-Uwielbiam to. Czuję się jak w liceum. -Ja też.
A w liceum byłem bogiem seksu!
Zamówienie dla Noah!
To ja.
Dziękuję.
Dzięki.
Napisała twoja psiapsióła Bina.
Moja ziomalka!
Ale fajnie, że przyjdziesz na bat micwę. To twoja pierwsza!
I spędzisz więcej czasu z moją rodziną.
Też się cieszę.
W porządku?
Od rana coś mnie drapie w gardle.
Nie mówiłaś!
Kurde…! Nie byłam pewna, ale zawsze tak mam,
zanim się rozchoruję na serio.
Mam nadzieję, że się nie rozłożę na bat micwę.
Chociaż, znając mój fart…
Byłoby mi smutno, ale jeśli jesteś chora…
Też będę załamana!
Na bolące gardło nie pije się kawy.
Niestety!
Masz rację.
Czyli nie jesteś chora?
Skąd! Ale przecież tam nie pójdę po tym, co mi powiedziała jego matka.
-Mówiłaś o tym Noah? -Nie mogę! On ją uwielbia.
No tak. Śliska sprawa.
Boli ich, że nie jesteś żydówką?
To bądź! W czym problem?
Noah nawet pytał, czy o tym myślałam. I nie jestem na nie.
To ważna decyzja.
Zrób to i tyle! Przecież nie masz jakichś wielkich przekonań.
-Co? -Oczywiście, że ma!
Na przykład feminizm. Wyznajesz go, tak? Płacisz za siebie na randkach!
Jaka jest różnica między byciem a niebyciem
Żydówką? Zresztą, powiem ci,
jaka: albo masz zajebistego chłopaka
z domem, albo umierasz sama. Na ulicy.
Lubię go. I chcę z nim być. Dałabym radę. Tyle razy się przepoczwarzałam!
W liceum byłam gotką.
-Pamiętam fotę. -Ja też…
Potem byłam lesbijką.
Co bym musiała robić?
Zobaczmy.
-W sumie nie wiem. -Kawy?
Poproszę.
Judaizm dla żółtodziobów.
-Dzięki. -Też jestem Żydem!
No proszę!
Myślicie, że ma dom?
Może to był znak?
Przez dwa lata pobierałabyś nauki, a potem nosiła perukę.
-Co? -Ja mam „Zostań Żydówką w
sześć tygodni” i tu nie ma peruk.
-Od razu lepiej! Biorę! -Dzięki mnie!
-Chyba to zrobię. -Jeden lunch i już jest…
lesbijką!
-Żydówką! -Za Żydów! I macę!
NIKT TEGO NIE CHCE
Temat wybierała moja mama, ale „Miriam wgryza się w Wielkie Jabłko”?
Jakaś masakra!
A do tego ta koszmarna sukienka. Ale tak chce twoja mama, a ona płaci.
Te gadżety też są kretyńskie.
Jabłko plus pizza plus gwiazda Dawida równa się Miriam?
Urocze! Faktycznie, równa się Miriam!
Gdzie drugie pudło?
Chyba w środku.
Stresujesz się spotkaniem Rebekki i Joanne?
Nie.
Bo Joanne nie przyjdzie.
-Dlaczego? -Rzekomo ma katar. Od
lunchu z rodzicami jest dziwna.
No chyba? To laleczka z porcelany, a ty walisz jak młotem!
Minęło parę miesięcy, a ty już gadasz o konwersji!
Chyba ją przestraszyłem.
Chyba…
Wiem, że za wcześnie na takie rozmowy, ale nic z tego nie będzie,
jeśli ona nie zechce zostać żydówką.
A co Morgan na jej dołączenie do naszej paczki?
Ciągle są pokłócone.
Słuchaj. Przysięgłem, że nikomu nie powiem, ale muszę to z siebie wyrzucić.
-Chociaż pożałuję. -Żadnych plotek!
To złe języki!
To plotka o mnie?
A to zmieni twój pogląd na plotki?
No o mnie?
-Nie wprost. -Czyli złe języki!
Boże, zwariuję…
Jeśli myślisz, że ci pomogę, to się mylisz.
A ja cię proszę o pomoc? Czy może miotam się z tym sama?
Fakt, radzisz sobie.
-Dźgaj dalej, w końcu wejdzie. -Żarcik dwudziestolatki!
Dlaczego dzwoni do ciebie Sasha?
Odbiorę. Daj mi to.
-Coś ty zrobiła? -Nic! Oddaj!
-Włącz głośnik! -Uspokój się!
Cześć! Dlaczego dzwonisz? Prawie się nie znamy.
Jasne. Słuchaj, nie umiem dochowywać tajemnic i muszę to powiedzieć.
-To kiepski moment… -Rebecca kłamała. Wiedziała, kim jesteś
i chciała zrobić na złość Noah i Joanne. Sprzedała ci same
kłamstwa. Jezu, jak dobrze!
Muszę iść. Nie mów Esther.
Boże, mówiłaś prawdę.
Dałam dupy.
Słucham…?
Mówiłaś prawdę, a ja się myliłam.
Przepraszam.
O tak…
Zgoda?
Byłaś wredna! Nazwałaś mnie żałosną zakłamaną desperatką!
Moje przeprosiny obejmują to wszystko. Co mam zrobić?
Uklęknij i błagaj.
Dopiero wyprałam te dżinsy. Są za ciasne, żeby klękać.
Mam to gdzieś.
Dawaj.
-Dobrze, psycholko. -Dziękuję.
Morgan? Przepraszam.
Słabo. Postaraj się.
Czasem jesteśmy sukami…
ale jesteś niesamowitą partnerką w interesach i jeszcze lepszą siostrą.
Mówimy to sobie za rzadko, ale kocham cię.
Zawsze będziesz moją najlepszą przyjaciółką.
Wyjdź za mnie.
-Spoko. -I wszyscy mówią, że ty jesteś ładniejsza.
Nieprawda. Chodź tu, głupku.
-Naprawdę przepraszam. -Już dobrze.
Wracajmy do pracy.
-Dlaczego Sasha ma twój numer? -To potem. Czy ta picz Rebecca
naprawdę chce rozbić wasz związek?
Wszyscy chcą. I wszyscy są na bat micwie.
To co my tu, do chuja, robimy?
Panie i panowie, poproszę o wielkie brawa dla królowej
wieczoru i gwiazdy bat micwy, Miriam!
Chodź do babci!
Taka jestem z ciebie dumna!
-Nienawidzę tej kiecki. -To nic, ślicznie wyglądasz, wstawaj.
Brawo dla Miriam! Wszystko jest pięknie!
Pozbierajmy jabłka i zaprośmy Miriam na parkiet! Czas na zabawę!
Jednak przyszłaś!
Cześć…
Wprosiłam się, ale uwielbiam tego didżeja.
Im więcej, tym weselej! Świetnie, że jesteście!
Szkoda, że nie widziałaś Miriam na ceremonii.
Była wspaniała!
-Cieszę się! -Widzę darmowe drinki.
Chodźcie!
-Myślałem, że jesteś chora. -Prawda jest taka, że symulowałam.
Co?
-Ty? Tak, wiem. -Wiedziałeś?
I wylałeś moją kawę? Wisisz mi ją!
Ja ją kupiłem, to ty mi wisisz.
Dlaczego ściemniałaś?
Bo…
-Nikt mnie tu nie chce. -Nieprawda!
-Ja cię chcę! -Więc jestem.
I…
Zrozumiałam, że chcę być częścią twojego świata,
bo chcę być z tobą.
Podjęłam decyzję.
Tak?
Zostanę żydówką.
Naprawdę?
Zrobię dla ciebie wszystko.
Ale dla siebie też? Chcesz tego?
-Tak! No pewnie. -Ważne, żebyś była pewna.
-Trochę poczytałam… -To duchowa podróż…
Cicho, bo zmienię zdanie!
Witaj w grupie!
Joanne!
Jednak dotarłaś!
Z nieproszonym gościem!
Mamo?
Joanne podjęła decyzję, która cię uszczęśliwi.
Musisz wyjść wcześniej? Ojej. To nic.
Żartuję!
Słynę z poczucia humoru!
Cóż…
Chcieliśmy ci powiedzieć, że Joanne…
postanowiła…
przejść na judaizm.
Musimy to uczcić! Ty masz szampana, ale przyniosę dla nas.
O, tak. Nigdzie nie idę.
Domyślam się, że słowa, których szukasz to „mazel tov”?
Pasują jak ulał!
Super!
Czad.
Cześć, Rebecoo.
Cześć „Julie”. Doskonale wyglądasz!
Dziękuję.
Co tu robisz?
Zostałam zaproszona. Po tym, jak już przyszłam. A twoje kłamstwa zjebały moje
-układy z siostrą. -Nie wiem, o czym mówisz.
Możesz nie ściemniać, Sasha mi powiedział.
Właśnie.
A! Skończyłaś „Gdzie śpiewają raki”?
Nie.
Morderczynią jest Kaya. Nie ma za co.
O co chodziło?
Powiedziałaś Sashy, że okłamałam Wysoką Siostrę?
Nie!
Może coś wspomniałam.
-Co ten kretyn zrobił? -Powiedział jej!
-Niemożliwe, on jej nawet nie zna. -A jednak!
Miriam, jesteśmy siostrami, a makaron jest lepszy na zimno.
Kocham cię!
Ja też cię kocham, Miriam.
A ja cię nie znam, ale to jedna z lepszych imprez,
na jakich byłam.
A swoją drogą, jakie to dziwne czasy! Nie powinno się być tak super w wieku
-trzynastu lat, tylko w naszym wieku! -Czyli dwudziestu trzech lat!
A teraz chwila oddechu! Zaproście na parkiet kogoś wyjątkowego.
Chodź!
-Ja? -Ty.
Odbijany!
-Mogę? -Bierz.
Ej, tańczymy?
Dlaczego nie? Niezły jesteś!
Stuart wymiata.
Umiesz prowadzić! Nie, nie, wyżej.
Nie wiedziałam, że bat micwy są romantyczne!
Żydzi są pełni niespodzianek. Na przykład, kiedy przyjmujesz naszą wiarę,
możesz sobie wybrać nowe imię. Nie musisz go używać, ale to fajny gadżet.
Blossom! Zawsze chciałam tak mieć na imię!
Musi być po hebrajsku. Poza tym, hulaj dusza!
Fajnie! Zastanowię się.
Nie mogę się doczekać, aż staniesz przed Beit Dinem,
wejdziesz do mykwy i dowiesz się więcej o cedace.
To po hebrajsku, ale wszystkiego się nauczysz.
-Całego nowego języka? -Będę cię uczył.
Spodoba ci się.
Nie chcę cię tym przytłaczać.
Cieszę się po prostu, że tego chcesz.
To nasze beszert.
Przeznaczenie.
Tak.
Tak…
Miriam.
Mirabelko.
Mimi.
Jestem z ciebie dumny! A ty jesteś dorosła!
Ale choć wydaje się to kuszące, polega głównie na odwoływaniu spotkań.
Ale możesz też decydować, co jest dobre, a co złe.
I podejmuj te decyzje z namysłem, bo mogą zaważyć na twoim życiu.
Czyli luzik.
Brawo!
Zmówię teraz kidusz.
Rebecco! Czekaj!
Joanne…
Cześć.
No co?
Ciągle o tobie myślę. Mimo że skłamałaś, co mnie wkurzyło.
To nie w moim stylu, ale miałam zły dzień.
Fajnie jest pobyć złą.
Rozumiem!
Też się zakręciłam na twoim punkcie.
Naprawdę?
Nie pomyślałabym!
Guglowałam cię. Twoje transakcje w Venmo powinny być prywatne.
Wiem…
Jesteś przeciwieństwem tego, czego zawsze chciał. I pewnie go to kręci,
ale jakim cudem dopasował cię do swojego życia?
No tak…
Nie było łatwo, ale… Zostanę żydówką.
Tak, Bina mi mówiła.
-Cieszyła się? -Skakała do góry.
To ważna decyzja. Bycie rabinem to nie praca, tylko życie.
-Jak to? -On reprezentuje bożnicę, więc ty
także. Będziesz dawać przykład.
Dobry?
To spora presja.
Wystraszyłaś się, ale to powinna być dobra presja.
Spełnisz moje marzenie o byciu żoną głównego rabina.
Czyli…
Wygrałaś.
Mam nadzieję, że tego chcesz.
Stuart, cwaniaczku! Oddawaj.
To woda.
-Wiedziałem, że można ci ufać. -Jasne, jebany szpiclu.
Coś ty… Cześć!
Siema.
Pójdziesz stąd wreszcie?
Nie lubię tego gnojka. Jest pewny siebie, fakt, ale go nie trawię.
Kocham bat micwy! Tyle shitu za darmo!
Chciałam ci podziękować, że powiedziałeś mi prawdę.
Inaczej siostra by się już do mnie nie odezwała.
Cieszę się, że pomogłem.
Ale zdziwiło ją, że z sobą gadamy.
Nie ma w tym nic dziwnego!
Przestań to powtarzać, skoro oboje wiemy, że jest.
Dobra, może i tak. Ale lubię z tobą rozmawiać.
To takie straszne?
Nie! Wszyscy to lubią!
Pycha godna Stuarta!
Daj łyka.
Bez alkoholu!
Kalifornijski odwyk, mówiłem ci! Jestem jak Miley Cyrus.
A najarałeś się?
-Dasz trochę? -Nie ma sprawy.
Te suki muszą odejść
-Co ty robisz? -Kurde!
Zapomnij, że powiedziałam „kurwa”. To znaczy „kurde”.
Nawet to mam w dupie.
Co się dzieje?
Moja bat micwa to koszmar. Temat i sukienka też!
Nic do mnie nie pasuje!
Kochana…
Dlaczego aż tak chciałam przestrzegać zasad, skoro nikt inny tego nie robi?
Temat jest słaby, masz rację.
A sukienka jest obrzydliwa.
-Czułam, że tak myślisz! -Przepraszam, że nic nie
mówiłam. To twój dzień!
Zaraz to ogarniemy.
Dawaj to żelastwo. Co robimy?
Swoją też mam przyciąć?
Tak!
Pan rabin!
Wchodzę w to. Będę najlepszym rabinem
w dziejach tej bożnicy.
Wice-najlepszym.
Nie boję się! Ale ty zaczynasz długi i żmudny proces, a rezultat jest niepewny.
-Decyduje rada, a oni są wybredni. -Oczywiście.
Masz tę robotę.
Kto by pomyślał na twojej bar micwie?
Ja. Naprawdę.
Dziękuję.
To ja dziękuję.
Dobrodzieju!
Możesz dokończyć moje łakocie. Próbuję schudnąć. Trochę uszczknąłem,
ale te są nieruszane.
Jasne. Zapamiętam.
Dziękuję.
Mazel tov!
Hej!
Gdzie mi zniknęłaś? Mam nowinę.
Zostanę głównym rabinem.
Boże!
-Cudownie! -Dzięki, dzięki! Zasłużyłeś!
Wszystko gra?
Tak.
Tak?
Chcę ci coś powiedzieć, ale to trudne.
Kocham cię.
-To była moja kwestia! -Wybacz.
Ja ciebie też kocham.
Ale…
-Żadnych ale! -Ale ponieważ cię kocham,
nie mogę zostać żydówką.
Nie jestem gotowa. A chcę być.
Ale tak naprawdę…
Robiłam to tylko dla ciebie.
Judaizm jest pod wieloma względami piękny.
Ale…
Jeszcze tego nie czuję. I nie wiem, czy poczuję kiedykolwiek.
W porządku. Zwolnimy i znajdziemy inny sposób.
Jak? Jakim cudem?
Jak to będzie wyglądać bez mojej konwersji?
Nie wiem.
Właśnie.
Teraz widzę, co jest na szali.
Nie wiem, czy zdołam być kobietą, jaką musisz mieć.
A każdy mój błąd może ci zniszczyć życie.
Nie zniosłabym tego.
Powiedziałaś, że mnie kochasz. Co mówisz teraz?
Mówię „żegnaj”.
-Joanne, nie! Nie chcę cię stracić! -Nie możesz mieć wszystkiego.
A ja nigdy nie każę ci wybierać.
Nie idź za mną.
To wszystko utrudni.
Proszę, proszę, nasz bohater! Nasz bossu! Rozmawiałem z Cohenem. Mówi,
że powinno być dobrze. I co ty na to? Jak ci z tym?
-No jak? -Nie wiem.
Chyba jeszcze nie wierzę?
Co ty opowiadasz? Całe życie o tym marzyłeś! O co ci chodzi?
No mów!
Boże!
-Kto to zrobił? -Ja!
-Chodź tu natychmiast, Ilan! -Niedobrze… Dasz sobie radę?
Mój synek!
Spóźniłem się.
Musiałem biec.
Mówiłam, żebyś odpuścił.
Ale tego nie chciałaś.
I co teraz będzie?
Miałaś rację. Nie mogę mieć wszystkiego.