Skala jest niewiarygodna.
- To piękny plan. - Chodź!
Podpalamy mnóstwo osób.
Każdy lubi strzelać ze skorpiona. I zabijać smoki!
Emma nie narzekała. Ja zamarzałem.
Zdradzę wam coś. Ujeżdżam smoka.
RÓD, KTÓRY ZBUDOWAŁY SMOKI
ODCINEK 7 CZERWONE NASIENIE
Odcinek 207 zaczyna się na opuszczonej plaży.
Rhaenyra spotyka Addama z Hull,
który jakimś sposobem zdobył Morski Dym,
smoka męża Rhaenyry, Laenora.
Jak to się stało? Kim jest Addam?
SPOTKANIE SMOKÓW
Początek odcinka zaplanowaliśmy na plaży.
Chcieliśmy mieć otwartą, nieograniczoną przestrzeń.
Po pierwszym sezonie nie zamierzałem wracać na morski brzeg.
Wróciliśmy, żeby nakręcić tę scenę,
szczęśliwie na jeden dzień.
Piękna scena po zachodzie.
Kręciliśmy na brzegu.
Problemem były pływy,
które nie czekały na nas.
Lataliśmy w górę i w dół plaży.
Rozpisując taką scenę,
trzeba dobrać kąty kamery do pory dnia.
Dostosowaliśmy się do pływów.
Nie przewidzieliśmy tylko, że trafimy na najgorszą walijską pogodę.
Lał deszcz, wył wiatr,
piasek się sypał, a fale huczały.
Przypływ był szybszy i silniejszy, niż myśleliśmy.
Prędko! Idzie przypływ!
Stoisz przed królową Siedmiu Królestw!
Ten smok należy do Targaryenów!
Naprawdę liczyłam na sztorm.
Tak sobie wyobrażałam spotkanie.
Było wspaniale.
Pierwszy raz grałam z Clintonem.
Emma nie narzekała. Ja zamarzałem.
Dzień wcześniej miałem scenę z Morskim Dymem.
Piękne słońce,
a ja cały dzień biegałem. Super.
A potem przypływ i sztorm,
które odmieniły scenę z Emmą.
Szybko klękasz, jak na kogoś tak wyniesionego.
To smok przyszedł do mnie.
To było piękne spotkanie dwóch smoków
w jednym odcinku. Dzięki temu
mogły się wysunąć na pierwszy plan.
Jest piękny i ogromny.
Loni napracował się, żeby scena...
wyglądała odpowiednio.
Mieliśmy też smoczych aktorów,
czyli chłopaków, którzy nosili głowę.
Choć pogoda nie sprzyjała, efekt był wspaniały.
Wystarczy dodać dwa duże smoki
i mamy świetne otwarcie odcinka.
Dolecisz nim na Smoczą Skałę?
Mogę spróbować.
STARE DRZEWO
Cieszę się, bo w odcinku 207 pokazaliśmy
mnóstwo różnych miejsc.
Jednym z nich jest boży gaj
pod Harrenhal.
To wyjątkowe miejsce,
bo naprzeciwko znajduje się Oko Boga i Wyspa Twarzy.
Kto zna mitologię, wie, że to ważna wyspa.
To zapomniany gaj.
Harrenhal zbudowano na powalonych czardrzewach.
Wykorzystano je, żeby odbudować zamek.
Dlatego ludzie doświadczają tu dziwnych stanów.
Zastanawialiśmy się, jaki rozmiar i wygląd
ma mieć boży gaj.
Wróciliśmy na plac, gdzie mieliśmy zrujnowany ogród
i stojące na krańcu czardrzewo.
To mroczniejsza, bardziej tajemnicza,
niemal koszmarna wersja bożego gaju.
Podobnie jak Harrenhal, jest w ruinie.
Klaps!
Ogród Czerwonej Twierdzy jest dobrze utrzymany
i zadbany. Ten niszczeje.
Daemon idzie wśród połamanych wózków.
To taki plac magazynowy dla mieszkańców zamku.
To scena pełna dramatyzmu.
Za skałami widzimy jezioro i mury,
do tego olbrzymie drzewo,
które rozsadza wszystko.
To były całe tygodnie pracy z Conradem.
Od szkiców do rzeczywistego modelu.
W środku jest metal.
Szkielet sprawia, że gałęzie się nie łamią.
Sporo jest też prawdziwych.
Potem wszystko rozebraliśmy, przewieźliśmy
na miejsce i złożyliśmy.
Musieliśmy też
pomalować liście
i przyczepić do gałęzi. Mnóstwo pracy.
To piękny plan
i wyzwanie dla speców od efektów.
Zbudowali podstawę drzewa, a my je rozbudowaliśmy.
Uwielbiam ten serial,
bo wszystko jest niepowtarzalne, nawet drzewa.
Jest tam twarz, którą wiele osób rozpozna.
Ale musicie sami obejrzeć
i się przekonać.
Jest tam nowa twarz.
Nie wiem, czy mogę zdradzić czyja.
To słynna twarz, którą można rozpoznać.
- To twarz... - George'a R. R. Martina.
To George.
Naprawdę? Serio? Dobre.
Chcieliśmy go uhonorować.
Wygląda to tak,
jakby wtapiał się w korę.
Próbujemy zasugerować, nie podać wprost.
Nie wystarczy rzucić okiem i stwierdzić,
że to George. Myślisz raczej:
"Czy to...?".
Fajne. Dziękuję.
TAM JEST SMOK
Smoczy potomkowie wchodzą do Smoczej Góry, wielkiej jaskini.
Wewnątrz mamy skalny blok o wysokości 10 metrów.
Skala jest niewiarygodna.
Wchodzisz do studia,
a tam masz wielgachną platformę,
na której końcu czeka smok.
Tak naprawdę dodali go w postprodukcji.
Pracujemy ze smokami,
dlatego sporo kombinowaliśmy, jak mają one palić
i zjadać ludzi.
Pracowaliśmy z ekipą od efektów wizualnych.
Zastanawiałem się, po co mi to było.
Co ja sobie myślałem?
Wielka jaskinia, smok wielkości Jumbo Jeta,
czyli nikt się nie ukryje,
a do tego 45-ciu aktorów wyniesionych na platformie
na wysokość półtora piętra.
Chcieliśmy zacząć jak w odcinku 206,
żeby było wiadomo, że to znajome miejsce.
Potem, gdy zaczyna się piekło,
a smok pali i pożera,
postawiliśmy na większą dynamikę
i dlatego kręciliśmy z ręki.
To olbrzymia scena. Zaplanowaliśmy ją z Lonim.
Mieliśmy szczegółowe storyboardy i podglądaliśmy,
co w danej chwili robi smok.
Prewizualizujemy sobie całą scenę.
Na planie wszyscy wiedzą, co robić.
Mieliśmy wielki niebieski nos, żeby Rhaenyra mogła grać.
Zbudowaliśmy głowę, a wyznaczeni lalkarze nią poruszali.
Dopasowali się do przyszłych ruchów smoka,
żeby aktorzy czuli emocje chwili.
Oni też grali. Musieli się pochylać,
klękać, skłaniać.
To było niesamowite. Emma D'Arcy
kładła dłoń na sztucznym byku,
a my wiedzieliśmy, że końcowy efekt da nam jedną
z najstraszniejszych i najlepszych scen, jaką zobaczymy.
Bo wiecie, co czuła Emma D'Arcy i Rhaenyra?
Czuły moc.
Gdy Rhaenyra odwróci się i spojrzy na smocze nasienie,
to będzie ten sam obraz, co na plakatach: Rhaenyra na tle smoka.
Kto z was pójdzie pierwszy?
Ktoś tu zginie. Ktoś spłonie.
- Tak się cieszę. - Ty?
Zdradzę wam,
że nie ja.
Ja ujeżdżam smoka.
UWOLNIĆ OGIEŃ
Od czasów Gry o tron nasze smoki wydają się prawdziwe,
bo taki jest ich ogień.
Kontynuujemy tradycję.
Ogień w tym odcinku to nie efekty.
To prawdziwy ogień z prawdziwymi aktorami,
a scena powstała po bardzo skrupulatnych przygotowaniach
z ekipą kaskaderów, ekipą od efektów,
charakteryzacji i ubiorów.
Zastanawialiśmy się, jak spalić tyle osób.
To jeden z najmądrzejszych ludzi w pomieszczeniu.
Kombinuje, jak nakręcić płonących.
A my się wygłupiamy.
Trzy, dwa, jeden, start!
To wielki ogień i wiele się dzieje.
To pełna maska, niezbyt ładna,
której na pewno nie pokażemy.
Trzeba ją będzie wymienić.
Takie w połowie spalone sprawdzają się super.
Mało jest przy nich roboty.
Przy miejscowych płomieniach, które nie ogarniają postaci,
nakładamy silikonowe czepki,
które imitują spaloną skórę.
Zasłaniają uszy, szyję i część twarzy.
To zostaje otwarte, bo tu nie ma ognia.
Ogień liże uszy
i karki.
Kaskaderzy mogą tak wytrwać
jakieś 15 sekund.
Potem wkraczają gaśnice.
W 207 na różne sposoby palimy 45 osób.
W największej scenie jednocześnie
ginie 16.
Vermithor uwalnia swój wielki płomień.
Plan znajduje się pięć metrów nad ziemią.
Istniało spore ryzyko, bo kaskaderzy płonęli
i nic nie widzieli, bo mieli zakryte oczy.
Dlatego kręciliśmy na zewnątrz,
na kilkucentymetrowej kopii platformy.
Stworzyliśmy bezpieczne warunki,
w których mogliśmy wykorzystać ładunki i podpalić ludzi.
Gotowi? Trzy, dwa, jeden, start!
Widzieliśmy scenę z płomieniami, na otwartym terenie,
czyli łatwiejszą.
W ziemi ułożyliśmy ładunki, które podpaliły
kaskaderów obłożonych żelem.
Na znak rzucili się do ucieczki.
Wyszło całkiem nieźle.
Wygląda super. Wszystko zadziałało.
Producent uścisnął mi dłoń, czyli jest git.
Cieszę się i idę spać. Cześć.
10, 11, 12... Gasimy!
JAK ZDOBYĆ SMOKA
W 207 Hugh zdobywa Vermithora,
a Ulf Srebrnoskrzydłą.
Dzieje się to na różne sposoby.
Hugh zabiera nas w podróż ze szczytu platformy
do trzewi Smoczej Góry.
Chcieliśmy wydzielić jego drogę,
wyróżnić ją z chaosu,
który ogarnął jaskinię.
Uznaliśmy, że osiągniemy to, eliminując cięcia.
Jestem wielkim fanem subiektywnego ujęcia,
które prowadzi wybranego bohatera przez akcję.
Obejrzeliśmy najlepsze długie ujęcia
kina akcji. Wyróżnia je zawsze to,
że akcja dzieje się tam na wielu płaszczyznach.
Utrudnieniem było to, że Hugh biegł.
Musieliśmy biec z nim i pokazywać,
co się dzieje wokół,
mimo rozedrganej kamery.
Chcieliśmy wiedzieć, co się dzieje.
Było mnóstwo ruchomych elementów,
zwłaszcza gdy uwzględnialiśmy skalę smoka.
Wszyscy działali precyzyjnie.
Żadnych odstępstw.
Doszła też koordynacja kaskaderów,
którzy na przykład spadali w płomieniach z góry.
To kolejna warstwa.
Tworzenie kolejnych warstw i efektów,
które składają się na całość, wymagało dużo pracy.
To skomplikowana scena, bo ukazana w jednym ujęciu.
Żeby się udało, podzieliliśmy ją na kawałki
i ukradkiem łączyliśmy.
Hugh biegnie, patrzy,
kamera w górę, jakby patrzył
na Vermithora palącego ludzi,
kamera wraca i to już drugie ujęcie.
Potem za skałę, wyglądamy zza skały,
kamera wraca
i kolejne ujęcie.
Wkomponowaliśmy punkty styczne.
Chociaż podczas biegu nie zobaczycie cięć,
całość składa się z siedmiu lub ośmiu ujęć, które obejmują smoki,
płomienie, karmienie, a także wytworzenie więzi.
Vermithor ugina kolano
przed małym człowiekiem, który wypina pierś i mówi:
Dalej!
Vermithor jest znany jako Spiżowy Gniew, z powodu koloru i temperamentu.
Rozmiarem niemal dorównuje Vhagar
i słynie ze swej gwałtowności.
JAK UJEŻDŻAĆ SMOKA
Zaczynałem od efektów wizualnych i animacji.
Ilekroć mam do czynienia z bluescreenami i udawaniem,
czuję się swobodnie.
Tu bawię się w latanie z Tomem i Ewanem
w przedostatniej scenie,
w której Vhagar ściga Srebrnoskrzydłą na Smoczą Skałę.
Gdy konstruowaliśmy byka w tym sezonie,
zależało nam na sterowaniu ręcznym.
Pozwoliło aktorowi poczuć się tak, jakby ujeżdżał smoka.
Filmując, pokazywaliśmy kierującego bohatera,
choć w rzeczywistości wszystkim sterował automat.
Steruję ramieniem robotycznym,
które jest zamocowane na szczycie.
Wygląda to tak, jakby kamera była przymocowana do smoka.
Poruszeniami byka steruje program komputerowy,
kamerą też. To zaprogramowany ruch.
Łatwo było poskładać tę układankę.
Najwięcej pracy mieli Tom i Ewan,
którzy widzieli smoka.
Chodzi o to, żeby sprawiali wrażenie,
że nie przewidują jego ruchów,
tylko reagują gwałtownie,
wychylając się w przeciwną stronę.
Ta nieprzewidywalność dodaje scenie wiarygodności,
choć przecież my przewidujemy.
Siedzisz w powietrzu, na mechanicznym byku.
Masz wiatr, Atmos...
Siedzisz odgięty, ledwie się trzymasz,
a oni walą w ciebie z dmuchaw do liści.
- Nie za mocno? - Dzięki.
Będzie tylko lepiej.
- Warto. - Wiem.
Kończymy pięknym obrazem Rhaenyry i jej smoczej armii.
Ze Smoczej Góry wyłania się smocza królowa.
Udało się,
sprostała wyzwaniom, wyjaśniła wątpliwości,
miała rację i zebrała armię smoków.
Tekst polski: Wojtek Stybliński