Hej.
Cześć.
Ładnie wyglądasz.
Dzięki. Ty też.
NIKT TEGO NIE CHCE
- Mam dość tego napięcia między nami. - Ja też.
- Czemu nic nie powiedziałeś? - A ty?
Właśnie mówię.
- Mam sobie iść? - Nie, to by było podłe.
Chcesz o tym pogadać?
Morgan mnie zabije, jeśli nie będzie dziś w centrum uwagi.
Możemy to odło…
- Nie mów „odłożyć”. - Nie zamierzałem.
Zamierzałem.
To co zrobimy?
Będziemy udawać.
Proszę o uśmiech.
Dziękuję.
A kuku!
- Dzięki, że przyszliście. - Andy.
- Pójdę… - Cześć!
- Hej! - Masz białą sukienkę.
Kupiłam ją, gdy byłyśmy pokłócone.
Nie miałam innej.
- Super. - Morgan!
Gratulacje, pięknie wyglądasz. Wspaniale tu być.
Świetna impreza zaręczynowa.
Dobra, uspokójcie się. Zrób mi zdjęcie.
- Tak! - Poziome czy pionowe?
Poczekaj.
Na mnie też.
Chodź, też sobie z nimi zrobimy.
- Mamy to. - Już.
Chyba nie zrobiłaś.
- Cześć, stary. - Ta impreza jest genialna.
Pięknie wyglądasz w tej sukience.
Tak, ta nietaktownie biała sukienka jest super.
- Dziękuję. - Proszę.
Pójdę po coś do picia.
Dobrze.
Czemu masz taki dziwny uśmiech?
Robisz jakąś dziwną minę.
Nie jest dziwna.
- Nie wiem. - Wszystko gra?
Czy ty…
Okropnie marszczył nos.
- O co mu chodzi? - Wygląda jak niemowlak.
Wydaje mi się, czy jednak jest miło?
Udawałam. Nic się nie zmieniło.
Dobra w to jesteś.
Nie chcę się z tobą kłócić.
Nie znoszę takiego gadania. Nie musimy się kłócić.
Mamy odpowiedź. Trzeba to tylko powiedzieć.
- Hej. - Hej.
Cześć!
A co to za słodkie gruchające gołąbeczki?
Puknęliście się właśnie w łazience?
Hej. Ta miejscówka jest rewelacyjna.
- Tak. - Andy jest terapeutą?
Tak. Chyba narzuca sławnym klientom wyższe stawki.
Nie wiem.
Dobrze się bawicie?
- To dobrze. - Dopiero przyszliśmy, ale tak.
A ty? Cieszysz się?
Pewnie, i to jak.
Nie wierzę, że to moje życie. Jest cudownie.
Cieszę się, że wam się udało.
Dzięki. Boże, jestem…
naprawdę taka szczęśliwa.
To jest istna błogość.
Płaczesz?
Tak. Może trochę, nie wiem.
Jestem oszołomiona i może trochę głodna.
I po prostu taka szczęśliwa.
Jasne. Weź głęboki oddech.
Co się dzieje? To na pewno łzy szczęścia?
Nie wiem.
Czuję się bardzo dziwnie.
Może już go nie kocham?
Dzięki Bogu.
Waham się jeszcze, nie jestem pewna.
Jasne.
W którą stronę mam cię popchnąć? Zrobię, co zechcesz.
Dobrze.
Musisz mnie popchnąć, żebym z nim zerwała.
Powiedz mi wszystko, czego nie mówiłaś,
bo prawie na pewno chcę zerwać,
ale coś mnie musi do tego ostatecznie przekonać.
Na pewno? Pojadę po bandzie, o ile to nie jest pułapka.
- Nie jest, dajesz. - Dobra.
W Purim, gdy kelner nadepnął mu na buta, powiedział: „To nowiutkie mokasyny”.
Niefajnie.
Kiedyś napisał do mamy o 23:00:
„Śniłaś mi się w dziwny sposób”.
- Tacie też tak napisał. - Mogę tak długo.
Wiesz, co naprawdę mi przeszkadza?
Że używa przeciwko mnie rzeczy, które powiedziałam na terapii.
To przegięcie.
Idź, póki to czujesz.
- Co? Nie. - Musisz.
- Chyba nie tutaj. - Niestety tak.
- O Boże. - Zrób to teraz.
Pogrzało cię.
- I pamiętaj. - Tak?
Będzie dobrze.
- A u ciebie jest dobrze? - Tak.
Mam się świetnie.
Zniszcz Andy’emu życie.
Dobra, idę. Dam radę.
Morgan zrywa z Andym.
- Co? - Tak. Teraz.
- Na imprezie zaręczynowej? - Zareagowała na swoje przeczucie.
Pewnie nie wiesz, jak to jest działać na podstawie intuicji.
O rany, to moja piosenka!
- Nagraj mnie. - Robię coś teraz.
- Po co? - Patrzcie.
Wiesz, że u nas jest inaczej. Kocham cię.
Może zapomniałaś, ale ty mnie też.
- Przyznaj. - Jasne, że cię kocham.
W tym problem. Martwisz się, co pomyślą inni?
- Chcesz robić dobrze? - Nie.
Cholera, zjebałem. Nagraj jeszcze raz.
Na dłuższą metę chcę nas chronić.
Żona rabina nie ma zwykłego życia.
Na pewno tego chcesz?
Rebecca powiedziała coś podobnego na bat micwie Miriam.
Ożeń się z Rebeką. Na pewno jeszcze jest wolna.
Pójdę się przejść.
Albo nie, to ty idź się przejść.
Wróć, gdy będziesz mogła spokojnie pogadać.
- Nagrałeś? - Tak.
Leci prosto na Insta.
- Super. - Może nawet podbiję post.
Nie wyszło. Nadal jesteśmy razem.
W jaki sposób cię przekonał?
Zna wszystkie moje wzorce.
Moje wewnętrzne dziecko boi się miłości.
Jakby się zastanowić, może tak jest.
Nie wiem, nie znam się na tym.
- Wyjdź za niego. - Przecież go nie lubisz.
Wcześniej wierzyłam w miłość i szczęśliwe zakończenia.
To było 20 sekund temu.
Co z tobą? Gdzie Noah? On to rozwiąże.
Andy przynajmniej chce się z tobą ożenić.
Doceń to, bo lepszy wróbel w garści
i znane zło i tak dalej.
Musisz teraz mówić zagadkami?
Przynajmniej chce z tobą być. Wyjdź za niego.
Najwyżej znowu się rozwiedziesz.
Racja.
- Może i masz rację. - Tak.
- Nie chcę wracać na apki. - Nikt nie chce.
Dobrze,
Zadzwonię do plannerki i zarezerwuję salę.
Będzie pięknie.
Wiem, czego nam trzeba.
Słucham.
Dajmy sobie pół roku.
Przez ten czas nacieszmy się sobą bez presji.
- To twój… - Zdjęcie?
Uśmiechnijcie się.
Bliżej.
To jest ten pomysł? Dać mi pół roku na zastanowienie?
- Nie, dzięki. - Dziękuję.
Mam już dość czekania.
Wiesz, ile ja mam lat?
Lepiej nie odpowiadaj.
Przepiękne przyjęcie. O, Joanne!
- Cześć, kiciu. - Jem coś pysznego.
To jest jak tort z makaronu. Doskonałe.
Kotku, to kugel.
Ja robię lepszy. Czemu w ogóle tu jest kugel?
Co to jest kugel?
Moje ukochane żydowskie danie. Morgan wszystko po mnie ściąga.
Co się stało, marudo?
Nic.
To znaczy…
Martwię się o Morgan.
Chciałaby się rozstać z doktorem Andym,
ale nie umie tego zrobić.
- Już go nie lubi. - To okropne.
- Wydaje się szczęśliwa. - Nie jest.
A ja powiedziałam jej, żeby za niego wyszła,
mimo że go nie znosi, co jest fatalną radą.
- To fatalna rada. - Właśnie to powiedziałam.
Andy ma jakiś dar przekonywania.
Byłby świetnym przywódcą sekty.
No dobrze.
Zapnijcie pasy. Wchodzę do akcji.
Ja też bym mógł mieć sektę.
Jestem przystojny.
Mogę? Dziękuję.
Wypij to.
- Co? - Oby była mocna.
Pij. Musisz się obudzić.
Dobra, wypiję.
Nie zostawiłam twojego ojca,
choć powinnam była to zrobić
lata przed tym, jak on mnie zostawił.
Wiesz, czemu tego nie zrobiłam?
Dlatego,
że każdy ma w głowie głos, który mówi,
że nie znajdziemy nikogo innego, że nie zasługujemy na szczęście.
Że może to nasza wina, że nie jesteśmy szczęśliwi.
Czasem myślę,
że może nie da się mnie zadowolić.
Doktor Andy wynosi mnie na wysoki piedestał.
Ale ty tego nie chcesz.
Chcesz równego partnerstwa.
Z kimś, dla kogo będziesz się starać
i kto doceni to, co w tobie najlepsze.
Nie powtarzaj moich błędów.
Zaufaj swojej intuicji.
Nie zadowalaj się półśrodkami.
Zrobię to.
To koniec, Andy. To koniec. Już dość.
- Hej. - Cześć, jak…
Nie. Jezu.
Co się dzieje?
Dobra.
Andy, zrywam z tobą raz na zawsze.
Morgan, wiem, że się boisz, ale…
Nie rób tego. Nie boję się.
Na pewno nie tak, jak myślisz.
Boję się, że nie dam rady z tobą zerwać
i skończymy razem, a ja tego nie chcę.
Andy, posłuchaj.
Powtarzaj po mnie, dobrze?
Dobrze.
Ten związek dobiegł końca.
- Przy tobie… - Przy tobie…
Tego już nie.
- Myślałem, że mam powtarzać. - Już nie, słuchaj.
Przy tobie czułam się wyjątkowa.
Poznałeś moje najgorsze oblicze,
a ono i tak ci się podobało.
Przez to przymykałam oko na sprawy, które były ważne.
Jeśli mam być naprawdę szczera,
weszłam w ten związek pospiesznie, bo chciałam dorównać Joanne,
ale nie chcę tak przeżyć reszty życia.
Rozumiem.
Jako twój narzeczony
jestem zdruzgotany.
Ale jako twój terapeuta
jestem z ciebie bardzo dumny.
Dziękuję.
Czyli ona naprawdę chce się wprowadzić.
Nie tylko. Chce robić kolejne kroki.
Ja też…
za jakiś czas.
Jak z Esther?
Nie chcę się chwalić, ale w ostatnich dniach świetnie.
- Naprawdę? Cieszę się. - Tak.
Bałem się, że będziemy jedną z tych par,
w których po 20 latach ktoś się orientuje, że nie cierpi tego drugiego.
Po prostu już odpuściłem.
Czy to nie powinno być łatwiejsze?
Przepraszam, że przerywam. Możemy pogadać?
Tak.
- Cześć. - Cześć.
Jest między nami tyle dobrego.
Właśnie o tym myślałam,
bo mama powiedziała coś
o widzeniu w partnerze najlepszych cech…
Ajin tovah.
Patrzeć na siebie życzliwie.
Patrzę tak na ciebie.
Ja na ciebie też.
Mógłbym cię przekonać, żebyś ze mną została,
ale nie zrobię tego.
Przymus nikomu nie służy.
Nie chcę wymagać od ciebie, żebyś była kimś innym.
Nie możemy tak zaczynać. Za 20 lat byś mnie znienawidziła.
Dobrze.
Co chcesz powiedzieć?
Że skończyły mi się pomysły.
Nie mam więcej.
- Poddajesz się? - Nie poddaję się.
Nie poddaję się.
Akceptuję sytuację, w jakiej jesteśmy.
Czy to się teraz dzieje?
Rozstajemy się?
Nie wiem, co nam pozostaje.
Kocham cię.
Ale nie możemy tak dalej.
Przeproś Morgan, że wyszedłem.
Jak się masz?
- Dobrze. - To dobrze.
Wiem, że ostatnio nie jesteś sobą.
Zaczyna się.
Więc…
nie będę ci przeszkadzał.
Próbowałem coś zrobić dla nas albo…
dla ciebie.
Tak.
Rozpalić ten przysłowiowy ogień.
Boże.
Jesteś najlepszym facetem na świecie.
I najlepszym tatą.
Wspaniałym, kochanym dziwakiem.
Zrobiłeś dla mnie naprawdę wszystko.
I wiem, że bardzo się starasz.
Wiem.
Ale to nie działa.
Nie działa, a ja…
nie wiem dlaczego.
Wiem jednak, że to jest mój problem
i nie rozwiążę go, dopóki będziemy razem.
Nie wierzę, że to powiedziałam.
Ja też nie.
Zatańczymy?
Co za zjebany wieczór.
Na maksa.
Chcesz, żebym kogoś pobił? Jak się czujesz?
To była dobra decyzja.
Pewnie będą na mnie mówić uciekająca panna młoda, ale…
To dopiero zaręczyny, a nie ślub.
Tak.
Chcesz sama sobie nadać ksywkę?
Pewnie będą tak na mnie mówić.
Mogę tak na ciebie mówić, jeśli chcesz.
Hej.
Przykro mi z powodu Esther.
Dzięki.
Jeśli myśli, że może sobie poszaleć,
zobaczyć, jak jej jest beze mnie,
a ja będę czekał, aż do mnie wróci…
ma całkowitą rację.
Tak.
Przysięgałem, że będę z nią na zawsze.
Dobry z ciebie facet.
Prawie zbyt dobry, by był prawdziwy, a jednak.
Jestem zupełnie prawdziwy.
Cześć.
No hej.
Wszystko gra?
Nie.
- Chcesz o tym pogadać? - Nie.
Możemy za to pogadać o tobie.
Chyba naprawdę rozstaliśmy się z Noahem.
Nie mogę o tym mówić, bo się rozpłaczę.
To nie ma sensu.
Gdy dzieje się coś poważnego, zaczyna się myśleć o małych,
zwykłych rzeczach.
Będzie mi brakować szabatu.
Chociaż to obłęd.
Będę tęsknić za tym, że każe mi się odkładać telefon.
Uwielbiam być przesądna.
Ciągle mówię „tfu, tfu, tfu”,
bo mi się to spodobało.
Oczywiście. „Tfu, tfu, tfu” jest świetne.
Dalej obchodź szabat.
Prawie że jesteś żydówką.
Chciałabym.
Mówię poważnie.
Wydaje ci się, że bycie żydówką
jest bardziej skomplikowane niż naprawdę.
Jak dla mnie jesteś żydówką.
Jesteś ciepła i serdeczna.
Zawsze chętnie o wszystkim pogadasz.
Wiele byś wniosła do rodziny.
Ty nie jesteś ciepła.
Ty nie jesteś…
Widzisz? Jesteś zabawna.
To żydowskie.
Lubisz mówić za wiele.
Chociaż stawiałam opór,
zmusiłaś mnie, żebym cię polubiła. Na siłę.
Kibitzer z ciebie.
Zawsze wtrącasz się w cudze sprawy.
Słyszałaś takie określenie yenta?
Jesteś yenta.
Jestem yenta?
W stu procentach.
Masz bzika na punkcie swojej rodziny, chociaż jest szalona – żydowskie.
Jesz chałkę, kiedy jeszcze nie wolno, jak my wszyscy.
To żydowskie. Nie wiem, na co jeszcze czekasz.
Na jakiś znak, żeby morze się rozstąpiło?
Chodzi o uczucie.
Cieszenie się tymi wszystkimi drobiazgami
to właśnie to uczucie.
Z Noahem czy bez, jesteś żydówką.
Muszę iść.
Muszę…
Hej.
Gdzie Joanne?
Chyba wyszła.
- Wyszła? - Chyba tak.
To nieważne. Jesteś moją bratnią duszą.
To wystarczy.
Nie obchodzi mnie, czy jesteś żydówką.
Wybieram ciebie.
Za każdym razem.
Masz szczęście.
Napisy: Zofia Sław