Nie sądziłam, że osiągnę coś wielkiego.
Ale nie spędzało mi to snu z powiek.
Nie ograniczała mnie płeć ani rasa.
Mogłam być tym, kim chciałam.
I nie aspirowałam do bycia księżniczką.
A zwłaszcza na Halloween.
Zawsze byłam ninja.
Zazwyczaj białym, a czasem czarnym lub czerwonym.
I tak przez dobre osiem lat.
Zoe Wojowniczka.
Uwielbiałam kino akcji i science fiction.
Moimi idolkami były Whoopi Goldberg i Sigourney Weaver,
które w tamtym czasie
były jedynymi znanymi mi kobietami,
które grały pierwsze skrzypce w filmach akcji.
No dawaj!
Widziałam w nich siebie.
Jestem nie do powstrzymania
Jestem jak porsche bez hamulców
Jestem niepokonana
Tak, wygrywam każdą grę
Jestem tak potężna
Nie potrzebuję baterii do działania
Jestem tak pewna siebie
Jestem dziś nie do powstrzymania
Dziś nie zatrzymasz mnie Nie zatrzymasz mnie
Gamora jest najgroźniejszą zabójczynią w galaktyce.
Prawdziwą maszyną do zabijania.
Ze złotym sercem i poczuciem sprawiedliwości.
Opanowała do perfekcji sztukę przemocy.
Potrafi w sobie rozkochać,
i poderżnąć gardło za jednym zamachem.
To zarąbiste.
Nie!
Co jest?
Znam te numery, Quill!
Ale gdy ukazują nam się jej kolejne warstwy,
przez dwie części Strażników
i filmy o Avengersach, zaczynamy rozumieć, że tak naprawdę
Gamora poszukuje siebie.
Podbił naszą planetę. Zabił mi rodziców na moich oczach.
Wszystkich Strażników
łączy poczucie straty.
Ronan zabił mi żonę, Ovette,
i moją córkę, Kamarię.
Drax stracił bliskich.
Tak jak Nebula.
Quill matkę.
Groot planetę.
Rocket'a poddawano eksperymentom.
A Gamora straciła całą rodzinę.
Mamo!
Od samego początku była ich kręgosłupem moralnym.
NICOLE PERLMAN SCENARZYSTKA
Ponieważ jako jedyna
dorastając doświadczyła ogromnej traumy.
TRAGICZNA HISTORIA
Gamora. Liczne modyfikacje, wyszkolona zabójczyni.
Adoptowana córka obłąkanego tytana Thanosa.
Gamorę wychował Thanos.
Jej dzieciństwo przepełniały ból i cierpienie.
Co się stało, dziecinko?
Gdzie jest moja mama?
Widziała jak Thanos morduje jej rodziców.
To była dla niej traumatyczna chwila.
Thanos adoptował ją,
ARIANA GREENBLATT MŁODA GAMORA
niejako ją porywając.
Została sama,
więc musiała nauczyć się, jak sobie radzić.
Dlatego przestała ufać ludziom.
Chciałam, żeby wręcz emanował z niej
ten rodzaj melancholii, który przychodzi wraz ze stratą bliskiej osoby
Mogłam się z tym utożsamiać.
Mamo!
Dlatego zgodziłam się ją zagrać.
Razem z siostrami doświadczyłyśmy wielu trudności.
Nasz ojciec zmarł,
gdy byłyśmy jeszcze małe.
Każda z nas odreagowywała to na swój sposób.
Moja starsza siostra zaczęła malować.
Młodsza dołączyła do klubu dyskusyjnego.
A ja oddałam się tańcu.
Pozwalał mi przekazać emocje,
kiedy brakowało słów, by je opisać.
Przez taniec możesz wyrazić swój ból.
Nauczyłam się wyobrażać sobie to, co niewyobrażalne.
Miałam przed sobą czyste płótno. I przestrzeń,
w której mogłam być kimkolwiek zechcę.
Gdy dorastałam,
taniec był moją odskocznią,
kiedy dręczono mnie w szkole.
Stał się moją bronią.
Czuję, że nie tylko ukształtował mnie
w życiu prywatnym, ale też dał mi możliwość
rozwoju kariery w filmach akcji.
Nie sprawdziłabym się w tego typu rolach,
ani nawet w filmach science fiction, gdyby nie moje doświadczenie z tańcem.
Dzięki niemu o wiele łatwiej mi przedstawić
zarówno aspekty fizyczny postaci, jak i psychiczny.
PRZEMIANA W GAMORĘ
Zoe była moim pierwszym wyborem do roli, bo odnajdywała się w filmach akcji.
Kogoś takiego potrzebowaliśmy.
Kogoś, kto ma głębię i błysk w oku.
JAMES GUNN - REŻYSER I SCENARZYSTA TRYLOGII STRAŻNIKÓW GALAKTYKI
Zawsze szukam wśród aktorów osób.
po których widać, że są obecne.
Każdej postaci, którą gram
nieświadomie przekazuję cząstkę siebie.
Rozpracowując Gamorę,
wiedziałam, że będzie miała wiele scen akcji,
ale nie chciałam, by była typową mistrzynią sztuk walki.
Myślałam: "Co mogę z siebie dać?"
Często sięga po miecz.
To klasyka wśród broni.
Wpadłam więc na pomysł,
żeby poruszała się, jakby zapraszała przeciwnika do walki,
na podobieństwo torreadorów.
Ich każdy ruch jest pełen gracji.
Tańczą z bykiem.
Mierzą go wzrokiem.
Pomyślałam: „O mój Boże, to jest to! Mamy Gamorę!".
Nebula.
SIOSTRZANA MIŁOŚĆ
Myślę, że nie byłoby mnie tu dzisiaj, gdyby nie moje siostry.
Dorastałyśmy w poczuciu wspólnoty,
bardzo nam potrzebnym do przetrwania.
Trzymałyśmy się razem. Może czasem się nie lubiłyśmy,
ale bardzo się kochałyśmy.
Gamora konfrontuje się z siostrą, Nebulą,
jej kompletnym przeciwieństwem.
Wkrótce odzyskam wolność,
a wówczas cię zgładzę. Przysięgam.
Nebula to bardzo złożona postać.
Ciąży na niej wielki ładunek emocjonalny.
A to raczej nietypowe dla superbohaterów.
Jestem córką Thanosa. Jak ty.
Gamora i Nebula zostały wychowane
JAMES GUNN - REŻYSER I SCENARZYSTA TRYLOGII STRAŻNIKÓW GALAKTYKI
przez agresywnego superzłoczyńcę, Thanosa.
Porwał dziewczynki
i próbował zrobić z nich wojowniczki, a zarazem nakarmić swoje ego.
Był przy tym nad wyraz okrutny.
NICOLE PERLMAN SCENARZYSTKA
Pisząc rolę Gamory,
tkwiącej w siostrzanej rywalizacji, inspirowałam się
moją relacją z rodzeństwem.
Zależało mi na pokazaniu,
w jaki sposób Thanos stale pobudzał w dziewczynach
poczucie rywalizacji.
Dobra robota, córko.
Zdawał sobie sprawę z ich mocy i zagrożenia, jakie mogłyby stwarzać,
gdyby połączyły siły.
Uraziłeś moją ulubioną córkę, Gamorę.
Nastawił je przeciwko sobie.
A Gamora zawsze wygrywała, bo była tym lepszym, cudownym dzieckiem.
Dlatego Nebula żywiła do niej urazę.
Wszystko brała do siebie.
Przegraną odbierała jako atak.
Sama nigdy nie walczyłam
z rodzeństwem o uwagę.
Dlatego musiałam trochę poszperać,
żeby naprawdę zrozumieć złożoność takich relacji.
Scena siostrzanej walki była dla mnie spełnieniem marzeń.
W dzieciństwie, kiedy miałam około siedmiu lat
właśnie tak sobie wyobrażałam kłótnie z siostrami.
Wręcz marzyłam, żeby im tak dokopać.
Ale te siostry bardzo się kochają.
Dlatego tak silne są ich emocje.
Nienawiść i gniew je przepełniają. Zwłaszcza Nebulę.
W dzieciństwie ojciec często kazał mi pojedynkować się z siostrą.
Zawsze, gdy Gamora wygrywała,
zastępował jakąś część mojego ciała implantem.
Jak twierdził, chciał wyrównać szanse.
Wydaje mi się, że Nebula
jest zwyczajnie wściekła na Gamorę.
Myśli, że Gamora celowo wygrała wszystkie pojedynki,
żeby upokorzyć ją
przed ich ojcem.
W jednej ze scen Nebula i Gamora mocno się posprzeczały.
Krzyczą na siebie...
I nagle emocje biorą górę.
Przez ten krótki moment, Nebula pokazuje nam,
co czuje wobec Gamory.
Zawsze mnie musisz pokonać?
Nie ja przeleciałam pół kosmosu, żeby wygrać.
Nie mów mi, czego chcę!
Nie muszę mówić, to oczywiste!
To tobie zależało na zwycięstwie, a mnie na siostrze!
Obnaża się, a Gamora patrzy na nią, myśląc:
„Wcześniej tego nie rozumiałam,
„teraz widzę twoje inne oblicze”.
„Nie jesteś wściekła, ty cierpisz”.
To był dla nich przełomowy moment.
Miałam tylko ciebie,
ale zawsze musiałaś wygrać.
Thanos zabrał mi jedno oko,
wyjął mózg z czaszki
i odciął rękę.
Przez ciebie.
Ta chwila, w której Nebula patrzy na Gamorę
i przyznaje, że nie zależało jej na wygranej, tylko na siostrze.
Jej słowa chwyciły Gamorę za serce.
Pod koniec drugiej części Strażników Galaktyki, Gamora przytula Nebulę
i...
Nebula zastyga, daje się przytulić i nie pojmuje...
To przedziwne.
Daje się przytulić, a potem sama łapie ją za rękę
i odwzajemnia uścisk.
Przez krótką chwilę tuli swoją siostrę.
To dla mnie bardzo ważny moment.
Jest niezwykle istotny.
Dlatego pokazaliśmy go w szerokim kadrze.
To dla mnie jedna z najważniejszych scen,
bo widzimy osobę, która uczy się przyjmować miłość.
Zawsze będziemy siostrami.
To wspaniałe sceny.
Momenty, które mogłam dzielić z Karen.
Budowanie takiego zaufania z inną aktorką było cudownym doświadczeniem.
Wcześniej rzadko miałam okazję współpracować
z innymi aktorkami,
bo zwykle byłam jedyną kobietą w całej obsadzie.
Nie prosiłam cię o pomoc!
A wciąż jej potrzebujesz.
Z Karen w roli Nebuli
nie obchodziło mnie, że wojujemy przed kamerą.
Na planie była mi bliska jak siostra. To niesamowite uczucie.
Ludzie myślą, że się nienawidzimy.
- To nieprawda, patrzcie. - Ani trochę.
Jesteśmy bardzo blisko.
Wyglądamy jak bliźniaczki.
Myślę, że zbliżyłyśmy się grając siostry
i spędzając ze sobą tyle czasu.
Zoe jest moją mentorką. Ma na koncie więcej takich filmów.
A ja byłam świeżakiem.
Zaopiekowała się mną jak młodszą siostrą.
Nigdy nie byłam wysportowanym dzieckiem. Bardziej interesował mnie teatr.
Dlatego na początku nie potrafiłam walczyć.
A Nebula wykonuje całe mnóstwo akrobacji.
Musiałam trenować przez dwa miesiące, żeby przygotować się do sceny walki
między Nebulą a Gamorą i to było super.
Czułam się, jakbym była na jakimś obozie dla superbohaterów.
A Zoe bardzo mi pomogła ze wszystkimi akrobacjami.
Jestem wysoka, więc mam tendencję do garbienia się,
a ona mnie tego oduczyła.
Potem nauczyła mnie biegać.
Biegałam pokracznie z zaciśniętymi pięściami,
myśląc, że to wygląda fajnie, a ona krzyczała: „Przestań”.
Dzięki niej potrafię też przywalić.
I nagle nie byłam już taka beznadziejna.
Wręcz całkiem dobra.
Zostałyśmy siostrami.
Wiele scen wymagało od nas ogromnego zaangażowania emocjonalnego,
więc naturalnie się do siebie zbliżyłyśmy.
Możemy go powstrzymać.
Zdecydowanie motywuje mnie do walki o swoje racje,
zarówno w pracy, jak i w życiu.
Ona wie, czego chce.
Ma własne zdanie i nie boi się go wyrażać.
Samo obserwowanie jej dodaje skrzydeł
i wiele mnie nauczyło.
Teraz!
MOC EMPATII
Jest za silny. Nie dam rady.
Ja w ciebie wierzę.
Śpij!
Gamora i Nebula od samego początku
czuły więź z Mantis.
Ale różni je to, że ona nigdy nie doświadczyła
takiej przemocy, jakiej doznały siostry.
Gdy Ego mnie znalazł, byłam jeszcze larwą,
osieroconą.
Przygarnął mnie i hodował.
Filmy o Strażnikach Galaktyki wzruszają,
bo opowiadają o rodzinie, którą każdy z nas sam wybiera.
To nasz przyjaciel.
Ciągle na siebie wrzeszczycie. To żadna przyjaźń.
Masz rację. Jesteśmy rodziną.
Nie zostawimy tu nikogo.
Postaci kobiece są tam niezwykle zdeterminowane.
Uwielbiam Karen.
Jest przeciwieństwem postaci, którą gra.
Chciałbym, żeby Nebula poszła do lunaparku i pokonała Thanosa.
A Zoe jest wspaniała.
Pamiętam, jak poszłam na imprezę halloweenową
niedługo po premierze Strażników Galaktyki
i przebrałam się za Gamorę.
Kupiłam zieloną farbę i czerwoną perukę.
Nie wyglądało to dobrze, ale chciałam być Gamorą.
A potem dostałam rolę Mantis, więc zabawnie się złożyło.
Tak jak Mantis, zawsze byłam inna,
więc wcielając się w nią nie musiałam udawać.
Mogłam być dziwna i wrócić do czasów dzieciństwa.
Mój tata był dyplomatą, więc za młodu dużo podróżowałam.
Dlatego zdążyłam przywyknąć do ucieczki
i ciągłej zmiany otoczenia.
I za to kocham filmy.
Oglądając je, czuję jakbym przenosiła się do zwariowanego, fantazyjnego świata.
Mogę pogłaskać pieska? Jest milusi.
Tak.
POM KLEMENTIEFF ZDJĘCIA PRÓBNE
To się nazywa dobry żart.
Podobał mi się.
Podoba mi się, że Mantis jest empatką.
Jej supermocą jest to, że dotykiem
potrafi zmienić czyjeś emocje.
Kim jesteście?
Boisz się.
Sama też jestem bardzo wrażliwa, więc Mantis jest mi bliska.
Jestem bardzo empatyczna.
Empatia pomaga nam lepiej zrozumieć siebie nawzajem
i być ulepszoną wersją samych siebie.
Troska o innych jest bardzo ważna.
Niestety niektórzy tego nie pojmują.
A mogliby być trochę bardziej jak Mantis.
Śpij.
KOBIECA SOLIDARNOŚĆ NA PLANIE
Kamera B.
Szybko i skutecznie.
Właśnie tak. Spoko.
Dla tych, którzy pracują od 30 lat,
byłam jedyną kobietą w ekipie.
Zawsze.
Przez długi czas byłam jedyną szefową zespołu.
Nawet niektórzy spośród wspaniałych mężczyzn,
od których uczyłam się zawodu,
zmagają się z ideą współpracy
z coraz większą liczbą kobiet na planie.
A nasz wkład jest ogromnie ważny, bo zauważamy rzeczy,
których inni nie widzą.
Filmów akcji nie robi się w pojedynkę.
To praca zespołowa.
Akcja!
Jest charakteryzatorka, szef kaskaderów,
kostiumografka, choreografka,
reżyser i dopiero na końcu ty.
Cały proces wymaga ogromnego zaufania.
Każda postać przechodzi z rąk do rąk.
Jestem charakteryzatorką Gamory w Strażnikach Galaktyki.
Pracowałam przy filmie Zgon na pogrzebie.
Zoe grała tam główną rolę i świetnie się dogadywałyśmy.
Obie mówimy po hiszpańsku, więc od razu się zaprzyjaźniłyśmy.
Gamora to nie człowiek,
którego można wymalować zieloną farbą i gotowe.
Zielona maska w połączeniu z ludzkimi brwiami
to zawsze kiepski pomysł.
Przypomina halloweenowy makijaż.
Zasugerowałam użycie efektów specjalnych.
Zrobiliśmy odlew twarzy i klatki piersiowej Zoe.
Dział efektów specjalnych zaczął od przygotowania prostetyków.
Brwi zakryliśmy jej specjalnym woskiem.
Nie było lekko, bo raczej ciężko
znaleźć odpowiedni odcień zieleni, który nie wyglądałby odpychająco,
a jednocześnie zachował swoją intensywność.
Nie chcieliśmy, żeby wyglądała jak gad.
Ani kosmitka, z którą żaden widz
nie może się utożsamić.
To był zabawny, ale i żmudny proces,
którego nie zapomnę, choćbym chciała.
Koniec ujęcia.
Przez ostatnią dekadę
w Marvelu staramy się bardziej niż kiedykolwiek wcześniej
zwiększyć liczbę kobiet w ekipie.
Nie tylko na ekranie, ale też poza nim.
Zaczynałam w nowojorskim świecie kina niezależnego jako scenografka.
Kobiety muszą przebijać się przez szklany sufit.
Rzadko której udaje się dostać pracę przy tak ogromnych produkcjach,
na stanowiskach zarządczych, a zwłaszcza przy scenografii.
Mój agent zadzwonił do mnie i powiedział:
„James Gunn chce się spotkać w sprawie Strażników Galaktyki 3”.
Spotkaliśmy się,
a kilka dni później, mój agent mówi,
że James zaprasza mnie na pokład.
Dosłownie spadłam z krzesła.
Zmienił się mój świat. Moja kariera.
Absolutnie wszystko.
Dzięki Jamesowi, który zaryzykował i zaufał komuś,
kto nie miał odpowiedniego doświadczenia z tego rodzaju produkcjami.
Zmienił bieg nie tylko mojej kariery,
ale też zespołów kreatywnych,
które potrzebują większej różnorodności.
Mój pierwszy dzień na planie był zakręcony.
Zobaczyłam Zoe w pełnym kostiumie i nie mogłam wyjść z podziwu.
ARIANA GREENBLATT MŁODA GAMORA
Wyglądała bosko, biła od niej pewność siebie.
Rządziła całym planem.
Pomyślałam, że jest cudowna.
Byłam onieśmielona, jak to ośmiolatka,
a ona przyjęła mnie z ogromnym ciepłem.
Była przemiła.
Napędza wszystkich do działania.
Jest niezwykle silna i inteligentna.
Ale ja też taka jestem!
W moim domu królowały komiksy,
Marvel i superbohaterowie.
To super uczucie, kiedy widzisz siebie w ulubionej postaci.
Uwielbiam Gamorę. Ona nigdy się nie poddaje.
A to bardzo ważne, żeby ktoś dawał młodym dziewczynom
nadzieję na lepsze jutro
i pomagał dostrzec ich siłę.
INSPIRUJĄCE BOHATERKI
Aktorzy mają moc inspirowania ludzi.
Ogromną.
Codziennie spotykam kobiety, które przyznają, że moja postać je motywuje.
Napędza.
Same były Gamorą na Halloween.
Albo przebierały za nią swoje córki.
Bardzo to doceniam.
Godnie reprezentowane,
czują się zauważone i docenione.
Nazywam się Priscilla Frederick-Loomis, a moją ulubioną superbohaterką
z uniwersum Marvela jest Gamora.
PRISCILLA FREDERICK-LOOMIS FANKA GAMORY
Według mnie Gamora wymiata.
Od razu poczułam z nią więź, bo przemawia do mnie
jej pewność siebie i rozumiem problemy, z którymi się boryka.
Nigdy nie cofa się przed wyzwaniem
i sama też do tego dążę.
W 2014 roku zaczęłam uprawiać sport profesjonalnie
i reprezentowałam Antiguę i Barbudę
na Igrzyskach Olimpijskich.
Niestety nie udało mi się wygrać złota.
Ale to właśnie wtedy dostrzegłam siebie w Gamorze.
Jej problemy dały mi do zrozumienia, że też mogę zostać superbohaterką,
mimo ciężkich doświadczeń.
Dorastałam z mamą i siostrą.
Historia Gamory,
samotnie przechodzącej przez życie,
dała mi poczucie zrozumienia.
Sama mam chłodną relację z ojcem, dzięki niej zrozumiałam,
że to nie musi mnie powstrzymywać.
I tak stworzyłam własną organizację,
Fundację Priscilli E. Frederick.
Wspieramy samotnych rodziców.
Wskazujemy im rozwiązania finansowe, zakwaterowanie, czego tylko potrzebują.
Chciałam dać społeczeństwu coś od siebie.
Pragnę być osobą, która pomoże wszystkim Gamorom świata
zbudować życie, o jakim marzą.
Jestem fanem postaci o wyjątkowych mocach.
Sądzę, że różnorodność w kinie
jest niezwykle ważna.
Uwielbiam Nebulę,
JAMES GUNN REŻYSER I SCENARZYSTA
bo była czarnym charakterem,
a z biegiem czasu zaczynamy obserwować jej przemianę.
Zmienia swoje podejście i zostaje Strażniczką Galaktyki.
Dla wielu ludzi staje się superbohaterką.
Nazywam się Angel Giuffria.
Urodziłam się bez przedramienia.
To wrodzone zniekształcenie kończyn.
Przyznam, że na widok Nebuli w Strażnikach Galaktyki,
postaci z protezą...
Która w pewnym momencie odcięła sobie rękę, żeby coś zrobić,
aż krzyknęłam: "To tak jak ja!". Sama też często ściągam rękę.
Dlatego postać niezwykle silnej,
twardej kobiety, która walczy o to, w co wierzy,
daje mi ogromną radość
bo ja też musiałam walczyć całe życie.
Dorastanie bez jednej kończyny,
nie było łatwe, bo ciągle próbowałam
wpasować się w otoczenie.
Musiałam znaleźć w sobie siłę.
Starałam się wyrobić w sobie poczucie humoru
i pokazywać ludziom, że mimo innego wyglądu,
jestem taka sama jak reszta.
Będąc całe życie inną,
mogę wszystkim pokazać,
że odmienność jest naprawdę spoko.
W Nebuli tli się dużo gniewu, który dobrze rozumiem,
bo zawsze frustrowało mnie przekonywaniem ludzi o swojej normalności.
Tłumaczenie, że odmienność nie jest zła.
Nie rozumiałam, czemu utarło się, że coś ze mną nie tak,
że moje ciało jest wadliwe i że nie powinnam taka być.
Dlatego pewność własnego ciała, którą prezentuje Nebula,
wykrzywiając swoje ręce w różne strony,
sprawia, że chcę być taka, jak ona.
Myślę, że to ważne żeby młode osoby po amputacji,
te ze zniekształceniami czy wszystkie inne
zobaczyły, jak żyjemy pełnią życia, a nie w sposób,
jaki jesteśmy pokazywani w mediach.
A przecież to właśnie z nich ludzie czerpią wiedzę.
Jeśli nie znasz kogoś, kto ma sztuczną rękę
to skąd masz cokolwiek wiedzieć?
Dlatego widok tak wspaniałych postaci,
a zwłaszcza w filmach o superbohaterach jest poruszający.
Mamy superbohaterkę!
Mogę być Nebulą!
Podobają wam się Strażnicy Galaktyki?
Filmy Marvela odnoszą sukcesy, bo wyrywają nas
z naszej codzienności i przenoszą do fantastycznego świata,
gdzie wszystko jest nadzwyczajne i niesamowite,
a jednocześnie niosą ze sobą przesłania,
które możemy przełożyć na własne życie.
Cieszy mnie to. Uwielbiam kosmos.
Nie muszę grać czyjejś partnerki, tylko po prostu rolę kobiecą.
I tyle.
Co?
Chcę z tobą zdjęcie!
Myślę, że jako twórcy historii mamy obowiązek
przedstawić świat takim, jakim jest.
Nie tylko są twarde i brutalne,
ale też trochę osobliwe, dziwaczne i kruche.
Ten film daje kobietom szerszą i bardziej wiarygodną reprezentację.
Na świecie jest całe mnóstwo różnych kobiet.
Dlatego tak istotne jest podkreślanie różnorodności, wszystkich płci.
Nasze filmy muszą pokazywać prawdziwe społeczeństwo.
Filmy o Strażnikach Galaktyki są poruszające,
i piękne,
bo w postaci na ekranie można zobaczyć siebie.
Każdy film napawa mnie siłą,
optymizmem, nadzieją
i przekonaniem, że rzeczywiście mamy wpływ na nasz los.
Mam córkę.
Ma roczek, więc nie pokazywałem jej filmów Marvela,
ale cieszę się, że kiedyś je obejrzymy
i wiem, że będzie mogła utożsamić się z którąś z postaci.
Gamorą, Nebulą, a może Mantis.
Coś się dzieje.
I cieszę się, że będzie mogła powiedzieć:
"Żaden chłopak nie musi mnie ratować. To ja go uratuję."
Peter! Złap mnie za rękę!
Zoe Saldana!
Jedziesz, dziewczyno!
W kinie szukam inspiracji.
Ciekawią mnie historie o bohaterkach.
O kobiecych postaciach.
Lubię ten gatunek, lubię filmy akcji,
i kocham oglądać je z młodszą publicznością.
Czuję wtedy szczególną radość i dumę z tego, co robię.
Dlatego nie zbaczajmy z drogi. Poproszę o więcej.
Napisy: Marcin Kędzierski