Hayatım boyunca mazlum gibi hissettim.
Ama bu bana acı vermiyordu.
Beni cinsiyetim, derimin rengi tanımlamıyordu.
Ne istersem o olabilirdim.
Prenses olmakla ilgilenmiyordum.
Cadılar Bayramı'nda prenses kostümü giymezdim.
Hep ninja olurdum.
Ya beyaz, ya siyah, ya kırmızı ninja olurdum.
Üst üste sekiz Cadılar Bayramı'nda
ninja oldum.
Aksiyon filmlerine, bilim kurguya bayılırdım.
Whoopi Goldberg ve Sigourney Weaver gibi efsanelere bayılırdım.
Benim bildiğim,
o dönemki aksiyon filmlerinde
başrolde olan yegâne kadınlar onlardı.
Hadi!
Onlarda kendimi görüyordum.
Durduramazlar beni
Frensiz Porsche gibiyim
Yenilmezim ben
Kazanırım her oyunu
Çok güçlüyüm ben
Pile ihtiyacım yok çalışmak için
Güvenirim kendime
Durduramazlar beni bugün
Gamora evrendeki en tehlikeli suikastçı.
O bir ölüm makinesi
ama altın kalpli ve adalete çok önem veriyor.
Gamora şiddet sanatında çok yetenekli.
Sizi kendine âşık edip
tek hareketle gırtlağınızı kesebilir
ve bence bu müthiş.
Hayır!
Ne oluyor?
Seni tanıyorum Peter Quill!
Ama soğanın katmanlarını soyduğumuzda
ve Koruyucular 1 ve 2'ye, Yenilmezler filmlerine baktığımızda
o görünüşün altında, kendine özgü bir biçimde
kim olduğunu anlama yolculuğunda olduğunu görüyoruz.
Thanos gezegenimi ele geçirdiğinde anne babamı önümde öldürdü.
Koruyucular'ın hepsinin ortak noktası
kayıplar yaşamaları.
Ronan, eşim Ovette'i
ve kızım Camaria'yı öldürdü.
Drax ailesini kaybetmiş.
Nebula da.
Quill annesini kaybetmiş.
Groot gezegenini kaybetmiş.
Roket fare gibi kobay muamelesi görmüş.
Gamora da ailesini kaybediyor.
Anne!
Ekibin ahlaki bel kemiği hep Gamora'ydı.
NICOLE PERLMAN YAZAR
Çünkü geçmişinde son derece travmatik
ve incitici bir çocukluk olan, o.
TRAJİK BİR GEÇMİŞ
Gamora cerrahi olarak modifiye edilip canlı bir silah olarak eğitildi.
Deli Titan Thanos'un evlatlık kızı.
Thanos'un yetiştirdiği Gamora'nın
trajik, acı ve sefalet dolu bir geçmişi var.
Neyin var ufaklık?
Annem nerede?
Thanos, Gamora çocukken anne babasını önünde öldürmüş.
Bu müthiş travmatik bir şey.
Thanos onu evlat edinmiş
ARIANA GREENBLATT GENÇ GAMORA
ama kaçırmış da denebilir.
Gamora bir yalnız kurt,
o yüzden küçüklüğünden beri güçlü olması gerekmiş.
İnsanlara güvenemeden büyüyor.
Gamora'nın acı çekmesini,
sevdiği birini kaybettiği için hüzünlü olmasını istedim.
Bu bana tanıdık geliyor.
Anne!
Gamora'yı oynamayı o yüzden kabul ettim.
Kardeşlerim ve ben çocukken çok çile çektik.
Biz de kayıp yaşadık. Babamı çok küçük yaşta
kaybettik.
Yasımızı dışa vurmamız gerekti.
Ablam resim yapmaya başladı.
Kız kardeşim çok iyi bir münazaracı oldu.
Ben de dansa başladım.
Dans bana kelimeler yetersiz ya da ulaşılmaz olduğunda
duygularımı ifade etme imkânı verdi.
Dans edince kaybı yorumlayabiliyorsunuz.
Dans bana hayal edilemez şeyleri hayal etme yetisini kazandırdı.
Boş bir tuvaldi, kocaman, karanlık bir alandı.
Orada her şey olabiliyordum.
Büyüdükçe
dans bana okulda uğradığım zorbalığın etkisinden
kurtulma gücünü verdi.
Benim için bir silah oldu.
Dans geçmişimin kişiliğimi şekillendirmekle kalmayıp
aksiyon filmlerinde şahane bir kariyer yapmama da
imkân verdiğini düşünüyorum.
Dans temelim olmasa aksiyon filmlerinde,
hatta bilim kurguda deneyimim olmazdı.
Dans karakterlere sadece içsel olarak değil,
fiziksel bir açıdan da yaklaşmama olanak sağladı.
GAMORA OLMAK
Zoe, Gamora için birinci tercihimdi çünkü o müthiş bir aksiyon kahramanı
ve ihtiyacımız olan buydu.
Onun derinliğine sahip olan, gözlerindeki sihri taşıyan biriydi.
JAMES GUNN - YÖNETMEN / YAZAR GALAKSİNİN KORUYUCULARI ÜÇLEMESİ
Oyuncularda aradığım şey budur.
Gözlerinin içine baktığınızda varlığını hissettiğiniz insanlar.
Bilinçli olmasa da
oynadığım karakterlere hep kendimi yansıtırım.
Gamora'yı oynamaya hazırlanırken
birçok aksiyon sahnesi olacağını biliyordum
ve tipik bir dövüş sanatçısı gibi görünmesini istemedim.
"Ona ne katabilirim?" diye düşündüm.
Tercih ettiği silah çok klasik
ve eski bir silah olan kılıçtı.
Şunu düşündüğümü hatırlıyorum:
"Onun boğayı kendine çeken boğa güreşçisi gibi
düşmanları çağıran bir biçimde hareket etmesini istiyorum."
Boğa güreşçileri çok zarif hareket eder.
Âdeta boğayla dans ederler.
Bu bir düellodur.
"Tanrım, Gamora bu işte. Tam böyle biri." diye düşündüm.
Nebula.
KARDEŞ SEVGİSİ
Bence kız kardeşlerim olmasa bugün burada olamazdım.
Yoldaşlık içinde büyüdük.
Zorlukları aşabilmemiz için öyle olması şarttı.
Sürekli beraberdik. Bazen birbirimize gıcık olsak da
birbirimizi severdik.
Gamora olarak tam tersim olan bir kardeşle,
Nebula'yla yüzleşiyorum.
Yakında bu prangadan kurtulup
seni öldüreceğime yemin ediyorum.
Nebula çok karmaşık bir karakter.
Çok yoğun duygular yaşıyor.
Bence bu, bir süper kahraman için tipik değil.
Ben de senin gibi Thanos'un kızıyım.
Gamora da, Nebula da müthiş istismarcı bir kötü adam olan
JAMES GUNN - YÖNETMEN / YAZAR GALAKSİNİN KORUYUCULARI ÜÇLEMESİ
Thanos tarafından büyütülmenin travmasıyla uğraşıyor.
Thanos bu çocukları kaçırıp
kendi egosunun uzantıları olarak savaşçıya dönüştürmeye çalışmış
ve bu süreçte inanılmaz gaddarmış.
NICOLE PERLMAN YAZAR
Gamora gibi bir karakteri yazan bir kadın olarak
kendi kardeşimle yaşadığım rekabeti
ilişkilerine yansıttım.
Keşfetmeyi çok istediğim şeylerden biri
Nebula ve Gamora'nın bu baba figürü tarafından
kasten birbirine düşürülmesiydi.
Aferin kızım.
Çünkü Thanos biliyor ki, ikisi bir olurlarsa çok güçlü olurlar
ve onu alt edebilirler.
En sevdiğim kızım Gamora senin yüzünden bizden uzaklaştı.
Kardeşleri birbirine düşürmüş.
Hep Gamora kazanıyor çünkü dövüşte daha iyi. O altın çocuk.
Bence Nebula buna çok içerlemiş.
Bunu kişisel almış.
Şahsına saldırı gibi.
Kardeşim olmadığından ilgiyi paylaşmam gereken ya da göz ardı edildiğim
hiçbir durum yaşamadım.
O yüzden araştırma yapmam gerekti.
Kardeş ilişkilerini inceledim çünkü bunlar karmaşık ilişkiler.
İki kız kardeş arasındaki kavgayı izlemek hayal gibiydi
çünkü yedi sekiz yaşlarında kardeşlerimle kavga ederken
kafamdaki durum tam böyle görünüyordu.
Ya da onlara yapmak istediğim şey buydu.
Ama bu kardeşler birbirini çok seviyor.
Nefretleri o yüzden bu kadar güçlü.
Özellikle Nebula'nın içinde dinmeyen bir öfke, hiddet var.
Babam çocukken eğitim için Gamora'yla beni dövüştürürdü.
Ne zaman kardeşim kazansa
babam eşit olmamızı istediği iddiasıyla
bir parçamı keser, yerine makine koyardı.
Nebula'nın
Gamora'ya çok öfkeli olduğu
ve ona göre Gamora'nın bütün dövüşleri onu babasının önünde
kötü göstermek için kasten kazandığı
söylenebilir.
Nebula'yla Gamora bir sahnede çok şiddetli bir kavga ediyor
ve birbirlerine bağırıyorlar.
Sonra birden duygusallaşıyorlar.
Durum birden değişiyor ve bir şey görüyoruz.
Nebula'nın Gamora'ya olan hislerini.
Sürekli beni yenmeye çalışmandan bıktım!
Kazanmak istediği için evrenin öbür ucundan uçup gelen sensin!
Ne istediğimi söyleme bana.
Söylememe gerek yok zaten! Apaçık ortada!
Kazanmak isteyen sendin. Ben sadece kardeşim olsun istedim!
Birden savunmasız kalıyor ve bence Gamora şöyle düşünüyor:
"Daha önce anlamamıştım.
"Şimdi farklı bir yanını görüyorum.
"Sadece öfkeli değil, incinmiş ve kırılgansın."
Bu, iki kardeşin arasındaki dönüm noktası.
Tek yakınımdın.
Ama kazanması gereken sendin.
Thanos gözümü çıkardı.
Beynimi çıkardı.
Kolumu kopardı.
Hep senin yüzünden.
Nebula'nın Gamora'ya bakıp
kazanmak istemediğini, kardeş istediğini söylediği bir an var.
Bence Gamora bundan çok etkileniyor.
Koruyucular 2'nin sonunda Gamora Nebula'ya sarılıyor
ve
Nebula, ne yapacağını bilemeyerek Gamora'nın kollarında öylece duruyor.
Çok garip.
Öylece duruyor. Sonra Nebula onun elini böyle tutuyor
ve o da Gamora'ya sarılıyor.
Bir an için kardeşine sarılıyor.
O an benim için çok önemli.
Bana göre çok önemli.
Yalnızca geniş kadrajda gördüğümüz o an
çektiğim her şeyden daha gizemli.
Çünkü orada sevgiyi kabul etmeye başlayan bir insan var.
Hep kardeşim olacaksın.
Bunlar müthiş sahneler.
Bunlar Karen gibi biriyle yaşamak için inanılmaz anlar.
Bir oyuncuyla sette o güveni kurmak müthişti
çünkü kariyerimin o noktasına kadar genelde kadrodaki
tek kadın oyuncu olduğumdan
kadın oyuncularla çok az deneyimim olmuştu.
Senden yardım istemedim.
Yine de hep ihtiyacın var.
Nebula'yı Karen gibi birinin oynaması...
Kamera önünde iyi anlaşamamamızın önemi yoktu.
Kameralar kapalıyken kardeştik ve bu harika bir şeydi.
Birbirimizi sevmediğimiz düşünülüyor.
- Seviyoruz. Çok samimiyiz. - Aynen.
Çok yakınız.
İkiz gibiyiz.
Bence bu kardeşleri oynarken birlikte çok vakit geçirip
birbirimize bağlandık.
Zoe benim akıl hocam. Büyük filmlerle daha çok deneyimi var.
Benim için çok yeniydi.
Bana ablammış gibi kol kanat gerdi.
Çocukken sporla hiç ilgim yoktu. İlgi alanım tiyatroydu.
Dolayısıyla rolü ilk aldığımda dövüşmeyi beceremiyordum.
Nebula'nın tehlikeli sahneleri var. Birçok dövüş sahnesi var.
Nebula'yla Gamora arasındaki dövüş sekansı için
iki ay eğitim almam gerekti. Müthişti.
Aksiyon film kahramanı kampında gibiydim.
Zoe tehlikeli sahnelerde bana çok yardım etti.
Epey uzun boylu olduğumdan kambur duruyorum.
Her şeyden önce öyle durmayı bırakmamı sağladı.
Sonra bana koşmayı öğretti.
Yumruklarımı sıkıp garip bir biçimde koşuyordum.
Havalı göründüğünü sanıyordum. O, "Ellerini aç." dedi.
Bana sert yumruklar atmayı da öğretti.
Birden dövüş konusunda berbat olmamaya başladım.
Hatta bayağı iyiydim.
Kardeş oluyoruz.
Bu sahneler sırasında o kadar duygusal deneyimler yaşadık ki
birbirimize bağlanmamak elimizde değildi.
Onu durdurabiliriz.
Bana bir birey ve sahne sanatçısı olarak inandıklarım için
savaşma ilhamını veriyor.
Ne istediğini biliyor.
Kendi aklına güveniyor ve aklındakileri dile getiriyor.
Bunu izlemek insana güç veriyor. Kesinlikle kendimi nasıl idare edeceğimi
öğrendiğimi düşünüyorum.
Hadi!
EMPATİNİN GÜCÜ
Çok güçlü. Yapamıyorum!
Sana güveniyorum.
Uyu!
Gamora ve Nebula'nın Mantis'le
erkenden bağ kurduğunu düşünüyorum.
Mantis'le onlar arasındaki fark Mantis'in Gamora'yla Nebula'nın
yaşadığı şiddeti yaşamamış olması.
Ego beni larva hâlimde buldu.
Gezegenimde yetim kalmışken.
Beni elleriyle yetiştirip sahiplendi.
Galaksinin Koruyucuları filmleri çok dokunaklı
çünkü seçtiğimiz aileden bahsediyorlar.
O, arkadaşımız.
Sürekli birbirinize bağırıyorsunuz. Arkadaş değilsiniz.
Haklısın. Arkadaş değil, aileyiz.
Kimseyi bırakıp gitmeyiz.
Kadın karakterlerin dayanıklı olması çok hoşuma gidiyor.
Karen'ı seviyorum.
Gerçek hayatta, filmdeki karakterinden çok farklı.
Nebula'nın Chuck E. Cheese'e gidip Thanos'u yenmesini istiyorum.
Zoe inanılmaz.
İlk Galaksinin Koruyucuları filminden sonra
bir Cadılar Bayramı partisine gitmiştik.
Gamora kostümü giymek istemiştim.
Yeşil makyaj malzemeleri ve kızıl peruk almıştım.
Harika görünmüyordu ama Gamora olmak istiyordum.
Sonra Mantis rolünü almam komik oldu.
Mantis gibi ben de kendimi hep farklı hissettim
ve böyle bir karakteri oynamak çok özgürleştiriciydi
çünkü çekinmeden tuhaf olabiliyordum ve çocukluğuma dönebiliyordum.
Babam diplomat olduğundan çocukken çok seyahat ettim.
Gerçeklerden kaçmak, seyahat ve hiç aynı yerde kalmamak
bana o yüzden çekici geldi bence.
Filmleri de o yüzden seviyorum.
Acayip, hayal ürünü bir dünyaya ışınlanmak hoşuma gidiyor.
Köpeğini sevebilir miyim? Çok şirin.
Tabii, lütfen.
POM KLEMENTIEFF TARAMA TESTİ
Buna eşek şakası deniyor.
Çok hoşuma gitti.
Mantis karakterinin sevdiğim yanı empat olması.
Süper gücü, dokunduğu kişinin hislerini,
duygularını değiştirebilmek.
Kimsiniz siz?
Korkuyorsun.
Ben de çok duygusalım. O yüzden onu anlıyorum.
O empatiyi hissediyorum.
Bu, diğer insanlarla bağlantı kurmak
ve daha iyi biri olmak için gerekli
ve diğer insanları umursamak çok önemli bir şey.
Bazı insanlarda empati olmadığı kesin.
Bence bazı insanlar Mantis'i örnek almalı.
Uyu.
SETTEKİ KARDEŞLİK
B klaketi.
Hızlı ve verimli, evet.
İşte böyle. Güzel.
30 yıldır bu işi yapan bazılarımız için
hep tek kızdım.
Hep.
Çok uzun bir süre de tek bölüm şefiydim.
Beni ileri taşıyan ve bana bir şeyler öğreten
müthiş adamlara baktığımda
bazılarının sette daha çok kadın olması fikrine
hemen ısınamadığını biliyorum.
Ama biliyorum ki bunun önemi, bizim başka insanların görmediği şeyleri
görebilmemiz.
Aksiyon filmlerinde yalnız çalışmazsınız.
Ekip çalışması olur.
Motor!
Makyözünüz, tehlikeli sahne koordinatörünüz.
Kostüm tasarımcınız, koreografınız.
Yönetmeniniz ve son olarak siz.
Yani tek bir karakter birçok insana güvenmek zorunda.
Onu aramızda dolaştırıyoruz.
Galaksinin Koruyucuları'nda Gamora'nın makyözüyüm.
Cenazede Ölüm adlı filmde bölüm şefiydim.
Zoe o filmin yıldızıydı ve çok iyi anlaştık.
İkimiz de İspanyolca konuşuyorduk. Birbirimize ısınıp çok iyi arkadaş olduk.
Gamora yeşile boyayıp
kameranın önüne yollanacak biri değildi.
Kaşlara dokunmadan yüze yeşil boya sürmek
hiçbir zaman iyi olmaz.
Daha görkemli olabilecekken Cadılar Bayramı makyajına benzeyecekti.
"Bence özel efekt kullanmalıyız." dedim.
Zoe'nin yüzünün ve göğsünün kalıbını çıkardık.
Özel efekt makyaj bölümü protezler üzerinde çalışmaya başladı.
Kaşlarını protez makyajla sakladık.
Kolay bir iş değildi
çünkü insanlara itici gelmeyecek, doğru yeşil tonunu bulmamız gerekti
ama aynı zamanda gençlik kokan, canlı bir yeşil de olmalıydı.
Sürüngene benzememesi için.
Onunla hiçbir bağ kuramayacağınız kadar
garip görünmemesi için.
Eğlenceliydi ama çok zahmetliydi.
O sürecin her adımını hatırlıyoruz.
Bitiş klaketi.
Son on yıldır
Marvel'da bulmak için çalıştığım şeyi, yani sadece kamera önünde değil,
sahne arkasında da kadınlarla çalışmayı
ciddi anlamda başarmaya başladık.
Yapım tasarımcısı olarak New York'taki bağımsız film dünyasından geliyorum.
Bu işlere girmek isteyen kadınlar için bir kısıtlama söz konusu.
Çok az kadın çok büyük filmlerde çalışma fırsatını yakalıyor.
Hele de bölüm şefi konumlarında ve yapım tasarımı alanında.
Menajerim beni arayıp dedi ki,
"James Gunn, Galaksinin Koruyucuları 3 için seninle görüşmek istiyor."
GALAKSİNİN KORUYUCULARI 3
Toplantı harika geçti.
Menajerim sonrasında beni arayıp
James seninle çalışmak istiyor, deyince
sandalyemden düştüm.
Dünyam değişti. Kariyerim değişti.
O telefon resmen her şeyi değiştirdi.
James'in risk alıp alışıldık deneyimlere sahip olmayan birine
şans vermeye karar vermesi
kariyerimin gidişatını değiştirdi
ama bence sanat bölümleri
ve diğer bölümler de daha kapsayıcı olmaya çalışıyor.
Setteki ilk günüm çok acayipti.
Zoe'yi kostüme bürünmüş hâlde görünce âdeta büyülendim.
ARIANA GREENBLATT GENÇ GAMORA
Çok havalı görünüyordu, vücut dili çok isabetliydi.
Resmen setin sahibi gibiydi.
"İnanılmaz." diye düşündüm.
Sekiz yaşındaydım ve benim için çok göz korkutucuydu
ama bana kucak açtı.
Çok sıcakkanlı, çok tatlıydı.
Etrafındaki insanları o kadar iyi motive ediyor ki.
Çok güçlü ve çok zeki. Ben de öyleyim
diye düşünüyorsunuz.
Ailemdeki herkes çizgi romanları çok severdi.
Marvel'ı, süper kahramanları.
En sevdiğiniz karakterlerde kendinizi görmek güzel.
Gamora'yı çok seviyorum. O ilham verici çünkü hiç pes etmiyor.
Bence bu önemli bir mesaj çünkü evinde oturan genç kızların
tünelin ucunda ışık görmesini, daha güçlü olabileceğini
anlamasını sağlıyor.
GÜÇ VEREN KAHRAMANLAR
Oyuncular olarak insanlara ilham verme gücümüz var.
Gerçekten öyle bir gücümüz var.
Her gün bir kadın yanıma gelip karakterimden etkilendiğini söylüyor.
Bu sayede yola devam ediyorlar.
Cadılar Bayramı'nda ben oluyorlar.
Kızlarını benim gibi giydiriyorlar.
Bunun değerini biliyorum.
Bu şekilde görünür olunca bir amaçları olduğunu hissediyorlar.
Görüldüklerini, duyulduklarını, sevgi gördüklerini hissediyorlar.
Ben Priscilla Frederick-Loomis. Marvel Sinematik Evreni'nde
en sevdiğim karakter Gamora.
PRISCILLA FREDERICK-LOOMIS GAMORA HAYRANI
Bana göre Gamora belalı insanların şahı.
Tuttuğunu koparışı, genel özgüveni
ve mücadelesiyle hemen özdeşleştim.
Hiçbir zorluk karşısında yılmıyor.
Umarım ben de öyle olabilirim.
2014'te profesyonel atlet oldum.
Antigua ve Barbuda ülkesini temsil ettim.
Olimpiyatlara gittim
ama altın madalya kazanamadım.
O zaman Gamora'da kendimi görebildim.
Mücadelesini görünce zorlu bir geçmişim olsa da
benim de süper kahraman olabileceğimi fark ettim.
Çocukken annem, ablam ve ben yalnızdık.
Gamora'nın bu yolculukta tek başına olduğunu,
ailesinden koparıldığını görmek
bana anlamlı geldi.
Babamla ilişkim çok kopuktu.
Bunu aşabileceğimi gördüm.
Priscilla E. Frederick Foundation adında,
bana ait bir dernek kurdum.
Asıl amacımız tek ebeveynli hanelere yardım etmek.
Onlara mali kaynak, barınma yardımı ve başka ne lazımsa sağlamak.
Dünyayı olumlu etkileyecek bir şey yapmak istedim.
Umarım dünyadaki Gamora'ların o köprüyü kurmasına
ve istediği yere gitmesine yardım eden kişi olabilirim.
Süper güçleri eşsiz olan karakterlere bayılıyorum.
Bence anlattığımız hikâyelerde
her tür insanın olması önemli.
Nebula'yı seviyorum
JAMES GUNN YÖNETMEN / YAZAR
çünkü o ilk filmde çok kötü bir karakterdi
ama sonra yavaş yavaş aklının başına geldiğini görüyoruz.
Sonradan fikir değiştirip Galaksinin Koruyucusu oluyor.
Bence o birçok insanın hayatında bir süper kahraman.
Adım Angel Giuffria.
Sol kolumun alt kısmı doğuştan yok.
Buna doğumsal uzuv farkı deniyor.
Galaksinin Koruyucuları'nda Nebula'yı ekranda
protezli biri olarak görüyoruz.
Bir noktada bir şey yapmak için elini kesiyor.
"Aynı benim gibi!" diye düşündüm. Ben de sürekli elimi çıkarıyorum.
Böyle güçlü ve belalı bir karakteri,
onun kendini zorlayışını, inandığı şeyler uğruna savaştığını görmek
heyecan vericiydi
çünkü ben de oldum olası bunu yapıyorum.
Uzuv farkı olan bir çocuk olmak zordu
çünkü uyum sağlamak için
sürekli mücadele etmem gerekiyordu.
Alıngan olmamayı öğrenmem gerekti.
İnsanlara, fiziksel bir farklılığım olsa da
herkesle aynı olduğumu göstermek için iyi bir mizah anlayışı
geliştirmem gerekti.
Yani ömür boyu farklı olduğum için
şunu söyleyebilecek duruma geldim:
"Size farklı olanın neden güzel olduğunu göstereyim."
Nebula kesinlikle çok öfkeli. O kısmıyla özdeşleşebiliyorum
çünkü insanları iyi olduğuma inandırmak zorunda olmak can sıkıcıydı.
Farklı olmanın kötü olmadığına.
Neden hemen bende bir terslik olduğunu,
vücudumun yanlış olduğunu düşündüklerini anlamıyordum.
Nebula'yı robot bedeniyle kendinden emin görünce şöyle düşündüm:
"Kolumu onunkine benzetebilirim."
Onu ekranda görünce onun gibi görünmek istedim.
Bence uzuv eksikliği ya da farkı olan
gençlerin ve bütün insanların
böyle dinamik olabileceğimizi görmeleri önemli
ama bu medyada göz ardı edilen bir şey.
Bu hüsran verici bir şey çünkü insanların öğrenme yolu medya.
Biyonik kollu ya da eksik uzuvlu birini tanımıyorsanız
nereden bilebilirsiniz ki?
Dolayısıyla Nebula'yı görmek, süper kahraman filmlerinde
bu müthiş karakterleri görmek çok heyecan verici.
Bir süper kahramanımız oldu.
Âdeta Nebula oluyorum.
Galaksinin Koruyucuları nasıldı?
Bence Marvel filmlerinin başarısının sebebi
bizi gündelik hayattan uzaklaştırıp her şeyin olağanüstü ve inanılmaz olduğu
fantastik bir dünyaya taşımaları.
Ama bütün bunların altında hepimizin gerçek hayatımızda
bağ kurabileceğimiz çok iyi mesajlar var.
Çok hoş. Uzayda olmayı seviyorum.
Daha az sevgili rolü oynuyor, daha dişi roller oynuyorum.
Daha kadın.
Ne?
Hemen resim çektirmemiz gerek!
Bence hikâye anlatıcıları olarak bir sorumluluğumuz var.
Günümüzün dünyasını resmetmeliyiz.
Sadece belalı ve sert değiller.
Aynı zamanda tuhaf ve yaralılar.
O yüzden filmde kadınları doğru temsil ediyormuşuz gibi geliyor.
Dışarı çıktığınızda türlü türlü kadın görüyorsunuz.
Toplumu, çeşitliliği, bütün cinsiyetleri yansıtmak çok önemli.
Filmlerimizde gerçek toplumu yansıtmalıyız.
Galaksinin Koruyucuları filmleri çok duygusal.
Bence bu çok güzel
çünkü ekranda kendi temsilinizi görüyorsunuz.
Bu filmlerden çıktığımda özgüvenim artıyor.
Daha güçlü, daha iyimser, daha faydalı hissediyorum.
Kaderimizi kontrol edebildiğimizi hissediyoruz.
Kızım oldu.
Bir yaşında olduğundan ona henüz Marvel filmi izletmedim.
Ama bir gün birlikte izleyeceğimizi
ve bu karakterlerde kendini görebileceğini düşünmek güzel.
Gamora'yı, Nebula'yı ve Mantis'i görebilecek.
Bir şey oluyor.
Kızımın şöyle demesini isterim:
"Beni bir oğlanın kurtarmasına gerek yok. Ben oğlanı kurtarırım."
Peter! Elimi tut!
Zoe Saldana!
Bravo kız!
Bu filmlere her gittiğimde ilham bulmayı umuyorum.
Kahramanlara dair başka hikâyeler izlemeyi iple çekiyorum.
Kadın kahramanlara.
Çünkü bu tür filmleri, aksiyon filmlerini seviyorum.
Genç seyircilerle birlikte film izlemek hoşuma gidiyor.
Yaptığım şey bana heyecan ve gurur veriyor.
O yüzden böyle devam edelim. Yeni filmler gelsin lütfen.
Alt yazı çevirmeni: Bilge Gündüz