Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Bayanlar ve baylar, alkışlarınızla Wanda Sykes!
Philadelphia, çok teşekkürler.
Teşekkürler!
Tanrım, gösterimi burada çekeceğim için
çok heyecanlıyım Philadelphia.
Son gösterim 2019'daydı.
Adı Not Normal'dı.
Evet.
O zamandan beri bir pandemi
ve bir kalkışma yaşadık.
Roe v. Wade kararı bozuldu.
Evet.
O gösterinin adını Eski Güzel Günler koymalıymışım.
Kahretsin.
Bu da ne böyle millet?
Maymun çiçeği virüsü, böcek istilası.
Kaliforniya'da sel, Teksas'ta don.
Kanye siyahi olmasına rağmen
"Beyazların Yaşamları Değerlidir" yazan bir tişört giydi.
Sanırım bu gösterinin adını İşte İsa Geliyor koyacağım.
Bir pandemi yaşadık millet. Bu da ne?
COVID korkutucuydu
çünkü virüsü kapana kadar nasıl etkileyeceğini bilemiyordun.
Sonunda kaptım. İki sene sürdü ve sonunda kaptım. Evet.
Ama aşımı olmuştum.
İlk iki gün biraz zor geçti.
Misafir odasında karantinaya girdim
ve böylece eşim rahatsız edemedi.
Çocuklarım rahatsız edemedi.
Üçüncü gün "Vay be" dedim.
"Acaba nasıl uzamış COVID olabilirim?"
"Bana uyar. Kendime vakit ayırıyorum."
Orada kestiriyordum, istediğimi seyrediyordum.
Eşim yemeğimi kapıma bırakıyordu.
"Bebeğim, kapının altında neden havlu var?" falan diyordu.
Çünkü içeride ot içiyorum.
"Çünkü bunu istemiyorsun.
Sizi düşündüğümden."
Birkaç gün sonra o kaptı. Evet.
"Bebeğim, testim pozitif çıktı,
seninle karantinaya girebilirim" dedi.
Olmaz, dedim.
"Seninki daha yeni. Benimki geçmek üzere.
Yeni olmuşsun."
"Bu iş öyle olmuyor" dedi.
"Sen ne anlarsın! Sanjay Gupta değilsin!" dedim.
"Hemen odamıza dön."
Sonra oğluma da bulaştı. Evet.
İkizine bulaşmadı.
Neden? Çünkü o 13 yaşında bir kız ve bizimle bir şey yapmak istemiyor.
Onu bir görmeniz gerek.
15 metre önümüzde yürüyor.
Sanki o Beyoncé, biz de Destiny's Child.
Hadi sola
Bazen karantinada olmayı özlüyorum. Öyle.
Eve kimseyi kabul etmiyorduk, hatırladınız mı?
Eve kimseyi kabul etmiyorduk ve bunu özledim
çünkü beyaz arkadaşlarıma arkadan girmelerini söylüyordum.
Hoşuma gidiyordu.
"Hayır Carol, arka kapıdan gir.
Buraya gelmemen gerektiğini biliyorsun.
Hemen arkadan gel. Hadi. Devam et.
Ateşin orada buluşalım. Devam et."
Ateş başında az içmedik.
Pandemide iyi şeyler de oldu, değil mi?
Çevrim içi kilisemiz vardı.
Çevrim içi kiliseye bayılıyorum. Harika değil mi?
Ama yine geç kalıyorum.
Nasıl olduğunu bilmiyorum.
Alt tarafı oturum açacaksın Wanda. Tanrım!
Ona bayılıyorum.
Gerçi Komünyon pazarı kontrolden çıkmaya başlamıştı.
Evet, biliyorsunuz.
Papaz "Biraz şarap ya da üzüm suyu için" diyordu.
"Şarap, dedin. Bu kadarı yeterli."
Orada likör bardağımla ve Ritz krakerlerimle oturuyordum.
Evet çünkü İsa'nın bedeni bana göre kahverengi.
Malibu'lu, sarı saçlı, mavi gözlü İsa'yı kabul etmiyorum. Hayır.
Hayır.
Bu sadece beyaz üstünlükçülüğünün bir yansıması.
İsa'nın ilk çizimlerinden birini gördünüz mü?
Teddy Pendergrass'a benziyor.
Benim İsa'm o.
Nebraska'lı İsa'yı kabul etmiyorum. Yok, sağ ol.
İlk birkaç COVID komünyonunda iyiydim ama altıncı aydan itibaren
sonuna kadar dolu bir bardak şarapla orada oturuyordum.
Ve bir bagel ile.
"Ne oluyor Wanda? Ne yapıyorsun?" falan diyordum.
"Bu saçmalık."
Ayinin sonuna doğru bir de peynir tabağı aldım.
İncil'imde şarap izi vardı. "Pes!" dedim.
"Oraya gitmeliyim. Kontrolden çıktım."
Hâlâ aşı olmamış bir arkadaşım var.
Hayır, aşı yaptırmıyor.
Bana gülüyor. "Şu hâline bak" diyor.
"İçinde ne olduğunu bilmiyorsun.
Onu enjekte ettiriyorsun. Nedir, bilmiyorsun."
"Evet, bilmiyorum" dedim.
"İçinde ne olduğunu söyleseler bile ne olduğunu anlamazdım.
Ben bilim insanı değilim budala!"
Ama bana güldüler.
"Vücuduma bir şey almam" dediler.
"Splenda kullanıyorsunuz, kapayın çenenizi" dedim.
Aşıdan korkmadım çünkü sivrisinek ilacıyla büyüdüm.
Evet, Virginia kırsalında büyüdüm ve sivrisinek ilaçlaması yapılırdı.
Şimdi de ilaçlama yapılıyor
ama evi arıyorlar, ses kaydı bırakıyorlar
ve gelip bölgeyi ilaçlayacaklarını söylüyorlar,
sen de evcil hayvanınla içeride kalıyorsun.
Evet. O zaman öyle değildi.
60'lı yılların sonlarında öylece gelirlerdi.
Evet, taşrada yaşardık,
trafik ışığı yoktu, yollar çamur içindeydi.
Büyükannemin evde tesisatı yoktu.
İlaçlamaya geldiklerinde
çok heyecanlanırdık, sirk gelmiş gibi olurdu.
Anlıyor musunuz? Diğer mahallelerde şöyleydi…
Bizde yoktu. Bizim şöyleydi…
Kafayı yerdik.
Çocuklar, yetişkinler, ne yapıyorsak bırakırdık.
"İlaçlama geldi!"
"Evet, ilaçlama!"
İlaçlamayı karşılamak için sokağın sonuna koşardık
ve kamyonetinin arkasına geçip
pestisit dumanı içinde oynardık.
"Beni göremiyorsun!"
Ebelemece oynardık, çok eğlenirdik.
İlaçlamayı yapan da pisliğin tekiydi.
"Çocuklar, çekilin kenara, içeri girin, bu bir zehir!" demek yerine
video oyunundaymış gibi bize ateş ederdi.
O pislik yavaşlardı, şiddetini artırırdı ve daha büyük bir duman olurdu.
Buna bayılırdık.
İçinde ağzımız açık koşardık.
Sonra mahalleden ayrılırken ona teşekkür ederdik.
"Teşekkürler ilaçlamacı! Teşekkürler!
Hemen yine gel, olur mu?"
Sonra eve dönerdik,
pestisit üstümüzden havaya süzülürdü.
Sinekler üstümüze konardı
ve ölürlerdi.
Yani aşıdan korkmadım.
Mutlu bir evliliğim var.
Fransız bir kadınla evliyim. Evet, Fransız.
Kendisi beyaz ve…
İkizlerimiz var, Lucas ve Olivia. 13 yaşındalar.
Onlar da beyaz. Evet.
O taşıyacaksa ona benzemeliler diye düşündüm.
Aynı zamanda
işler yolunda gitmezse uzaklaşması kolay olur diye düşündüm.
Hiç orada değilmişim gibi.
Bu şakadan hoşlanmayacak.
Vasiyetnameme koyduğum şeyi de sevemeyecek.
Çocukların para alabilmek için
resmî olarak isimlerini Rashad ve Laquisha yapması gerek.
Çocuklar devlet okuluna gidiyor, evet.
Anaokulu öncesinden beri Fransız okuluna gidiyorlardı
çünkü eşim şey dedi.
"Tamam, ben anneleriyim
ve çocuklar önce Fransızca öğrenmeli
çünkü bu annelerinin dili.
Özel Fransız okuluna gitmeleri gerek, tamam mı?"
"Evet, harika, önce Fransızca, tamam" dedim.
"Ne? Önce Fransızca mı?" dediler.
"Kesin sesinizi, ne yaptığımı biliyorum" dedim.
Çocuklar eve ödev getirdiğinde şöyle yapabilecektim.
"Diğerine sor."
Artık akıcı konuşuyorlar, bu yüzden eşim…
Ortaokula gittikleri dönem eşim gelip
"Tamam, çocuklar artık Fransızca konuşabiliyor,
bence artık devlet okuluna gidebilirler" dedi.
"Bu sana da uyar mı?"
"Bana uyar çünkü karnedeki bu zayıflar için
para vermeye gerek yok" dedim.
"Bu notlara bakarsak küçük Dr. Faucis falan yetiştirmiyoruz
Galiba bunlar Tiktok'ta takılacak.
Elimizdeki bu."
Ama karar vermeden önce okulu gezdik.
Okula bakmaya gittik, yürüyorduk
ve gökkuşağı bayrakları vardı, transseksüel bayrakları vardı,
dünyanın etrafında eller vardı, el ele tutuşuyorlardı
ve eşim de bakıp "Ah" dedi.
"Bu güzel. Bunu sevdim. Bizim değerlerimizle uyuşuyor.
Bence çocuklar için iyi bir ortam.
Sen ne dersin bebeğim?"
"Şimdi öncelikle
burada sigara içmemen gerek" dedim.
"Kamu alanı. Ne yapıyorsun?"
"Buna kandığına inanamıyorum" dedim.
"Geleceğimizi bildikleri için bunu astılar.
O gökkuşağı bayrağını indir,
altında Trump 2024 posteri var."
Ama görünüşe göre yanılmışım.
Okulun amacı buymuş, kapsayıcılık. Evet.
Bu beni çok etkiledi.
"Ah be, benim zamanında da işler böyle olsaydı
hayatım ne kadar farklı olurdu" diye düşündüm.
Böyle bir okula gidebilseydim.
"Ah be,
hiç o kadar erkekle boşu boşuna yatıp kalkmazdım" dedim.
O erkeklere hiç ihtiyacım yoktu.
Erkekler bana göre değil.
Carol'a göre. Bana göre değil.
Çünkü biliyordum.
Üçüncü sınıfta biliyordum. Evet.
Erkek kardeşimin sevgilisinin kız kardeşine âşık olduğumu hatırlıyorum.
Daha büyük bir kızdı ve ona
"Keşke erkek olsaydım da sevgilim olsaydın" demiştim.
Evet. Tatlı, değil mi?
O sürtük beni reddetti.
Tanrım.
Canıma okudu.
"Öyle deme, tiksinç" dedi.
"Bu iğrenç. İğrençsin.
Kızlardan değil, erkeklerden hoşlanıyorsun."
"Tamam" dedim.
"Bunu şimdilik rafa kaldırayım.
Terapiye verecek param olduğunda düşünürüm.
Madem öyle erkek olsun."
O zaman bile uzun zamanımı aldı.
Üniversite üçüncü sınıfa kadar bakireydim.
Evet.
O zaman bile "Şu iş aradan çıksın" demiştim.
Bulabildiğim en kısa boylu,
en küçük elli çocuğu bulmuştum.
Minicik elli.
Çünkü tam anlamıyla bir yemek istemiyordum.
Biraz garnitür istiyordum.
Biraz garnitür.
İyi biriydi, sonra erkeklerle yatmaya başladım.
Bende pek bir etkisi olmasa da onlar keyif alıyor gibiydi.
Sanırım bu benim için yeterliydi çünkü ben
eğlendirmeyi severim.
Gösteri yaparım.
Ama bu çocuklar biliyor. Bu çocuklar biliyor.
Kızımın bir arkadaşı var, küçük gey Justin. Evet.
Eşimle konuşuyordum,
"Olivia akşam Justin'in kalıp kalamayacağını soracak,
ne dersin?" dedim.
"Şey…" dedi.
"Justin, il est très gentil, ailesini de severim yani…
Evet, bana uyar. Sana?"
"Evet, bana da uyar" dedim.
"Ama Justin geldiğinde onunla bir konuşacağım" dedim.
"Bak Justin, bu kapıdan girdiğinde geydin.
Sabah çıkarken de öyle olsan iyi edersin.
Tamam mı?
Bir şeyleri merak ettiğini duymak istemiyorum."
Bu çocuklar biliyor.
Bir de geriye gitmeye çalışanlar var.
Florida.
"Gey Deme" kuralı.
Bu da ne?
Tennessee, hiçbir çocuk drag gösterisine gidemez.
Sanki böyle bir problem varmış gibi.
Ne kadar çok drag gösterisine gittiğimi anlatamam.
Mama sandalyesi ve çocuk koltuğu kalmadığı için herkes çok öfkelenir.
Bunların derdi ne?
Kütüphanede drag queen'in hikâye saatini bile kaldırmışlar.
Çocuklara kitap okuyorlardı, kaldırmışlar.
"Kadın kılığındaki bir kadın çocukların kafasını karıştırıyor" dediler.
Susam Sokağı'nı izlemediniz mi?
Bence çocuklar Minik Kuş'u çözebiliyorsa
RuPaul'u da çözebilirler.
Teksas.
Teksas'ta kitapları yasaklıyorlar. Kitapları.
"Çocukları koruyoruz."
Çocukları korumak istiyorsanız
silahları yasaklayın, çocukları öldüren onlar.
Kitaplar değil.
Yani tabii
bir drag queen bir okula girip
Bülbülü Öldürmek kitabıyla sekiz çocuğu döverek öldürmediği sürece
bence yanlış yere odaklanıyorsunuz.
Çocukları korumuyorsunuz.
Homofobiyi koruyorsunuz, koruduğunuz şey bu.
Transfobi de yükselişte.
Ülkede yüzlerce yasa tasarısı gündeme geliyor
ve belli ki mesele tuvaletlere indirgenmiş durumda.
Trans kadınların, kadınlar tuvaletini kullanmasını istemiyorlar.
Size bir şey söyleyeyim.
Kadınlar tuvaletine girdiğinde
orada kadınsı hiçbir şey bulamazsın.
Umumi bir kadınlar tuvaletine girip temiz bulursan
gidip piyango bileti al çünkü şans senden yana.
Tuvalete girince kadınlara ne olduğunu bilmiyorum.
Topuklu ve uzun bir elbise giymiş,
taç takmış bir kadın görüyorsun
ve kadınlar tuvaletine girdiği anda…
Bu da ne?
Sifonu çekseniz ölür müsünüz hanımlar?
Alt tarafı sifon, lütfen.
Bir de kapının hep hafif aralık olduğu o kabin.
Oraya giremezsiniz.
Orada korkunç bir şey var.
Bir de hep sırada bekleyemeyen bir kadın olur ve şey yapar…
"Hanımlar, orayı kullanan var mı?"
"Buyur.
Rahatına bak Nancy Drew. Buyur."
"Teşekkürler" der.
"Tanrım!"
Aptal.
Bir kabine girdim, her şey temizdi
ama yerde bir çiş birikintisi vardı.
"Ne olmuş burada?" dedim.
Bunu düşündüm ve "Buldum" dedim.
"Çömelme kabiliyetini kaybetmiş."
Muhtemelen çömelmiştir ve dizi tutmamıştır.
"Lanet olsun!
Kahretsin!
Ayakkabım çiş oldu.
Lanet olsun!
Sıçayım böyle işe."
Bazen başarıyla çömelirsin
ama vücutlarımız öyle karmaşıktır ki
kıl yüzünden falan mı, bilmiyorum
ama bazen iki farklı kanaldan akar.
Biri bacaklarına gider, biri diğer tarafa.
Bu da ne?
Bir araya getirmeye çalışırsın.
"Hadi ama!
Hadi.
Hadi, bana yardımcı ol, hadi.
Kahretsin. Lanet olsun. Bu…
Tamam, gel…
Tamam, hadi."
Akrep gibi işersin. "Bu çok…"
"Çiş, göt deliğime girdi. Hoş değil. Bu hiç hoş değil."
Sonra pes edip klozet örtüsü kullanmaya karar verirsin,
oraya gidersin, örtüyü koyarsın
ve arkanı döndüğün anda…
Sifon, örtünü alıp götürür.
"Kahretsin, yere işeyeceğim, sikeyim" dersin.
Yani trans kız kardeşlerimi, kadınlar tuvaletine bekliyorum.
Lütfen.
Belki daha iyisini yaparsınız.
"Hadi hanımlar!" deriz.
"Daha iyi iş çıkaralım.
Yeni üyelerimiz var, hadi ama."
Oğlum Lucas bana bir yılan almam için yalvarıyor.
Evet, aynen. Yıllardır. Yıllardır yılan için. Evet.
"Anacığım, lütfen yılan alabilir miyiz?"
Evet, bana "Anacığım" diyorlar çünkü ırkçılar.
Ben de "Lucas, yılan alamayız" diyorum.
Her Noel'de, doğum gününde… "Anacığım…" "Yılan alsak?"
Sonunda patladım. "Bak Lucas, yılan almayacağız!" dedim.
"Neden?" dedi.
"Çünkü o beyazlar gibi olmana izin vermeyeceğim."
Tane tane anlatmam gerekti.
"Bak, siyahi bir annen var, tamam mı?" dedim.
"Siyahi kadınlar aptalca şeyleri hoş görmez.
Uyuz oluruz.
Yılan alıp eve getirmek ve evcil hayvan gibi görmek de ne?
Bu saçmalık.
Saçmalık. Başka ne mi yapmayacaksın?
Ekstrem spor. Onu unutabilirsin.
Sana bisiklet alıyorum, havada dönüyorsun.
Bisiklet öyle sürülmemeli. Bunu yapamazsın."
O da
"Soğuk olunca şort giymeme bu yüzden mi izin vermiyorsun?" dedi.
"Aynen öyle Rashad, aynen öyle."
"Rashad mı?" dedi. "Merak etme, öğrenirsin" dedim.
Karantina benim için zordu. Öyleydi. Zordu millet.
Çünkü ırkçı saldırılar arttı.
George Floyd, Breonna Taylor, Ahmaud Arbery.
Ülke yanıyordu.
Bense evde beyazlarla mahsur kaldım.
Ahmaud Arbery beni aşırı etkiledi.
Çok üzüldüm.
Dışarı çıktım, ateşin başında durdum,
üzgün bir şekilde içiyordum,
"Ben Değerliyim" tişörtü giyiyordum.
Eşim dışarı çıktı, yaklaştı.
"Bebeğim?
Üzgün olduğun biliyorum. Yani şey konusunda…
Tüm bu ırkçılıkla ilgili falan…
Çok üzgünüm, biliyorsun…
Yani şey…
Şey…
Irkçılık.
Ama çocuklar…
Çocuklar senin için endişeleniyor.
'Anacım neden üzgün?' diyorlar.
Belki de gidip onlarla şeyi konuşabilirsin…
Şeyi…
Irkçılığı."
Ona baktım.
"Alex, onlara ırkçılıktan neden sen bahsetmiyorsun?" dedim.
"Çünkü ben bana yapılanları açıklayamam.
Açıklayamam, onlarla neden sen konuşmuyorsun?
Hatta onlara beyaz üstünlükçülüğünü anlat
ve Proud Boy yetiştirmediğimizden emin ol.
Buna ne dersin?"
"Bize krep yapabilirim."
Krep yaptı.
Çok lezzetliydi.
Ama anlıyorum.
Anlıyorum.
Çünkü bunu konuşmak rahatsız edici, değil mi?
Ona açıklamaktan bıktım
ve ona bir şeyler göstermeye karar verdim.
Birkaç evrak bırakmak için bankaya gitmemiz gerekti.
Eşim sürüyordu, ben de yanındaydım.
Bankaya yanaştık.
Park yerinin boş olduğunu
ve bankada pek bir hareket göremediğimi fark ettim.
"Evet, sen git, evrakları götür
ve tamam, bırakıver" dedi.
"Açık olduğuna emin misin?" dedim.
"Sanırım."
"Git ve şöyle yap…"
"Bir bankaya gidip böyle yapmayacağım…"
"Ama neden?"
"Çünkü siyahiler bankaya gidip böyle yapmaz…
Neden mi? Çünkü biri polisi arayıp
'Bir siyahi bankaya girmeye çalışıyor ve Wanda Sykes'a benziyor' der."
Anlamadı. Saçmaladığımı düşündü. Evet.
Ama nedenini anlıyorum çünkü her istediğini yapabiliyor.
Evet. Fransa'daydık, markete gitmemiz gerekti.
Yolun karşısına geçmek üzereydik, adam marketin kepengini indiriyordu.
"Bebeğim, geç kaldık" dedim "Hayır, kalmadık" dedi.
Yolun karşısına koştu…
Ben geri çekildim
ve eve gittim.
Amerika'daki eve.
Ama onun için işler böyle.
Sonra bir şey oldu ve anladı.
Arka bahçedeydik ve karantina sırasında
yanımıza üç ev inşa ettiler, büyük evler.
Eşim arkada duruyordu,
evlere baktı ve şöyle yaptı…
"Bebeğim, sanırım…
Bence bu pencere sorun olacak
çünkü banyomuzu görebiliyorlar.
O pencereyi sevmedim."
"Bebeğim, bir şeyle kapatırız, sorun değil" dedim.
Panjurları kapatırız, sorun olmaz."
Bunu yaptığında da…
Daha bitmemiş demektir.
Peşini bırakmaz.
Değil mi?
Bırakmadı da.
Birkaç gün sonra evdeydim, telefonum çaldı. Alex'ti.
"O da evde, niye beni arıyor?" dedim.
"Bebeğim, iyi misin?" dedim.
"Evet. Banyoya gidip pencereden dışarı bakar mısın?" dedi.
Yukarı çıktım.
Panjuru açtım.
Yeni yapılan evin inşaatındaydı.
Oradaki penceredeydi. "Ne yapıyorsun?" dedim.
Şöyle yaptı…
"Seni görebiliyorum!
Görüyor musun?"
"Çık o evden!" dedim.
"Görmek istedim. Bunun sorun olacağını söylemiştim."
"Çık o evden!"
"Tamam."
Eve geldi. Tepem atmıştı.
"Senin derdin ne?" dedi. "Ne yaptığını biliyor musun?" dedim.
"Ahmaud Arbery'nin yaptığını yaptın" dedim.
"Bir ev inşaatı vardı, merak etti ve baktı.
Oradan ayrıldığından onu takip ettiler
ve sokağın ortasında öldürdüler.
Seni o evde yakalasalardı takip edip
diğer evleri de gösterirlerdi."
Anladı.
O zaman anladı.
"Siktir" dedi.
Evet, aksanını falan da unuttu.
Sigarasını söndürdü.
Carol'ı yumrukladı. "Kahretsin!" dedim.
Anladı. Evet.
Bunun bir ayrıcalık olduğunu fark etti.
Benim yapamadıklarımı yapabilir ve hiçbir sonucu olmaz, değil mi?
Siyahlar tuhaf olamaz.
Olamayız. Stereotipe uymamız gerek.
Stereotipe uymuyorsak kafayı yiyorlar.
İnsanlar Lizzo'nun flüt çalmasına şok olmuştu.
"Lizzo'nun flüt çalabildiğini biliyor muydun?"
"Gerçekten mi?" "Evet, gerçek bir flüt!"
"Kıçıyla falan da çalmıyor, bayağı flüt çalıyor.
Klasik falan."
Tuhaf olamaz.
Elijah McClain'e bakın.
Elijah McClain, Aurora'dan genç bir siyahi. Evet.
Eve yürüyordu, dışarısı soğuktu, üstünde ceketi vardı.
Eve yürüyordu ve müzik dinliyordu.
Elini sallıyor, yürüyor, müzik dinliyor, kendi hâlinde eve gidiyordu.
Biri polisi aradı.
"Hey, tuhaf davranan bir siyahi var.
Şüpheli görünüyor."
Polisler geldi.
Onu sorguladılar ve Elijah "Ben iyiyim" dedi.
"İçine kapanık biriyim, iyiyim."
Polisler uyuşturucu kullandığını düşünüp ambulansı aradı.
Sağlık görevlileri onu tuttu ve ketamin enjekte edip onu öldürdü.
Evet, sadece tuhaf olduğu için.
Polis bunu haklı çıkarmaya çalıştı.
"Dışarısı soğuktu. İncecik bir ceketi vardı."
Peki ya Green Bay Packer maçlarındaki o insanlar?
Karların içinde tişörtsüz duruyorlar,
kafalarında da köpükten bir peynir oluyor.
Çok tuhaf bir şey.
Beyazlar hep tuhaf şeyler yapıyor.
Rönesans Panayırı, o da ne öyle?
Anlamıyorum.
Tuhaf olan ne, biliyor musunuz?
O lanet şaman.
6 Ocak'taki o şaman herif.
Yarı insan, yarı at. O da neydi öyle?
Yüzü mavi ve beyaza boyanmıştı,
elinde bayrak, kafasında boynuzları vardı.
Onun için polisi neden aramadılar?
"Evinden ayrılan garip bir tip var.
Çok acayip bir şey."
Onun için niye aramadılar?
DC'ye gidememeliydi.
Kapıdan çıkar çıkmaz onu vurmalıydılar.
Hayvanat bahçesine koymalıydılar.
Tanrım.
6 Ocak. Vay canına.
Bu çok… Beyaz ayrıcalığının somut bir örneğiydi.
6 Ocak.
Hiç öyle bir şey görmemiştim.
Siyahiler 6 Ocak'ı
"Bu da ne? Wakanda mı?" diyerek izliyorlardı.
Duvarlara tırmanıyorlardı,
Kongre Binası'nın duvarlarına çıkıyorlardı.
Zombi sürüsü gibiydiler.
Zombi sürüsü gibi görünüyorlardı.
Sanki ısırılmış gibiydiler.
Sanki Giuliani hepsini ısırmış da onlara da bulaşmış.
Gözlerinde o çılgın bakış vardı.
"Nancy!"
Yüzlerinden saç boyası akıyor.
"Nancy!"
O günün en kötü yanı neydi, biliyor musunuz?
Milletvekillerine bakın.
Yaşlılar.
Yaşlılar böyle korkutulmaz.
Yaşlıları sakladılar.
Bu çok acı verici.
50 yaşındayken bir gün çocuklarımla saklambaç oynuyordum.
Bir sehpanın altında kaldım.
Bir süre sonra "Of, çok acıtıyor" dedim.
Ses çıkarmaya başladım.
"Hey, buradayım!
Gelip bulun!"
"Artık bunu oynamayacağım" dedim.
Hadi ama, Chuck Grassley'den saklanmasını isteyemezsin.
"Hadi Chuck, saklanalım. Hadi!"
"Ne?
Ne dedin?
Saklanmalıyım, öyle mi?"
Mitch McConnell'ın çenesinin altına saklanmalılardı.
Orada asla bulamazlardı.
Mitch McConnell'ın çenesiyle dalga geçtiğim için
Demokratlar saldıracak. Evet.
Cory Brooker'ın Instagram paylaşımları gibi olacak.
"Çenelere saldırmak bu tartışmayı bir yere götürmez."
Sinir bozucu!
Bu olacak çünkü onlar alçalsa bile bizim başımız dik, değil mi?
Saçmalık. Bıktım bundan. Başımın dik olmasından bıktım.
Alçalmak, eğlenmek istiyorum.
Çünkü Demokrat olmak acı verici.
Acı verici. Her gün zorbalığa uğramak gibi.
Buna katlanman gerek.
Bir sürü şey uyduruyorlar
ama onlar alternatif bir evrende yaşayıp bir şeyler uydururken
neden biz doğrulara ve gerçeklere riayet etmek zorundayız?
Çünkü siyasetin amacı artık eğlendirmek, özellikle de Cumhuriyetçiler cephesinde.
Tek yaptıkları eğlendirmek. Nasıl olduğunu biliyor musunuz?
Demokratlar sanki PBS kanalı
ve Cumhuriyetçiler de TLC.
Bütün gün TLC izleyebilirim.
Çok eğlenceli.
PBS Haber'i mi izlemeyi tercih ederdiniz
yoksa Dr. Pimple Popper'ı mı?
Frontline mı? Sex Sent Me to the ER mı?
Masterpiece Theatre mı? Evliliğe 90 Gün mü?
Demokratlar bile Demokrat olmayı zorlaştırıyor.
Kyrsten Sinema gibi.
Parti değiştirdi. Bağımsız oldu. Evet.
Bir foruma katılmıştı
ve Meclis ile Senato arasındaki farklardan bahsediyordu.
Senato'nun insanların arzularını dizginlemesi gerektiğini söyledi
çünkü yapabileceğiniz en kötü şey bir çocuğa her istediğini vermekmiş.
Evet, bu saçmalık. Bu yüzden görevde olmamalı.
Seçmenleri çocuk olarak görüyorsa bu saçmalık.
Vergi reformu gelmesini
ve milyarderlerin payına düşeni ödemesini istemek
bence çocukça bir şey değil.
Çocuklar aptalca şeyler ister.
Çocuklarım ne mi istemişti?
Daha çok uyuyabilmek için
kahvaltılarını akşam uyumadan yapmak istediler.
Bazen politikadan uzak durmak lazım.
Akıl sağlığını koruman için uzak durman lazım. Evet.
Yani evet.
Sinirimi bozduğu için uzak durdum.
Sinirimi bozan ne miydi?
Kırmızı şapkalar.
Kahrolası Noel Baba!
Kırmızı şapka görünce yumruğumu sıkıyorum.
Yumruk yaptığımın farkında bile değilim.
Bir gün brunch yaparken bir adam gelip "Hey, Wanda! dedi.
Arkamı döndüm, kırmızı bir şapkası vardı.
"Ne!" dedim.
"Üzgünüm, Curb hayranıyım, üzgünüm" dedi.
"Tamam, sağ ol dostum" dedim.
Tabii berbat hissettim.
"Gidip şu adamla konuşayım" dedim.
Yan duruyordu,
ona doğru yürüdüm, kırmızı şapkayı gördüm,
geldiğimi görüp dönmeye başladı.
Şapkadaki beyaz yazıyı gördüm. "Seni orospu çocuğu" dedim.
Yumruğumu sıktım.
Sonra yaklaştım. Döndü.
Şapkada "Bir Dilek Tut Derneği" yazıyordu.
"Fotoğraf çekilmek ister misin?" dedim.
"Veya bir şeyler imzalayayım.
Muamele çekeyim mi? Eğlendirmeyi severim."
Ülke çok bölünmüş durumda.
Korku, dostum. Korku.
Bu yüzden çok kırmızı eyalet var.
Okulda öğretilen eleştirel ırk teorisini yasaklamak istiyorlar. Evet.
DeSantis, Marjorie Taylor Greene…
Beyaz çocuklara kötü hissettirdiğini, beyaz olmaktan utandırdığını söylüyorlar.
Bu saçmalık.
Çünkü büyükbabaları Dr. King'le yürüdüğü için,
Freedom Riders'la o otobüslere bindikleri için
onlarla gurur duyan beyaz çocuklar da var.
Hayatlarını riske attılar.
Bakın, Pensilvanya'dayız. Peki ya Quaker'lar?
Quaker'lar kölelik karşıtıydı, Harriet Tubman'a yardım ettiler.
Köleleri evlerinde saklarlardı. Hadi ama.
Lezzetli yulaflarını da unutmayalım.
DeSantis, Marjorie Taylor Greene,
Virginia'dan hemşehrim olan Glenn Youngkin gibilerin
eleştirel ırk teorisi yüzünden
beyaz çocukların utanmasını dert ettiklerini sanmıyorum.
Asıl korkuları çocukların onlardan utanmaları.
Beyaz üstünlükçülüğü konusunu çözmeden bir araya gelemeyiz.
Amerika'da tarihimizle ve olan tüm kötü şeylerle yüzleşmeliyiz.
Ancak böyle ilerleyebiliriz çünkü şu anda Amerika bir korku filminde gibi.
Evet, Geçen Yaz Ne Yaptığını Biliyorum filmi gibi.
Ama daha ziyade Geçen 400 Yaz Ne Yaptığını Biliyorum gibi.
Değil mi?
Sanki Amerika, kamp alanında yürüyormuş gibi.
"Merhaba.
Orada kimse var mı?"
Sonra tazminatlar önüne zıplıyor.
"Merhaba Karen!
Brad!"
Tazminat. Biliyor musunuz?
Ne zaman bir tazminat konusu açılsa
hep karşı çıkılıyor ve argüman olarak da
"Hiç alakam olmayan bir şey için neden ben ödeme yapayım?" diyorlar.
Tamam, bazılarınızda vakıf fonu var.
Onu siz kazanmadınız.
Bazılarınızın evi ve işi var, onları siz kurmadınız,
ailenizde nesilden nesle size geçti, değil mi?
Büyükbabanız size bir şey bıraktı.
Siz de kabul ettiniz.
Öyleyse tazminatı da mirasınızın bir parçası olarak düşünün.
Hepsi birlikte geliyor.
Beyaz üstünlükçülerinin en büyük korkusu…
Bir gün azınlık olacaklarını biliyorlar.
Bu korkutucu çünkü ne kadar boktan olduğunu görüyorlar.
Videoları gördünüz.
Onlara aynı bize davrandıkları gibi davranmamızdan korkuyorlar
ama bu saçmalık
çünkü biz siyahiler böyle düşünmeyiz.
Oturup intikam almaktan, onlara ne yapacağımızdan bahsetmeyiz.
Hayır. En azından son toplantıda öyle yapmadık.
Bence siyahiler olarak kim olduğumuzu defalarca gösterdik.
Emanuel Kilisesi'ndeki sekiz kişi,
o güzel siyahiler kendi kiliselerinde
ibadet ederken vuruldular.
Peki ne yaptılar?
Olaydan saatler sonra
o beyaz üstünlükçüsü adamı affettiklerini söylediler.
"Seni affediyoruz."
Bazılarınız "Bütün siyahiler öyle değil Wanda" diyecektir.
"Jeffrey Dahmer'a bağıran kadın ne olacak?"
Evet, onu hatırlıyorum.
"Senden nefret ediyorum!" Hatırlıyorum. Ama kadının kardeşini yemiş!
Siyahiler öyle düşünmez. Öyle düşünmeyiz.
Ayrıca dürüst olalım.
Beyazlar dünyanın en kötü köleleri olurdu.
"Bugün karpal tünelim biraz ağrıyor.
Yapabileceğimi sanmıyorum. Yapamam.
Çok büyük bir acı, yapamam."
Tarlaları erkenden terk ederler.
"Nereye gidiyorsunuz?"
"İşte Harry Styles biletleri!"
"Hemen buraya gelin!"
"Müdürünü görmek istiyorum."
Hâlâ menopozdayım. Evet.
Son dakika haberi.
Ateş basmalarıyla uğraşıyorum.
Ama beni en çok kızdıran şey televizyon izlerken
erkeklere yönelik reklamları görmek.
Hep erkekler için bir şeyleri düzeltiyorlar.
Evet ve çoğunu sorun olarak görmüyorum.
Evet. Bükülmüş penislerini düzeltiyorlar. Bunu biliyor muydunuz?
Bükülmüş havuç reklamını gördünüz mü?
Bunun sorun olduğunu kim bilebilirdi?
Bükülmüş sikleri düzeltiyorlar.
"Siktirin gidin" diyorum.
Bükülmüş sikleriniz umurumda değil.
Bence gut ondan daha önemli.
Bükülmüş sikler, yapılacaklar listesine nasıl girer ki?
"Zavallı Peter'ın siki muza benziyor.
Bu komik değil Wanda, kısırlığa ve acıya neden olabilir."
Umurumda değil. Değil.
Eğri sikiniz, yamuk sikiniz, bükük sikiniz,
muz görünümlü sikiniz umurumda değil.
Benim sakalım çıkıyor, her gece aşırı terliyorum.
Sana da, yamuk sikine de lanet olsun.
Eğildiğinde kendini sikebileceğin kadar yamuk bir sikinin olması
zerre umurumda değil.
Umurumda değil.
Değil.
Umurumda değil.
Değil.
Sessizce acı çek lütfen.
Jinekoloğumla konuşuyordum.
"Ne gibi tedaviler var?" dedim.
Gördüğüm göğüs kanseri tedavisi yüzünden hormon almam mümkün değil.
Onları alamam.
Doktorum da "Artık kadınlara
düşük dozlarda Xanax veriyorlar ve ateş basmasına iyi geliyor" dedi.
"Tamam, demek bildiğimiz histerik kadın sendromuymuş" dedim.
"Al manyak karı, belki bu seni sakinleştirir" diyorlar.
Onu almam.
Bu yüzden dileğim odur ki erkekler…
Dilek de değil,
erkeklerin de menopoza girmesi için dua ediyorum.
Belki o zaman bize yardım edecek bir şey bulurlar.
Değil mi?
Mesela erkekler…
Tamam, diyelim bir taşağınız…
Taşaklarınızdan biri hafifçe zonklamaya başlasa.
Geldiğini anlarsın. Kendini belli eder.
Sonra birdenbire şişer ve birden yanmaya başlar.
Taşak yanması, aniden.
Sağdaki de olabilir, soldaki de, asla bilemezsin.
Günde altı, yedi kez oluyor.
Aniden böyle oluyor. "Kahretsin" diyorsun.
"Taşak yanması!"
Bunu çok isterdim.
Ama onları rahatlatırlardı.
İçinde pervane olan iç çamaşırı falan yaparlardı.
Veya erkeklerin taşakları açık dolaşmasını yasal hâle getirirlerdi.
"Tanrım, taşakları ortada!"
"Sorun değil. Sağlık sorunu yaşıyor.
Doktorundan onay almış. Adamı rahat bırak."
Havalimanlarındaki emzirme odalarını kapatacaklar, evet.
Taşak soğutma odaları olacak.
Oraya erkekler gelecek ve…
"Çok fena vurdu. Dostum.
Nasıl gidiyor Pete?"
"Dostum. Kötü, çok kötü."
"Pete, penisine farklı bir şey mi yaptın?"
"Evet, yamukluğu düzelttim. Fark ettin mi?
Artık bir ok kadar düzgün."
"İyi görünüyor."
Bir kurul toplantısında bir erkeği düşünün.
Bilirsiniz.
"Tamam, şimdi ilk çeyrek kazançlarına bakalım.
Satışların arttığı görünüyor.
Satışlar yüzde 22 artmış ve bu…
Bu…
Yüzde 22'yle hedeflerimizi bir hayli aşmışız. Yani…
Ama nakliye ücretlerine baktığımızda
çok arttığını görüyoruz
ve bunu beklemiyorduk yani bu…
Bu satışlarımızı bir hayli azalttı ve…
Üzgünüm, taşak yanması yaşıyorum.
Vay be!
Çok fena. Tanrım.
"Hank, buraya gel ve taşaklarıma üfle lütfen."
Geçenlerde doktoruma gittim.
Göğüs doktoruma çünkü göğüslerimi değiştirme vaktim geldi. Evet.
Bunlarla çok yol yaptım. Yani…
"Onları değiştirme vakti gelmiş" dedi.
Ama bana bir seçenek sundu ve "Wanda bak, 59 yaşındasın
ve daha fazla implant koyabiliriz
ama bu ameliyatı 13, 14 yıl daha yapmak istiyor musun? dedi.
"Bunun için yaşlı olacaksın."
"Evet…" dedim. "Şöyle yapalım" dedi.
"Karnından doku alıp sana güzel göğüsler yapabilirim."
"Öncelikle buna doku dediğin için teşekkür ederim" dedim.
"Çok profesyonelsin."
Ama sonra bazı guruldamalar duydum ve Esther'den geliyordu.
Esther'i tanımayanlar olabilir.
40'lı yaşlarımda aynı böyle göbeğim vardı.
Bir yere gideceği yoktu, ben de isim verdim. Bu Esther.
Esther ekmek, alkol ve cheesecake sever.
Tek istediği budur.
"İçkim nerede?
Cheesecake istiyorum!"
Esther'in guruldadığını duydum. "Ne diyor bu?" der gibiydi.
"Esther, seninle konuşmuyor" dedim.
Doktora "Bana e-posta at" dedim.
"E-posta at çünkü Esther okuyamıyor. E-posta at.
Bana detayları e-postayla gönder."
Sanırım bunu yapacağım, gayet mantıklı.
Sonra gerildim çünkü aklıma birkaç bir şey geldi.
"Esther'i alıp buraya koyarsam
ve beni uykumda boğmaya çalışırsa?"
Esther "Senden nefret ediyorum" diyebilir.
"Burada bir tat alamıyorum! Senden nefret ediyorum!"
Ya asıl yerini özler ve oraya inmeye çalışırsa?
Uzun, sarkık memelerim olur.
Esther burada çömeliyor.
Aşağı inmeye çalışıyor.
"Geri döndüm bebeğim!"
Ama sanırım yapacağım. Evet.
Çünkü bilirsiniz. Evet.
70'li yaşlarımda öyle olmak istemiyorum.
İnternetten ayini izliyorsunuz
ve papaz şey diyor.
"Cemaat, hadi kardeş Sykes için dua edelim.
Salı günü göğüslerini yaptırıyor."
İyi doktorlarım olduğu için minnettarım. Evet.
İyi doktorlar.
Bu önemli.
Gerçi jinekoloğumu değiştirmem gerekti
çünkü eski jinekoloğum…
Fazla gevezeydi.
Çok konuşuyordu.
Muayeneden önce konuşmasına aldırmazdım.
Ama oraya oturduktan sonra
kapa çeneni.
Bazen o muayeneleri önden ve arkadan yapması gerek.
Git buradan. Ne yaptığını biliyorsun. Defol buradan.
Bana bakma bile.
Ama bu doktor çok konuşkandı.
Sanki iyi arkadaşmışız gibi konuşuyordu.
Oraya giriyorum, bacaklarımı açıyorum.
"Wanda, köşeye Yunan restoranı açmışlar.
Zamanın varsa uğrayıp öğle yemeği alabilirsin."
"Bu sürtük cidden humustan mı bahsediyor?"
Sonra düşünmeye başladım.
"Ben de onu aynı şekilde rahatsız hissettireceğim" dedim.
Bir gün konuşmaya başladığında
başparmağımla kâküllerini geriye atmaya karar verdim.
"Hey, kızım.
Son zamanlarda iyi bir şeyler izliyor musun?"
Philadelphia, çok teşekkürler!
Sizi seviyorum!
Teşekkürler!
Alt yazı çevirmeni: Şebnem Öztürk