Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Non é moi grande esta cidade.
Ó norte, limita co hospicio; ó oeste, coa fortaleza do convento;
ó sur, co manicomio; e ó leste, co cemiterio". León Felipe
...que toque o violín
se teño un esqueleto sentado no atril.
Cando ó director pretendo atender
a fría caveira empeza...
A ver esa fotiño! Juana, achégate ó valo.
Juana, afástate do valo, que te vas manchar.
Anda, que non había outro sitio.
Un cemiterio!
Parecíame boa idea aquí no valo, por favor.
- Mamá, por que sacan os mortos? - Para facer oco, filla.
- A onde van ir os coitados? - Eu que sei, Juana.
Vamos!
Ás veces, abonda con que axudedes a vosa nai a recoller a mesa.
Ou o voso irmán pequeno cos deberes.
Ás veces, un acto de amor é...
non amolar.
Quero agradecerlle á súa excelencia Rocco Carduncho, o noso novo bispo,
que accedese a darnos a comuñón.
Coñecémonos desde o seminario
e é unha persoa moi vinculada a esta parroquia.
Vexamos que aprendestes na catequese.
Todos aterrados.
Pregunta:
Que lle deron de beber ó noso Señor na cruz? Quen o sabe?
- Érica? - Mel e vinagre.
Mel non, Érica, fel.
Fel e vinagre, que non é o mesmo.
Rapaces, que o sacramento que ides recibir hoxe
guíe e ilumine cada paso da vosa vida
coa esperanza de que a bendición de Deus
vos acompañe sempre coa súa luz.
- O corpo de Cristo. - Amén.
Deus está aquí. Tan certo coma o aire que respiro.
O corpo de Cristo.
Tan certo coma na mañá sae o sol.
- O corpo de Cristo. - Amén.
Deus está aquí.
Tan certo coma o aire que respiro.
- O corpo de Cristo. - Amén.
Tan certo coma na mañá sae o sol.
Tan certo coma que este canto pódelo ouvir.
Síntoo.
Pódelo levar dentro do teu corazón.
Pódeslle contar...
Vamos, vamos!
Xa está, xa está.
Síntoo, síntoo.
Non quería vomitala.
- Que queres que faga? - Meu neno!
Veña.
Xa che dixen que non aguantes tanto. Que vergonza!
O santo dáme medo.
O santo miroume.
- San Simeón? - Si.
Pois sería para coidar de ti e do teu irmán.
Mira,
sabes o que facía eu de pequeno cando algo me daba medo?
- O que? - Cantaba.
Cantaba moi baixiño, moi baixiño,
para que Deus soubese que eu estaba aí.
E Deus sempre me escoitaba. E cantaba unha canción...
Cal?
Era...
Como queres que toque o violín
se teño un esqueleto sentado no atril.
- Ti tamén a sabes? - Si.
Que cancionciña. Todas as noites me fai cantala.
Vamos.
É que de súpeto estaba aquí
e mentres estaba noutro sitio raro.
Como noutro sitio raro?
Nun sitio rodeado de tumbas.
Coma nunha cripta.
Co recordatorio que temos aquí, fagamos un truco de maxia.
Collámolo, que o ides recordar sempre na cabeza.
Metémolo por aquí e dicimos as palabras máxicas.
- Tes a etiqueta. - Que?
- Teño a etiqueta do vestido. - Que?
- A etiqueta do vestido. - Non a vin.
Como que non? Viuna ela.
Tanto ten, deixa, deixa!
Veña, que nos facemos pis!
- Que pasou? - Por favor, que pasou?
Chamen a policía!
Foto!
Podedes ir en paz.
Deámoslle grazas a Deus.
Agora non vos podo atender.
Sabe que ten que abrirlle a sancristía a esta señora?
Non vai poder ser ata mañá.
Abra a porta, por favor.
Pode iluminar un pouco mellor?
Xa podedes proceder.
Case un mes e medio
para que o cabaleiro nos deixase baixar
e puidésemos seguir coa obra.
Corra.
Ola.
Ola!
Desculpe, son o padre Ángel.
- Envíanme da arquidiócese. - E como, sen chamar?
Chamamos varias veces entre onte e hoxe.
Pois chegou vostede coma un reloxo,
porque ó marchar os das convivencias, aquí non lle abrimos a ninguén.
- Aviso a madre superiora. - Grazas.
Xa sabía eu para que era isto.
A súa excelencia expresoume varias veces
o seu grande interese por esta comunidade.
Preferiría que a urxencia fosen outras 30 caixas de rosquillas.
En fin, tramitareille a petición á irmá Juana.
Gustaríame falar con ela persoalmente.
Non, agora non pode ser.
En dez minutos temos as Completas
e despois silencio ata as 6 e media da mañá.
Mándasme de volta a Madrid coa que está a caer?
O meu tío mátame.
Parécense un chisco.
Espero que vostede sexa máis paciente. Terá que pasar a noite aquí.
Sede sobrios.
Estade alerta,
que o voso inimigo, o diaño,
coma león que ruxe, rolda buscando a quen devorar.
Resistídelle firmes na fe.
Ás túas mans, Señor, encomendo o meu espírito.
Ti, o Deus leal, liberarasnos.
Encomendo, gloria ó Pai, as túas mans.
Ilumina, Señor, a nosa noite
e concédenos un descanso tranquilo.
Vostede, ouza o que ouza, non se me asuste.
Non vai estar só neste lado do convento.
Aquí non saímos despois das Completas.
Que pasa, que teñen aquí o conde Drácula?
- Que foi iso? - Nada, é Miguel.
Quen é Miguel?
É ela?
Vostede que cre?
Eu chámome Ángel...
É aquela.
Sor Juana, supoño.
Chámome Ángel de Almeida, envíanme do arcebispado.
Xa sei quen é vostede.
Temos isto.
- Que é isto que está sen marcar? - O líquido das esporas.
Envíanme de Madrid para un traballo urxente.
Terán que agardar, hai máis dun ano de lista de agarda.
Non queda quinina.
- Haberá no almacén. - Non queda nada.
Hai que pedir máis.
A súa excelencia Rocco...
Envíao Rocco para pedirme desculpas?
- Desculpas? - A resposta é non.
Por favor, escóiteme. Será un minuto.
Suponse que vostede é a mellor restauradora do país.
- É a igrexa de... - San Simeón o Estilita.
Si, iso é.
Coñézoa ben, non paga a pena restaurala.
Que sabe desa igrexa?
Que é das máis antigas de Madrid.
Hai moitas lendas sobre ela.
Eu só podo axudalo con información obxectiva.
Especialízome en arquitectura racionalista,
o contrario do que representa esa igrexa.
O seu excelentísimo está moi...
Dígalle a Rocco que o axudarei coma el a nós,
téndoo nas miñas oracións.
A semana pasada morreron catro persoas en San Simeón:
dous policías, unha enxeñeira e... e o párroco.
O padre Ciro?
Coñecíao?
É importante para a comunidade.
É unha emboscada.
Eu non podo facer nada se ti non queres.
Prefiro dar clases de guitarra nun colexio.
E Deus deuche un talento único, Juana.
A miña vocación está aquí.
Pensa en Miguel. E nas túas irmás.
Irmá.
O encargo podería atraer moitas vocacións para a orde.
E a súa excelencia ten fama de xeneroso.
Rocco sabe que son a única que pode enfrontarse ó que hai aí abaixo.
Lévame contigo.
Non tal.
Son arqueóloga, podo axudar.
Isto non ten nada que ver coa arqueoloxía.
Necesito ir!
Mara,
non tes nin idea do que hai debaixo desa igrexa.
Por favor.
Sempre, sempre, sempre tiven fe.
Que valor ten para Cristo que me ordene
se nunca vivín nada que me faga dubidar del?
- Non tes por que dubidar. - Juana.
Eu estarei aí se ti caes.
Se me deixas axudar, axudarasme a min.
Mara vén connosco.
Desculpa. Por favor.
Grazas.
Irmá, que ten contra esa igrexa?
Casei alí.
Tranquilo, tranquilo. Non pasa nada.
Tranquilo, tranquilo.
Non pasa nada, non pasa nada.
Tranquilo, tranquilo.
Non pasa nada, pero non fagas ruído, iso si.
Tranquilo, tranquilo.
Mira, é san Simeón, si.
Vainos coidar.
Di que non fagas ruído, así que non fagas ruído.
Verdade que si?
Queredes uns caramelos de violeta?
Son prensados á man, coma os de antes.
Fannos para min
os anciáns da residencia das Irmanciñas dos Pobres.
Non, grazas.
Había moito... que non nos viamos.
Só nos acordamos de santa Bárbara cando troa.
Creo que Ángel...
xa che contou o que sucedeu, non?
Non me deu detalles.
Hai unha semana...
abriuse a cripta de san Simeón.
- Por que se permitiu? - Chapuzas da compañía eléctrica.
Agora temos que demostrar que ninguén pode entrar nesa parroquia,
agás que eu o autorice expresamente.
Por que me fixeches volver?
Ti es a única persoa que entende
o que hai... nesa igrexa.
É imprescindible un equipo...
discreto.
Ti es a persoa adecuada para esta misión.
Ganemos tempo,
atopa o selo... de san Simeón.
Ciro estaba seguro da súa existencia.
Traédeme probas de que está debaixo de san Simeón
e despois empezarán os trámites administrativos.
No mundo moderno non hai un muro máis poderoso
que o papelame.
Se non atopamos algo antes de dúas semanas,
o Concello empezará as obras.
E perderemos o control.
Ángel.
Por favor, axúdame.
Ciro pasou anos construíndo en segredo esta maqueta.
Para que?
Para demostrar que o selo existía.
Pensaba que San Simeón
é a porta do inframundo.
Esta igrexa
é nove veces máis grande por debaixo que por arriba.
É coma un iceberg.
Os catro mortos apareceron dentro da igrexa,
dous na cripta:
o enxeñeiro, e o coitado párroco preto da entrada.
Seica foi intoxicación por gas.
Filo deixou esta mensaxe.
Queimade o tobo.
Ángel, por favor, chama o padre Cuiña.
Padre Cuiña?
Adiante, por favor.
Grazas.
Juana, meu amor.
Sinto moito que te metesen nisto.
Novas mortes nas proximidades da praza de San Simeón.
Unha parella de anciáns faleceu na madrugada de hoxe
por unha intoxicación de gas producida onte á noite.
O resto de veciños foi evacuado a tempo do inmoble...
Nunca entrara aquí.
É o sitio máis próximo á igrexa.
A quen ten un chisco de sensibilidade,
esta zona esnaquízao.
O do padre Ciro. Xa mo contaron, eh?
Grazas, Pini. Foi moi duro para todos.
Xa.
- Vostede é o novo párroco? - Non, eu só estou de visita.
Vaites, co ben que nos viría.
Un cura novo, guapo, coma o de "O paxaro espiño".
Pini!
Chamoume "paxaro".
Juana,
deixeivos a casa parroquial lista para durmirdes tranquilas.
- Grazas. - Grazas.
Calquera cousa, sabedes onde estou.
Soterrou san Simeón á Monxa Branca no seu tobo.
A Monxa Branca á Barangana no seu sudario.
A Barangana ós Nenos Secos
e eles soterrarannos a nós.
O cáliz do meu sangue é o da miña alianza
polo perdón dos vosos pecados e de todos os homes.
Miguel, podes ouvirme?
Son eu. Esperta.
Eu estou contigo.
Os mortos... queren mortos.
Perdoa, quería unha copia disto, por favor.
Síntoo, ese material só poden fotocopialo os colexiados.
Veña, ho! Juana Rabadán Rosado.
Son Esther.
Esther?
Convocatoria extraordinaria, exame de condutividade.
Salváchesme a vida, deixáchesme copiar o teu exame.
Xa me lembro.
- E agora traballas aquí? - Si.
E ti? Ninguén soubo nada de ti desde o...
Coñécesme hai moitísimo.
Eu son monxa.
En serio, que fas?
- Son monxa. - Juana Rabadán Rosado,
premio extraordinario, fin de carreira de arquitectura. Monxa?
Mira, Juana, é que isto non se lles pode
nin fotocopiar ós colexiados.
Pero tanto me ten! Voucho fotocopiar igual!
Grazas.
- Oe, Juana, unha cousiña. - Si.
Non lle digas a ninguén que isto o fixen eu, eh?
Non, claro que non.
E que che debo... outro favor, un máis grande que este.
Vou marchar. Quedas ti co plano?
Si, claro.
- Esther, moitas grazas por todo. - De nada.
Pódoche pedir que non lle digas a ninguén que me viches?
- Non é por nada, eh? - Non te preocupes.
- Grazas. Chao. - De nada.
Perdoa, pero o material de arquivo
só se pode consultar na zona de hemeroteca, eh? Está alí.
Se precisas calquera cousa, pídemo a min.
- Grazas. - Nada.
AS MONXAS DE SAN SIMEÓN
AS POSUÍDAS DE SAN SIMEÓN LEMBRANZAS DA BARBARIE
BOMBARDEOS FASCISTAS
BOMBARDEOS SOBRE MADRID
A CASA DO PECADO MORTAL
Aí vai outro neno sen pai!
Se é que Deus dá pan a quen non ten dentes.
Necesito os mapas dos bombardeos de Madrid.
Ti tamén es monxa? Pero que forte.
Si.
Aquí ten.
A nosa última cena.
E dígoche que a miña avoa, cando era pequena,
dicía que cando caía un cura,
era porque se lle aparecía o diaño.
Perdoe vostede que me meta, é que non puiden evitar ouvila.
Pero, como sabían que se lles aparecía o diaño?
Porque era negro, negro. Negro coma o pelo da Pantoja.
Que a miña avoa era moi crente.
Mira que hai lendas sobre esta zona,
pero é a primeira vez que me comparan o diaño
cunha folclórica.
Padre Cuiña,
que é iso de "a casa do pecado mortal"?
É que sae en varias noticias.
A casa do pecado mortal?
Pois era unha casa á que ían as solteiras embarazadas.
Alí cubríanse cun veo e non volvían ver a luz do sol.
As que non tiñan cartos, estaban ó servizo das que si o tiñan.
E os nenos...
Non se sabe ben que pasaba con eles.
Supoño que irían ó hospicio
ou a un orfanato coas monxas.
Pero non hai rexistros de nacementos neses sitios, así que...
De aí o da monxa botando o neno ó burato.
Eu, antes de entrar na Igrexa, traballaba
con rapaces en risco de exclusión,
sabes?
É algo afastado do paranormal,
pero moito máis difícil.
Moitas veces, eses rapaces só necesitan...
Un acto de amor.
- Non? - Iso é, si.
Pero eses actos son os máis complicados.
Desde que me ordenei, Rocco chamoume moitas veces para traballos coma este.
Concordo contigo, o máis difícil
é coidar dun irmán prostrado na cama.
Síntoo.
Estiveches antes nesta tenda?
Meu tío levábame moito de pequeno.
A que se dedica? Falas moito del.
Chegamos. Adiante.
Coidado.
Non tema, é de mono. Coma case todas as dos museos.
Boas. Non sei se te lembras de min.
Viña moito co meu tío hai moitos anos.
Non sei nada do teu tío máis que pola prensa.
Saliano! O número 12 disto, onde está?
Búscoo despois.
Ela é... sor Juana.
Está aquí facendo un traballo de restauración.
Aquí non vai atopar nada que lle sirva.
Isto?
Non quero máis xente xogando a iso do Urbex.
Por favor, é importante.
Tan importante coma para que te envíen a ti e non a Rocco?
Vamos, seguro que Cuiña ten máis contactos.
Cuiña...
Cuiña?
Podías dicilo antes.
Seguídeme.
Envíaos Cuiña.
Ola.
Boas.
Invento noso.
- Que é? - Todo o que me pedistes
nun só obxecto.
En apariencia, non é máis ca unha Bolex H16 con algúns engadidos.
Unha cámara case indestructible, pero manexable.
O mesmo modelo que usaban Jean Rouch, Jonas Mekas
e Rodjara.
Axustámola para que sexa híbrida:
16 milímetros e dixital.
Atención, tres obxectivos:
un, infravermello; dous, ultravioleta;
e tres, tres... e tres...
Betacam.
- Cámara Kirlian. - Moi fácil de manexar.
É a única cámara que vos pode facer
unha mesma foto en tres rangos distintos.
Se algún ten antecedentes de cancro na familia,
é mellor que non a manexe.
Lévoma.
Esta cámara... non a vendo, alquíloa.
Chamámola...
Trigonoscopio.
Quedamos con ela.
Que se ve?
Cores.
Miren aquí.
Nun radio de só tres quilómetros xúntanse catorce cemiterios.
Os máis recentes desapareceron despois da Guerra Civil, pero...
hainos moito máis antigos.
Máis cousas sobre ese terreo, antes de que fose San Simeón.
Propaganda anticlerical.
Suponse que as monxas soterraban aí os nenos que...
Os nenos que nacían mal.
E...
Isto é o máis recente.
Onde atopaches isto?
Nun boletín de arqueoloxía, de 1966.
Francisco, Epifanio, Perico, Tomás, Laudelino e eu.
E tamén o padre Ciro.
Nós atopamos a cripta.
Ofrecémonos voluntarios nunhas obras de remodelación.
Entón daban na tele un programa que se chamaba "Misión rescate"
e todos os nenos queriamos ser arqueólogos.
Un día, tiramos unha falsa parede e atopamos a cripta.
E dentro dela estaba a estatua de san Simeón.
Desta foto...
son o único que queda vivo.
Que non, que marches!
Que marches e leves contigo esa puta caixa.
Pini, deixa que se achegue. Non pasa nada.
- Non teño solto. - Eu creo que si.
Ah, falan de ti. Saben que estás aquí.
Oe, a ti os Nenos Secos tamén te queren.
A ver...
Estás ben? Estás ben?
Policía? Atropelaron un home.
Non, non respira e non contesta. Está tirado no chan.
Si.
Arrepínteste de vir?
Non,
en absoluto.
Só que estaba a pensar en se é certo o que din.
- O que din de que? - Pois que din que o teu marido su...
Si, Saulo suicidouse.
Saulo?
Cústame moito dicir o seu nome.
Pero despois síntome mal porque
non quero esquecelo. É só que...
que foi moi duro.
Lembro o momento exacto
no que Saulo cambiou.
Saín da igrexa casada cun home distinto.
Tivemos varias sesións con Cuiña.
E el intentaba coidarme.
Despois, Rocco empeñouse en substituír a Cuiña.
E xa non souben enfrontarme a todo iso.
O diaño volverá por ti!
Si, eu acabo de saír un momentiño á rúa.
Eu creo que el está ben.
Está a tomar un café agora. Xa che contarei.
Claro.
Saulo?
Baixaches para non verme, verdade?
Non aturas estar comigo.
Saulo?
RATICIDA
- Que fixeches? - Escóitame.
Non!
Non se pode facer nada, non hai antídoto.
Tampouco vale o lavado de estómago. Serán unhas horas e xa está.
Non, por favor.
Vasme abandonar ou vas quedar aquí acompañándome?
Despois morreron os meus pais, e Rocco ocupouse de Miguel e de min.
Ata que deixamos de serlle útiles.
Dixéronme que o teu irmán de cativo vira algo.
Os dous.
Os dous vimos algo e cambiounos.
Ese día abriuse unha porta.
Ese lugar fíxonos dano, fere a xente.
Despois dese día, o meu irmán Miguel...
empezou a ter terrores nocturnos.
A miña nai, coitada,
cantábanos a canción de "O esqueleto no atril"
- para que se nos pasase o medo. - Que canción?
Non a coñecerás, é...
Como queres que toque o violín
se teño un esqueleto sentado no atril?
Cando o director pretendo atender,
a fría caveira empézame a morder.
Cando a partitura dispóñome a ler,
entón un espectro amárrame dos pés.
Esa.
E cando quedou Miguel así?
Despois de que...
o meu marido... morrese,
decatámonos de que non eran terrores nocturnos.
E que eran?
Mara, o meu irmán Miguel ten un don, pode estar en dous sitios á vez.
- Pero iso, en teoría, só poden facelo...
Xa, os santos. Seino.
É a única persoa que ten o don da bilocación
desde o padre Pío, que se saiba.
Soo coma unha tola, debes de pensar que estou tola.
Non.
Es a miña irmá favorita.
Sabes o que máis medo me dá?
Que un día Miguel non atope o camiño de volta.
Esta será a última vez.
Non deixarei que che pase nada, si?
Vamos.
Sabes o que máis me gusta de Juana?
O que?
Que sempre coidou doutros e nunca se sentiu desgraciada por iso.
Esa é unha graza que pouca xente ten.
Por iso coido dela todo o que podo,
para que teña claro que nunca vai estar soa.
Pois realmente esta igrexa...
É unha broma ás costas de Deus.
- Oe... - Grazas.
...dous, tres.
Para dentro.
No seu día pensamos que a escultura
puideron agochala na cripta durante a guerra.
Ciro obsesionouse con este tema
e desenvolveu as súas propias teorías.
Pero, a partir do incidente das comuñóns,
converteuse nun ermitán, coma o propio san Simeón.
San Simeón era tan radical que o expulsaron da súa propia congregación.
Debía de ser un tipo estraño.
Ciro pasou anos dedicado só a construír a súa maqueta,
pensando en que podería haber debaixo desta igrexa.
É unha falsa tumba, nunca houbo ninguén soterrado.
Puxeron a lápida aquí.
Querían que ninguén... que ninguén pasase ó outro lado.
Incluídos nós.
A única maneira de volver vivos é estar unidos
e ter presente a Cristo no noso corazón.
Vamos.
Coidado.
- Ángel. - Que?
Grava isto.
Dáme luz, Cuiña.
Pintura fosforescente, en serio?
Non foi inventada ata 1908.
Pois alguén a utilizou antes claramente.
O metro láser está perfecto, pero as medicións non teñen sentido.
Mara.
Estiven con José Manuel Novoa
nas escavacións da tumba de Sipán.
Os Nenos Secos non esperan.
Non nos podemos separar nin un segundo.
- Estás ben? - Si. Si.
- Vamos. - Vamos.
Vamos, por aquí.
"Deus te salve María, chea es de graza,
o Señor é contigo. Bieita ti sexas entre tódalas mulleres
e bieito é o froito do teu ventre, Xesús.
Santa María, nai de Deus, prega por nós, pecadores,
agora e na hora da nosa morte.
Gloria ó Pai, ó Fillo e ó Espírito Santo,
agora e sempre, polos séculos dos séculos. Amén.
Sigamos.
Ouvides iso?
Si.
É o Abroñigal,
o río que soterraron para construír Madrid.
Segue a existir debaixo da cidade.
Que é iso?
Agora veremos.
Son soterramentos.
Iso é imposible,
estamos a máis de 200 metros de profundidade.
Creo que isto pode valer.
Non se corresponde con ningún soterramento que coñeza.
Tomamos mostras e marchamos.
- Que foi iso? - Os Nenos Secos.
Ángel, estás ben?
Si.
Deus. Deus.
O debuxo non era así.
Ciro levaba razón, este sitio está vivo.
Temos que atopar o selo.
- Este lugar está desterrado por Deus. - Deus non ten nada que ver.
Ouvides?
Soa por alí.
Vamos.
Coidado aquí.
Si, veña, tranquilo.
Estás ben, Juana?
Isto recórdame a unha historia que lin...
sobre unha torre invertida e... pasadizos.
"A torre dos sete corcovados".
Si.
De cativo gustábame ler historias sobre fantasmas,
pasadizos...
Despois crecín e descubrín que non eran verdade.
Ata hoxe.
Ángel, pode que ti non creas nos fantasmas,
pero os fantasmas si cren en ti.
- Estou. - Grazas.
Non mo podo crer, existe.
O selo existe.
Non consigo ler o que pon.
- Creo que é árabe. - Deixádeme, deixádeme.
Pásame.
Estudei Filoloxía Árabe.
Non consigo lelo.
É alxamiado.
- Ti cres? - Iso que é?
É a linguaxe híbrida dos mouriscos que quedaron na península.
Son caracteres árabes, pero é lingua romance.
- Temos que levalo connosco. - Non.
Iso é unha barbaridade. Non somos ladróns de tumbas.
Mara, díxenche que isto non ía de arqueoloxía.
O que estamos intentando é que
non entre ninguén máis baixo esta igrexa.
A iso viñemos.
Pero isto non se fai así.
Mara, por favor, deixa isto. Deixa isto.
Toma.
Deus.
Que...? Que fixemos? Liberamos o mal.
Vamos.
Ciro tiña razón.
O selo existe.
Non podes permitir que entre ninguén máis alí.
Esa igrexa é un anatema.
Un lugar maldito por Deus e ti sabíalo.
Que queres dicir?
Coñeces a Miguel. Isto ten que parar.
Juana ten razón,
ninguén pode volver pisar esa igrexa nunca.
A vosa misión terminou.
Agradézovos o traballo.
E cres que así acaba todo?
Relévote coma párroco da igrexa de San Simeón Estilita.
O luns recibirás unha carta.
Creo, co debido respecto...
Ángel! Xa está falado.
Pero entón que vai pasar?
A vosa orde será recompensada.
Agora necesito falar eu só co meu sobriño.
Vamos.
Zacarías 11:17.
"Ai do pastor inútil que abandona as súas ovellas".
Hai tanta confusión no mundo...
Os homes teñen tanta présa
que non teñen tempo de decatarse de que sofren.
O que hai debaixo desa igrexa faralles espertar
e comprender que, só mirando ós ollos de Deus,
poderán salvarse.
Non hai ningún milagre baixo esa igrexa.
Precisamente.
Se hai que ver para crer,
faremos que a xente vexa.
E se é necesario, sacrificarémonos.
Coma fixo san Simeón o Estilita.
Pero que tolemia estás a dicir?
A xente ten que atopar algo...
que lles faga...
recuperar a fe.
Sabes todo polo que pasou Juana?
Juana?
Non.
A irmá Juana?
Que clase de confianza desenvolvestes nesta misión?
Porque niso se resumen
os teus problemas de conciencia, non?
En que se che cruzou unha muller no camiño?
Ángel,
se sabes xogar as túas cartas,
en poucos anos...
ascenderás na curia.
Eu non quero xogar as miñas cartas,
non quero ascender na curia.
Eu tamén fun un idealista.
Vai morrer moita xente.
Eu non o verei,
estou enfermo.
Antes dun ano,
non poderei valerme por min mesmo.
Pode que nin sequera poida recoñecerte.
Quen non te recoñece son eu, tío.
Houbo un tempo que fuches un exemplo para min.
Antes de provocar unha catástrofe,
bótalle unha ollada ó que trouxemos.
E pensa se estás a servir a Deus...
ou a outro amo.
O bispo de Madrid, Rocco Carduncho,
declarou que a igrexa de San Simeón o Estilita
permanecerá pechada durante as festas do 2 de maio e San Isidro
polo perigo que supoñen as obras para a estrutura deste edificio.
O presidente da compañía eléctrica, pola súa parte,
declarou que as obras son perfectamente compatibles
coa vida normal de todos os madrileños.
Juana.
Eu non esperaba que isto rematase así.
Confiei en ti.
Rezarei por ti.
Quero dicir que me acordarei de ti.
Este é o contestador de...
Tristán.
Nestes intres non te podo atender.
Por favor, deixa a túa mensaxe.
"A pesar dos meus berros, a miña oración non che alcanza".
"Deus, de día bérroche e non respondes;
de noite, e non me fas caso".
"Porque ti es santo e habitas entre as loanzas de Israel.
En ti confiaban os nosos pais.
Confiaban en ti e púñalos a salvo.
A ti berraban e quedaban libres.
En ti confiaban e non os defraudaches".
"Pero eu son un verme, non un home,
vergonza da xente, desprezo do pobo.
Ó verme, búrlanse de min".
"Rodeáronme ligaduras de morte
e torrentes de perversidade atemorizáronme.
"Estou coma auga derramada,
teño os ósos desconxuntados.
O meu corazón, coma cera, derrétese nas miñas entrañas".
Quen é o deus verme?
O deus do mundo dos mortos, dos primeiros poboadores da península.
Chamábase Vaélico.
"Verme" en latín é vermin.
Non se corresponde con ningún culto que eu coñeza.
O que si que teño claro é que se trata dun deus moi anterior ó teu,
ó que non lle gustaba que lle tocasen os collóns.
De onde o sacaches?
Isto é só o principio.
Axiña irás en cadeira de rodas.
- E máis adiante non poderás falar. - Es ti...
de verdade?
Se son unha alucinación, ven e tócame.
Lamento non ter un burato no costado.
Mandeite ó convento. Estás alí.
Estou alí, pero tamén estou aquí.
Vas recibir unha chamada.
A súa excelencia,
Miguel ergueuse.
Está aquí, comigo.
Como? Non, téñoo aquí diante.
Está... levitando.
A súa excelencia, como di? Non entendo.
Se creses, eu non estaría aquí.
A miña fe é forte,
teño a conciencia tranquila.
Se a túa fe fose verdadeira, non usarías
os mortos para facerlles crer ós vivos.
Sen medo, non hai fe.
O medo é un mal necesario.
"Ai, do pastor inútil que abandone as ovellas!
A espada alcanzaralle o brazo, e ata o ollo dereito.
E secaráselle totalmente o brazo.
E quedará cego do ollo dereito".
Queima o tobo, Rocco.
Queima o tobo.
É a hora.
"A Santa Cruz... sexa a miña luz.
Ámote, oh Xehová, miña fortaleza.
Xehová, a miña rocha, o meu castelo e o meu libertador.
O meu Deus, a miña fortaleza, en ti confiarei.
Es ti o meu escudo, a forza
da miña salvación e o meu alto refuxio.
Invocarei a Xehová, quen é digno de ser loado,
e serei salvo dos meus inimigos".
"Señor,
non son digno de que entres na miña casa,
pero unha palabra túa abondará para sandarme".
"Creo en Deus Pai todopoderoso,
creador do ceo e da terra..."
Falei con xente.
O que me mandaches é o mítico selo de san Simeón
e probablemente estaba onde fose para evitar algunha desgraza.
Ó moverse o selo, é coma se abrísedes unha porta. Entendes?
Non di "verme".
Di "con forma de verme", vermicular.
E o material do que está feito podería ser... iridio.
Non é da Terra.
Sexa o que sexa, non o atopastes,
atopouvos a vós.
O que gardaba ese selo non é unha tumba,
é un tobo.
Cuiña...
Saíde da miña cabeza.
Saíde da miña cabeza!
Non vas poder comigo.
"Santa María, nai de Deus, prega por nós, pecadores,
agora e na hora da nosa morte. Amén".
Juana, por Deus, que vas morrer dunha pulmonía.
- Levárono, Mara, levárono. - Quen?
Ó seu tobo, Mara.
Imos sacalo de alí.
Isolina, viches a Juana ou a Mara?
Levaron o coche.
Necesito... Vou pasar.
Oia, por favor, déixeme pasar!
Necesi... Dígolle que non me toque! Non me toque!
Non se pode pasar.
- Oia. - Que?
Juana.
Cuiña.
Hai que avisar a Rocco.
O meu tío morreu.
Síntoo.
Só espero que Deus o perdoe, eu non sei se vou poder facelo.
Esta era a proba que lle pedira a Deus.
Teño que entrar aí.
Non nos van deixar pasar.
Ciro encontrou outro camiño.
Estaba na maqueta.
Esther, perdoa.
O outro día dixéchesme que me debías un favor.
- Claro. - Necesítoo agora.
O que sexa.
Necesitamos un plano do sumidoiro da zona onde está...
- Tes a...? - Si.
Da zona onde está...
Perdoade, pero creo que esa parte do sumidoiro xa non é transitable.
Non importa.
- Pasa algo malo, verdade? - Peor que malo.
Por aquí.
3.092, 2.847, 3.216...
Aquí. Aquí, aquí. 3.223.
Este mapa é da entrada máis próxima ó que me ensinastes.
Non é un sitio agradable.
Clausurárono hai vinte anos porque atoparon...
Un obús.
Si.
Tede coidado, si?
Esta.
Coidado.
Ben, Mara.
Vamos. Un, dous e tres.
Que?
Creo que é unha bomba.
Non a toquedes.
Mara.
Que é iso?
Baixarei eu.
Non.
Quérenme a min.
Está aí abaixo, seino.
Quérennos asustar.
Esas sombras...
aliméntanse da parte máis escura da alma.
Necesitan que pasemos medo.
Pois non o van conseguir.
Vamos.
Vas ben?
Si, de momento si.
Supoño que é coma pasar polo ollo da agulla.
Deixaches morrer a Saulo.
Hoxe non, hoxe non vou caer.
Hoxe non vou caer niso. Síntoo, pero non.
Deixaches morrer o teu fillo.
Que pasa?
Toquei a parede sen querer e queimeime.
Pero está frío.
Deixaches morrer o teu fillo.
Escoitades iso?
Benvida... ó tobo.
Non es Saulo. Non es Saulo.
Aquí abaixo está a única verdade que existe,
a morte.
Non!
Estás morto, Saulo.
Deixa que se vaia Miguel.
Miguel nunca marchará,
quedará connosco.
Eu vin aquí buscar a Miguel e vou marchar de aquí con el.
Miguel!
Sei que estás aquí!
Miguel?
Soltádeo!
Somos os Sudarios Cosidos,
o verme do que levades os ovos nas entrañas.
Somos o que queda
cando a vida cesa.
Ata cando agocharás o teu rostro de min?
Ata cando porei consellos da miña alma
con tristuras no meu corazón cada día?
Ata cando será enaltecido o meu inimigo sobre min?
Mira, escóitame! Oh, Xehová!
Oh, Xehová, meu Deus.
Aluma os meus ollos para que non durma de morte,
para que non diga o meu inimigo: "Vencino".
O meu inimigo alegraríase...
se eu tropezase.
Juana.
Cuiña.
Díxenche que nunca te abandonaría.
Un pequeno acto de amor pode vencer a morte, ten fe.
Teño medo.
Lembras o que che dixen cando eras nena
se algo che daba medo?
Cantar moi baixiño.
Como queres que toque o violín...?
Como queres que toque o violín
se teño un esqueleto
sentado no atril?
Como queres que toque o violín
se teño un esqueleto
sentado no atril?
Juana.
Non, non...
Como queres que toque o violín
se teño un esqueleto sentado no atril?
Cando a partitura dispóñome a ler,
entón un espectro amárrame dos pés.
Como queres que toque
se teño un esqueleto
sentado no atril?
Estás esperto? Estás...?
Son... moi maior.
Ti? E ti?
Temos que marchar.
Se marcho, eles quedarán aquí abaixo e volverán saír.
Levo tanto tempo entre eles que aprendín todo sobre o parásito.
Que parásito?
O que aquí habita é un ser vivo, un parásito.
As sombras... son as súas prisioneiras.
A iso referíase Ciro co tobo do verme.
É unha criatura que non pertence a este mundo,
pero sei como levala comigo.
A onde?
Lonxe de aquí.
Necesito que vivas polos dous.
Este non é o teu sitio. E tampouco é o meu sitio.
Necesito que vivas, Juana, polos dous.
Pois...
Pola miña parte, está pechado.
Fuga de gas, verdade?
Máis que probable.
Alucinacións, mareos,
unha bomba, estrés postraumático e...
non hai nada máis que dicir.
Agora a vender o soar.
Esperar a que constrúan
outro edificio de apartamentos de luxo,
outro centro comercial,
outra tenda de roupa.
Non sei que lle pasa á xente coa roupa.
Que vistan a cabeza, que a teñen feita un desastre.
Xa atopaches piso?
Non, creo que me vai facer falta un milagre.
E ti que vas facer agora que non es cura?
Pois a min, polo de agora, gustaríame convidarte a tomar algo.
Se queres, claro.
Si, si quero.
Eu estiven nun grupo tributo ós Beatles, sabes?
Que eu era moi moderno, non penses. Que? De que te ris?
Unha pregunta:
por que todos os seminaristas tivestes un grupo tributo ós Beatles?
FOTOGRAFÍA - ANTIGÜIDADES - MESMERISMO
Á MEMORIA DE CAROLO RUIZ