DOBRA ZŁA MATKA
SZKOŁA PODSTAWOWA JOU KONIEC ROKU
WRĘCZENIE DYPLOMÓW
LICEUM URI KONIEC ROKU
WYDZIAŁ PRAWA
NAJLEPSZY WYNIK Z EGZAMINU
Mówiłam panu. Nie chodzę do kościoła.
Mój syn został prokuratorem, bo modliłam się
do szamana.
Boże. Do szamana?
Proszę pani, to przesądy.
Jak będzie pan stał na progu, pana potomkowie będą mieli pecha.
Ale to też przesąd, prawda?
W takim razie
- zostawię pani niedzielną gazetkę. - Dobrze.
- Powodzenia. - Dziękuję.
DOBRA ZŁA MATKA
Boże.
SKANDALE SEKSUALNE, ŁAPÓWKI…
10 MLD WONÓW NADUŻYCIA I DEFRAUDACJA
JOU-RI
Nie wiedziałem, że jestem już w nagłówkach.
Ciekawe, co napiszą jutro.
Dowiem się, kto za tym stoi.
Nie ma potrzeby. To oczywiste.
Co robią politycy,
gdy już dojdą do władzy?
Atakują takie firmy jak moja.
Co mam zrobić? Zbliżają się wybory.
Muszą odwrócić uwagę, żeby ratować siebie.
Ale przekroczyli granicę. Nie sądzisz?
Czemu użyli tego okropnego zdjęcia?
Cholera.
Mam na nim podwójny podbródek.
Niech to.
Proszę się nie martwić.
Zajmę się tym.
Aha. Jeszcze…
To stary telefon męża.
Jest na nim nagranie rozmowy z Woobyeok Construction.
Chciałbyś być moim synem?
Słucham?
Ja bardzo bym tego chciał.
Chciałbym mieć takiego syna jak ty.
Przekazałbym ci firmę,
przeprowadziłbym się na Hawaje i codziennie łowił ryby.
Ale mój jedyny wnuk to niezłe ziółko.
A właśnie.
Co miałeś na myśli, mówiąc, że mamy problem?
No tak. Cóż…
Ze względu na oburzenie opinii publicznej
obawiam się, że panu Parkowi nie uda się skrócić wyroku.
To o to chodziło?
Nie przejmuj się tym.
I tak miałem się go pozbyć.
Dziękuję za twoją ciężką pracę.
Daj znać, gdybyś czegoś potrzebował.
Chcesz nowy samochód?
A właśnie.
Jak nowy dom? Podoba ci się?
To bardzo hojny prezent.
Bardzo dziękuję.
Będę pracował jeszcze ciężej.
Nie ma za co. Pracuj tak, jak do tej pory.
Jak będziesz jeszcze lepszy, to zbankrutuję.
Pójdę już.
Zaczekaj.
Chyba o czymś zapomniałeś.
Odłóż to.
Ludzie się śmieją, gdy mówię, że gram w baseball.
Uważają, że to śmieszne, bo nie potrafię nawet biegać.
Ale to proste.
Jeśli zaliczę bazę domową, nie muszę biegać.
Albo mogę wyeliminować pałkarza.
To mój sposób na życie.
Home run albo strikeout.
A więc to pana sekret.
W ten sposób
Yongra Construction tak szybko stało się Woobyeok Group.
Zapamiętam to.
„Home run
albo strikeout”.
To bolało.
Rany, poprawiłeś się. Jeszcze niedawno nie byłeś taki dobry.
Dużo ćwiczyłem.
Zawsze lubiłem baseball.
Ale nie mogłem grać z przyjaciółmi ani oglądać go w telewizji.
Dlaczego?
- Żeby móc pana poznać. - Co?
Jak mógłbym pana poznać, gdybym nie został prokuratorem?
Myślę podobnie jak pan.
Chciałbym mieć ojca, na którym można polegać.
W porządku.
Możesz nazywać mnie swoim ojcem.
Naprawdę?
Proszę, proszę.
Nigdy nie widziałem u ciebie takiego uśmiechu.
To może pójdziemy razem do sauny?
Sauny?
Całe życie marzyłem o tym, by wyszorować ojcu plecy.
„Ojcu”?
Więc to takie uczucie.
Podoba mi się.
Dobrze.
Mój syn wyszoruje mi plecy!
„Home run albo strikeout”.
Hej!
Proszę znaleźć źródło
i powiązane artykuły, organizacje i ofiary.
Tak jest.
Proszę pana.
To niesprawiedliwe!
Mój syn nikogo by nie zabił!
To wnuk tego bogatego prezesa
wrobił mojego syna!
- Wie pan o tym! - Proszę pana!
Musi pan tylko powiedzieć,
że mój syn nie jest mordercą!
- Proszę przestać… - Proszę pana!
Błagam pana!
- Proszę! - Proszę puścić.
- Cholera. - Boże.
Ty bezczelny draniu!
Nie masz ojca?
Nie mam.
Ale…
czy to cokolwiek zmienia?
Nie potrafi pan pomóc synowi. Jest pan bezsilny i niekompetentny.
Co pan powiedział?
Dobry Boże…
JOU-RI
Boże…
Połączenie nie może być zrealizowane i zostanie przekierowane…
Musi być zajęty.
Oczywiście. Nie można się obijać, gdy wykonuje się tak ważną pracę.
No tak. Żeberka.
Przyprawione warzywa,
smażony makaron, placki i…
Wszystko gotowe?
Niech to, nie sięgnę.
Co ci się stało w plecy?
Te plastry przeciwbólowe tylko pachną.
Najlepszym lekarstwem na ból pleców
jest akupunktura.
Nie trzeba.
Wystarczą plastry przeciwbólowe.
Dawno temu mój wujek spadł ze schodów.
Myślał, że plastry przeciwbólowe w zupełności wystarczą.
Paraliż przykuł go do łóżka.
Dostał odleżyn, od których gniło mu ciało.
To było straszne.
I po co tak gadasz?
Tylko mówię.
A jak twój brzuch?
Masz mdłości?
Czy czujesz raczej, jakby ktoś cię dźgnął?
A skąd ma wiedzieć, jakie to uczucie?
Nie domyśliłaby się?
Myślę, że to zwykła niestrawność od próbowania podczas gotowania.
To powinno załatwić sprawę.
Dawno temu
moja ciotka piła to zawsze, gdy miała niestrawność.
Zmarła, bo w żołądku porobiły jej się dziury.
Gdy ją otworzyli, jej narządy były roztopione.
Co z tobą?
Czemu ciągle pleciesz bzdury?
Tak tylko mówię.
Nie martw się.
Moje maleństwo.
A właśnie.
Myślałam, żeby nazwać naszego pieska Kang-ho.
Co?
Dlaczego?
Bo jak o tym pomyśleć,
każdy o tym imieniu odnosi sukces.
Song Kang-ho, Choi Kang-ho…
Chcę dla niego tego samego.
Pies z sukcesami to wciąż pies. Nie zamieni się w tygrysa.
W tygrysa?
O rety.
Nazwijmy go Tygrys.
Wtedy stanie się tygrysem.
Zarycz dla mnie, Tygrysie.
Zarycz.
Nie zwracaj na nią uwagi.
Powiedz mi. Jak się ma nasz prokurator?
Od przeprowadzki do Seulu ani razu nas nie odwiedził.
Dzwonił po południu i powiedział, że wpadnie.
Ale go od tego odwiodłam.
Codziennie ma rozprawy,
więc kazałam mu w weekend odpocząć.
Rozumiem.
Namierzyłem adres IP postów,
które pojawiły się na tych stronach.
To nagranie z kafejki internetowej w Sangdo-dong.
Myślę, że chcą ujawnić korupcję w Woobyeok Group.
HA-YOUNG
Znowu nie odebrał?
Tak.
Zadzwonić jeszcze raz?
Hej.
Zapomnij. Zakończ to.
Rozumiem, że jest zajęty, ale ignoruje cię już tyle czasu.
Na bank się z kimś spotyka.
Hej…
O nie. Przepraszam.
Nic pani nie jest?
- Proszę… - O nie.
Co się dzieje?
Boże!
O rany. Przepraszam.
Tak mi przykro.
Szybko, przeproś panią.
Przepraszam.
Nie wiesz, czym się zajmuję?
Słucham?
Jestem baletnicą.
To mają być przeprosiny za to, że prawie odcięłaś mi palec?
No tak.
Bardzo przepraszam.
Co za kretynka.
Chodźmy.
Przepraszam.
Nic pani nie jest?
Chwileczkę.
Teraz pani kolej.
Co?
Proszę przeprosić za to, że mnie pani kopnęła.
Mi-joo, co z tobą?
Skoro pani stopy są takie ważne, to nie miejsce dla pani.
- Odbiło ci? - Nie, proszę pani.
Jeszcze nie.
Ale odbije mi, jeśli pani mnie nie przeprosi.
Nie przeproszę.
I?
Co teraz zrobisz?
Co?
Rozumiem.
W takim razie nie mam wyjścia.
Nie trafiła cię.
- Zdrowie. - Zdrowie.
Ostatni raz czułam taką satysfakcję
po pierwszej depilacji brazylijskiej.
Niepotrzebnie mnie prowokowała.
Ale co teraz zrobisz?
- Nie zagłosuję na niego. - Co?
Na kogo?
Jej ojciec startuje w wyborach.
Mojego głosu nie dostanie.
Jasne. To najgorsze, co możesz zrobić.
Za zaoszczędzone pieniądze
otworzę mały salon.
- Salon? - Tak.
Chciałam pooszczędzać jeszcze dwa lata i otworzyć większy salon w Seulu.
Ale poszukam czegoś pod miastem albo w innym lokalu.
- Mi-joo. - Tak?
Chcę w to wejść.
- Dorzucę się. - Serio?
Dorzucę się i poszukamy lokalu na przedmieściach Seulu.
Co ty na to?
Byłoby super, Sun-young!
- Naprawdę? - Tak!
Dobrze!
Ty możesz być właścicielką.
- Co? - Ja będę prezeską.
Co?
Zwariowałaś.
- W porządku. - Dobrze.
Czekam, szanowna pani.
Dam z siebie wszystko, pani prezes.
- Pozwól. - Mów mi po imieniu.
MAMA
Przepraszam na chwilę, pani prezes.
- Jasne, odbierz. - Dziękuję.
Cześć, mamo.
Nie jestem twoją mamą.
Kto ci pozwolił używać telefonu babci?
Babcia nie żyje.
Co? Co ty mówisz?
Jak to nie żyje?
Skończyła się.
„Skończyła się”?
Tak.
Boże.
Skończyły się jej karty,
więc przegrała i straciła pieniądze.
Więc w tej rundzie już nie żyje.
Hej!
Przestraszyłaś mnie!
- Kto to? - Mama.
Mama?
Mówisz
o Mi-joo?
Twoja najmłodsza córka z USA?
Daj mi to.
Halo?
Mamo, miałaś nie grać w karty przy dzieciach.
Co?
Chcesz mi wysłać pieniądze?
Nie musisz mi wysyłać swoich ciężko zarobionych pieniędzy.
Mi-joo chce wysłać ci pieniądze? Ale masz szczęście.
Jej córka przysyła pieniądze,
a my harujemy jak woły, żeby wyżywić syna w więzieniu.
Za co los mnie tak pokarał?
Nie wyślę ci żadnych pieniędzy.
- Przepowiedzieć ci przyszłość? - Na razie
w ogóle nie będę mogła tego robić.
Otwieram salon manicure.
Co?
Mąż otwiera ci salon manicure?
Boże. To świetnie.
Co?
Dobra robota.
„Manicure”? A cóż to takiego?
Po co dzwonisz?
Ye-jin zadzwoniła.
Miałaś nie dawać im telefonu.
Oglądanie filmów popsuje im wzrok.
Skoro tak się martwisz, to może sama ich wychowuj.
Właśnie. Co się stało z tym draniem?
Jakim draniem?
Ojcem twoich dzieci!
Boże.
Znalazłaś go?
Miałyśmy o tym nie rozmawiać.
Postanowiłam go nie szukać.
Między nami koniec.
O czym ty mówisz?
Co powiesz ludziom?
Co powiesz swoim dzieciom?
Myślą, że ciężko pracujesz w USA
i że je tam ściągniesz.
To po co kłamałaś?
Nieważne. Powiedz, że się rozwiodłam.
Mam im powiedzieć, że rozwiodłaś się tak samo
jak Jin-joo i Seon-joo?
Nasza rodzina jest przeklęta czy co?
Boże. Wiesz, jaki to wstyd?
Ty to zaczęłaś.
Ja nigdy się nie rozwiodłam.
Ale ojciec zostawił cię dla innej.
Przynajmniej dzieci miałam z mężem!
- Spadaj! - Spadaj!
Cholerna gówniara.
Czy jej życie musi być tak żałosne, jak moje?
Boże, przestraszyłaś mnie.
Kto ma nieślubne dzieci?
Rozmawiałyśmy o serialu.
Sam-sik niedługo wychodzi, prawda?
Co mam robić?
Może odprawimy jakiś rytuał?
Lepiej się spakujcie i wyjedźcie.
Żaden rytuał tego nie naprawi.
Żaden bóg nie zmieni jego losu.
Więc odejdźcie.
- Pozwól mi. - Już dobrze.
Kogo my tu mamy?
Kobieta wielu błogosławieństw.
Matka prokuratora Choi!
- Boże. - Dzień dobry.
- Boże, nie trzeba było. - Dzień dobry.
- Wejdź. - Nie.
Muszę jechać do Seulu.
Zrobiłam geotjeori i trochę dodatków. Smacznego.
- To dlatego się tak wystroiłaś. - Boże.
- Jedziesz do syna. - Tak.
Co ci się stało w rękę?
I wydawało mi się, że kulejesz.
Przewróciłam się wczoraj w kuchni, ale nic mi nie jest.
Jesteś nadopiekuńcza.
Taki wzięty prokurator
pewnie jada tylko dobre i drogie rzeczy.
Ale dziś są jego urodziny.
- Tak? To jedź już. - Tak.
- Bezpiecznej podróży. - Dobrze.
Życzę smacznego.
Ye-jin i Seo-jin, jedzcie do woli.
- Do widzenia. - Do widzenia.
- Bezpiecznej podróży.
- Do widzenia. - Boże.
Jak coś, co tak wygląda, ma mi smakować?
Smaczne.
Spróbuj.
Proszę.
Jestem na diecie.
Chwila.
Jeśli Kang-ho ma urodziny, to Mi-joo też.
Masz rację.
Boże.
Smarkulo. Nie mówiłaś, że masz dziś urodziny!
Jaki masz numer konta?
Który to budynek?
Już do niego dzwonię.
Czemu nie odbiera?
To ja.
Jestem pod adresem, który mi pan wysłał. Który to budynek?
Słucham?
- Przepraszam. - Dobrze.
Co pani robi?
Proszę podjechać tam.
- Tam. - Dobrze.
Chwileczkę.
Telefon z holu.
Tak?
Dzień dobry. Dzwonię z ochrony.
Jest tu pańska matka.
Powiedz, że mnie nie ma.
Słucham?
Że pana nie ma?
Ale przywiozła panu jedzenie.
Halo?
Pan Choi jest…
O co chodzi? Jeszcze nie wrócił?
Rozumiem. Jest jednym z najlepszych prokuratorów w kraju.
Na pewno jest zajęty.
Powinnam była go uprzedzić.
W takim razie
przekaże mu to pan?
O rety.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Proszę pana.
Widuje go pan czasem?
Od czasu do czasu.
I jak? Dobrze wygląda?
Zdrowo?
Tak. To przystojny mężczyzna,
który o siebie dba.
A czy kiedyś się upił i wyglądał na smutnego?
Nie, nie sądzę.
To dobrze. Do widzenia.
Do widzenia.
Chwileczkę.
Słucham?
Gdyby coś było nie tak,
proszę zadzwonić.
- Dobrze. - Dziękuję.
- Nie ma za co. - Do widzenia.
Ciekawe, czy sama coś jadła.
Wygląda na obolałą.
Wielki mi prokurator.
Bezczelny gówniarz.
CIASTKO CZEKOLADOWE
Jest zajęty. To wszystko.
Z 33% poparcia
Oh Tae-soo pokonał Park Gil-unga,
byłego prezesa partii Bareun Hanguk i kandydata opozycji,
i zapewnił sobie miejsce w wyborach prezydenckich.
Deputowany Oh, który jako były przewodniczący
partii Jeilmirae odniósł miażdżące zwycięstwo,
zyskał przewagę jako kandydat na prezydenta
dzięki zwycięstwu partii.
ZOSTAŃ URZĘDNIKIEM SĄDOWYM Z PASJĄ
Wiecie, dlaczego ludzie tak psioczą na urzędników sądowych?
Bo potrafią tylko się uczyć.
Ale nauka to tylko talent,
podobnie jak śpiew czy rysowanie.
To nie czyni was lepszymi od innych.
Być może ci, którzy potrafią tylko się uczyć, są najgorsi.
Bądźmy szczerzy.
Nie macie przyjaciół.
Jesteście wyrzutkami.
Ale ci idioci zachowują się, jakby prokurator czy sędzia
byli najpotężniejszymi ludźmi na świecie.
Dlatego ludzie ich krytykują.
Prawdziwy urzędnik sądowy musi umieć myśleć i czuć.
Bo ludzie bez przyjaciół i empatii
ciężko pracują, by móc oskarżać, bronić
i osądzać innych.
Nic więc dziwnego, że świat tak wygląda.
Nic dziwnego, że ofiarami padają tylko słabi i niewinni.
Jako stary, były urzędnik sądowy
proszę was, przyszłych urzędników, o przysługę.
Za długo przepracowywaliśmy nasze mózgi.
Więc od teraz przestańmy to robić
i kierujmy się naszymi pełnymi pasji sercami.
OH TAE-SOO
Wystarczy. Idźcie już.
Tae-soo, to Choi Kang-ho.
Przyjęto go z najlepszym wynikiem w klasie.
Ma wielki talent. Zawsze w ścisłej czołówce.
Doprawdy?
- Chodziliśmy do jednej szkoły? - Tak.
To zaszczyt pana poznać.
Z takimi ocenami zostanie pan sędzią, to tylko kwestia czasu.
Chciałbym zostać prokuratorem.
Jest pan dla niego wzorem.
Jest pana zagorzałym fanem. Zna na pamięć
wszystkie pana książki i rozprawy.
Naprawdę?
Jestem zaszczycony.
To nic takiego.
Do widzenia.
Spotkaliśmy się wcześniej?
Wygląda pan znajomo.
Nie. Nigdy się nie spotkaliśmy.
Ale…
Właściwie
- poznał pan mojego ojca… - Tato.
Jesteśmy spóźnieni. Chodźmy.
Dobrze.
Muszę iść.
Do zobaczenia.
Tak jest. Na pewno jeszcze się spotkamy.
Ładna dziewczyna.
Piękna jesteś.
Nie jestem zainteresowana, spadaj.
Zaraz się zainteresujesz.
Odbiło ci?
Niczego nie brałam.
Masz dowód?
Zaraz dostanę szału.
Pożałujesz tego.
Nie odpuszczę ci.
Wszyscy wylecicie.
Nie tak szybko.
Co to?
Lekarstwo.
Właśnie. Jakie?
Proszę odpowiedzieć.
To na ataki paniki.
Masz ataki paniki?
To nic poważnego.
Czekaj! Co robisz?
Hej! Co robisz?
- Hej! - Spokojnie.
- Ty świrze! - Spokój!
Czekaj! Nie!
Wiesz, ile ona kosztowała?
Nie! To edycja limitowana!
- Już ich nie sprzedają. - Spokój!
- Proszę! - Mamy wyniki moczu.
Wszystkie testy negatywne.
W raporcie, który otrzymaliśmy, chyba zaszła pomyłka.
Przykro mi.
Przykro ci?
Tak?
Tyle masz do powiedzenia po tym, co zrobiłeś?
Wynagrodzę to pani.
Mój ojciec był prokuratorem, więc wiem, ile zarabiasz.
Nie bądź śmieszny.
Ta torebka jest warta więcej niż twoje życie.
Chodźmy.
I co teraz będzie?
Boli, ale się wyliżę.
Mówię o nas.
To córka deputowanego Oh Tae-soo,
byłego prokuratora okręgowego.
Co?
W czym możemy pomóc?
Nie powinnam była cię bić.
W porządku.
To nic. Zasłużył sobie.
Czy ten incydent zostanie gdzieś zarejestrowany?
Nie zadzwonicie do moich rodziców, prawda?
To był mój pierwszy raz w klubie.
Może drugi albo trzeci.
Jeśli chodzi o te ataki paniki,
to nie są takie złe.
Po prostu…
nie mogę spać.
Biorę leki, żeby mi się nie pogorszyło.
Udajmy, że nic się nie stało.
Nie musi mi pan oddawać za torebkę.
Znudziła mi się, więc i tak miałam ją wyrzucić.
Zakładam, że pan rozumie.
Pójdę już.
Do widzenia.
DZIEŃ KULTURY Z DEPUTOWANYM OH TAE-SOO
Ty i ja
To dobrana para
Żyjmy w przyjaźni
Obiecuję ci
I ty obiecaj mi
Przyjaźń
Nie kłóćmy się
Kochajmy się
Obiecuję ci
I ty obiecaj mi
Proszę iść ze mną. Szybko.
Oszalałeś?
Co tu robisz?
Mieliśmy o tym zapomnieć.
Kupiłem pani nową torebkę.
Co?
Co to jest?
Naprawdę kupiłeś nową? To była limitowana edycja.
Co?
Poważnie?
Niemożliwe.
Co to?
Gdzie torebka? To zwykły worek.
Proszę pana.
Pani ojciec to szanowana persona.
Ludzie mu ufają i popierają go, bo ma w sobie pokorę.
A pani paraduje z drogą torebką
i imprezuje z bogatymi znajomymi?
Proszę nie szargać jego reputacji i od tej pory nosić tę torbę.
Nie mów mi, co mam robić.
Co to jest?
Głożyna to podobno naturalny środek uspokajający.
Mówiła pani, że symptomy nie są ostre,
więc proszę nie brać leków.
Wystarczy wypić napar z głożyny przed snem.
Specjalnie pojechałem po nią rano na targ, więc proszę jej nie wyrzucać.
Co do…
Tato.
- Wszystkiego najlepszego. - Dziękuję.
Jak miło, że córka…
Kto to?
Dzień dobry, jestem Choi Kang-ho.
Zaskoczony?
To twój prezent urodzinowy.
Twój przyszły zięć.
Co?
Ty smarkulo.
Dopiero teraz przedstawiasz mi tego przystojnego młodzieńca?
Dobrze. Siadajcie.
No tak.
Instytut Badań i Szkoleń Sądowych.
Wiedziałem, że skądś cię znam.
Musiało być ci ciężko
dorastać bez ojca.
A wyrósł na doskonałego prokuratora.
Nawet ja jestem z ciebie dumny.
Przede mną jeszcze długa droga. Chcę wiele się od pana nauczyć.
No dobrze.
Mam nadzieję, że się dogadamy.
Oczywiście.
Robi się późno.
Zostawicie nas na chwilę samych?
Dlaczego?
O czym będziecie rozmawiać bez nas?
Mężczyźni pewne rzeczy muszą obgadać sami.
- Prawda? - Tak, ma pan rację.
Właśnie.
Niech nie pije za dużo.
- Dobrze. - No proszę.
Córka na pierwszym miejscu zawsze postawi chłopca.
Kochanie, weź ją.
- Zadzwoń, jak dojedziesz. - Dobrze.
Do zobaczenia.
Pa, tato.
Pa.
To co im powiemy?
Słucham?
Z jakiego powodu się rozstaniecie?
Inna kobieta?
Czy chcesz zostać wysłany zagranicę?
Mogę też wsadzić cię za korupcję.
Nie możesz zniknąć bez słowa.
Coś mi w tobie śmierdzi.
Od kiedy cię poznałem.
Co to może być?
Czy to zapach brudu
twojego pochodzenia?
- Ojcze. - „Ojcze”?
Zabawny jesteś.
Słuchaj uważnie.
Za tydzień się rozstaniecie.
A Ha-young wyjdzie za dziedzica Grupy Dosang, jak planowałem.
„Ojcze”?
Ktoś taki jak ty nigdy nie będzie nazywać mnie ojcem.
Choć tego nie zrozumiesz, bo nie masz ojca.
Kang-ho.
Co to jest?
Nie mów, że się z kimś spotykasz.
Zaczekaj! Moja stopa.
Skaleczyłam się dziś w palec.
Wpuść mnie na chwilę.
Kang-ho. To chyba nieprawda, co?
Tadam!
Mam dla ciebie prezent.
- Idź do domu. - Jak możesz być tak bezduszny?
Naprawdę ze mną zrywasz?
Tego właśnie chciałbym uniknąć.
Ale jeśli nie przestaniesz, mój plan się posypie.
Plan?
Jaki plan?
WYNIKI TESTU DNA
Sprzedaż korporacyjna, która miała zostać zredukowana w związku z kryzysem,
wzrosła w porównaniu do zeszłego roku o 21,5%.
To dokumenty, o których mówiłam…
PRAWDOPODOBIEŃSTWO OJCOSTWA: 99,9%
Home run!
Prawdziwy home run.
Walk-off grand slam z podwójnym autem.
Chcesz powiedzieć,
że Hwang Soo-hyun urodziła dziecko Oh Tae-soo?
Zgadza się.
Co za idiota.
Nie miał pojęcia, co go czeka,
gdy zdradził mnie dla Grupy Dosang.
Co z tego, że ukradł mi bazę?
Właśnie zaliczył podwójny aut.
Jeszcze nie wie o dziecku.
Bała się, że skrzywdzi ją i dziecko, jeśli się dowie.
Odeszła i ukryła się, gdy tylko dowiedziała się o ciąży.
Ma sekret, którego sam nie zna.
To…
bardzo cenna informacja.
Prawda?
Ale dlaczego mi to dajesz?
Nie po to mnie pan przygarnął?
Być może ma pan w garści przyszłego prezydenta.
Grupa Woobyeok będzie niezwyciężona.
Ale
to nie jest oryginał.
Zatem chcesz prosić o przysługę.
Proszę mnie usynowić.
Co powiedziałeś?
Chcę być pana prawowitym synem.
Jako pana syn
poślubię córkę Oh Tae-soo.
Pan będzie miał Oh Tae-soo.
Oh Tae-soo będzie miał mnie.
A ja będę miał ojca.
Żaden z nas nie będzie mógł zdradzić drugiego.
Będziemy prawdziwą rodziną.
A jeśli odmówię?
Co może zrobić odrzucony przez ojca syn?
Będę musiał znaleźć nowego ojca.
Ojciec nigdy nie porzuca dziecka.
Była mądrą sekretarką. Wiedziała, jak działa firma.
Powierzyłem ci ją,
żebyś znalazł sposób na uratowanie mojej firmy.
A ty zrobiłeś jej dziecko.
Gdzie Hwang Soo-hyun?
Jak chcesz rządzić krajem, skoro tak wolno myślisz?
To nie z Hwang Soo-hyun powinieneś się spotkać,
a z Choi Kang-ho.
Jeśli ten chłopak mając te informacje,
opowie się po stronie partii Bareun Hanguk,
to będzie koniec dla nas obu.
Bądźmy szczerzy.
Brudzimy sobie ręce od 30 lat.
Nie mam racji?
Sądząc po tym,
jak zdobył informacje o Hwang Soo-hyun,
musi mieć wiele asów w rękawie.
Ponoć nie zgadzałeś się na jego związek ze swoją córką.
To bardzo zraniło jego dumę.
Chyba wtedy zaczął szukać na ciebie haków.
Może pozwólmy im się zejść?
A jeśli chodzi o to, czego mu brakuje,
ja się tym zajmę.
Co masz na myśli?
Adoptuję
Choi Kang-ho.
Będzie moim synem i odziedziczy moją firmę.
Zniszczysz oryginał wyników testu DNA na moich oczach?
Daj spokój. Pozbycie się tego papierka nic nie zmieni.
Prawda?
Pozbędziemy się ich, jakby nigdy nie istnieli.
Mój syn się tym zajmie.
Prawda?
Będziecie tam bezpieczniejsi niż w Korei.
Nikt was nie znajdzie.
Proszę się nie martwić. Wszystko się ułoży.
Dziękuję za kawę.
Załatwione.
W końcu mamy własny salon manicure.
NAIL & NAIL
Sun-young…
Dlaczego płaczesz?
Czemu płaczesz w taki piękny dzień?
Ty się popłakałaś pierwsza.
Wiesz co?
Zarobię kupę kasy
i ściągnę tu swoje dzieci.
Będą jadły,
co zechcą,
i nosiły piękne stroje.
Tak będzie.
Nie śmierdzi, prawda?
To dzięki domowej paście doenjang.
Zjedz trochę kimchi. Jest smaczne.
Przydałaby się deskorolka.
Deskorolki i świętowanie idą w parze.
Ktoś na pewno jakąś przyniesie.
Słyszysz ich?
Dzieci tak szybko się dziś uczą.
Zbyt szybko.
Nagle zatęskniłem za mamą.
- Fajnie będzie… - Za słone.
…grało się tym w piłkę.
A to zbyt mdłe.
Chcesz trochę?
Nawet pies tego nie chce.
Boże. Young-soon to szczęściara.
Tyle się namęczyła, wychowując samotnie syna.
A on został prokuratorem i do tego zięciem deputowanego.
Dobrze jej się układa.
Więcej.
Zmieni się jej status społeczny.
Status społeczny, akurat.
W takim razie mogła wynająć firmę cateringową.
Spójrzcie tylko.
Jak ich wszystkich nakarmimy taką ilością mięsa?
Jakby co możemy ubić świnię.
Przecież ona je hoduje. O to się nie martw.
Nieźle.
Pewnie padacie z nóg.
- Dzień dobry. - Ja to zrobię.
Ale cuchniesz.
Idź się umyć.
Zostaw to nam.
Idź się przebrać.
Chcesz powitać córkę deputowanego w takim stanie?
Ty mały…
Miałaś nikomu nie mówić.
Mi też kazała nikomu nie mówić.
No tak.
To dobra wiadomość, więc…
Kim jest ten deputowany?
Wiem o tym od kolegi syna,
ale nie wiem dokładnie, o kogo chodzi.
Ale proszę, nie mówcie o tym przy Kang-ho.
- Dobrze? - Oczywiście.
To wspaniale, że żeni się z córką deputowanego.
Ale dla nas to nie są dobre wieści.
Szczerze mówiąc, nie skorzystaliśmy na tym,
że Kang-ho poszedł na prawo i został prokuratorem, prawda?
Cholera.
Mogliśmy to zrobić w młynie.
Zobacz, jak się przepracowuje.
W tym wieku…
Nieważne. Kontynuuj.
Chyba nie mówiłaś o mnie?
Hej, Sung-ae!
- Kontynuuj. - Ma żal,
że Sam-sika zamknęli za kradzież.
Błagała Kang-ho, by go nie posyłał za kratki,
ale on nie słuchał.
Nadal jest rozgoryczona.
Daj jej czas.
Dobrze.
Córka deputowanego, wielkie mi rzeczy.
Pójdę już.
Moja suczka mało je, bo będzie rodzić.
Kiedy to będzie?
Sądząc po plamieniu, dzisiaj lub jutro.
Nie, mówię o Sam-siku.
Poproszę Kang-ho, by pomógł mu znaleźć pracę.
Gdzie fasola mung? Tutaj.
Odsuń się.
Wiem, że Kang-ho lubi placki z fasoli mung.
SILLIM ŚWIEŻE RYBY
ODRZUĆ
Boli mnie głowa.
Nie musiałaś jechać ze mną.
Muszę ją poznać.
W końcu to twoja matka.
Jak się zmęczysz, ja poprowadzę.
Aha.
Chcę pięciokaratowy brylant.
Małe są teraz w modzie.
Tylko ci, którzy chcą uchodzić za bogatych,
noszą duże kamienie.
Zbliżają się też wybory prezydenckie taty.
Cholera.
Co?
Pół karata?
Tylko duże domy towarowe w Seulu takie mają.
- Jest też gwarancja. - Gwarancja?
Tam. Pod spodem.
Nie ruszaj się.
Ten klejnot jest ogromny.
Rety. Pół karata?
Czekaj. Nie dotykaj.
- Nie miałam zamiaru. - Ładnie wyglądasz.
Byłoby cudownie, gdyby Kang-ho i Mi-joo byli razem.
Pamiętasz?
Gdy byli dziećmi,
obiecałyśmy sobie, że zostaniemy rodziną.
Twoja córka jest szczęśliwą mężatką w USA.
Co ty mówisz?
Tak tylko mówię.
A tak w ogóle
po co go kupiłaś, skoro nie ustalili jeszcze daty?
Ja też dostałam pierścionek przed ślubem.
Oświadczył się, przynosząc świnkę z pierścionkiem na szyi.
Boże.
Byłby zachwycony, gdyby żył.
Gotowe.
Wyglądasz jak Brooke Shields.
Nic dziwnego, że Sam-sik jest taki zręczny. Po matce.
Co to niby znaczy, że jest zręczny?
Co to? Zawoalowany przytyk?
O czym ty mówisz?
To normalne, że dziecko jest do ciebie podobne.
Owszem, ale mówimy o Sam-siku.
Co sądzicie?
To zestaw.
Wyglądasz przepięknie.
Jak forsycja.
- Dobrze? - Tak.
Ma oko do kolorów.
Wiadomo.
Skąd ci przyszło do głowy, żeby wybrać taki kolor?
Żywe kolory są teraz w modzie.
Nie chcę, żeby myślała,
że jestem wieśniaczką bez gustu.
Niechby tylko śmiała spojrzeć z góry na teściową!
Nieważne, kto jest jej ojcem.
Jeśli ci się nie spodoba, niech spada.
- Boże. - Ona ma rację.
Mówię ci, kimkolwiek by nie była,
musisz jej pokazać, kto tu rządzi.
Dzięki temu nie będzie sprawiała problemów.
Bądź pewna siebie. Jasne?
Jasne.
Young-soon, wychodź!
Nie mogę znaleźć napojów.
Idę!
Wygląda jak kiszona rzodkiew, nie?
Poszła.
Ale ma świetną fryzurę.
Będzie na nią patrzeć z góry.
Prawda?
- Kiszona rzodkiew! - Kiszona rzodkiew!
- O rety. Nie mamy kiszonej rzodkwi. - Dzieci zawsze mówią prawdę.
Pij powoli.
Young-soon!
Chodź, napij się z nami.
Siadaj.
Zjem, jak poznam narzeczoną Kang-ho.
Tak.
To będzie pierwszy raz, co?
- Tak. - Boże.
Kang-ho nie powinien tak traktować matki.
To zrozumiałe.
Tak ciężko pracowała, by go wychować.
A on dopiero teraz przedstawia jej narzeczoną?
- Jest bardzo zajęty. - No tak.
Szczerze mówiąc, cieszę się, że nas odwiedzi.
Oczywiście.
- Chwila. - Co?
Myślicie,
że chce zabrać Young-soon do Seulu?
Do Seulu?
Pomyślcie. Jong-ho też tak zrobił.
Przed ślubem zabrał rodziców do Seulu.
- Masz rację. - No tak.
To możliwe. Czyli wyjedzie do Seulu?
To ma sens.
Jego przyszły teść jest deputowanym.
Kang-ho nie pozwoli, by matka mieszkała tu sama.
Co teraz?
Czy to pożegnanie?
Świetnie.
Co się wtedy stanie z twoją farmą?
Zostaw ją mnie.
O rany. Chwila.
Boże.
Ale pomożecie Sam-sikowi znaleźć pracę?
Pomożecie, prawda?
- Young-soon. - Sung-ae.
O nie. To pożegnanie?
Jest!
Kang-ho przyjechał z Seulu!
- Już jest! - Kang-ho? Już jest!
- Kang-ho! - Szybko!
- Kang-ho! - Kang-ho!
- Boże. Kang-ho! - A niech mnie.
Rety.
- Och! - O rany!
Jaka śliczna.
Śliczna.
Jesteście.
Jestem tu sołtysem.
Dzień dobry.
Serdecznie witamy w Jou-ri,
wiosce, gdzie woda jest czysta,
a ludzie mają dobre serca.
Nie ma tu żadnych wód.
I czemu brzmisz jak sztuczna inteligencja?
Jesteś niemożliwy.
To prokurator Choi Kang-ho i jego narzeczona,
córka deputowanego.
Ukłońmy się… Nie.
Brawa.
Miałeś nie mówić o jej ojcu.
To musiała być długa podróż.
Chodźcie.
- Chodźcie. - Do środka.
- Boże. - Dzień dobry.
- Jaka ładna. - Zachowuj się.
Chodźcie.
Pewnie jesteście głodni.
Najpierw zjedzmy.
- Muszę ci coś powiedzieć. - Ojej.
Skąd ten pośpiech?
Najpierw zjedzmy, potem porozmawiamy.
- Chodźcie. - Proszę pani.
Jest pani taka piękna.
- Może nam zaśpiewasz? - Dobry pomysł.
- Śpiewaj! - Śpiewaj!
- Proszę pana.
Nie ożeni się Kto śpiewać nie umie
- Podłyś ty - Boże, to żenujące.
- I to jak! - Jak się nie ożenisz
- Kang-ho. - To nie…
Chcę coś powiedzieć!
- Boże. - Chodźmy do środka.
Proszę. Ojej.
Zeszłej nocy
śnił mi się twój ojciec.
Usiądźcie.
Nie odzywał się i patrzył na mnie, jakby był zmartwiony.
Długo zastanawiałam się, co go tak gnębiło.
Pewnie jest zazdrosny, że tylko ja mogę być tego świadkiem.
Aleś ty piękna.
Ile masz lat?
Dwadzieścia siedem.
Idealna różnica wieku.
Czekajcie.
Kupiłam to w największym sklepie jubilerskim w mieście.
To diamenty.
Jasne.
Zaczekasz na zewnątrz?
Dobrze.
Dlaczego?
Znam tę markę.
Wiesz co to?
Vutton!
- Luksusowa torebka. - Aha.
Co to za pudła?
Tam jest napisane: „Futro”…
Prawdziwe?
Ze zwierząt? Może z norek?
Możliwe.
Podobno obdzierają je żywcem ze skóry.
Nie mów takich strasznych rzeczy.
Co to za pudła?
Myślicie, że to dla nas?
Co robicie?
Ojej.
Twoja narzeczona urodziła się w roku Świni.
To przeznaczenie.
Bo kim jestem? Hodowcą świń.
Dołączenie do naszej rodziny było jej przeznaczone.
Co to jest?
„Umowa adopcyjna”?
O co chodzi?
Chcecie adoptować dziecko?
Dlaczego?
Nie może zajść w ciążę?
Prezes Song mnie wychował i chce mnie adoptować.
Postaw tu swoją pieczątkę.
- Co? - Cicho.
Co…
Co takiego?
Kto cię wychował? Kto cię adoptuje?
Jestem twoją mamą.
Urodziłam cię.
O czym ty mówisz?
Zostanę synem prezesa Songa,
odziedziczę jego firmę i zostanę zięciem deputowanego.
Czekaj.
Czekaj, Kang-ho. O czym ty mówisz?
Rozumiem, że pieniądze i władza są wspaniałe.
Ale nie możesz tak odcinać się od swojej matki.
Nie tego chciałaś?
Co…
STRONA: JIN YOUNG-SOON PODPIS LUB PIECZĘĆ
W porządku.
Zawsze będę twoją mamą.
Ten papierek nic nie znaczy.
Będę szczęśliwa, póki ty będziesz.
Mam tylko jedno pytanie.
To był twój pomysł?
Nie, prawda?
On to zaproponował, prawda?
Nie chciałeś tego, ale cię zmusił, bo jesteś mu potrzebny, prawda?
Mam rację?
Czekaj.
Kang-ho.
Nie mogę cię tak puścić.
Zjedz coś, zanim wyjedziesz.
Zjeść?
Teraz każesz mi jeść,
gdy nigdy nie pozwalałaś mi zjeść razem z tobą?
W takim razie weź to.
Weź to ze sobą.
Czemu nie chcesz?
Rozumiem, że się mnie wstydzisz, bo jestem biedną wieśniaczką.
Ale czemu tego nie weźmiesz?
Są nowiutkie.
Sprzedają je w seulskich domach towarowych.
Jest też gwarancja. Kang…
Kang-ho…
- Widzicie w tym sens? - Nie wiem.
Boże.
Czekaj. Kang-ho!
Kang-ho.
Czekaj.
Placki z fasolą mung, twoje ulubione.
Na drogę.
Kang-ho!
Bezczelny gówniarz!
Boże.
Patrzcie na tę torebkę.
Mieszka w Seulu, więc zna się na modzie.
Boże. Ale leciutka.
Ledwo ją czuję.
Skoro
prezes Song go zaadoptuje,
to będzie nazywał się Song Kang-ho?
Nie przejmujcie się mną.
Boże.
Nic nie jadłam. Ale jestem głodna.
Co tu robicie?
Mamy mnóstwo jedzenia. Do środka.
Do środka.
- Dobrze. - Ojej.
Idźcie, dzieci.
Idźcie się pobawić.
Idźcie.
Niedobrze mi od tego smrodu.
Naprawdę bierzemy to do domu?
Żeby ciuchy mi tym nie przeszły.
Kang-ho.
Kang-ho…
Kang-ho.
Mam poprowadzić?
Tak. Przepraszam.
Kang-ho?
Wszystko w porządku?
Nadal śmierdzi.
Kang-ho?
Nie.
Kang-ho, nie…
Nie!
Kang-ho!
DOBRA ZŁA MATKA
On nie umrze.
Nie pozwolę mu.
Co? Kang-ho?
- Mówię ci. - To co będzie z Kang-ho?
Zobaczysz.
Nasz syn wyjdzie z tego pokoju.
Stanie tu i spojrzy ci w oczy.
Dopilnuję tego.
Nauczcie się szybko angielskiego, żebyśmy mogli razem zamieszkać.
To najgorszy grzech, jaki można popełnić.
Pozwolić się wykorzystywać.
Mój syn się obudził!
To ja, mama.
Poznajesz mnie?
Napisy: Agnieszka Żurek