DOBRA ZŁA MATKA
Mamo, nie.
Nie, mamo.
Mamo…
Nie, mamo.
Kang-ho…
Kang-ho.
Kang-ho, ty…
Ty…
Kang-ho…
Ty przed chwilą
wstałeś, prawda?
Kochanie…
Nasz syn… Dziękuję.
Dziękuję.
Kang-ho, zrób to jeszcze raz.
Wstań.
Kang-ho, to było…
Kang-ho.
Kang-ho!
Kang-ho.
Kang-ho!
ODCINEK 8
Pokaż paznokieć.
Na razie go naprawiłam,
ale znów może się złamać.
Proszę.
Zaznaczę go tym lakierem,
więc na niego uważaj, dobrze?
Mama mnie porzuciła.
Zostawiła mnie w ośrodku
i chciała pojechać beze mnie w jakieś fajne miejsce.
Twoja mama
nigdy by cię nie porzuciła.
Ale
jeśli naprawdę
to zrobiła,
na pewno miała powód.
Powód?
Tak.
Być może teraz nie może ci go wyjawić,
ale pewnego dnia wszystko zrozumiesz.
Mi-joo, skąd to wiesz?
Bo mnie też porzucono.
Tak?
Dlaczego?
Nie jestem pewna.
Też chciałabym wiedzieć,
dlaczego zostałam porzucona.
Ale nigdy się nie dowiem.
Kang-ho!
Kang-ho.
To, co się stało…
Jaki miałaś powód?
Co?
Czemu mnie porzuciłaś?
Mi-joo powiedziała,
że musiałaś mieć jakiś powód.
Kang-ho.
Nigdy
cię nie porzuciłam.
Spójrz na mnie.
Spójrz na mnie. Proszę.
Będę szczera.
Chodzi o to, że…
jestem
trochę chora.
Tak?
Gdzie?
Tutaj.
Brzuch mnie trochę boli.
Przez to, że jestem chora, muszę brać leki i jeździć do szpitala.
Ktoś musiałby gotować, robić pranie i się mną opiekować.
Ale…
nie chcę być dla ciebie ciężarem.
To był mój powód.
Ja byłem dla ciebie ciężarem…
z powodu mojej niepełnosprawności?
Co?
Dawałaś mi leki i woziłaś do szpitala.
Gotowałaś i prałaś moje rzeczy.
Dla mnie jesteś moją mamą.
Ale ja chyba jestem dla ciebie ciężarem.
Przepraszam.
Myliłam się.
Masz rację.
Jestem twoją mamą,
a ty jesteś moim synem.
Byłam głupia, myśląc w ten sposób.
Poza tym wracasz do sprawności.
Wstałeś z wózka.
Niedługo
będziesz mógł chodzić i biegać.
I…
będziesz mógł się mną zająć.
Tak.
Ja też mam teraz opiekuna, prawda?
„Opiekuna”?
Tak.
Jesteś moim opiekunem.
Twoim opiekunem.
Kang-ho,
spróbuj wstać,
tak jak wcześniej.
W porządku. Dasz radę.
Spróbuj jeszcze raz.
Dobrze.
Nie poddawaj się. Już prawie.
Jeszcze trochę.
Nie mogę.
Już raz to zrobiłeś.
Wstawaj, Kang-ho.
Wstawaj.
Nie zostawiaj mnie, mamo.
Mamo, dokąd jedziemy?
Nie chcę jechać.
Nie mogę mieszkać z tobą? Proszę.
Mamo.
Mom.
Mamo!
Mamo! Ratuj mnie!
Chcesz żyć?
Chcesz?
- Mamo! - To wstań.
Wstań jak wcześniej!
- Mamo! - Wstań!
- Kang-ho, spójrz! - Mamo!
Jeśli wstaniesz,
woda sięgnie ci tylko do kolan!
- Mamo. - Wstawaj!
Wstawaj!
Mamo.
Mamo!
Nie ma wózka.
Wstawaj.
Wstawaj i idź!
Nie mogę…
Nie chodzi o to, że nie możesz. Ty nie chcesz.
Nieprawda.
Nie dam rady, mamo.
- Naprawdę? - Mamo!
Naprawdę?
Mamo!
- Wstawaj. - Mamo!
- Wstawaj!
- Mamo! - Wstawaj i idź!
Mamo!
Wstawaj!
Mamo…
Pod miednicą…
Mamo…
Wstawaj.
Dobrze.
W porządku. Dasz radę.
Wstawaj.
- Dobrze ci idzie. - Jeszcze. Lewa.
Dobrze.
Nogi.
Ruszaj nogami!
Nie mogę nimi ruszać.
Powoli. Dobrze.
Dobra robota.
- Dobra robota. - Dobrze.
Powoli.
Boże!
- Ruszaj nimi. - Mamo.
Mogę nimi ruszać!
Mamo.
Dobra robota. Jeszcze.
- Nie chcę! - Oh Tae-soo…
- Chodź tu. - …wygrał…
- Kang-ho! - …prawybory.
Panie Son!
Chodź tu, Kang-ho.
Kang-ho!
Ile ta kobieta się w życiu nacierpiała.
Syn na wózku,
farma zrujnowana…
Pewnie jest zrozpaczona.
Nie wierzę, że brałem udział
w próbie zamknięcia jej farmy.
Zasługuję na śmierć.
To prawda.
Co?
Nie mów tak.
Wszyscy jesteśmy winni.
Tu nie ma niewinnych.
Powinienem ją odwiedzić i pocieszyć,
ale tak mi wstyd.
No właśnie.
Jako jej sąsiedzi
powinniśmy jej pomóc.
Może zrobimy jakąś zrzutkę?
Znasz ją. Nie przyjmie zapomogi.
Zgadzam się. Może zamiast dawać jej pieniądze,
damy jej jakiś prezent?
Na przykład jakieś maseczki, ubrania albo luksusową torbę.
Sama rozdaje wszystko, co ma.
Wątpię, by jej to pomogło.
Co rozdaje?
Dała ci coś?
- Dała wam coś? - Nie.
Nie o to chodzi.
Chodzi mi o to,
że nie jest z tych,
którym zależy na ubraniach i torebkach.
Ona chce tylko troszczyć się o swojego jedynego syna.
Może damy prezent Kang-ho?
Dobry pomysł.
Tak.
Może nowy wózek?
Kilka dni temu wyrzuciła jego zepsuty wózek inwalidzki.
Nie sądzicie, że kupiłaby już nowy?
- Tak. - Tak myślisz?
Przecież on nigdzie się bez niego nie ruszy.
To prawda.
To może wózek elektryczny?
Tak łatwo się nie popsuje, to solidny sprzęt.
Drogi są tu bardzo nierówne.
Idealny prezent!
Ty to masz łeb!
Jestem za.
- Ja też! - My też!
- A więc na zakupy! - Dobrze.
JIN YOUNG-SOON MATKA CHOI KANG-HO
JUNG GUM-JA, LEE MI-JOO
CHLEW BIURO
Panie So.
Przestraszyłeś mnie.
Palant. Mówiłem, żebyś tak nie wbiegał.
- Wreszcie to mamy. - Co?
Poważnie?
Gdzie?
Gdzie to jest?
Proszę spojrzeć.
W końcu wyhodowaliśmy…
liść sałaty.
Czyli…
nie chodzi ci o dowód.
Chodzi ci o liście sałaty.
Dowód?
Ale proszę spojrzeć. Włożyliśmy w nie tyle wysiłku.
Czasem zapominaliśmy je podlewać albo pryskać pestycydami.
A jednak wyrosły.
I jesteś
wniebowzięty.
Czy tak?
Tak jest. Bardzo się cieszę.
Po raz pierwszy coś zasiałem i to wyrosło.
- Proszę się przyjrzeć. - Nie zbliżaj się.
Nie!
Wynoś się!
Won!
Ty kretynie!
Wyjdź!
Jak to?
Nie kwalifikujemy się?
Jesteśmy młodymi, zdrowymi mężczyznami, którzy zdecydowali się uprawiać rolę.
Ukończyliśmy też wymagany kurs.
Przykro mi.
Obaj kandydaci są zatrudnieni w konglomeracie i mają
ubezpieczenie społeczne, więc nie kwalifikują się do kredytu.
O czym pani mówi?
A co ze mną?
Co mam zrobić?
Słucham?
Co pan…
Zabiją mnie, jeśli ich nie spłacę.
I się narobi.
Wytną mi wątrobę, nerki, oczy,
płuca, jelita, dwunastnicę i wszystko inne,
kawałek po kawałku, i tak skończę…
Powinienem po prostu umrzeć.
Czego szukasz?
Mamy jakieś pestycydy?
Chcę się zabić.
Są tam.
Co?
Dwie łyżki stołowe preparatu na jeden mal wody.
Dobrze.
Jeszcze to.
Środek owadobójczy.
- Dziękuję. - Proszę.
- Do widzenia. - Do widzenia.
O rety.
Co to? To dla mnie?
Na mózg ci się rzuciło?
Co? A co jest ze mną nie tak?
W moim wieku nie można już szukać miłości?
Boże.
Na wsi mamy tylko staruszki.
- Wszyscy mężczyźni są podekscytowani… - Boli?
…widząc taką młodą, ładną kobietę.
Mi-joo dobrze traktuje
wszystkich w wiosce.
Dzięki niej mam więcej klientów.
Przynosi mi szczęście.
Młoda damo.
Chciałabyś otworzyć salon manicure
w większym i czystszym miejscu?
Bez problemu znajdę ci
najlepsze miejsce w okolicy.
Co ty na to?
Dziękuję za propozycję, ale lubię to miejsce.
Mam wielu stałych klientów, a właściciele są cudowni.
Słyszałeś to?
Nawet nie myśl o tym, żeby mi ją podebrać.
Nie powinieneś już iść?
Przepraszam.
Cześć, mamo.
Mamo, tata tu jest.
Co? O czym ty mówisz? Skąd by się tam wziął?
- Pracuję, zadzwoń później. - Nie kłamię. Wiem, jak wygląda.
Przyjechał tu banzem.
To na pewno on.
Proszę się tu zatrzymać.
Mamo!
Mamo, szybko!
- Szybko! - Dobrze.
Pospiesz się!
Babcia bije tatę!
Ona go bije!
Ty cholerny sukinsynu!
Wiem, że to ty! Nie kłam!
- Co się stało? - To ty
porzuciłeś moją córkę!
To nie ja.
Nie kłam!
Myślisz, że nie wiem, jak wyglądasz?
Ustawiłam sobie twoje zdjęcie
na tapetę w telefonie.
Chciałam umieć cię rozpoznać, żeby móc ci przyłożyć.
Poprosiła mnie o to zdjęcie.
Nie kłam!
Cholera. To nawet nie było w USA.
Zrobiliśmy je w Seulu.
Cicho.
Dzieci usłyszą.
- Tato! - Tato!
Myślą, że jesteś ich tatą.
Nie możesz tak tu przychodzić.
Oddaj mi pieniądze.
- Sun-young je pożyczyła. - Nie chcę tego słuchać.
Masz czas do końca miesiąca.
Inaczej
powiem paniom, które tak pragną cię znaleźć,
że tu jesteś.
Co? Co się stało?
Gdzie tata?
Tata?
Wyjechał.
Wyjechał?
Dokąd pojechał?
Do USA.
Do USA?
Wypadło mu coś pilnego, musiał jechać.
Mówił, że przeprasza, że wyjeżdża bez pożegnania.
- I że kiedy wróci… - Nienawidzę was obojga.
Nie pójdę już do przedszkola.
Ye-jin.
W przedszkolu jest taki chłopiec, Park Jun-seo.
Ciągle dokucza jej, że nie ma ojca,
i ciągle się kłócą.
Chcieliśmy zabrać jutro tatę
i dać mu nauczkę.
Ale już się nie uda.
Seo-jin.
To ja.
Nie potrzebuję już tej kury.
Cholera.
Dzieci ciągle mówiły, że chcą zobaczyć tatę.
Poprosiłam chłopaka przyjaciółki, żeby zadzwonił do nich na wideo.
Mamo.
Przepraszam.
Nie musisz.
Ja też nie byłam dla ciebie idealnym rodzicem.
Ja to wszystko zaczęłam,
więc nie masz za co przepraszać.
Tylko że
dzieci niedługo
pójdą do szkoły.
Gdy zobaczą rejestr rodzinny i odkryją, że nie mają ojca,
będą zrozpaczone.
Chciałam powiedzieć im, że się rozwiedliście
albo że zmarł na jakąś chorobę.
Bardzo długo o tym myślałam.
Ale…
po prostu nie mogłam.
Nie mogłam znieść myśli, że miałyby przeze mnie płakać.
A płakaliby. Oboje. Miałabym na to patrzeć?
Muszą być zrozpaczone.
Wypłakują sobie oczy.
Moje dzieci…
- Niemożliwe! - Niemożliwe!
To dla Kang-ho?
Tak, co myślicie?
Czyż nie jest wspaniały?
Trochę za mały na trzy osoby.
O czym ty mówisz?
Wy nie będziecie na nim jeździć!
To dla niego!
Nie podnoś na nich głosu.
- Mogłoby im się coś stać. - On ma rację.
Dzieci, to bardzo drogi sprzęt.
Nie powinnyście na nim jeździć.
- Dobrze. - Grzeczny chłopiec.
Koła są ogromne i wyglądają na wytrzymałe.
Kang-ho będzie zachwycony.
- Tak. - Oczywiście.
Young-soon też oszczędzi to kłopotu.
Cieszę się, że go kupiliśmy.
- Tak. - To Mi-joo.
- Cześć, Mi-joo. - Boże.
Kogo my tu mamy? To Mi-joo.
Zamknęłaś dziś salon z tej okazji?
Słucham?
Masz tylu klientów.
Miło z twojej strony.
Ale przecież zawsze troszczyła się o Kang-ho.
- Od dzieciństwa. - Zgadza się.
A Sam-sik zawsze dręczył Kang-ho.
Co…
O czym ty mówisz?
Sam-sik nigdy nie dręczył Kang-ho.
Dręczył. Cicho.
Skoro są już wszyscy, idziemy.
- Dobra. - Idziemy.
- Z drogi. - Idziemy!
- Zrobicie sobie krzywdę! - Jazda.
Dobrze.
- Spójrzcie na niego. - Boże!
Muszę wracać do salonu.
Po tym, jak cię pochwalili?
- Co? - Bądź cicho i chodź za mną.
Mamo…
Tym razem nie możemy popełnić błędu.
Jeszcze raz zrób coś głupiego,
a zamiast liści zobaczysz
korzenie sałaty.
Korzenie?
Korzenie są pod ziemią…
Tak jest.
Kryć się!
Tam!
Gdzie oni, u licha, są? Tak mnie wykiwać…
Czemu nie odbierają?
Cholera.
W porządku.
Fascynujące. Naprawdę.
- Uważajcie! Potkniecie się i upadniecie! - Z drogi!
- Z drogi!
Z drogi!
Hej!
Dobrze.
- Z drogi! - Z drogi!
- Chodźmy! - Dalej, chodźmy!
Chwila, czemu się chowam?
Powiem jej, żeby otworzyła bramę.
Czemu nie odbieracie?
- Hej… - Czekaj.
- Co jest? - Czekaj.
Nie sądzicie, że to będzie nudne
tak po prostu mu go dać?
- Nudne? - Co masz na myśli?
- Tak. - A może
staniecie w dwóch rzędach?
- Naprzeciwko siebie? - Tak.
- Jak na ślubie. - Rozumiem.
- Dalej. - Tak?
Ja schowam się w tamtym rogu.
Gdy Kang-ho wyjdzie,
krzyknijcie jego imię.
To będzie mój sygnał.
- Wtedy wjadę na wózku. - Co oni robią?
- Super. - Świetnie.
Jesteś mózgiem tej grupy.
Schlebiasz mi.
Dajcie mi znak.
Dobrze. „Kang-ho!”
Jezu, to już przesada.
Young-soon!
Jesteś w domu?
Young-soon!
Young-soon.
Idę.
Co was tu sprowadza?
O rety.
Panie Son.
Wiemy, że jest ci bardzo ciężko.
Jak mówi przysłowie:
„Sąsiedzi są warci tysiąca domów”.
Ale żadne z nas nie ma tyle pieniędzy,
żeby ci pomóc.
Uznaliśmy też, że potrzebujesz czasu, by pogodzić się ze stratą.
Może to brzmi jak wymówka,
ale wreszcie zebraliśmy się na odwagę.
Bardzo nam
przykro.
Nie mówcie tak.
To ja powinnam przeprosić za kłopot.
- Przepraszam. - Nic się nie stało.
- Przepraszamy. - Dość.
Przeprosiliśmy i przyjęłaś nasze przeprosiny.
Między nami zgoda, tak?
Jasne.
Gdzie Kang-ho?
Dawno go nie widzieliśmy.
Tęsknimy za nim.
- Kang-ho? - Tak.
Chwileczkę.
Kang-ho!
Chodź, Kang-ho.
Już dobrze.
- Pójdziemy po niego? - Tak.
Nie, zostańcie tu.
- Boże. - Boże.
O rety.
- Boże. - Cud!
Tak się cieszę!
O rety.
- Boże. - Nie do wiary.
Kang-ho!
Jadę!
Boże.
To niesamowite.
Jak się cieszę!
Boże.
- Boże! - Hej!
Panie Bang!
Tato!
- Tato! - Nie! Z drogi!
Kochanie, gdzie cię boli?
Gdzie?
- Moje nogi! - Nogi?
Nic ci nie jest?
- Boże. - Co mam robić?
- Cześć, Sam-sik. - Moje nogi są całe?
Trzymaj się. Nie.
- Dzwońcie po karetkę! - Po karetkę!
- Dzwońcie po karetkę! - Szybko!
Po deszczu wychodzi słońce.
Boga poruszyła wytrwałość i miłość twojej mamy.
Dlatego uczynił ci ten cud.
Zgadzam się.
I podarował mi ten wózek.
Powinieneś być wdzięczny. Mało brakowało.
Wy dwaj z Seulu. Jedzcie.
Dziękujemy.
- Jedzcie. - Dziękujemy.
Hej.
Skup się i dobrze się rozejrzyj.
Nie przyszliśmy tu pić makgeolli.
Tak jest.
Ptaszki ćwierkają,
że jesteście zatrudnieni w konglomeracie.
Skąd wiedziałeś, że pracujemy dla Woobyeok?
Co?
Nie wiedziałem.
Rany, pracujecie dla Grupy Woobyeok?
Trzeba było powiedzieć mi wcześniej.
Chwila.
Skoro tak,
to po co wam ta farma?
Przeszliśmy na emeryturę.
Naprawdę?
Rozumiem.
I nie dostaliście odprawy?
Mam świetny pomysł na biznes.
Posłuchajcie.
Patrzcie, kto przyszedł.
To Mi-joo, moja ukochana.
Przywitaj się.
To moi przyszli partnerzy biznesowi.
A ona będzie moją…
Nie widzisz, że wszyscy pracują? Przynieś z kuchni makgeolli.
Smacznego.
W tym jej urok.
Prostolinijność i docinki.
Zaproszę was na ślub i macie przyjść.
- Później pogadamy o interesach. - Dobrze.
Dam to dzieciom.
Dzieci, jest więcej.
Jedzcie.
Czekaj.
Patrz.
Już ze mną lepiej.
To prawda.
Jesteś zdrowy. Cieszę się.
Czekaj.
Mama powiedziała,
że mnie nie porzuciła.
Więc jestem pewien,
że ty też nie zostałaś porzucona.
Proszę.
Kiedyś byliśmy podobnego wzrostu.
A teraz jesteś o wiele wyższy.
No. Wyglądasz jak dorosły.
Proszę.
Jak zrobię tak, to ty będziesz wyższa.
Dobra.
Co to? Czemu mam motyle w brzuchu?
Ja też chcę. Podnieś mnie też.
Tak?
Chodź, Seo-jin.
O tak.
- Spójrz na ten widok, Seo-jin. - Jeszcze raz.
Dobry chłopiec.
Masz dobry widok.
Sam-sik!
Chodź jeść.
Gratulacje, Young-soon.
Kang-ho znów może chodzić.
Jestem pewien, że teraz wszystko się ułoży.
To prawda.
Gdy znów otworzysz farmę, Kang-ho ci pomoże. Świetnie.
Fascynujące.
Świnki były tu od 30 lat, a teraz,
gdy nie czuję ich zapachu,
mam wrażenie, że jest tu pusto i nieswojo.
Będę szczera. Dawała nam od czasu do czasu darmowe mięso.
Dostawaliśmy też nawóz. To bardzo miłe.
Oczywiście.
Hodowla świń jest o wiele lepsza
od trotowej sali koncertowej.
Spójrz na tych podłych ludzi.
Dawno nie widziałem Hoon-aha.
Racja.
Urządziliśmy grilla.
I co? Przyszła się pani pochełpić?
Jeśli jeszcze pan nie jadł,
proszę przyjść i zjeść z nami.
Wszyscy mieszkańcy wioski tam są.
Nie.
Mam alergię na wieprzowinę.
To wołowina.
Przeklęte muchy.
Nienawidzę ich!
Wynocha.
- Cholera. - Proszę pana.
Długo już nie pożyję.
Umieram na raka.
Nie będę już długo zajmować się farmą,
więc poprosiłam prawnika, żeby przekazał ją panu po mojej śmierci.
Ale…
mój syn znowu chodzi.
Farma świń to jedyne,
co mogę mu zostawić.
I jedyne, czego mogę go nauczyć.
Proszę.
Proszę…
nam tego nie zabierać.
Wiedziałam, że pan nie przyjdzie, więc przyniosłam panu mięso.
Proszę.
Proszę nie mówić sąsiadom
o mojej chorobie.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Rozpływa się w ustach.
- Jak lody. - Smaczne.
Ale pycha.
Boże.
- Muszę do łazienki. - Jakie delikatne.
Boże.
Warzywa też są dobre.
Nie szuraj stopami po ziemi. Kurzysz. Gdzie twoje maniery?
- Gdzie łazienka? - Wszędzie kurz!
Tutaj?
Nie.
Jest.
Dziękuję.
- Dziękuję. - Ale dobre.
- Używaj obu rąk. - Zjedz to.
No dalej.
Wreszcie znalazłem.
Co tym razem?
- Kupę? - Nie.
Dowody.
Jego akta i rzeczy osobiste są w szopie.
Co?
Poważnie?
- Chodźmy. - Dobrze.
No tak!
Już wiem, kim jesteście.
Cholera.
Spotkaliśmy się już.
Chowaliście się u mnie w szafie,
a potem wyszliście i walczyliście z facetem z nożem.
Co? Z nożem?
- Tak. - Jesteście złodziejami?
Czemu chowaliście się w szafie?
O czym ty mówisz?
To moi wspólnicy.
Czyli złodzieje.
Hej!
- Czekaj. - Daj spokój.
Mylicie się.
Przeprowadzili się tu z miasta, by uprawiać ziemię.
- Pamiętacie moje pole kukurydzy? - Tak.
Kupili je.
Teraz hodują sałatę z Sam-sikiem.
- Naprawdę? - Tak.
To chodźcie napić się z nami makgeolli.
- Nie będziecie prowadzić. - Chodźcie.
Obawiam się, że musimy iść.
Musimy podlać sałatę.
Racja. Powinniśmy.
- Wybaczcie. - Do widzenia.
- Ale z nich pracusie. - Czekajcie.
Najpierw spuśćcie wodę.
Ta w wężu jest ciepła i zabije sałatę.
- Urocze. - Chodź tu, Lew.
Chodź tu.
Lew.
Siad, Lew.
Tutaj.
Teraz mogę grać z tobą
w piłkę i w klasy.
Prawda, Kang-ho?
Nie mów tak do niego.
Jest już dorosły.
Prawda, oppa Kang-ho?
W porządku. Przyjaźnimy się.
Jesteś dorosły, więc musimy cię tak traktować, dobrze?
Czyli musimy mówić do niego oficjalnie?
Dobrze. Rozumiem.
Właściwie to zawsze tak uważałem.
Smakuje ci, Lew?
Wyglądają jak szczęśliwa rodzina.
Boże, przepraszam.
Mogę dokończyć.
Wracaj do domu z dziećmi.
Pani Jin.
Zostałam, bo muszę panią o coś zapytać.
Pamięta pani,
jak spotkaliśmy się przy stawie, gdy padało?
Kang-ho powiedział coś…
Więcej tego nie zrobię.
Nigdy.
Dobrze.
Więc nie będę się już martwiła.
Dziękuję.
Wzajemnie.
- „Kocham cię” - „Kocham cię”
- To takie - To takie
- Piękne słowa - Piękne słowa
- Naprawdę lubię - Naprawdę lubię
-Te dwa słowa -Te dwa słowa
- Kocham cię - Kocham cię
- Kocham was. - Kocham was, mamo i tato.
Przepraszam za moje zachowanie.
Tata na pewno nie miał czasu,
skoro wyjechał bez pożegnania.
Na pewno przyjedzie na rozpoczęcie roku szkolnego.
Park Jun-seo dostanie nauczkę.
Ale powiedz tacie, że musi wtedy dobrze wyglądać.
Nie wiem, czy to były ciuchy w stylu amerykańskim,
ale wyglądał niechlujnie i nie podobało mi się to.
Zgadzam się. Za to Kang-ho świetnie dziś wyglądał.
Jest taki wysoki i silny.
A może poudajemy, że Kang-ho jest naszym tatą?
- Nie! - Nie.
Boże. Dobrze.
Nie musicie się tak denerwować.
Miałeś nie traktować go jak kumpla.
- Traktuj go jak dorosłego! - Mamo!
- Przestańcie. - Dzień dobry.
Moje dzieciaczki.
To pan Sam-sik.
Dlaczego do mnie mówicie „pan”, a do Kang-ho „oppa”?
Chodź tu.
Co pan robi? Proszę mnie postawić.
Mam lęk wysokości.
- Proszę tak nie robić! - Tak nagle?
A jak Kang-ho cię podniósł, to ci się podobało.
Kochanie.
Odpowiesz mi?
Cuchnie pan alkoholem.
Wystarczy. Idźcie się umyć.
- Chodźmy! - Nie.
Moje dzieci!
Boże. Jak jesteś pijany, idź do domu i połóż się spać.
Tylko się ośmieszasz.
Idź do domu.
Mi-joo.
Co?
Będę
mówił wprost.
Dobrze.
Lubisz Kang-ho?
Co?
Czy widząc, że znów chodzi,
poczułaś coś?
Dlatego nie poszłaś dziś do pracy,
zostałaś i pomogłaś im sprzątać?
Idź do domu.
Czemu nie zaprzeczysz?
Nie. Nie lubię go.
Zadowolony?
Jeśli to prawda,
pobierzmy się.
Żyjmy szczęśliwie
i wychowajmy razem dzieci.
Zróbmy to.
Potrzebują ojca.
Obiecuję, że was uszczęśliwię.
Myślisz?
Co? Co powiedziałaś?
Poważnie?
- Wyjdziesz za mnie? - Tak.
Zróbmy to.
Ale wiesz, że jestem spłukana?
I mam mnóstwo długów.
Był dziś u mnie wierzyciel.
Będziemy harować całymi dniami,
żeby spłacić nasze długi.
I będziemy nieustannie ścigani.
Ale możemy być szczęśliwi.
Pewnie.
„Poczuć coś”? „Pobrać się”?
Haruję jak wół, żeby spłacić swoje długi kawałek po kawałku.
Ciężko związać mi koniec z końcem i zadbać o rodzinę.
Nie mogę bujać w obłokach jak ty.
Cześć.
Czyli chodzi tylko o długi?
Mi-joo, posłuchaj mnie uważnie.
Niedługo wrócę.
To był twój pokój.
Od teraz śpisz tutaj.
Ale ja nie chcę być sam.
Nie.
Musisz nauczyć się niezależności.
Tak stajesz się dorosły.
Wszystko po kolei. Dobrze?
Dobrze.
Kto to?
Halo?
Przepraszam.
Jestem mamą prokuratora Choi…
Jest pani. Proszę wejść.
Tędy.
- Proszę. - Dziękuję.
W dniu, gdy przyniosła pani jedzenie,
prokurator Choi przyszedł do mnie w nocy.
Jeśli moja matka przyjdzie
zabrać moje rzeczy, gdy mnie nie będzie,
proszę jej to przekazać.
DO MOJEJ MATKI
Wyprowadza się pan?
Nie.
Ale może będę musiał.
Proszę jej to dać. Nikomu innemu.
Proszę.
Ale gdy pani przyjechała, miałem wolne
i nie wiedziałem, że się wyprowadził.
Na szczęście dała mi pani swój numer,
więc w końcu mogę to pani dać.
Przepraszam, że tak późno.
Do mamy, za którą tak tęsknię.
Jesteś zdrowa?
Dostałem jedzenie, które zostawiłaś u ochrony.
Brakowało mi twoich domowych posiłków.
Po raz pierwszy od dawna zjadłem pyszną kolację.
Przepraszam, że przez pracę
nie dzwonię i nie odwiedzam cię zbyt często.
Ale mamo, chcę,
żebyś to wiedziała.
Oddaliliśmy się od siebie,
ale wciąż żyję
we wspomnieniach, które dzieliłem z tobą i ojcem.
Zobaczymy się za tydzień, w twoje urodziny.
„7 września. Twój ukochany syn, Kang-ho”.
„Kang-ho”?
Ja to napisałem?
To takie dziwne.
Nigdy tak do mnie nie mówiłeś.
Czemu zostawiłeś to u ochroniarza?
Skąd wiedziałeś, że sama przyjadę po twoje rzeczy?
Powiedz.
Wiedziałeś, że coś ci grozi?
Chciałeś mi coś przekazać tym listem?
Chciałeś, prawda?
Przykro mi, nie pamiętam.
A teraz…
Jeszcze raz.
ŚLEDCZY
Halo?
To ja, proszę pani. Dzwoniła pani.
Byłem na rozprawie.
Rozumiem. Chwileczkę.
Wypełnij formularz, a jak wywołają numer 25,
daj im książeczkę bankową i pieczęć.
Jakie jest hasło?
Hasło to
zero, dziewięć…
Zero, dziewięć, zero, siedem. Moje urodziny.
Tak.
Przepraszam.
Deputowany Oh Tae-soo?
Ten,
który kandyduje na prezydenta?
Były prokurator?
Tak.
Prokurator Choi był zaręczony z jego córką.
Nie wiedziała pani?
Boże.
Jak to możliwe?
Co za ulga.
Poznałam deputowanego Oh.
Mogłabym dostać jego numer?
Słucham?
Albo jeszcze lepiej numer jego córki.
Muszę dowiedzieć się kilku rzeczy o moim synu.
Myślę, że ona wie najlepiej,
skoro byli zaręczeni.
Ojej.
Proszę pani.
Nie znam ich numerów.
A ona niedługo wychodzi za mąż.
Lepiej do nich nie dzwonić.
Oto panna młoda.
Gdzie pan młody?
Rozmawia na zewnątrz.
Gdzie pan młody?
Rozmawia w środku.
Poważnie?
Jest w pokoju obok.
Ciepło ubieraj dziecko. Nad morzem jest wietrznie.
Przyjadę po was o 20.
Kang-ho?
Jakie dziecko?
To nic takiego.
Skończyłaś?
Chciałam zrobić wielkie wejście.
Poprzednia była lepsza? A może coś bardziej wytwornego?
Wyglądasz wystarczająco ładnie.
Jasne.
Naprawdę. Chodźmy.
Kang-ho?
Jutro jedziemy odwiedzić twoją mamę. Naprawdę musisz dziś wyjść?
Chodzi o pracę. Niedługo wrócę.
Ależ z ciebie pracoholik.
Wstąpmy do centrum handlowego.
Musimy wykonać pierwszy ruch.
Słyszałem o ślubie pana córki.
PREZES SONG WOO-BYEOK
Zwiążecie się z Grupą Dosang.
Zgadza się.
Co poradzę? Nasze dzieci się kochają.
Rozumiem.
Rodzice zawsze ulegają dzieciom.
Choć niektórzy je zabijają.
Panie Song!
Aż się wystraszyłem.
Czas dać już temu spokój.
To przeszłość.
Zdaje się,
że moi ludzie znaleźli coś w domu Kang-ho.
Ma pan na myśli oryginał wyników badań DNA?
Jak pan mówił, to tylko kawałek papieru.
A jeśli powiem, że spiskował pan z partią Bareun Hanguk
i sfabrykował je, by mnie pogrążyć?
Jak pan udowodni ich autentyczność?
Po co posuwał się pan aż do zabicia
biednej kobiety i jej dziecka?
Co pan powiedział?
Mam nadzieję, że więcej się nie spotkamy.
Do widzenia.
No tak.
Mogłem się tego po nim spodziewać.
Jak poszło?
W końcu znaleźliśmy akta.
Za dwa dni
Oh Tae-soo zostanie teściem dziedzica Grupy Dosang.
A wy dopiero je znaleźliście?
- Jaja sobie… - Choi Kang-ho
znów chodzi.
Jak to?
Widzicie? A nie mówiłem?
Mówiłem, że będzie chodził.
Gdzie zapisujesz, kiedy i ile kupiłeś paszy dla świń?
Pasza dla świń.
Pasza dla świń…
Tutaj. „Rejestr paszy”.
Dobrze.
A co z lekami i zastrzykami?
Leki
i zastrzyki…
Tutaj.
Dobra robota.
Jesteś bardzo mądry.
Sprawdzaj codziennie i wszystko zapisuj, dobrze?
Dobrze.
Czego będę się uczyć jutro?
Jutro?
KOPIE DOKUMENTÓW
- To wszystko moje? - Tak.
Mamo, to też?
Tak.
Super.
Pokażę to Seo-jinowi i Ye-jin.
Znalazłam.
Oppa Kang-ho!
Cześć, słodziaki.
Pewnie przyszliście do wujka Kang-ho.
Musimy jechać do miasta.
Nie szkodzi.
Ye-jin chce tylko pogratulować mu, że znowu może chodzić.
Przyniosła kwiatek.
Śmiało.
Powiedzieli, że żółty to twój szczęśliwy kolor.
Dziękuję, Ye-jin. Ale ładny.
Ale oczywiście ty jesteś ładniejsza.
Niedługo wracamy.
Jak ktoś każe mi umyć ręce, to dostanie.
Widziałeś, że mieliśmy na sobie takie same kolory?
To przeznaczenie.
Wyjdę za oppę Kang-ho.
Raz, dwa, trzy.
Dobra, gotowe.
Proszę zaczekać w poczekalni.
- Dobrze. - Dobrze.
Przepraszam, czy mogłabym zrobić jedno sama?
Oczywiście. Proszę usiąść pośrodku.
Do paszportu czy do dowodu?
Potrzebuję dużo większego zdjęcia.
Ludzie będą na nie patrzeć, składając kondolencje,
więc musi wyjść dobrze.
„Kondolencje”?
Tak.
Dobrze.
Chwileczkę.
Dobrze. Spróbujmy jeszcze raz.
Mamo.
Po co to robimy?
Zrób to.
Teraz.
Boże.
Śmiało.
Nie chcę. Boję się.
Nie ma się czego bać.
Kang-ho,
uczę cię tylko rzeczy, o których nie masz pojęcia.
Gotować i jak zachować się w banku.
Uczę cię rzeczy, które musisz umieć w życiu.
Kiedy będę musiał to robić?
Później.
Znacznie później.
Spróbujmy.
Boże.
Co ci mówiłam?
Musisz wstać.
Pewnie masz złamane serce.
- Mamo. - Pewnie masz złamane serce.
Dziękuję za przyjście i kondolencje.
Była chora?
„Miała raka”.
Miała raka.
Dobra robota, synu.
- Gotowe. - Gotowe.
Dodajmy go tu.
Co? Kogo?
Tatę.
Tatę?
Tak.
Dodajmy go do tego nowego zdjęcia.
Wtedy będziemy razem.
Pewnie, zróbmy to.
Ale wciąż żyję we wspomnieniach,
które dzieliłem z tobą i ojcem.
„We wspomnieniach”.
W środku?
Mamo, co się stało?
DOBRA ZŁA MATKA
Chcę się dowiedzieć,
dlaczego poszedłem na prawo.
Błagaj go, bo pójdziesz siedzieć!
Jak będziesz się uczył i zostaniesz prokuratorem,
nikt już nie będzie mógł cię lekceważyć ani zastraszać.
To jest prawdziwa władza.
Chce pan, bym był tchórzliwym snobem, który nie cofnie się przed niczym.
Jeszcze go nie mianowano. Za wcześnie, by myśleć o ślubie.
Chcesz wiedzieć…
co chcę zrobić?
Oh Ha-young jest córką prokuratora Oh Tae-soo.
W momencie, gdy prezes Song mnie usynowił,
stała się dla mnie obca.
Napisy: Agnieszka Żurek