajdanki? A co, jeśli ich nie mam?
Nie martw się. Kupię ci parę.
Naprawdę to zrobisz?
Zaufaj mi.
Jestem Bang Sam-sik.
No tak!
Gdybym dał ci za darmo kajdanki,
czułbyś się zobowiązany, prawda?
Nie.
Daj spokój.
Zastanów się.
Na pewno byś się czuł.
Dobrze.
Co powiesz na to?
Damy sobie prezenty.
Ja ci dam kajdanki.
A ty mi…
Czego bym chciał?
Wiem! Pierścionek!
Pierścionek?
Ostatnio marzę o pierścionku.
- Zobacz. - Chcesz pierścionek?
Taki jak ten.
Rozumiesz, prawda?
Taki pierścionek.
Sam-sik?
- Tak? - Mam taki.
Naprawdę?
Tak.
Nie spodziewałem się, że możesz taki mieć, a jednak.
- Tak! - O rety.
W takim razie możesz mi go dać w prezencie.
Nie mogę.
To dla narzeczonej.
Wiesz w ogóle, kim jest narzeczona?
- Wiem. - To kim?
- Przyjaciółką. - „Przyjaciółką”?
Tak.
- Masz rację! - Widzisz?
Bystry jesteś.
- Tak. - Rany.
Masz rację. Narzeczona to przyjaciółka.
A my się przyjaźnimy, tak?
Czyli jestem twoją narzeczoną.
Tak?
Chcesz kajdanki?
To daj narzeczonej prezent.
Chcesz pierścionek?
Tak. Desperacko go pragnę.
- Naprawdę? - Oczywiście!
Dobrze, ale obiecaj, że dasz mi kajdanki.
- Już po nie idę. - Dobrze.
- Chcesz pierścionek? - Tak!
Krzycz, jeśli go chcesz!
Jeszcze raz!
I ostatni!
Stop!
Zidentyfikowaliście już ciało?
Tak, według badań DNA należy do 36-letniej Hwang Soo-hyun.
W jej torbie znaleźliśmy
fałszywy paszport.
Fałszywy paszport?
Przyczyna śmierci?
Sądząc po stanie ciała i wynikach sekcji,
wątpię, by to było morderstwo.
Skąd wiesz?
Słucham?
Znaleźliśmy w jej torbie równowartość 30 milionów wonów.
W woreczku strunowym.
Myślisz, że popełniłaby samobójstwo, mając podrobiony paszport
i 30 milionów wonów?
- Masz rację. - Dobrze.
Powiadom jej rodzinę
i sprawdź pasażerów statków.
- Jasne? - Tak jest.
Pan So się nie odezwał?
Nie.
Tak nie może być.
Muszę sam tam pojechać.
Jest bardzo przystojny.
Kang-ho jest najprzystojniejszy w całym mieście.
Ale słyszałam, że jest chory.
Ma pani jakiś filmik?
Chętnie bym obejrzała.
Ja mam.
Ye-jin chciała założyć własny kanał wideo,
więc nagrała ich całe mnóstwo.
Jest Kang-ho.
Dzień dobry.
Spotkamy się dziś z oppą Kang-ho, którego kocham najbardziej na świecie.
Właśnie coś rysuje.
Co rysujesz?
- Mamę. - Rozumiem.
Czemu ją rysujesz?
Bo ją lubię.
Co tak w niej lubisz?
Jest ładna, ma piękny głos, a do tego jest bardzo mądra.
- Kocha mamę. - Jest miła i dobrze gotuje.
Boże.
Nie wiem. Nie mogę przestać o niej myśleć.
Gotowe.
Tadam.
Pięknie mu pani wyszła.
O rety.
Bardzo młodo wyglądasz
- na tym rysunku. - Pokaż.
Boże.
Kang-ho musi bardzo kochać swoją mamę.
O rety.
Pięknie cię narysował.
Podoba mi się.
Wydaje się miły.
Mogę go poznać?
Oczywiście, że tak.
Serio?
- Świetnie! - Dziękuję!
Dziękuję!
- Telefon do ciebie! - Świetnie!
- Jestem szczęśliwy - Jestem szczęśliwy
- Halo? - Jestem szczęśliwy
- Jestem szczęśliwy
Na posterunku?
Co to ma być?
Co się dzieje?
Czemu znowu tu jesteś?
Ty walnięty draniu! Ty sukinsynu!
- Gnojku cholerny! - Nigdy się nie zmienisz!
Nie zmienisz się, skurczybyku, co?
W naszej wiosce od 20 lat nie było przestępstw!
Pan Son miał pod koniec miesiąca
dostać nagrodę od premiera!
Zostało nam tylko 20 dni.
Coś ty narobił, Sam-sik?
Boże, moje 20 lat.
Moje 20 lat…
Przyszedł pan Choi Kang-ho.
GRATULACJE, JOU-RI! 20 LAT BEZ PRZESTĘPSTW
Sam-sik?
Zgłoszono kradzież tej biżuterii.
To pani?
- Boże. - Chwila.
Co to tu robi?
Boże, to jej.
O rety.
Moje 20 lat!
Wszystko na marne!
Dałem mu to w prezencie.
- Co? - Co?
Jak to w prezencie?
Dałeś mu to?
Tak.
Zgadza się.
Boże.
No tak.
Kang-ho mu to dał.
Nasz kochany Kang-ho.
Jak to miło z twojej strony.
- Powieśmy z powrotem. - Tak.
- Dlaczego? - W prezencie.
To był prezent.
Dlaczego mu to dałeś?
Bo…
jest moją narzeczoną.
Prawda, Sam-sik?
Co?
Co powiedział?
Naprawdę masz kajdanki.
Dziękuję, narzeczono.
O czym on mówi?
Mamo.
Przepraszam.
Nie wiesz, co jest twoje
i co jest ważne?
Mówiłam ci, żebyś nie oddawał nikomu tego, co twoje.
Mamo.
Chcę być prokuratorem.
Kang-ho, nie.
Obiecałeś mi.
Obiecałeś prowadzić Szczęśliwą Farmę
- ze swoją narzeczoną i… - Nie.
Nie chcę.
Chcę znów być prokuratorem.
Nie jesteś już prokuratorem.
Jestem.
Mi-joo mówiła, że pracuję w prokuraturze w Seulu.
To z jej powodu chcesz znów zostać prokuratorem?
Tak.
Właśnie dlatego.
Ty mały…
Dlaczego mnie nie słuchasz?
Czemu sprawiasz mi tyle kłopotów?
Powiedz, że się pomyliłeś.
Obiecaj, że więcej nie będziesz gadał takich bzdur!
Robiłem, co mi kazałaś.
Jadłem zdrowo.
Dużo ćwiczyłem, ruszałem rękami i nogami.
Brałem leki i akupunkturę.
To było bardzo bolesne i wyczerpujące.
Gdy wrzuciłaś mnie do wody,
byłem przerażony.
Ale przetrwałem.
Bo to cię uszczęśliwiało.
Chciałem cię uszczęśliwić.
Czemu nie pozwalasz mi robić tego, co ja chcę robić?
Czemu zawsze za mnie decydujesz?
Dlatego że ty też
masz mnie za idiotę?
SALON MANICURE
Przepraszam, że tak bez zapowiedzi.
W porządku.
Coś się stało?
Kang-ho wkrótce się żeni.
Słucham?
Był dziś na randce w ciemno
i chyba się jej spodobał.
To cudzoziemka.
Skończyła szkołę pielęgniarską w Wietnamie.
Pracowała też w szpitalu i szkole dla niepełnosprawnych.
Na pewno go zrozumie i dobrze się nim zajmie.
Czy mogłabyś
mu pomóc?
Co ma pani na myśli?
Co mogę zrobić?
Zdaje się…
że Kang-ho bardzo cię lubi.
Tyle razy mu mówiłam,
że masz już męża,
ale chyba tego nie rozumie.
Dlatego, Mi-joo,
możesz przemówić mu do rozsądku?
Proszę, Mi-joo.
Ta kobieta jutro do nas przyjeżdża.
On musi się ożenić.
Nie mam dużo czasu.
Proszę, pomóż mi.
- Pani Jin. - Tak?
Coś się dzieje, prawda?
Nie, nic się nie dzieje.
Dzieje się.
Kupiła pani środek na chwasty,
a Kang-ho mówił, że go pani porzuciła.
Teraz naciska pani na małżeństwo.
Coś się dzieje, prawda?
Proszę mi powiedzieć.
Tylko wtedy będę mogła pani pomóc.
Cóż…
Mi-joo.
Chodzi o to, że…
jestem chora.
Niedługo umrę.
Chciałbym coś zrobić.
- Cześć! - Cześć.
- Hej.
- Wybaczcie spóźnienie. - Hej.
- To mój znajomy, Kim Jun-won. - Cześć.
Cześć.
Nie jest zły, prawda?
Przepraszam, że ci nie powiedziałam.
- O czym? - Właściwie…
Tak?
Jestem w ciąży.
Co?
Co powiedziałaś?
Jesteś w ciąży?
On wie?
Nie powiedziałam mu.
Ty idiotko. Powinnaś mu powiedzieć.
Powiedział, że chce coś zrobić.
I że może to zrobić tylko beze mnie.
To było dla niego na tyle ważne, że zostawił kogoś, kogo kochał.
Gdybym powiedziała mu o dzieciach,
zrezygnowałby.
Nie chcę mu już rujnować życia.
Chwila. „O dzieciach”?
Co?
Co masz na myśli?
To bliźnięta.
Byłam na USG.
Widziałam dwa groszki.
Są takie urocze!
Lee Mi-joo!
Chcesz mi powiedzieć, że urodzisz te dzieci?
Tak.
Poczekamy na niego.
Kang-ho…
wróci, jak zrobi to, co ma zrobić.
SĄD NAJWYŻSZY KOREI
Idzie wasza mamusia.
Co powiedzieli? Uda się odzyskać pieniądze?
Nawet jeśli sędzia każe właścicielowi zapłacić,
on może to zignorować i się wywinąć.
To niedorzeczne.
A ten właściciel nie ma wielu nieruchomości?
Powinnaś odzyskać te pieniądze nawet siłą.
Już przepisał je na kogoś innego,
więc komornik nie wchodzi w grę.
O rany. Co się stało?
Już dobrze.
Przykro mi.
Chciałam, żebyście mieszkali w większym domu.
Ale obawiam się, że na razie musimy zostać w Sillim-dong.
Jestem spłukana, bo od porodu nie pracuję.
Sun-young.
Muszę wrócić do pracy.
Wracajmy do domu.
- Chodźmy. - Tutaj.
Kang-ho!
Pospiesz się.
Czy to Choi Kang-ho?
Tak.
W końcu mu się udało.
Taka bogata dziewczyna
umawia się z kimś takim?
Nie ma pieniędzy ani znajomości.
Ona ma pieniądze i znajomości.
Łaził za nią jeszcze od czasów instytutu.
Poświęciłaś się, by go wspierać, gdy się uczył,
a on tylko chciał poznać jakąś bogatą dziewczynę?
Co za palant.
Módl się, żebym cię nie złapała.
Bo inaczej po tobie.
PETIT NAIL STUDIO PAZNOKCI
- Mi-joo! - Tak?
Co robisz?
Kogo niesie tak wcześnie rano?
Boże.
A kto to?
MAMO, TO JA. ZAOPIEKUJ SIĘ MOIMI DZIEĆMI, YE-JIN I SEO-JINEM
Mi-joo!
Mi-joo, wychodź.
Mi-joo!
Mi-joo, wariatko!
Gdzie jesteś, do cholery?
Mi-joo!
Boże.
O rany. Co ja mam robić?
- Co mam robić? - Powinnam była mu powiedzieć o ciąży.
Nawet gdyby w końcu i tak odszedł,
Kang-ho powinien był wiedzieć.
Popełniłam błąd.
Wobec Kang-ho,
pani Jin,
moich dzieci
i…
ciebie, mamo.
Co powiedziałaś?
Chcesz powiedzieć,
że Kang-ho jest ich ojcem?
Choi Kang-ho z farmy świń?
Choi Kang-ho, którego wszyscy znamy?
O Boże.
Nie.
Czemu? Czemu akurat z tym głupkiem?
Chwila.
Kto o tym wie?
Jego mama wie?
Nie.
Boże. Dzięki Bogu.
Co za ulga.
Posłuchaj mnie uważnie.
Nie możesz z nim być.
Wiesz, jak ciężko jest opiekować się osobą z niepełnosprawnością?
To oznacza poświęcenie całego życia.
Co powiesz dzieciom?
Kiedy
Seo-jin powiedział, że chciałby, żeby Kang-ho był jego ojcem,
widziałaś, jak Ye-jin się wściekła?
Boże…
Mój Boże…
Boże…
Nie wierzę.
Mówią, że jak z mężem się źle trafiło,
to z dziećmi też się źle trafi.
Nie wierzę.
Moje biedne dzieci…
O nie…
Moje biedne dzieci…
Dlaczego?
Dlaczego nas żałujesz?
Nie musisz.
Nie musisz nam współczuć.
Podobają wam się?
Dobrze.
Aleś ty przystojny.
Kang-ho.
Zjedzmy coś i przygotujmy się.
Niedługo będziemy mieli gościa.
Nie denerwuj mnie.
DOBRA ZŁA MATKA
Jestem opiekunem mamy.
Odejdź od niego!
Tak, jestem twoją matką.
„Wyniki testu DNA”. To wyniki testu.
Sam-sik, czemu nie odbierasz?
Nikt tego nie udowodni, jeśli będziesz siedzieć cicho.
Mamo.
- Ja już wiem. - Jestem złą matką.
Mamo, czemu jesteś taka podła?
Chcę się cieszyć z tobą każdą minutą i sekundą, jaka mi pozostała.
Napisy: Agnieszka Żurek