Downloaded from YTS.MX
Panie i panowie,
Official YIFY movies site: YTS.MX
powitajcie na scenie Berta Kreischera!
Tak!
Dziękuję.
Dziękuję. Tak.
Pięknie pan wygląda.
Dziękuję.
I ja pięknie wyglądam. Dziękuję.
Nigdy nie byłem tak chudym grubasem.
Wiem.
Kiedy biegam, włosy na tyłku mi się plączą.
Nawet nie wiadomo, co się dzieje. To wspaniałe.
Próbujesz umyć, przeciągasz ręką jak kartą kredytową.
Odmowa dostępu. Robi się tam lina, drogie panie.
Od poślada do poślada.
Zwykle się rozrywa. Większość owłosionych facetów...
Niektóre Włoszki to potwierdzą.
Wsadza się palec u góry, żeby się uwolnić.
To jak spanie w warkoczu.
Kiedyś na wakacjach nie chciało odpuścić.
Ciągałem pod prysznicem.
Panikowałem, bo musiałem się wysrać.
Jeszcze chwila i miałbym tam fabrykę Play-Doh.
Wyszedłem i wziąłem scyzoryk. Podszedłem do żony.
„Muszę wiedzieć, czy jesteś w mojej drużynie”.
„Jestem w twojej drużynie”.
Dodam, że moja żona to wieśniaczka.
W naszym wniosku o małżeństwo w jej rodzinnym mieście
było pytanie: „Jesteście spokrewnieni?”.
Zapytałem, co wpisać.
Urzędniczka na to: „Som, czy nie som?”.
A ja: „Chyba nie som”.
Mówi: „To wpiszta, że nie som”. Nie ma mowy.
Więc...
Dałem scyzoryk żonie i powiedziałem: „Mamy problem”.
Odwróciłem się i pokazałem dotknięty obszar.
Zapytała: „Dlaczego to zrobiłeś?”.
Świetne pytanie, LeeAnn. Uznałem...
że jesteśmy na wakacjach.
Babka przy basenie poleciła mi warkocze.
„Nie zrobiłem tego celowo, czubie”.
„Tnij, Sweeney Todd. Jestem na granicy”.
A ona: „Nie zrobię tego”.
Mówię: „Przykro mi, ale to zrobisz.
Jesteś jedyną osobą na tej wyspie,
która rozetnie te kłaki w tyłku”.
Nie mogłem prosić w recepcji o boya z pewną ręką.
Albo ogrodnika. Świetnie się tam spisał.
A ona: „Wcale nie”. Odłożyła nóż
i włączyła suszarkę. Nasza rozmowa dobiegła końca.
Chcesz ze mną pogrywać? Zabawmy się.
Chwyciłem nóż. Wciąż byłem nagi.
Usiadłem na łóżku twarzą do niej.
Położyłem się, wystawiłem jak do zmiany pieluchy
i zacząłem się drzeć.
„Dzidzia ma zaplątane dupsko!”
Nawet nie słyszałem, jak moje córki weszły.
Usłyszałem tylko: „Boże, pochwa taty!”.
Wystraszyły mnie.
Nagi z nożem. Jakbym walczył z dwiema dziwkami o portfel.
LeeAnn była zdezorientowana.
Zauważyła zamieszanie, wyłączyła suszarkę.
„Dobra, daj nóż. Rozetnę ci odbyt”.
Moje córki były w szoku. „Co wy, kurwa, robicie?”
Wyszły jak burza. Miałem przerąbane.
Powiedziała: „Wiesz co, nie wolno pokazywać córkom fiuta”.
A ja: „Sprzeciw, Amber Heard. To nie było tak”.
Tak. Cofnijmy się, siostro.
Tak.
Po pierwsze, nie widziały tylko mojego fiuta.
To byłby luzik.
Widziały wszystko. Trylogię. Wszystkie trzy historie.
Dupę, fiuta i jaja. Bliski Wschód!
Po drugie, nie pokazałem im fiuta. Nie zapytałem:
„Odrobiłyście pracę domową?
Wpadnijcie do garażu. Chcę wam coś pokazać”.
Byłem zły, że zobaczyły flaka.
Chwila. Posłuchajcie. Nie mówię, że ma być twardy jak skała,
ale...
dość twardy.
Nie mogą iść na studia myśląc, że ich tata ma małego fiuta.
Kiedy znajdą faceta, pomyślą: „To dopiero fiut.
Cholera!
Tak, mój tata ma penisa. A to jest fiut.
Mógłbyś go pokazywać na imprezach, a tata tylko pielęgniarce”.
Widziały oklapniętego fiuta.
Leżał sobie bezbronnie.
Jak wieloryb wypływający na powierzchnię.
Nie widać jego początku, ale widać koniec.
Jak mały chłopiec patrzący w studnię. „Co tu się dzieje?”
Ja widywałem tatę nagiego.
Często.
Oj, często.
Raz wziął ze mną prysznic, bo za długo się myłem.
Byłem w dziewiątej klasie.
Spanikowałem i zrobiłem jak Buffalo Bill z Milczenia owiec...
Widywałem mamę nago. Choć rzadziej.
Gdy pierwszy raz rozebrałem laskę, spytałem, gdzie ma bliznę po cesarce.
Żona jest z nimi szczera.
Zawsze jest szczera.
Przy kolacji już popiłem. Córki spytały, czy kiedyś ćpaliśmy.
Zapytałem: „A wy co, gliny?”.
A ona na to: „Tak”.
Byłem w szoku. A ona: „Musisz być z nimi szczery.
Paliłam marihuanę kilka razy.
Nie podobało mi się to.
Zwymiotowałam i więcej nie paliłam”.
Mówi: „Ale tatuś brał kokainę”. A ja: „Co, kurwa?”.
Chyba nie prosiły o rekomendacje, LeeAnn.
A ona: „No powiedz im.
Powiedz im prawdę”.
Powiedziałem: „Kiedyś próbowałem kokainy.
Nie podobało mi się to.
Zwymiotowałem. Więcej nie brałem”.
A ona się zaśmiała.
„Bzdura. Wasz tatuś często brał kokainę”.
„Wasza mama straciła dziewictwo w wieku 13 lat. Opowiedz im”.
Tak. To dziwka!
Powiedziała: „Po pierwsze, miałam prawie 14 lat.
W moim miasteczku jest tylko bzykanie, bójki i wyścigi”.
„Czy ja poślubiłem Ricky’ego Bobbyego?”
„Nie jestem pruderyjna jak tata. On był tylko z sześcioma osobami.
Stracił dziewictwo, gdy miał 17 lat”.
„Byłem z sześcioma kobietami, a nie osobami”.
A 17 to normalny wiek. Ale usłyszały już 13.
Dziwnie na mnie spojrzały...
„Uczyłeś się w domu, tato?”
A ja na to: „Trzynaście to pojebany wiek.
Siedemnaście to norma. Nie byłem molestowany jak wasza matka”.
Nie spędziłem liceum w furgonetce,
krzycząc: „Następny!”.
Nienawidzę, że ją kocham.
Mój kumpel sprzedał firmę, dużo zarobił i pozbył się żony. Ma lepszy model.
Ma 27 lat.
Tak. Przyprowadził ją do nas.
Popisywał się nią. „Nie umie czytać”.
Tej nocy wlazłem do łóżka z żoną. Z moją starą.
W skarpetkach pod kołdrą.
W swetrze. W okularach. Czytała gazetę.
Lizała palucha, żeby przewrócić stronę.
Byłem pijany.
Nachyliłem się do niej. Taką mam relację z żoną.
Nachyliłem się i spytałem:
„Ciekawe, jaki ja mogę mieć model”.
Spojrzała na mnie.
„Spróbuj tylko, kurwa.
Nie wiesz, co robić z modelem z salonu”.
Zapach nowego auta. Przycisk zapłonu.
„Za długo jeździłem starym gruchotem”.
Zdarza się wam doprowadzić żonę do orgazmu, który znika?
Doprowadzasz ją do niego...
I kot wskakuje na łóżko. „Pieprzymy tę sukę?”
A ja na to: „Gus, wypierdalaj stąd”.
Przepuść mnie. Raz, dwa, trzy.
Tak to się robi. Jezu, kurwa!
Jestem szybki jak cholera. Raz miałem orgazm, a ona się zaśmiała.
Powiedziała: „Od tego nie dostałabym AIDS”.
Tak. Dokucza mi.
Cholernie mi dokucza. Nie robi mi loda.
O nie.
Bawi się ze mną.
Łapie mnie za fiuta.
Gapi się i...
Włączone?
Wiecie, jakie to druzgocące, gdy trzeba udawać śmiech za lodzika
jako komik?
Mój kumpel Tom powiedział, że by go to załamało.
„Wiesz, co bym zrobił, gdybym ja ci ciągnął?”
„Proszę, powiedz mi”.
Powiedział: „Szanuję, cię jako komika,
więc zawsze miałbym świeże żarty”.
„A jakie?”
„Złapałbym twojego fiuta, spojrzał ci w oczy
i powiedział: »W specjalnym odcinku Człowiek kontra jedzenie
facet ssie fiuta, aż ten eksploduje«”.
Płakaliśmy ze śmiechu.
Miesiąc później byłem w łóżku z żoną.
Zamierzała mi zrobić loda.
Zupełnie zapomniałem o rozmowie z Tomem...
póki...
nie postukała mnie w fiuta. Zacząłem się histerycznie śmiać.
Mówi: „Wreszcie rozumiesz”. A ja: „Co?”
„Zrozumiałeś żart? To mikrofon”.
„Myślałaś, że nie kumam dowcipu?”
Mówi: „Nie śmiejesz się”. A ja: „Bo to suchar”.
„To czemu teraz się śmiejesz?”
„Myślę o Tomie.
On robi to lepiej niż ty”.
Zrobiła z moich córek łobuzy.
Tak. Oglądaliśmy film dokumentalny o Gandhim.
Powiedziałem tylko, że nie rozumiem strajku głodowego.
Georgia omiotła mnie wzrokiem. Mówi: „Co ty nie powiesz?”.
Nie nazywają mnie tatą. Przezywają mnie. „Spaślak”.
Albo „grubal”. Nazywają mnie tak.
Przez dwa lata miały dla mnie tajne przezwisko.
Kiedyś na kolacji LeeAnn wysłała SMS-a. Córki zachichotały: „Dobre, mamo”.
Zapytałem o to. Powiedziały, że nie skumam.
„Jestem najzabawniejszy przy tym stole.
Żartami płacę za tę kolację i te zęby. Dawajcie”.
Ila powiedziała, że mnie to nie ubawi.
Poszedłem do łazienki. Szybko wróciłem.
Zajrzałem. Ila była za wolna.
Zobaczyłem serię moich zdjęć
na czacie o nazwie „Mały mors”.
Ścisnęło mnie. Usiadłem. Zapytałem: „Co to jest mały mors?”.
Zamarły. Powiedziały, że pytanie nie brzmi, co to jest,
tylko kto to jest.
Zapytałem: „Kto to jest mały mors?”.
Ila na to: „Wiesz, kim jest mały mors”.
Georgia na to: „Spokojnie. Po prostu mama myśli, że gdy się wystroisz,
wyglądasz jak mały mors, który próbuje uciec z zoo”.
LeeAnn na to: „Wyluzuj. Zachowujesz się jak mały mors”.
Powiedziałem, że nie. Potem przyszła kelnerka.
„Podwójny drink bez limonki?”
Zrobiłem to bez namysłu.
Ila wyciągnęła telefon. „Mały mors kocha wódkę”. Klik.
Zniszczę te kobiety.
Moje córki są głupie. Raz byliśmy na biwaku.
Cała rodzina pojechała na biwak na pustkowiu.
Wieczór. Dziewczyny pieką pianki.
LeeAnn sprząta przy namiocie. Ja piję bimber.
O dziesiątej wieczorem słychać strzały.
Po prostu...
Zamarliśmy. LeeAnn to wieśniaczka.
Rzuciła: „Ktoś ma okres”.
Nie jest aż taką wieśniaczką, ale nie znosi tego akcentu.
Więc w programie będzie coraz gorszy.
Jest godzina 22. Słyszeliśmy strzał. Zamarliśmy.
Przez dziesięć sekund nikt nie mówił ani słowa.
Potem słychać było kolejny strzał.
Moja córka Ila wyciąga piankę z ognia,
patrzy na nas z przekonaniem i mówi: „Wiemy,
że to nie samobójstwo”.
A ja: „Dzięki, Matlocku”.
Mówi: „Dwa strzały, tato”. A ja: „Kumam logikę, mózgowcu”.
Przebywanie z nią ogłupia.
Prowadziłem auto. Georgia z przodu,
Ila z tyłu.
Mijamy znak. „Głuche dziecko”.
Od razu usłyszałem, jak w mózgu z tyłu się gotuje.
Ila mruknęła do samej siebie: „To rasistowskie”.
A ja na to: „Nie. Nie tak wygląda rasizm”.
A Georgia na to: „Ten znak mówi,
żeby przejeżdżając przez tę okolicę przyciszyć radio”.
A ja: „Co, kurwa?”.
Nie, dokończ. Chcę to usłyszeć.
„Żeby się nie przechwalać, że my słyszymy”.
A ja: „Nie. Jesteś głupsza od niej”.
Nie.
Nie dlatego jest tu ten znak.
To po to, żeby wiedzieć, że dziecko może nie słyszeć auta.
Ila pochyliła się i mówi: „To głuche dzieci są jak broń?
Trzeba je zgłosić w urzędzie?”
Spytałem: „O czym ty mówisz?”.
Zapytała: „Skąd wiedzą, gdzie umieścić te znaki?”.
Więc siedziałem w swoim samochodzie clowna
i naprawdę sobie myślałem:
„Właśnie, skąd wiedzą?”.
Nie mogę przebywać z tym dzieckiem. To zły miks.
Jesteśmy głupi jak cholera i się nie kontrolujemy.
Byliśmy na koncercie chóru Georgii.
Cztery godziny. Tak to wyglądało.
Cztery godziny chóru. LeeAnn nawet nie było na sali.
Siedziała z tyłu i sprzedawała wypieki z przyjaciółkami.
Ja i Ila byliśmy cztery godziny w pierwszym rzędzie.
Ona się bawiła. Ila i ja dostawaliśmy wycisk.
Po dwóch godzinach koncertu nauczycielka chóru
dała nam znać, że licytuje szkolną maszynę do śniegu.
Zaczynają od 50 dolarów. Ila trzęsie się jak ćpun.
Pytam: „Co z tobą nie tak?”, a ona: „Grubalu...
potrzebujemy tej maszyny”.
Powiedziałem, że kupimy tę jebaną maszynę.
Zapytała, czy spytać mamę. „Jebać to, nie ma jej tu.
Też jestem rodzicem. Umiem podejmować decyzje”.
Pyta: „Mamy 50 dolarów?”, a ja na to:
„Kochanie, bez twojej matki mamy od chuja kasy.
Patrz i ucz się. Pokażę, kto tu ma jaja”.
Wstaję. Nauczycielka się cieszy.
Mówi: „Czy usłyszę 50 dolarów?”, a ja: „Nie pierdzielmy się.
Niech będzie 500”.
Sala szaleje.
Siadam. Ila się trzęsie.
„Co się stało?”
„Pokazałeś jajca, tato!”
Śmiech ucichł. Jakiś tata z tyłu wciąż się śmieje.
Mówię: „Mamy problem”.
Ila na to: „Jaki?”.
„Kolejny ojciec alkoholik szuka akcji.
To będzie długa noc”.
Facet z tyłu szybko wstaje: „550!”.
Cała sala się ekscytuje.
Poza moją córką, która bije mnie w nogę i mówi:
„Wstań i bądź mężczyzną.
Powiedz 600, tato”.
Powiedziałem, że nie tak to rozegramy.
„Teraz się z nim zabawimy”.
Zapytała, o co chodzi. „Wstań, powiedz 600,
a potem mrugnij do niego”.
Zmieniła się w małego morsa.
Zapytała: „A mogę?”. A ja: „Jak nie, to śpij na dworze”.
Tysiąc rodziców zobaczyło piątoklasistkę wstającą w pierwszym rzędzie.
Nie wiedziałem, że się denerwuje. I nie wiedziałem, że nie umie mrugać.
Kto, kurwa, nie umie?
Odwraca się z drżeniem. Znajduje kolesia i mówi:
„600 dolarów!”.
A potem ma atak,
próbując puścić oczko.
Siada i pyta: „Jak mi poszło, tato?”.
A ja na to: „Właśnie pokazałaś jaja”.
Staruszek z tyłu traci rozum.
Wstaje i mówi: „700 dolarów, maleńka”.
Pomyślałem: „Chcesz załatwić moją córkę?”.
Wstaję, patrzę na niego i mówię: „800 dolarów”.
Ila wstaje: „900 dolarów!”.
„Licytujesz przeciwko mnie, kretynko”.
Uśmiechnęła się. „Zabawmy się z nim, tato”.
Wygraliśmy tę maszynę za 1800 dolarów.
Tak.
Miałem przerąbane.
Moje zachowanie było podejrzane.
Nie wiem, czy to moja wina, czy tego, że mieszkam w Los Angeles.
Gdybym mieszkał tutaj, byłbym normalnym tatą.
A nawet postępowym tatą.
Ale w Los Angeles jestem problemem.
Opowiem wam pewną historię.
Ale nie mieszajcie w to swojej polityki.
Posłuchajcie opowieści i cieszcie się nią.
Dobra.
Pod koniec piątej klasy Ili mają bal.
W piątej klasie nauczyli dzieciaki fokstrota.
Rodzice na widowni oglądają fokstrota na scenie.
Spotykają się, jedzą ciasteczka, piją mleko i tyle.
Przychodzimy o ósmej. Dzieci nie ma na scenie.
Były w auli. Nauczyciele z boku. Nauczycielka płacze. Rodzice wściekli.
Niezły bajzel.
Nauczycielka zwróciła się do rodziców.
„Mogę tylko przeprosić.
To, co zrobiłam, jest straszne.
Jeśli pozwolicie mi zachować posadę, będę się bardziej starać”.
Pomyślałem: „Ktoś tu przeleciał dziecko”.
Już chciałem przybić pionę piątoklasiście.
I powiedziała...
„Dwa tygodnie temu, przygotowując się do balu,
założyłam płeć dzieci. Dobrałam je w pary: chłopiec i dziewczynka.
Teraz rozumiem, jak rażący błąd popełniłam.
Jeśli dacie mi szansę,
dowiodę, że nie jestem potworem”.
Chwila. Chcę coś na szybko powiedzieć, żeby było jasne.
Chciałbym, żeby każde dziecko na świecie
czuło się w 100% super cały czas.
Zrobiłbym, co w mojej mocy, żeby tak było.
Ale to piąta klasa, no nie?
Jest 8 rano. Mamy kaca. Skończmy już.
Chyba skończyliśmy, prawda? Spoko?
Wybaczam.
Pierwszy rodzic wstaje.
Mówi: „Nazywam się Jennifer. Ona/jej”.
Pomyślałem: „O cholera”.
To się źle skończy.
I mówi...
„W naszym domu jesteśmy sprzymierzeńcami.
Mamy członków rodziny w tej społeczności
i słyszę pani przeprosiny,
ale są płytkie.
Czyny mówią głośniej niż słowa. Jak pani nie wyleci, proszę się poprawić”.
Siada.
Nie wiem, czy wiecie, jak to działa,
ale następny rodzic musi przebić pierwszego.
Nie możesz odpuścić, bo wyglądasz jak Alex Jones.
„Żaby są gejami”.
Wszyscy się wypowiadają. Ostro dają czadu.
Nauczycielka bierze to na klatę. Aż dochodzi do mnie i LeeAnn.
Ja się wyrwałem mimo protestu żony.
„Cześć, mam na imię Bert. Jestem rodzicem Ili.
Po pierwsze, to piąta klasa.
Nikt nie będzie walił dziś nikomu palcówy”.
Jest godzina 8.30. Teraz wszyscy słuchają.
Mówię: „Jako rodzica Ili
oczywiście nie obchodzi mnie,
czy moje dziecko tańczy z chłopcem, czy z dziewczynką.
Zrobię wszystko, co w mojej mocy, by ją kochać i wspierać”.
Tak.
„Dopóki są biali”.
Jak mogłem nie zażartować?
Sytuacja aż się o to prosiła.
Jest 8 rano. Nie spodziewali się tego.
Zaimkowi „rodzice” aż odpierdoliło.
LeeAnn podskakuje. „To komik!”
A oni: „Słuchajcie, jaki ma akcent. To rasiści!”.
Opowiem wam najgorsze.
Razem z LeeAnn wybraliśmy się na loterię z degustacją win.
Był wtorkowy wieczór.
LeeAnn prowadziła. Powiedziała: „Nie upijmy się dzisiaj”.
A ja an to: „Za późno!”.
Popijałem pod prysznicem
Jest wtorek, to się nawalę. Żartujesz sobie?
Mam przy sobie jaranie. Będzie ostro.
Nigdy nie byłem na degustacji win.
Nie dają tam wielkich kielichów.
Dają malutkie kubeczki,
jakby miał nas rżnąć Michael Jackson.
Pewnie tak to robił.
Olałem to. Znalazłem rozrywkowych ojców.
Dziesięciu ojców pod sceną. Już kupili sobie wino.
Otworzyli butelki i pili jak w Grze o Tron.
Jeden miał koszulkę wrestlera. Znalazłem swój stolik.
Podchodzę do nich, zagaduję.
Zbliżała się loteria na koniec wieczoru.
Mój kumpel Darren ją prowadził.
Pytam, ile sprzedał.
Mówi: „Tylko 40 losów”. Pytam: „Nagrody są do bani?”.
„Nie, jest 12 super nagród”.
„To dlaczego nikt nie kupuje losów?”
„Rodzice dowiedzieli się, że pieniądze z loterii
trafią do biednej szkoły, a nie do naszej.
Nie chcą płacić, jeśli ich dzieci nie skorzystają.
Wolą wydać pieniądze na wino”. Spytałem: „Poważnie?”.
On na to: „Tak”, a ja: „Dobra.
Ile chcesz sprzedać?”.
„Naszym celem jest 700 losów”.
„Fajnie, daj mi 660”.
On na to: „Naprawdę?”. A ja: „Zakończ loterię”.
„Jak to zrobię, wygrasz wiele nagród”.
„Darren, chcę wygrać wszystkie”.
„Niektórych rodziców to zdenerwuje”.
„Pękłoby mi serce, gdyby nie zdenerwowało”.
Spytałem: „Chcesz zarobić czy nie?”.
Mów: „Chcę”. A ja: „Daj mi 660 losów,
zamknij loterię i nikomu nie mów”.
Pyta: „A LeeAnne?”. A ja: „Nic jej nie mów”.
Zabrał mnie na zaplecze winiarni,
zaczął chichotać i nie przestał cały wieczór,
gdy rozwijał...
sześćset...
sześćdziesiąt losów.
Gdy mi je wręczał, trząsł się, jakby sprzedawał narkotyki dzieciom.
Zerwałem pierwszy i ostatni los.
„Darren, wiesz, że mam coś pomiędzy”.
Nigdy w życiu nie byłem bardziej podekscytowany.
Narodziny dzieci?
Wybrałem stolik dalej od sceny, na której sprawdzali numery,
i wyznaczyłem trasę parady.
Miałem w ręku dwa losy. LeeAnn przyszła.
Pyta: „Kupiłeś losy?”. Mówię: „Kilka”.
Wylosowali pierwszy numer. Wyskoczyłem z butów.
Krzyknąłem: „To ja!”.
Wpadałem na każdego po drodze.
„Oj, przepraszam.
Wygrałem. Mam zwycięski los.
Jest 12 nagród, wygrałem pierwszą!
Bert Kreischer. To ja. Przepraszam”.
Idę po nagrodę. Pod sceną pijani ojcowie.
Pytają: „Co wygrałeś, Bert?”. Mówię: „Fitbita.
Będę liczył dziś kroki, chłopaki”.
Wracam do LeeAnn. Mówię: „Zrób miejsce”.
Wywołuje następny numer. Mówię: „O cholera!
To też ja!”.
Zaczynam iść. Moja żona, sama z siebie,
staje na stołku
i oznajmia całej winiarni:
„Mój mąż jest najszczęśliwszym facetem na świecie!
Przysięgam na Boga. Nie zdziwiłabym się, gdyby wygrał wszystkie 12 nagród”.
Jestem na scenie i myślę: „Ona mówi, a Bóg słucha”.
Biorę nagrodę. Pytają, co wygrałem.
„Nie wiem, wali mnie”.
Wracam i mówię: „Losuj kolejny numer”.
Wywołuje, patrzę na LeeAnn: „Bingo, suko!”.
Król wrócił!
Patrzę na rodziców i pytam, co wygrałem.
Darren płacze ze śmiechu: „Diamentowe kolczyki”.
„Przekłuj mi uszy i mów mi Caitlyn”.
Stoję na scenie i wtykam sobie diamenty...
a energia w sali się zmienia.
Zaczyna się od tyłu.
Kółeczko wokół dyrektorki,
która krzyczy: „Sprawdź jego losy!”.
Odkrzykuję: „Pilnuj swojego nosa!”.
Nie podoba jej się to.
Wkracza na scenę.
„Widzę trzy nagrody, ale tylko dwa losy.
Chcę zobaczyć jego losy”.
Darren Turbow nie może się ruszyć ze śmiechu.
A ja patrzę, jak energia w pokoju się zatrzymuje.
Kolesie w kuchni już nie gotują.
Wyglądają przez to małe okienko...
Barman, który robił drinka, wyraźnie zwalnia...
Dziesięciu pijanych ojców, którzy mi zaufali...
patrzy na mnie, jakbym ich zawiódł.
Jak dziecko proszące swojego bohatera: „Powiedz, że to nie tak, OJ”.
Pozwoliłem tej energii oddychać...
sięgnąłem do kieszeni
i wyciągnąłem 658 losów,
jakby to był grzechotnik,
podrzuciłem je i krzyknąłem: „Patrzcie i płaczcie, skurwysyny!”.
Pokój oszalał.
Dziesięciu pijanych ojców wali w stół. „Jedziemy!”
Dyrektorka jest wściekła.
Patrzę na LeeAnn. Nie śmieje się.
Dyrektorka podchodzi do mojej żony
i mówi: „Musi go pani natychmiast powstrzymać”.
Moja żona nie traci rezonu. Nabiera powietrza i mówi:
„Słonko, on jeszcze nie zaczął.
Jeszcze dziewięć nagród, a on nadal ma na sobie koszulkę.
Będzie gorzej”.
Żona wypija kieliszek wina, patrzy na scenę i mówi:
„Losuj następny numer, Darren”.
Czwarta nagroda, zdjąłem koszulkę.
Nagroda piąta, jeden z ojców zdjął swoją.
Nagroda szósta, matka z tyłu niechcący
za głośno spytała: „Kto to, kurwa, jest?”.
Na co barman odpowiedział: „To pieprzona maszyna!”.
Nagroda 11, ludzie byli podzieleni.
Albo byli zachwyceni tym, co się działo,
jak dziesięciu pijanych ojców i barman...
albo wkurzeni.
Ci wkurzeni
otaczali scenę, protestując przeciwko loterii.
Szturmowcy z Kapitolu...
byli niezadowoleni z powodu tego, jak potoczył się dzień.
Gdy losował 12. nagrodę, wiedziałem, co muszę zrobić.
Musiałem kazać im mi obciągnąć.
Ciągnijcie!
Ze dwadzieścia razy dookoła.
Ciągnij!
Byłem na to przygotowany.
Gdy byłem gotowy na pierwszy ruch, zobaczyłem, że nie mam tego losu.
Że niby wy się wkurzyliście?
Dziesięciu pijanych ojców wali w stół, krzycząc: „Przeliczcie!”.
Ludzie, którzy byli wkurzeni, drwili ze mnie na całego.
„Masz za swoje, grubasie!”
„Załóż koszulkę, frajerze! Jesteś przegrywem!”
Przez hałas ledwo usłyszałem żonę z tyłu:
„To ja!”.
Wygraliśmy 12 nagród.
Spędziłem resztę wieczoru pijany, bez koszulki, z przekłutym uchem...
z 11 nagrodami, podchodząc do rodziców:
„Co wygraliście?
A nie, ja mam wszystko. Zapomniałem”.
Najlepsze w tej historii jest to, że LeeAnn skumała żart.
Nie zawsze rozumie żarty, wiecie?
Czasami po prostu...
Styczeń 2020 roku.
Lecę z żoną do Burlington w stanie Vermont.
Dostajemy wiadomość od Toma Segury.
Tak, tak.
Jeśli nie wiesz, kto to jest,
to komik, który nie umie robić tak.
Czyli...
Czegoś takiego.
Przez takie coś noga może mu eksplodować.
Ręka może mu pęknąć na pół i kręcić się w kółko.
Szaleństwo.
Mega rasista. No i...
powiedział...
Wielki fan nazistów.
Tom wysłał mi i LeeAnn wiadomość: „Nie wiem, czy słyszeliście
o nowym wirusie zwanym koronawirusem.
Przeczytałem artykuł w Los Angeles Times.
W waszej okolicy wybuchła epidemia.
Oto link do artykułu. Obczajcie”.
Mamy styczeń 2020.
Panikuję. Słyszałem o tym, ale w naszej okolicy?
Kliknąłem link.
Nie wiem, czy to dostaliście.
Ale to nie był artykuł.
To było zdjęcie czarnego faceta
nago na skraju łóżka.
Otwieram link, widzę foto, śmieję się. Zabawne, nie?
Kończę podwójnego jacka z lodem.
Odpływam. Budzę się w Burlington.
Żona zdenerwowana.
„Dostałeś wiadomość od Tommy’ego?”
Potwierdziłem.
Mówi: „Kurwa, przerażające”.
Powiedziałem, że nie. „To rasistowskie”.
Ja bym temu nie podołał, ale spoko.
„Nie, to jest w naszej okolicy”.
Pytam, czy kliknęła link.
„Nie miałam czasu. Stewardesa kazała mi schować telefon”.
Powiedziałem, żeby kliknęła.
Spytała, czy jest źle. „Gorzej, niż myślisz”.
I patrzyłem, jak klika link.
Pojawiło się zdjęcie faceta. Pewnie nazywał się Parówa.
Widzę, jak na nie patrzy i mówi:
Mówi: „O nie!”. I wyłącza to.
Moja żona nie lubi patrzeć na duże fiuty.
Na szczęście.
Patrzy zdezorientowana. Śmieję się.
Klika ponownie.
To pewnie błąd użytkownika.
Pojawia się to samo zdjęcie, ale tym razem żona próbuje przewijać,
jakby szukała artykułu dołączonego do zdjęcia.
Nie ma artykułu. Wyłącza.
Klika trzeci raz.
Płaczę ze śmiechu.
„Co cię bawi? Mój telefon się zepsuł”.
Mówię, że to żart.
Pyta: „Co?”. A ja na to: „Jak to?
To zdjęcie.
Myślałaś, że to artykuł, a to wielki kutas”.
Mówi, że to nieśmieszne.
Nie zgodziłem się.
„Otwierałaś trzy razy. Było coraz śmieszniej”.
Zbladła i powiedziała: „Nie, to nie jest śmieszne.
Wysłałam to do wszystkich mam w szkole”.
Mówię: „Masz rację, to nie jest śmieszne. To zajebiste!”.
Biorę jej telefon i czytam odpowiedzi od mam.
Najlepsze były teksty: „Oby nie uderzył w nasz dom”.
Albo: „Moje dziecko nie jest na to gotowe”.
Lynn Gruson odpisała: „Jesteś pewna, że to koronawirus?
Miałam to na studiach”.
Blednie bardziej. „Wysłałam to naszym córkom”.
Zadzwoniłem do Georgii i spytałem, czy widziała artykuł od mamy.
„Nie dało się przeoczyć.
Byłam na treningu. Otworzyłam przy trenerze”.
„Co powiedział trener?”
„Że potrzebujemy go na pałkowego”.
Pytam: „A siostra?”. Rzuca Ili telefon.
„Widziałaś artykuł od mamy?”
Ona na to: „Tak”.
Spytałem, co myśli. A ona: „Ciekawy artykuł”.
Moje córki mają pojebane poczucie humoru.
Na urodziny Georgię odwiedziła wróżka.
Miała opowiedzieć jej i koleżankom o ich dawnych życiach.
Przyszła do nas stuletnia kobieta.
Usiadła naprzeciwko dzieciaków.
Ila i ja na końcu.
Kobieta pyta: „Kto jest jubilatką?”.
Ila mówi: „Niezła wróżka, tato”.
Georgia się zgłosiła.
Wyciągnęła dłoń. Kobieta mówi: „Dobra.
W poprzednim życiu byłaś generałem na wielkiej wojnie.
Byłaś odpowiedzialna za śmierć 257 mężczyzn.
Dusze tych ludzi będą cię prześladować aż do śmierci”.
Ila jest obok mnie. I zaczyna...
Sto lat, sto lat
Najlepsze, z urodzin Georgii.
Powiedziały, że chcą iść do escape roomu. Zapytałem: „Obie geniuszki?
Zbierzecie razem 80 punktów IQ i zobaczycie, co się stanie?”.
Pierdolicie!
Mówią, że mam iść z nimi. „Chcecie dodać narkotyki i alkohol?”
Dobry pomysł.
„Nie, ty i dziadzio”.
Mówię, żeby się wstrzymały.
„Ja i mój tata nie jesteśmy zgranym zespołem.
Dobra? To się nie skończy dobrze. To się strasznie skończy”.
Patrzą na mnie i mówią: „Tak, wiemy”.
Zapytałem: „Co?”. A Georgia: „Tego chcę.
Dziadziowi odpieprzy, a ty spanikujesz”.
„W porządku, to sknera. Zadzwonię”.
Dzwonię do taty. Mój tata ma 75 lat. Mieszka w Tampie. Traci słuch.
„Kiedy wpadniecie do L.A., dziewczyny chcą iść do escape roomu”.
„W dupę rumu?”
„Tak, tato, tego chcą.
Chcemy nalać se w dupę rumu. Wszyscy.
A po nalaniu sobie rumu w dupę chcemy iść do cukierni.
Nie, tato, escape room”.
Zapytał: „A co to jest escape room?”.
Moja mama krzyknęła z kuchni: „Tak! Idziemy!
Widziałam to w internecie. Idziemy.
Zawsze chciałam być porwana”.
Mój tata na to: „Zwolnij. Nie idziemy. Co to jest escape room?”.
Mama mówi: „Wrzucają cię do furgonetki”.
Mówię: „Nie słuchaj mamy, tato.
To pokój, za który płaci się 200 dolców.
Zamykają nas i szukamy drogi wyjścia”.
Przez chwilę milczy. Potem mówi:
„Za 50 dolców zamknę was w samochodzie”.
Mama zabiera telefon i mówi:
„Powiedz wnuczkom, że pójdziemy.
Mogą na nas liczyć.
Mamy założyć skórę?”. A ja: „Spokojnie, mamo”.
Idziemy. Ja, żona, moi rodzice i córki.
Wszyscy idziemy. Tu zaczyna się robić nieciekawie.
Jedziemy. Większość escape roomów jest w centrach handlowych.
Ten był w domu jakiegoś gościa.
Przerobił każdy pokój w domu na escape room.
Jak John Wayne Gacy.
Zatrzymujemy się. Mój ojciec mówi: „Nie ma mowy”.
Georgia: „Podobno jest strasznie”.
A on: „Sram po gaciach”.
Dom pomalowany na czarno, zero ogródka.
LeeAnn mówi: „To chyba tu”. A mój tata: „Jedź dalej”.
Wychodzimy, idziemy do drzwi, pukamy.
Koleś już wszedł w rolę.
To Los Angeles. Gość jest dobry.
Jedwabny szlafrok, ręcznik na głowie, głaszcze kota.
I pyta:
„Widzieliście moją matkę?”.
Tata łapie mnie za rękę i pyta, co powiedział.
Mówię: „Szuka matki”.
„Jego matka może mi obciągnąć”.
Tata pyta, czy on tak naprawdę.
„To część planu. Nie psuj zabawy”.
Gość pyta: „Chcecie obejrzeć dom?”.
Moja mama powiedziała, że chętnie.
„Jak ma na imię twoja mama? Ile ma lat? Ila, zapisuj”.
Oglądamy dom. Kobiety się wczuły.
A mój tata obczaja tego kolesia.
Mówi: „Śmierdzi gównem.
Wydaje mi się, że on tu, kurwa, mieszka.
Jaki wariat mieszka w domu, w którym jest...
Dopiero co jadł lunch.
Makaron z serem i kawa. Kto pije...
Kto pije do tego kawę? Na pewno ma problemy z jelitami”.
Mówię: „To nie są przydatne wskazówki, tato”.
Gość pyta, czy pokazać pokój matki.
Tata na to: „Ni chuja”.
A mama: „Chcemy zobaczyć”.
„Mama nie pozwala na kluczyki, telefony i portfele.
Zostawcie wszystko na stole w kuchni”.
Jak owce się zgadzamy.
Opróżniamy kieszenie.
Wchodzimy do pokoju.
Gdy tylko wchodzę do pokoju, czuję, że drzwi się zamykają.
Mam atak paniki.
Po pierwsze,
nie pytał o nasze nazwiska.
Nie daliśmy mu karty kredytowej.
Nic nie wypełniliśmy.
Nawet nie sprawdziliśmy adresu.
Zobaczyliśmy podejrzany dom w okolicy
i zapukaliśmy. Gość przedstawił problem, a my wkroczyliśmy jak Scooby Doo.
Jesteśmy zamknięci w domu.
Tata mówi: „Przerwij mi, jeśli coś pomylę.
Czy sprowadziłeś rodzinę do domu seryjnego mordercy?”
Georgia pyta dziadka, czy to nie straszne. On na to: „Nie masz pojęcia.
Zostaniecie sprzedane Albańczykom.
Będziecie pracować w czeczeńskim burdelu”.
Ila pyta dziadka, jak wyjdziemy.
A on na to: „Chyba muszę mu obciągnąć.
Nominuję waszego jebniętego ojca do obciągania”.
Mama pyta: „Myślicie, że nas zwiąże?”.
Ojciec na to: „Zamknij się, Maggie!
Twój jebnięty syn sprowadził nas do domu seryjnego mordercy,
który śmierdzi gównem. Czuliście to?
Może to dlatego, że cały dzień je makaron z serem i kawę”.
Gość na to: „Słyszę pana”.
Teraz mam atak lęku na całego.
Czuję takie ataki w brzuchu i muszę natychmiast się wysrać.
Szukam jakiegoś wazonu czy czegoś na sranie.
Tata za dobrze mnie zna. Mówi: „Nie, kurwa, nie!
Jak na obozie tenisowym. Nasra w doniczkę.
Sprowadził nas do domu seryjnego mordercy,
a teraz nasra w pokoju jego mamy”.
Moje córki są podekscytowane.
Moja żona daje czadu. Sama znalazła cztery wskazówki.
Pociąga za dźwignię pod biurkiem. Światła gasną.
Słyszymy dwa krzyki i łomot.
Wraca światło.
Trzymam obie córki jak ludzką tarczę.
Moja matka leży na podłodze w kufrze.
Mówi: „Twój ojciec pchnął mnie na ścianę!”.
A tata: „Łże. Potknęła się”.
A koleś: „Widziałem. Pchnął ją na ścianę”.
LeeAnn rozwiązuje wskazówki, drzwi otwierają się w ścianie.
Odsłaniają przestrzeń o wymiarach 60 na 90 cm,
prowadzącą do kolejnego pokoju.
Moja mama wsadza tam głowę.
Wyciąga i mówi:
„Chyba trzeba wejść w ścianę”.
Tata na to: „Ty pierwsza”.
Wchodzi, a on mówi: „Walić ją, już dla nas nie żyje.
Krzyżyk na drogę”.
LeeAnn wchodzi w ścianę i tata mówi: „Zniknął mózg operacji.
Utknąłem z wami. Właźcie w ścianę”.
Mówię: „Nie wejdę”. Georgia mówi: „Zmuś tatę do wejścia”.
Mówię, że mam klaustrofobię.
Ila pyta, co to jest klajstrofonia.
„Zamknij się, Ila!”
Tata mówi: „Mam złe wieści.
Wleziesz w tę ścianę.
Dziewczyny, wejdźcie pierwsze. Kolego, będę za tobą.
Zamknij oczy. Słuchaj mojego głosu.
Przeprowadzę cię przez ścianę. Uwierz mi,
jak zamarzniesz, przebiję przez nią twoją dupę.
Zapieprzamy”.
Wchodzimy w ścianę. Moje córki, ja i mój tata.
Słucham go jak w dzieciństwie, gdy grałem w baseball.
„Mamy to, kolego.
Damy radę.
Słuchaj mojego głosu. Zrobimy to jako drużyna”.
Więc...
Nie wiem, co to było...
kąt mojego ciała...
lęk...
który siedział mi na żołądku...
czy kręcenie się na czworakach...
ale wypuściłem bąka ostrego jak wirus...
Wyszedł mi z dupy jak gorący oddech...
Takie bąki uciekają z ciała jak klątwa z sarkofagu mumii.
Takie bąki palą dupę. A skoro samo pierdnięcie pali dupę,
myślisz: „To było powietrze. Później będę srał krwią”.
Puściłem go do ust mojego ojca jak ludzka stonoga.
Szybko przechodzi z roli trenera do pizdy. „Mamy to, kolego.
Możemy...
Chuj, idź dalej.
Damy radę... Ki chuj?
Wpadliśmy na martwe zwierzę.
To chyba azbest.
Pieką mnie oczy. Idź dalej.
To jak tunel w Skazani na Shawshank.
Czemu nie idziesz?
Wlazło mi pod skórę!
Pali mi ubrania.
Ruchy, dupku!”
Odwracam się. „Nie mogę. Chyba się posram”.
„Ty to zrobiłeś?
Ty? Dostanę od tego raka!
Czuję to w zębach trzonowych! Idźże!”
Moje córki wylatują ze ściany najszczęśliwsze na świecie.
Mówią do mojej matki: „Babciu, zaczyna się”.
Wychodzę i mówię: „Babciu, staruszek się wścieka”.
Mój tata wychodzi jak Saddam Hussein z kryjówki.
„Lachociąg! Skurwysyn!
Boże! Idź z tym do lekarza!
To niezdrowe. To...
Ma to po twojej rodzinie, Maggie.
Potrzebujesz kolonoskopii.
To jest z tobą nie tak. Mówię ci. Gdzie twoja żona?”
LeeAnn wychodzi z sufitu i mówi:
„Rozwiązałam escape room, Albercie.
Otwórz drzwi”. A on: „Dobra, kurwa!”.
Chwyta za pierwszą z trzech klamek. Drzwi nie otwierają się.
Zamknięte.
Moje córki skrzyżowały nogi. Zaraz zasikają się w gacie.
Jest już na skraju. „Skurwiel!”
Łapie kolejne drzwi. Nic. „Lachociąg!”
Chwyta za trzecie drzwi, otwierają się,
a on odwraca się do nich plecami, patrzy na nas i mówi:
„Nareszcie, kurwa!”.
Nie widzi tego, co my...
czyli 90-letniej kobiety
w koszuli nocnej w szafie.
Siedzi w tej szafie od 45 minut.
Nie wiem, kto się bardziej boi.
Próbuje przyzwyczaić się do światła i przypomnieć sobie kwestię.
I mówi...
Tata zamyka drzwi,
blokuje piętą i mówi: „Wszyscy wracamy w pieprzoną ścianę!”.
Moje córki tarzają się po podłodze.
Georgia patrzy na mnie i mówi: „Jest lepiej, niż sobie wyobrażałam!”.
Tata patrzy na mnie i pyta, o czym, kurwa, gadają.
Mówię: „Nie ucieszysz się, gdy to usłyszysz.
Chciały, żebyś z nami poszedł...
tylko dla tego momentu”.
Pyta: „Żeby rozwiązać escape room?”.
Mówię: „Nie, żeby zobaczyć, jak ci odpieprza”.
Wciąż stoi z piętą na drzwiach.
Szuka po pokoju kogoś do pokochania.
Patrzy na moje córki i pyta:
„Chciałyście tego?
Tego chciałyście”.
Patrzy na zegarek i mówi:
„Według zegarka mam puls 154.
Mam 75 lat, drogie panie.
Przyjmuję dziewięć różnych leków.
Mam wysokie ciśnienie i cholesterol.
Wasz ojciec nasrał mi w usta!
A staruszka z Titanica jest zamknięta w jebanej szafie!
I tego właśnie chciałyście?”.
Ila patrzy na Georgię i zaczyna...
Sto lat, sto lat
Omaha!
Dziękuję!
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz