ZDRADA TO NIE PROBLEM
NA PODSTAWIE POWIEŚCI SUE HECKER
BABI I CAIO BIORĄ ŚLUB
DZWONI
HEJ, TĘSKNIĘ ZA TOBĄ
- Skarbie! - Och!
Wystraszyłeś mnie! Mam paść na zawał?
Nie. A skądże.
- Miałeś być w Rio. - Byłem.
Musiałem wrócić na krótko. Będę zeznawać w sprawie klienta.
- Zeznawać? - Aha.
A co? Pozywają was?
To śledztwo prokuratury w sprawie prania brudnych pieniędzy.
- Co masz z tym wspólnego? - Nic.
W podobnych sprawach to norma,
że wzywają biznespartnerów jako świadków. Taki protokół.
Thiago ma już rozrachunek kont i sprawozdania finansowe.
Swoją drogą twój wspólnik ma niezrównaną głowę do interesów.
Serio?
W porządku.
Tobie jednak nie dorównuje.
To oczywiste, kochanie.
Już lepiej.
Teraz zamknij oczy.
Mam niespodziankę.
- Zaufaj mi. - Caio…
Otwórz.
Śliczne, kochanie! Nie wierzę!
Załóż, żebym zobaczył.
Chwileczkę.
No i?
- Podobają się? - Olśniewające.
Olśniewające.
Zaraz dojdę.
- Dobrze. - Dochodzę, skarbie.
Och, kochanie…
Jak dobrze.
Co to za mina?
Nie było dobrze?
- Jasne, że było. Nie w tym rzecz. - A w czym?
Myślałam o motocyklu.
Motocyklu?
Tak, znalazł się nabywca. Nie mówiłam ci?
Wreszcie, skarbie. Dobrze wiedzieć.
Zwłaszcza że masz tyle do roboty przed ślubem.
Motocykl pochłania twój czas.
Jak ci minął tydzień? Dużo planowania?
Zostało nieco dekoracji do ogarnięcia, ale będzie dobrze.
Cieszy mnie perspektywa wspólnego życia.
Mnie też.
Kocham cię.
- Głodna? - O tak.
- Ugotuję nam spaghetti. - Ile masz energii!
Spaghetti, nieco wina.
Cudownie.
Laska, nie rozumiesz. To nie był zwykły szalony sen,
gdy otwierasz drzwi, aby wyjść z łazienki, a tam biuro oraz dom babci.
Sen był bardzo prawdziwy.
Posłuchaj tego. „Sen o zdradzie wcale nie znaczy,
że chcesz zdradzić partnera”.
Widzisz?
„Prawdopodobnie zdradzasz siebie, podejmując decyzje,
które podświadomie uważasz za złe”.
Laska, zastanów się, o co może chodzić.
Na przykład, czy naprawdę chcesz wziąć ślub.
Kocham go. Czemu miałabym nie chcieć?
Miałaś tylko kilku partnerów przed Caio. To może być stłumione pożądanie.
Seks z jedną osobą do końca życia to przepis na nudę.
Bardzo się różnimy.
Jak możesz ufać facetom z apek randkowych?
Laska, czy jest większe ryzyko
niż dzielenie z kimś reszty życia?
Dziękuję.
- Jeszcze, proszę. - Wracaj.
Mogę ci coś ściągnąć na telefon? To świetna apka.
Dzięki.
Teraz będę wiedzieć, gdzie jesteś i czy nic ci nie grozi.
Dobra. Jeśli chcesz mieć mnie na oku,
ja chcę mieć ciebie.
Jeśli pewnego dnia odszukam cię w klubie swingersów –
sen się urzeczywistni.
Muszę nieco poszerzyć. Nie ma wyboru.
Nie, nie trzeba.
Zmieszczę się do dnia ślubu.
Przepraszam.
- Kawy? - Oj tak!
Dzięki.
- Potrzebujesz czegoś? - Nie.
Przeglądam transakcje między biznesem Caio
a firmą budowlaną. Chcę pójść na rozprawę.
Bez sensu, Babi.
To tylko posiedzenie wstępne. Wszystko ogarnięte.
Wiem, ale to też mój obowiązek jako partnera biznesowego.
Nie mów, że cię nie ostrzegałem. Nudy na pudy.
Wiem.
Zobacz, Thiago.
Rety, przywodzi na myśl mój.
Aż się serce kraje, że go sprzedaję.
To nie sprzedawaj.
Motocykl był innym etapem w moim życiu. To przeszłość.
Kiedy będę miała dziecko…
Spóźnimy się, Babi. Idziemy?
Chodźmy.
KLUB MOTOCYKLOWY ULICZNYCH HARPII
- Co z Caio? - Spóźnia się.
Już jestem.
Wybacz, korki.
Witam państwa.
Nazywam się Marco Ladeia, będę sędzią w tej rozprawie.
Zacznijmy to posiedzenie wstępne.
Zapraszam pana Caio Siqueirę.
Proszę szczegółowo opisać
relację pana firmy importowej z firmą budowlaną Melagold,
oskarżaną o podejrzane operacje finansowe,
tworzenie organizacji przestępczej i pranie pieniędzy dla kartelu.
Współpraca z firmą zaczęła się w 2009 roku.
Przez cały ten okres pozostawaliśmy transparentni.
Mój księgowy, Thiago, przyniósł rozrachunki kont
i bilanse do wglądu Wysokiego Sądu.
…dlatego też jako księgowy Caio
zapewniam, że mój klient nie jest powiązany
z owymi nielegalnymi procederami.
To wszystko na ten moment.
Zamykam posiedzenie, można się oddalić.
A nie mówiłem?
Jedziemy?
Kochanie, muszę pędzić na lotnisko.
Wciąż mam spotkanie w Rio.
- Tak od razu? - Tak.
- Kocham cię. Dbaj o nią. - Zrobione.
Nowe auto?
Przegięcie jak dla mnie.
Przyjdziesz na mój wieczór panieński?
Nie jest tylko dla pań?
Najlepszy przyjaciel ma pewne przywileje.
Rozumiem. Dzięki, ale odstąpię cię kumpelkom.
- Skoczymy gdzieś na lunch? - Nie mogę.
Muszę pożegnać przyjaciela.
- Cześć. Camille? - Cześć. Tak.
- Dbaj o nią. - Jasne.
Zdejmij to!
Zdejmuj!
PANNA MŁODA
Przystojniaczek! Śliczniutki!
Co to jest?
Niespodzianka!
Oto twój prezent na wieczór panieński.
- Laska, oszalałaś. - Jest opłacony. Weź go do motelu.
A skąd! Nie mogę.
Nie wygłupiaj się. Caio się nie dowie! Zabaw się!
Nie mogę. Jest twój. Zrobisz z tego lepszy pożytek.
Ja? Na pewno?
- Zanim pożałuję. Idź! - Lecę!
Wracam migiem. Chodźmy!
Chodź ze mną! Przystojniak, ciacho, śliczny ty.
Dajesz!
O Boże.
Zaczynamy. To twoje, prawda?
Pokaż nam!
- Masażer łechtaczki. - O Boże!
Po dwóch latach małżeństwa zdziała więcej niż Caio.
Dziękuję.
- To chyba wszystko. - Nie, jeszcze jeden.
Chwila.
- Od kogo to? - Pokaż!
„Dla Babi, mała niespodzianka od tajemniczego wielbiciela”.
Otwórz!
- Otwórz! - Boże.
Jakie to tajemnicze.
Babi?
- Rety! - To Caio?
- Inna kobieta. - Caio z inną?
Babi?
Caio jest z inną?
Babi?
Laska, otwieraj. Wyjdź tu.
- Nie. - Wszyscy już poszli.
Nigdy stąd nie wyjdę.
Błagam, Babi! Dzięki Bogu, że jesteś.
Próbowałam wszystkiego, ale nie chce wyjść.
Słyszę cię!
Rany boskie.
Cześć, Babi. To ja, Thiago.
Otwórz drzwi, proszę.
Niby po co?
Aby powiedzieć ludziom w twarz, że ślub odwołany?
Że mój idealny ukochany to wielki oszust?
Nigdy stąd nie wyjdę.
No weź.
Wiele osób cię kocha i życzy ci szczęścia.
Dlaczego mi to zrobił, Thiago?
Nie wiem. Serio.
Ale naprawdę mi przykro.
Przyrzekam, że zrobię wszystko. Poproś o cokolwiek.
Chcę gdzieś pójść.
Odradzam. Po co rozdrapywać rany?
Nie bądź mięczakiem. To dobry pomysł. Coś wymyślimy, jeśli Babi tego chce.
Chcę wiedzieć, kim ona jest. Poznać każdy szczegół.
Jak ma na imię? Jak długo są razem?
- Od jak dawna mnie zdradza? - Dobra.
No to chodźmy.
- Dobry wieczór, Júniorze. - Dobry wieczór. Jak mogę pomóc?
Pamiętasz Babi? To narzeczona Caio.
Musimy iść do jego biura.
Bez owijania w bawełnę – zostawiła tam coś.
Byłoby cudownie, gdybyś nas wpuścił.
Niestety, wymagana jest zgoda pana Caio.
- Rozumiem. Tak jak mówiłem. - Wiesz co?
Ślub niebawem, a on jest w podróży.
Robi mu niespodziankę na przyjazd.
Chcesz popsuć taki piękny gest?
Świat potrzebuje więcej romansu.
Nie uważasz?
Chodźmy!
Szybko, tak?
Szybko. Wręcz migiem.
Nie mogę zostawić recepcji na długo.
Chodź ze mną. Chciałam ci coś powiedzieć na osobności.
Chodź!
Babi, czekaj!
Dowiem się o niej wszystko!
- To szaleństwo. - Wezmę komputer, ustalę hasło.
To cię tylko zaboli. Nie warto.
To nieważne!
Pomyśl.
- Nie mogę tu zostać długo. - Pokażę ci coś.
- Pokaż. - Skarbie!
Co to? Tak właśnie lubię!
- Chcesz zobaczyć zwierzaka? - No jasne.
Moje urodziny? Wiadomo, nie?
Idiota!
Imię psa.
W dupę!
- Będę mieć kłopoty przez hałas! - Jaki hałas?
Pokaż. Skup się na tym.
Nie byłby na tyle głupi, aby coś tu zostawić. Chodźmy.
„Dla Nicole,
całuję na drugą rocznicę, kochanie.
Oby było ich wiele. Kocham cię. Caio”.
Był z nią przez dwa lata.
Wybacz. Nie wiem, co powiedzieć.
Lepiej chyba będzie…
Co za sukinsyn.
- Już blisko! - Drań!
Drań! Będzie musiał wszystko uporządkować, kartka po kartce!
Jak cudownie! O…
Jego butelka whiskey!
Cholernie droga. Wiedziałeś? Walić to!
Ta butelka też. Ależ ją wychwalał.
- Babi? - Urocza butelka. Niech się wali!
Szklaneczki ode mnie
z okazji otwarcia biura.
- O! - Stracę pracę, serio.
- Napiszę SMS-a. Spotkajmy się. - Chodź!
- Może mi coś pokażesz? - Co zechcesz.
- Błazen! Idiota! - Babi!
- Dość, Babi! - Zostaw.
- Daj mi swój płaszcz. - Dlaczego?
- Daj mi! - Pokaż.
- Pokazać ci dużego lizaczka? - O tak.
Nie weźmiemy laptopa. Aresztują nas.
- Zrobi się draka. - Już jest draka.
Idziemy.
Chodźmy, Thiago!
- Chwila. Muszę tam wejść. - Czekaj!
- Muszę iść. Serio. - Zostań, nie puszczę cię.
- Babi… - Hałas nie dochodził stąd.
Oto i oni.
- Udało się? - Tak.
Narzeczony będzie zachwycony prezentem.
Potem opowiem.
Napisz do mnie.
Tylko mnie nie oceniajcie.
Ja pierniczę, najbardziej odjechana akcja w moim życiu.
O rany…
Na pewno nie chcesz, abyśmy nocowali u ciebie?
Tak, muszę być sama.
Pa, lasko. Uważaj na siebie.
- Dziękuję. - Wypocznij. Spróbuj…
Alexo, dlaczego mnie zdradzono?
Nie mogę znaleźć odpowiedzi na to pytanie.
Szlag!
Udaję, że wszystko gra, ale wcale nie gra.
Ale będzie dobrze. Będzie.
Babi?
Babi? Otwieraj!
- Bo się włamię! - Wyluzuj.
Tu jestem.
Co to ma być?
Dość tego. Otrząśnij się.
Nie jestem gotowa.
Ale będziesz. Umyj twarz i chodź.
Cześć!
Jak leci?
Co tam, laska?
Nie wiem…
Nie wiem, co lubię ani co chcę robić.
Przeżywam kryzys tożsamości.
Sugestia.
Czego nie zrobiłabyś z włosami, gdybyś wciąż była z Caio?
Olśniewająca!
Chcę, aby nasze biuro pozbyło się Caio. Jest nam zbędny.
- A powitanie? - Dzień dobry.
- Witam z powrotem. - Dziękuję.
Chcę dziś pozbyć się Caio.
Na twoim miejscu uważałabym na niego. Taki oszust jest zdolny do wszystkiego.
Rozumiem, jak się czujesz.
I masz pełną rację.
Ale ostrzegam cię jako przyjaciel.
Nie kieruj się emocjami.
Jego biznes to jedna trzecia naszych przychodów.
Nie porzucimy go ot tak.
- Nie mieszaj spraw. - Nie wiem, Thiago.
Nie chcę mieć z nim żadnego kontaktu… Chwila.
Odbierz, będę w biurze.
Dobra.
- Halo? - Bárbaro?
Tu João, asystent sędziego Marca Ladeii.
Nagrałem kilka wiadomości, bo byłaś nieuchwytna.
Została tu twoja teczka.
Jasne, przyjadę po nią. Dziękuję.
Dzień dobry.
Przyszłam po teczkę.
Bárbara, prawda?
Tak.
Zapraszam.
Tędy.
- Przepraszam. - Dobrze.
- To pani zapomniała teczkę? - Tak.
Marco. Miło panią poznać.
Bárbara. Mów mi Babi.
Babi.
Przepraszam.
Oto folder.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
To ja już pójdę.
Dziękuję.
No co?
„Klub Motocyklowy Ulicznych Harpii”.
Ciekawe.
Babi.
Caio? Co ty tu robisz?
- Musimy pogadać. - Śledzisz mnie?
- Unikasz mnie. - Nie chcę cię widzieć.
Nie mam ci nic do powiedzenia.
Pozwól mi się tylko wytłumaczyć.
- Proszę. - Co, Caio?
Mów.
Kocham cię. Zostawiłem tamtą.
Przegadajmy to z uwagi na pięć wspólnie spędzonych lat.
Zawrzyjmy pokój.
Byłeś z nią przez dwa z tych pięciu lat.
Degenerat. Nie chcę tego słuchać. Odejdź.
- Nie możemy… - Puść mnie!
Zaczepia cię?
Omawiamy sprawę prywatną.
Idź stąd.
Pójdę.
Ale będę o ciebie walczył.
Wszystko dobrze?
Tak.
Wszystko dobrze.
Dziękuję.
Jeszcze jeden, proszę.
- Już się wyciszyłaś? - Tak.
Nie, jestem wkurzona.
Kim jest ten gość?
Mój były narzeczony.
Obecny stalker
i wieczny idiota.
Powinien istnieć sposób na stworzenie pola magnetycznego wokół byłych.
Gdy tylko się zjawiają – bzzzt! Porażenie i lecą hen wysoko!
Jesteś żonaty?
Nie, należę do tych,
którzy potrzebują takiego pola magnetycznego.
Znasz tę kobietę?
- Chwileczkę. Zaraz wrócę. - Jasne, śmiało.
Poproszę rachunek.
- Cześć, lasko! - No hej!
Wybacz, że nie odbierałam. Mam randkę.
Facet akurat mówił, a ja jestem uprzejma.
- Nie chciałam mu przerywać. - Szalona, wracaj tam. Na razie.
Nie, mów. Facet przynudza.
Za dużo gada, a ja chcę się bzykać!
Znam już imię żółwia jego byłej.
Nie, nic ważnego. Chciałam ci powiedzieć o sędzi.
- Pamiętasz tego ciacha z rozprawy? - Tak. Spiknęliście się?
Nie, ale myślałam, że może do czegoś dojść,
bo poszliśmy na drinka koło sądu.
Zjawiła się kobieta, gapiła się.
Spiął się, zrobił się dziwny.
No i wyszłam.
Fakt, dziwna sprawa.
Grzebię w internecie i nic nie mogę znaleźć.
Nic. Ani zdjęć, ani profili społecznościowych.
Jest niczym duch.
Przykro mi, laska. Nie słyszałam, powtórz.
Nieważne, jestem pod domem. Oddzwonię.
- Dobra. Buziaki. - Buziaki.
Thiago, gdzie jesteś?
Wywrócono cały dom do góry nogami. Przyjedziesz do mnie?
Chyba nic nie zginęło.
Stąd też nie.
- Serio, dzięki, że od razu przybyłeś. - Jasne.
- Martwiłem się o ciebie. - Ja też.
Nie była to widać kradzież, tylko…
- Tak… - Wielki rozgardiasz.
Wiesz, co myślę? To był Caio.
Dlaczego miałby to zrobić?
Nie wiem.
Przyszedł do sądu. Dasz wiarę?
Pożarliśmy się. Marco mnie obronił.
Marco?
Sędzia z rozprawy, pamiętasz?
Zostawiłam teczkę. Wróciłam po nią.
A co z nim robiłaś, zanim przybył Caio?
Chcę wiedzieć. Nie mogę?
Chodzicie ze sobą?
Nie.
W życiu. To nic wielkiego.
Trochę zaiskrzyło. Poszliśmy na drinka.
Głupota.
Czy ja wiem, Babi?
Uważaj.
To dziwne, że ten sędzia krąży wokół ciebie.
Jesteś teraz wrażliwa. Życzę ci tylko dobrze.
Abyś była tą żywiołową, promienną Babi co zawsze.
Też tego chcę.
Ale tamta Babi wyparowała gdzieś podczas tych pięciu lat z Caio.
Chyba już nie wiem, kim jestem.
Ja wiem.
Jesteś niezwykłą kobietą, która przechodzi ciężkie chwile.
Wiedz, że zawsze będę tu dla ciebie.
Tak, wiem.
Nie tylko jako przyjaciel.
Mogę być kimś więcej.
Mogę…
Thi, nie…
- Lepiej nie. - Wybacz.
Też przepraszam. Wciąż źle się czuję.
Pomóc ci jeszcze z tym bałaganem?
Nie, będę miała zajęcie na wieczór.
To do jutra?
Bez wątpienia.
- Dobranoc. - Dobranoc.
- Odpocznij. - Pewnie.
Na razie.
Camille, co słychać? Tu Babi. Pamiętasz mnie?
Życie mnie zaskoczyło i bardzo chciałabym odzyskać motocykl.
Jesteś tą nową, która się zgłosiła?
Tak jest. Babi.
- Alexandre. - Miło mi.
Faceci byli ciebie ciekawi.
Już dawno nie było kobiety w klubie.
Nie jest łatwo przebywać wśród takich kolesi.
- Na co czekamy? - Brakuje jednego faceta.
Wreszcie.
Ruszajmy.
Trochę wyszłam z wprawy.
Inaczej już bym na was czekała w bikini przy basenie.
O tak?
Widziałam twój motocykl przed sądem.
- Nie zgadłabym, że należy do ciebie. - Mam podobnie z twoim sprzętem.
Pomóc ci?
Dziękuję.
Miła niespodzianka.
Napijesz się drinka?
Zobaczmy, czy zgadniesz. Co twoim zdaniem piję?
Wyglądasz na taką, co pije
szampana.
- Dobrej klasy. - Niezły strzał.
Butelka najlepszego szampana!
Ja stawiam, dobrze?
Prezent powitalny z okazji dołączenia do klubu.
Gdybym wiedziała, dołączyłabym wcześniej.
Tylko ciebie tak traktuję.
Tamtym osiłkom nie dałbym nawet kranówy.
Dziękuję.
- No i kogo my tu mamy? - Cześć.
Zaklepałem dwa najlepsze miejsca na plaży z widokiem na zachód słońca.
Dołączysz?
Chodźmy.
Doskonały. Dziękuję.
Wybrałeś świetne miejsce.
Uwielbiam ten widok.
Po raz pierwszy jestem tu z kimś.
Serio?
Przywykłem do robienia rzeczy w pojedynkę.
Nawet tak wolę.
Ale z tobą jest inaczej.
Powiedzieć ci coś szalonego?
Mów.
Chyba mi się śniłeś, zanim cię poznałam.
- Serio? - Przysięgam.
Co to był za sen?
Nie wiem, czy odważę się ci powiedzieć.
Śmiało.
Dobra.
Jechaliśmy motocyklami.
Szybko. Padał deszcz.
Poślizgnąłeś się, upadłeś i zraniłeś rękę.
Potem weszliśmy do ciemnego magazynu…
- No i? - No i…
Zgadnij.
Dobrze zgadłem?
O tak.
Możesz odebrać.
Przepraszam.
Halo?
Cześć. Nie.
Jak to?
Niemożliwe. Znowu?
Wybacz, pilna sprawa.
Halo?
Mogę przyjechać. Mam motocykl, wkrótce tam będę.
Dobrze. Jeśli to się nie skończy, jeszcze zrobię coś szalonego.
Jak to zostawił cię na lodzie? Ale szajbus.
Najgorsze, że bardzo tego chciałam.
Było super.
Przecież szansa nie uciekła.
Nie wiem, chyba już wyjechał.
No i odszedł w dziwnych okolicznościach. Czyżby wszechświat coś mi podpowiadał?
„Nie nalegać”.
Założę te.
Pokaż.
Straszne te majtki.
Właśnie, skarbie. Są idealne!
Wyjaśnij.
Nie mam ochoty na schadzkę z tym gościem.
Jakbym miała zrobić coś głupiego,
przypomnę sobie o tych majtkach i odpuszczę.
To po co z nim wychodzisz?
Z nudów. Nie cierpię tkwić bezczynnie w domu w weekend.
Już rozumiem psychologiczną funkcję tych majtek.
- Pa, Paty! - Buziaki, pa.
Babi?
Idziemy coś zjeść do restauracji. Będzie też ciąg dalszy picia.
Dołączysz?
Dzięki, ale przejdę się po plaży.
- Chcesz towarzystwa? - Nie, dzięki.
Warto próbować.
- Wybacz za tamto. - Nie musisz się tłumaczyć.
Pragnęłam z tobą zaszaleć, ale nic więcej.
Też nie szukam związku, niczego poważnego.
Nie musisz strzępić na mnie języka.
Rozumiem.
Mniej więcej.
Mówię tylko,
że lepiej wykorzystać język…
w inny sposób.
„Musiałem wyjść. Kiedyś opowiem ci o mnie. Dziękuję za najlepszą noc mego życia”.
- Dzień dobry. - Tylko ciebie brakowało.
Można ruszać.
Nie wiem, co cię łączy z Markiem, ale nie zrozum mnie źle.
Koleś to cudak, z każdym dziwnie rozmawia.
Jest tajemniczy. Lepiej trzymać się z dala od niego.
TRZYMAJ SIĘ Z DALA OD MARCA
Ożeż, Babi. Aż skóra cierpnie.
- No nie? - Za to noc była udana.
- Przestań, bez żartów. - Wybacz.
- Zgłoś to na policję. - A kogo mam zgłosić?
Nie wiem, kto to zrobił.
To mógł być Caio, nie? Z oczywistych względów…
- Na razie. - Pa.
Albo jego kochanka.
Może ta laska z baru o wyglądzie wariatki?
A może Thiago?
- Thiago? - Cicho.
- To twój wspólnik. - Wiem.
I najlepszy kumpel.
Tak, ale niedawno zachował się bardzo dziwnie.
Nie mówiłam ci?
Przyszedł i wyznał, co do mnie czuje.
- A co potem? - Chciał coś więcej niż przyjaźń…
No i? Nie dręcz mojej plotkarskiej duszy!
- Pocałował mnie. - Jak to? W usta?
Nie, w policzek. No jasne!
Nie gadaj. To plotka roku!
Mam taki mętlik w głowie, że sama nie wiem, co myśleć.
Ale Thiago odpada. Wiesz czemu?
W noc twojego wyjazdu do kurortu
był kilometry stąd z przyjaciółmi.
Nie mógł cię śledzić, ma nagranie.
- Skąd wiesz? - Spójrz na to.
Nakręcił to w nocy. Był daleko od ciebie.
Fajnie, że to zobaczyłaś.
Sama widzisz, że świruję.
Podejrzewam najlepszego przyjaciela.
Spokojnie. To normalne być tak zagubioną.
- Dzięki, lasko. - Nie, słuchaj.
Nie daj facetom psuć sobie życia. Jesteś boska!
Skup się na sobie i swoich snach.
Otrząśnij się.
- Teraz chodźmy. - Serio, czas już wyjść.
NIEODEBRANE POŁĄCZENIE
„Drogie whisky”.
„Good Saints, rzadka kolekcja z 1937 roku”.
Mam cię!
Frajer.
WAŻNA UMOWA
Thiago!
- Tak? - Chodź tu.
Spójrz na to.
Rozumiesz, że to poważna sprawa?
Te fałszywe konta nie przechodzą przez biuro.
- Jak ci to umknęło? - Niemożliwe…
Jest zamieszany w tę aferę budowlaną.
- Cały czas nas zwodził. - Sukinsyn.
To poważna sprawa.
Zawsze sądziłem, że za dużo wydaje. Nie mówiłem, abyś się nie martwiła.
I co teraz?
Nie wiem, Babi.
Pójść do jego biura? Mam ochotę mu przywalić.
Nie! Uspokój się, musimy to mądrze rozegrać.
- Zachować spokój. - Spokój?
- Tak. - Spokój?
Gość to przestępca. Złodziej.
Nie znasz tego Caio.
- Trzeba go sprać, dać nauczkę. - Skup się.
Jeśli go pobijesz, czeka nas pozew.
Wtedy pozbędzie się dowodów. Zadziała szybko.
Musimy go przechytrzyć.
Trzeba jego laptop zanieść prosto do prokuratora.
Albo do sędziego w sprawie!
- Do Marca? - Tak.
Raczej nam pomoże.
Dobrze. Ale najpierw omówmy to z prawnikami.
Wysłuchajmy ich.
Mogę istnieje sensowniejsze rozwiązanie.
- Dobrze. - Babi.
Przysięgam, że nic nie wiedziałem.
- Nie zamierzam dać się w to uwikłać. - Ja też nie.
Stoję za tobą murem, jasne?
Chwila.
Przepraszam, pani Bárbara Vieira? Przesyłka dla pani.
Dziękuję.
Dzień dobry.
Kto to przysłał?
Marco.
Jak zwykle.
Nie zrozum mnie źle,
ale to dziwne, że sędzia tak cię nachodzi.
- Nie dołuj ludzi. - Nie dołuję.
Ostatnio kazałaś mi mieć oczy otwarte.
Nie brakuje ludzi o złych intencjach.
Przepraszam.
Na razie.
Nie przejmuj się nim. Jest zazdrosny. Przeczytaj.
„Przepraszam za porzucenie cię.
Kolacja u mnie wieczorem?
Podeślę samochód punktualnie o 19.00”.
Uważam, że ma klasę.
A ja nie. Czego nie rozumiesz?
Po tym wszystkim z Caio nie mogę igrać z losem.
A jeśli Thiago ma rację i jest oszustem w przebraniu?
Jeśli uznasz, że każdy koleś jest kłamcą jak Caio,
to koniec z randkami. Prawda?
Nie wiem, czy zasługuje na drugą szansę.
Wiesz, co myślę?
Najlepsze w życiu
są cuda przebrane za drugie szanse.
Nie mówię tego, żebyś dała Marcowi drugą szansę.
Zrób to dla siebie.
Śliczna myśl. Sama to wymyśliłaś?
A skąd? Wzięłam z książki lub wróżby.
Nieważne. Liczy się przekaz.
Bałem się, że nie przyjdziesz.
A ja bałam się przyjść.
- Cieszę się, że tu jesteś. Można? - Oczywiście.
Przygotowałem taki miły kącik.
Bardzo dziękuję.
- Wina? - Poproszę.
Obyś lubiła jagnięcinę.
- Sam ugotowałeś? - Tak.
Podejrzewałem, że okrada partnerkę biznesową.
- No i? - Zapytałem go wprost.
Przy wszystkich. Partnerka uwierzyła mu, a ja straciłem pracę.
Przez kilka miesięcy płaciłem jego sprzątaczce,
aby dawała mi śmieci pod koniec dnia.
Znalazłem dowody i zebrałem akta razem.
Wysłałem je z bukietem do domu jego wspólniczki.
Zerwała współpracę
i zaoferowała mi pracę.
Ale już byłem skupiony na wizji zostania sędzią.
Studiowałem, więc jej odmówiłem.
Miałeś 19 lat i już taki byłeś?
Obsesyjny?
Zawsze poszukiwałem prawdy.
Zatem toast za prawdę.
Toast za prawdę.
Zapomniałem, że życie może być takie lekkie.
Przyjemne.
Zapomniałem, kim jestem.
Muszę skorzystać z toalety.
Jasne.
Na końcu korytarza, po lewej.
Przepraszam.
Co tu robisz?
Ja…
Pomyliłam drzwi.
Łazienka jest tam.
Dobrze.
- Telefon wydzwaniał bez końca. - Zobaczę.
Paty, moja przyjaciółka. Mamy apkę bezpieczeństwa.
Wysyła na bieżąco nasze lokalizacje.
Uspokoję ją.
Hej, laska. Zapomniałam ci powiedzieć, że jem kolację z Markiem.
Dba o mnie.
Odkryłam, że żyje w paradoksie.
Ma obsesję na punkcie prawdy
i przy tym jest tajemniczy.
Ale nie martw się.
Raczej nie jest groźny.
Zadzwonię później.
Ciężko mi jest komuś zaufać
i dzielić się swoimi uczuciami.
Ostatnio miałem sporo
komplikacji.
Wciąż je mam.
Ale z tobą u boku
czuję, że zacznie mi się wszystko układać.
Mówisz o tym, jakie masz złożone życie.
Co jest tak trudne, że mi o tym nie mówisz?
Wiem. On jest z nią.
- Nie dotykaj mnie. - Zawołam pana Marca.
- Pani Paulo… - Weź te łapy.
Zawołam pana Marca, ale musi pani zaczekać na dole.
Zaczekać? Oszalałeś. To też mój dom.
Co ty tu robisz? Wyjdź, proszę.
Jesteś tą idiotką, która widuje się z moim mężem?
Mężem?
- To nie tak. - Jesteście małżeństwem?
Jesteśmy. Jak najbardziej. Nie wiedziałaś?
Co za smutna buźka.
Uwierzyłaś w tę jego historyjkę?
Biedny, zraniony. Bez złudzeń, szukający oparcia?
- Cicho bądź, Paulo! - Nie. Ani myślę.
Musi poznać prawdę. Niech wie, co mi zrobiłeś.
Jak zrujnowałeś mi życie i porzuciłeś, kiedy cię potrzebowałam.
Niech wie, jakim jesteś potworem i draniem.
Jeśli zrobił to własnej żonie,
wyobraź sobie, co uczyni tobie.
Nic nieznaczącej dupie.
- Babi. - Żegnam.
Nie miałaś prawa.
Idź! Możesz odejść!
Posłuchaj mnie.
Puść mnie!
Poszukujesz prawdy?
Aby ukryć, jak wielkim jesteś kłamcą?
Nie odzywaj się już do mnie.
Nie goń za mną.
Cześć, Śpiąca Królewno.
- Hej, lasko! - Co tam? Zjemy coś?
Spróbujesz zupę?
Przepraszam.
Skoro on tu jest, wezmę twoich rodziców na obiad.
- Co powiecie? Idziemy? - Dziękuję.
- Dbaj o nią. - Dasz radę.
Mam czekoladki.
O tak.
Hej.
O rany.
Napędziłaś nam strachu.
No nie?
Kluczowe, że jesteś cała i bezpieczna.
Mam nadzieję.
Thi, nie…
Niewiele pamiętam,
ale mam wrażenie, że auto celowo we mnie wjechało.
Celowo?
- Tak. - To poważny zarzut. Kto by to zrobił?
Nie wiem.
Nawet nie wiem, czy tak było, ale takie odniosłam wrażenie.
Jeśli Caio…
Caio?
Szczerze mówiąc, już sama nie wiem.
Przepraszam.
Cieszę się, że już nie śpisz.
Nie mamy o czym gadać.
Nie musimy rozmawiać. Chciałem cię tylko zobaczyć.
No i zobaczyłeś.
Słuchaj…
Babi dziękuje
za kwiaty.
Ale musi odpocząć.
Lepiej już idź.
W porządku?
Tak.
Fernando, tu Marco. Jak leci, stary?
Muszę cię prosić o przysługę.
Możesz sprawdzić monitoring uliczny…
I muszę założyć komuś podsłuch.
Chodź, słonko. Będzie dobrze.
- Dziękuję. - Nic ci nie jest?
Teraz sobie odpocznij.
I tyle.
Proszę, pij. Rozgrzej się.
- Dzięki, mamo. - Nie ma za co.
Dobrze będzie wrócić do pracy.
- Chyba wpadnę jutro. - Nie, laska. Nie trzeba.
- Ja i Thiago ogarniemy to. - Wiem, ale chcę.
Bez sensu siedzieć w domu.
Lepsze to niż bzdurne myśli i chandra.
Daj spokój. Nie pozwolę na to.
Jeśli poczuję się źle, wrócę do domu.
- Obiecuję. - Zobaczymy.
Mamo, proszę, odbierz domofon.
Halo? Sekundę, proszę.
Marco czeka przy drzwiach.
Marco?
Cześć.
Pewnie kiepski moment, ale…
Chcę się wytłumaczyć po tym, co zaszło.
Albo inaczej.
Musisz to zobaczyć na własne oczy.
Vitória ma rzadką chorobę.
Syndrom Emanuela.
Przez to ma słabsze mięśnie.
Urodziła się z problemami rozwojowymi.
Ma wadę jelit, niewydolne serce.
- Paula to matka Vitórii? - Tak.
Jesteście małżeństwem?
Byliśmy. Przez cztery lata.
Na początku, rzecz jasna, byliśmy szczęśliwi.
Ale jeszcze przed zajściem w ciążę
zaczął mnie martwić jej stan psychiczny.
W ciąży tylko się pogorszyło.
Próbowałem wszystkiego.
Psychologa, psychiatrę, ale…
zaczynała leczenie i potem porzucała.
Urodziła się Vitória,
i dowiedzieliśmy się o syndromie…
Myślałam, że ślub, dziecko, bycie matką
pomoże mi się odnaleźć w życiu.
Stało się wręcz na odwrót.
Coraz bardziej zatracałam się w sobie.
To nie znika.
Wiem, że nie zniknie.
Nadal się nią opiekowałeś?
Tak, oczywiście. Zostaliśmy razem.
Próbowałem.
Aż do nocy, kiedy przyszła do szpitala,
zabrała Vitórię z sali i próbowała uciec.
Vitória nie przeżyje bez maszyn.
Dzięki Bogu byłem tu i ją powstrzymałem.
Aby ocalić życie córki,
musiałem prawnie ograniczyć kontakty Pauli z Vitórią.
To była najtrudniejsza decyzja w moim życiu.
Dlatego zostawiłem cię tamtego dnia na przystani.
Zadzwonili ze szpitala, że za wszelką cenę próbuje wejść.
Po tym, co się stało,
przyrzekłem sobie, że już z nikim się nie zwiążę.
Prawda jest taka…
że zakochałem się w tobie po uszy.
Lada dzień sfinalizuję rozwód z Paulą.
Sprawa jest w toku.
Będę mógł wznowić moje życie.
To lepiej chyba zaczekać, prawda?
Dość już się naczekałem.
Wiem, czego chcę.
Potrzebuję trochę czasu, aby to wszystko przetrawić.
Sporo informacji,
a ja mam na głowie poważną sprawę w pracy.
Daj mi trochę czasu.
Daj nam trochę czasu.
Uczciwe.
Zaczekam.
Dziękuję, Fernando.
Dam znać, jeśli podsłuch coś wykaże.
- Dobra. - Cześć.
- Sprawdzili tablicę rejestracyjną. - No i?
Podrobiona. Sprawa robi się coraz dziwniejsza.
Może to być nieszczęśliwy przypadek, ale wątpię.
Na wszelki wypadek Fernando założył podsłuch.
Możesz mieć przez to spore kłopoty.
Wiesz o tym.
Chcę wiedzieć, co się dzieje. Muszę chronić Babi.
Bezkofeinowa.
Rozpieszczasz mnie, choć sama odzyskujesz siły? Nie fair.
Cieszę się, że wróciłaś.
Ja też. Mam pytanie.
Co się dzieje z komputerem Caio? Rozmawiałeś z prawnikami? Dostali go?
Tak. Zostawiłem im laptopa,
ale takie rzeczy trwają. Wiesz o tym, prawda?
Powinniśmy zanieść go prosto do Marca.
Marco jest sędzią w sprawie. Nie może trafić do niego.
Wiem, ale okazuje się, że to niezwykła osoba.
Jest gotów pomóc.
Przyspieszy cały proces.
To twoja propozycja?
Caio nie może pozostać bezkarny.
Masz rację.
Zakończmy to już. Popieram cię.
To jedźmy od razu. Do sądu.
Podjadę tylko do domu i wezmę kopie plików.
- Zrobiłaś kopie? - Oczywiście.
W chmurze, na dyskach twardych. Muszę wpaść po nie do domu.
Świetnie, to ważne.
Muszę ogarnąć parę spraw.
Przyjadę do ciebie za dwie godziny. Dobrze?
Brzmi nieźle.
- Okej. - Na razie.
Na razie.
No więc…
Naprawię to.
Cześć, Caio.
Co się stało?
Włamali się do mnie i torturowali.
Obserwują wszystko.
Jeśli tego nie naprawię, mam się spodziewać najgorszego.
Powiedz im, że to nie moja wina.
Nie dałem Babi laptopa.
To nie ma znaczenia. Babi obciąży nas wszystkich.
Kurde, mam dość. Nie chcę się w tym babrać.
Chcę odejść.
Wyjaśnijmy sobie coś.
Jeśli Babi i dowody nie znikną,
to my znikniemy, jasne?
Kiedy mówiłeś, że zarobimy więcej z firmą budowlaną,
nie wspominałeś nic o przestępcach.
A co, kurwa, myślałeś?
Udawałeś, że nie wiesz, co to za kasa.
Ale ochoczo je wydawałeś.
Samochody, biżuteria,
whiskey,
kochanka.
Tak szastałeś kasą, że musiałem cię odciągnąć od Babi.
Robiłem wszystko, by nie załapała.
Śledziłem ją,
groziłem jej,
poobijałem pieprzony motocykl, ale Babi jest uparta.
Teraz zakochała się w sędzi.
Ty z tym twoim wielkim mózgiem
wiesz, co to znaczy.
Od tej chwili
to ona lub my.
Co wybierasz?
Babi grozi niebezpieczeństwo.
Co tam?
- Masz wszystko? - Tak.
Tutaj.
Jedźmy.
Ulżyło mi, że przekażę dowody Marcowi.
Słusznie postępujemy.
Bez wątpienia.
Droga do sadu nie jest w przeciwną stronę?
Tak, Babi. W przeciwną.
Co to za trasa?
Co się dzieje?
Co to ma znaczyć?
Lepiej siedź cicho.
Dalej, odbierz.
Nie odbieraj.
- Jadę z Thiagiem… - Odbiło ci?
- Przestań! - Daj mi to.
Przestań, rozbijemy się!
No, spróbuj! Milcz!
Kurwa!
Jeszcze jeden taki wyskok!
Halo? Marco?
Dzięki Bogu, Paty. Babi ma kłopoty.
Masz apkę lokalizacyjną?
- Ożeż. Chwileczkę, sprawdzę. - Poproszę.
- Zobacz. - Mam ją.
Zjeżdża z alei Marginal Pinheiros na Guido Calol.
Dobra, zostań na linii!
Pogadajmy, jeśli chodzi o raport i twój udział w tym.
Jesteś dla mnie jak brat. Nie chcę ci narobić kłopotów.
Już ci nie wierzę.
Teraz przymknij się i daj mi prowadzić.
- Halo? Marco? - Sekretarzu Aguiar?
Mam dowody, że dwóch mężczyzn chce zabić kobietę.
Wysyłam moją lokalizację.
Nie mamy dużo czasu.
Spokojnie. Czekaj na policję. Nic nie rób.
Dobrze.
- Mów. - Zbliżają się do tamy.
Zajmę się tym.
Słuchaj uważnie.
Wysiądziesz z auta i będziesz robiła, co ci każę.
Spróbuj uciec,
krzyknąć,
a wpakuję ci kulkę w łeb.
Rozumiesz?
Wysiadka, Babi.
- Ruszże się! - Przestań, Thiago.
Prosto, a potem skręć w prawo. Marco, uratuj Babi!
Nie musisz tego robić.
Możemy udawać. Marco nic nie wie.
Idź.
Widziałam przerobione sprawozdania, lewe faktury, wszystko.
Nic cię nie obciąża.
Pomogę ci.
Wywiniesz się dzięki mnie.
Odgrywałam się na Caio. Nie na tobie. Jesteś moim najlepszym przyjacielem.
Chciałeś dobrze. Też dałeś się wciągnąć w kłamstwa Caio.
Milcz!
Milcz, do licha!
Gówno wiesz.
Nie.
Trzymaj.
Właź do grobu.
Do grobu.
Dlaczego mi to robisz?
Chciałem tylko więcej kasy.
Caio chciał pieprzyć inne laski.
Po cholerę się wtryniłaś?
Jeśli nie sprawię, że znikniesz, zabiją mnie.
Dlatego umrzesz.
Nie.
Ty strzelaj.
Kurwa.
Zgodziłeś się na plan.
Oto plan. Każdy, kto wie za dużo, ginie.
Muszę wiedzieć, że dasz radę.
Ona albo my.
Nie rób tego.
Nie rób tego, Caio. Spójrz na mnie.
Kocham cię.
Strzelaj.
Spójrz na mnie, Caio.
Strzelaj, kurwa!
Kurwa, nie mogę!
- Odbiło ci, stary? - Nie mogę.
- Zginiemy! - Kurwa!
Wyluzuj, stary.
Spokojnie…
Coś ty zrobił?
Caio!
Co ja zrobiłem?
Zobacz, do czego mnie zmusiłaś!
O Boże!
Marco!
Spokojnie. Odkładam to.
To koniec, Babi.
Spójrz na mnie.
Nie odchodź.
Na południu São Paulo aresztowano dwóch mężczyzn
za usiłowanie zabicia kobiety.
Przestępcami są Caio Siqueira i Thiago Freitas.
Ofiara, Bárbara Vieira, odkryła proceder prania brudnych pieniędzy
w firmie księgowej, której była wspólniczką.
Najciekawszy jest fakt, że sędzia w tej sprawie…
Będzie dobrze.
…był tam obecny i rzekomo zapobiegł morderstwu. Niezłe, co?
KARETKA
PÓŁ ROKU PÓŹNIEJ
Lekarze są podekscytowani.
Prawdopodobnie zwolnią ją w tym tygodniu.
Cudownie.
Vitória ma szczęście, że ma takiego ojca.
To ja mam szczęście być jej ojcem.
To Paty.
Hej, laska. Jak tam podróżniczka? Fajny zajazd?
Jest bosko, serio. Świetnie mi doradziłaś.
Mam dla ciebie prawdziwą bombę.
Nie mówiłam, bo nie byłam pewna.
Mów. Nie cierpię tajemnic.
Po latach babrania się w szambie
i puszczania się w całym São Paulo postanowiłam się ustatkować.
Nie gadaj.
Jestem w związku.
Ty? Serio?
- Nie wierzysz mi? - Nie.
Chodź tu. Pamiętasz go?
Jak leci?
Z biura sama-wiesz-kogo? No nie wierzę!
Cześć! Kopę czasu!
Jesteśmy tacy szczęśliwi. Cała nasza trójka.
Trójka?
Nasza trójka. Ja, Júnior i Rodrigo.
Paty, nie mam pojęcia, co z tobą zrobić.
Dzwoniłam tylko z nowiną. Teraz czeka mnie wiele…
Bosko, cieszę się waszym szczęściem!
Napisy: Przemysław Stępień