Ja?
Nie, ja.
Na pewno ja.
Może ja.
Zapewne ja.
To ja.
Ja.
Pewnie, że ja.
- Ja. - Ja, oczywiście.
- Ja. - To ja.
- Oczywiście ja. - Ja.
Jak idzie?
Gdyby był człowiekiem, powiedziałbym, że śni.
Nic nie wskazuje na to, że się wybudzi.
Rozumiem.
Nie radzę odsłaniać.
Na jego twarzy trwa przyspieszona symulacja
9,9 miliarda zaprogramowanych w nim osobowości.
To musi być przeraźliwy widok.
Może nie da się stworzyć robota doskonałego.
Co dalej?
Jak go wybudzić?
Jest pewien sposób.
- Jaki? - Jesteś gotów?
Może się okazać złem wcielonym.
Zło wcielone.
Doktorze Tenma.
Wróciła do swojego kraju.
- Kto? - Żona Gesichta, Helena.
Rozumiem.
Szkoda, że pan jej nie poznał.
Martwiła się o Atoma.
Przyznaję to niechętnie,
ale my, naukowcy, skupiamy się tylko na aspektach technicznych.
Tymczasem Helena przejawia niezwykłą dobroć.
Niemalże
dorównuje w tym Atomowi.
Doktorze Tenma.
Władze ustaliły datę oficjalnego pogrzebu Atoma.
Czy dzięki temu śmierć Gesichta nie pójdzie na marne?
My, ludzie, nazywamy to „duszą”.
Zaopiekuję się duszą twojego męża.
Wchodzisz do strefy zamkniętej klasy A.
Skanowanie siatkówki oka.
Autoryzacja pozytywna.
Zło czy nie, to bez znaczenia!
Musi się wybudzić za wszelką cenę.
Co trzeba zrobić?
Wprowadzić rozchwiane emocje.
Rozchwiane emocje?
Tak. Gniew, smutek, nienawiść...
Skrajności to najprostszy sposób na okiełznanie chaosu osobowości.
Żeby cię wskrzesić,
wejdę nawet na drogę zła.
Nienawiść Gesichta...
Gdy umierał...
Do kogo czuł taką nienawiść?
Pada od trzech dni.
Jak tak dalej pójdzie, skończę jak Gesicht.
Epsilonie, masz gościa. Wygląda na bardzo silnego.
Obfite opady.
Hogan z ochrony Ministerstwa Nauki.
Miło mi.
Przydzielono mnie do pańskiej ochrony.
Po śmierci detektywa Gesichta pan może być kolejnym celem.
Pańska moc znacznie przewyższa moją.
Ale przez te opady może brakować panu energii fotonowej.
Zabiorę pana do kryjówki.
A co będzie z dziećmi?
Nie możemy ich w to wciągać.
Dziś są moje urodziny.
Tak?
Dzieci urządzają imprezę.
To przyjęcie niespodzianka.
Niestety już o nim wiem.
Oby było krótkie.
Dziękuję.
Niech nam żyje sto lat
Niech nam żyje Epsilon
O rety...
Niech nam żyje sto lat
Wszystkiego najlepszego!
Dziękuję.
Dziękuję wam.
Mamy dla ciebie prezenty.
Naprawdę? Jestem taki szczęśliwy.
To od nas.
Piękny naszyjnik.
- Same zrobiłyście? - Tak.
Wspaniała czapka.
Spójrz na to.
To, co tak kochasz!
Słońce?
Będziesz dobrze się czuł nawet w deszczowe dni.
To prawda.
Już mi lepiej.
Mówiłem, że mu się spodoba.
Dzieci straciły rodziców na wojnie.
Epsilon jest dla nich...
jak słońce.
Wasiliju, narysowałeś coś dla Epsilona?
Nie wstydź się.
Naprawdę?
Pokaż.
Bora...
To jest Bora?
Bora...
pożarł...
Ziemię...
Wasilij powiedział coś innego niż „Bora”!
Pożarł...
Olbrzym stworzył na pustyni Biegun południowy
Piosenka?
Olbrzym stworzył rzekę ognia I przywołał dryfujące lodowce
Olbrzym sprowadził deszcze Aż nadeszła wielka powódź
Olbrzym połknął ogień Lodowce i cały deszcz
A potem pożarł
Całą Ziemię
Pożarł
Całą Ziemię
Wspaniale, Wasiliju!
Dziwna piosenka.
Czas nagli.
Daj mi pięć minut.
Kopę lat, Arnoldzie.
No proszę, Epsilon?
Mam do ciebie prośbę.
Jasne!
Niech najlepszy robot od prognoz pogody w Tracji
sprawdzi ją dla ciebie.
Opady w regionie powinny ustać jutro przed świtem.
- Cierpliwości. - Nie w tym rzecz.
Trzy lata temu.
Trzy lata temu?
Posiadasz zapisy
anomalii pogodowych w Persji sprzed trzech lat?
Na przykład...
takich?
Co to jest?
Nie jestem pewien.
Trzy lata temu w Persji.
Żadnych anomalii.
Dym, który widać na rysunku,
to efekt ostrzału artyleryjskiego.
Niektóre twoje dzieci pochodzą stamtąd, prawda?
- Tak. - Co to?
W tym dymie jest coś gigantycznego...
Co takiego?
Nie sposób określić.
Pora na nas.
Niedługo wrócę.
Epsilonie, dokąd wyjeżdżasz?
Co z twoim przyjęciem urodzinowym?
Dostałem pilne zadanie.
Bądźcie grzeczne.
Wasilij...
Wasiliju?
Tutaj.
Ostrożnie, jest ciemno.
Jesteś naprawdę przydatny.
Generale, przyprowadziłem go.
Przygaś światło, bo bije po oczach.
Generał brygady Scott z sił ONZ.
Ty jesteś Epsilon, który odmówił służby.
Wątły z ciebie robot.
Nic dziwnego, żeś tchórz.
Pomożesz w powojennych porządkach.
Oto twoje zadanie.
Co to?
Wszystko tu stopisz.
Energią fotonową załatwisz to raz-dwa.
Mam tak po prostu
je stopić?
Tym robotom usunięto moduły sztucznej inteligencji.
To tylko sterta kukieł.
Niemożliwe.
Słyszałem, że Persja uznała prawa robotów.
Co zrobiono ze sztuczną inteligencją?
Nie wiem.
Załatw to szybko.
Dam znać, kiedy możesz zacząć.
Jesteś gotowy?
- Zaczynam odliczanie. - Chwila!
Mamy harmonogram. Działaj.
Chwila. Ktoś tu jest.
- Co? - Ktoś tam jest.
Niemożliwe, sprawdziliśmy. Nikt nie przeżył.
Wykrywam formę życia!
To pewnie pies albo kot. Rób swoje!
Chodź.
Już dobrze.
Nie bój się, wyjdź.
Proszę.
Bora...
Wiecie, co by się stało?
Obróciłbym go w pył.
Zajmiemy się nim.
Mamy mało czasu. Wykonaj zadanie.
Osiem, siedem, sześć,
pięć, cztery,
trzy, dwa,
jeden.
Kopę lat, Epsilonie.
Scott z sił ONZ. Teraz jestem generałem.
Doskonale się wtedy spisałeś.
To była niezła eksplozja.
Szczerze mówiąc, gość ma taką moc,
że nasza ochrona nie jest mu potrzebna.
Co więcej, to raczej forteca niż kryjówka.
Ale jesteś ostatnim tak zaawansowanym robotem.
Jeśli coś ci się stanie, to będzie strata dla ludzkości.
Z pewnością już wiesz,
ale według danych z pamięci detektywa Gesichta
wróg nazywa się...
- Pluto. - Tak.
W jego mózgu
zainstalowano SI innego robota, Sahada.
Oczywiście już wiesz.
Czym jest Bora?
Zwłoki robotów, które zniszczyłem...
Jaki mają związek z Borą?
Związek?
Czym zajmowała się komisja śledcza Bora?
Jej członkowie odkryli cmentarzysko robotów,
a teraz giną jeden po drugim.
Nie czas na sekrety.
Nie jesteście bezpieczni.
Moc Pluta jest przerażająca.
Będzie jeszcze silniejszy, gdy zacznie ewoluować.
Z taką potęgą...
mógłby nawet „pożreć Ziemię”.
O czym ty mówisz?
To z piosenki, którą śpiewał chłopak?
Nawet teraz ją śpiewają.
Tak, słyszę.
Olbrzym stworzył na pustyni Biegun południowy
Olbrzym stworzył rzekę ognia I przywołał dryfujące lodowce
Olbrzym sprowadził deszcze Aż nadeszła wielka powódź
Olbrzym połknął ogień Lodowce i cały deszcz
A potem pożarł całą Ziemię
Pożarł całą Ziemię
Bora
Wasiliju, wszyscy uwielbiają twoją piosenkę.
Olbrzym sprowadził deszcze Aż nadeszła wielka powódź
Olbrzym połknął ogień Lodowce i cały deszcz
A potem pożarł całą Ziemię
Bora
Bora...
Co się dzieje, Deaconie?
- Co się dzieje? - Co to?
Nie. Muszą uciekać.
- Uciekać? - Co się dzieje?
Muszę wrócić do Australii!
O kurczę...
Co to jest?
Uciekajcie!
Nad nami też coś jest!
Generale, zabierzcie swoich ludzi!
Odwrót? System obronny zareaguje błyskawicznie na dowolny atak.
Ty ciągle byś uciekał, ale nie my.
Musicie...
Epsilonie!
Słyszysz mnie?
Muszę ich ratować!
Za późno, wszyscy zginęli.
Przeze mnie...
Nieprawda.
Przez trzy miesiące było mnóstwo okazji do ataku.
Bardzo możliwe, że celem był generał.
Eliminuje członków komisji Bora.
Proszę spojrzeć.
Wyglądają jak rogi.
Muszę wrócić do dzieci.
Cóż za niszczycielska moc...
Jaka broń ma taką siłę?
Nie...
To pewnie...
Bora.
Kto to?
Nie wiem.
Jakby jednocześnie miał emocje i się ich wyzbywał.
Czyżby był tylko marionetką?
Kto to?
Kto? Przyjrzyj się.
To ja, Higeoyaji.
Pan dyrektor Ban.
Nie pytałam o pana...
A o kogo?
Poczułam dwie ogromne fale smutku gdzieś na świecie.
Pinokio?
Marionetka, która nie miała ludzkiego serca.
Ale ty, Uran,
masz większe serce niż większość ludzi.
Płaczą...
Co się stało?
Skąd taka rozpacz?
O rety...
Zbliża się.
Uciekamy?
Pewnie wystarczy wrócić do środka.
Zbierzcie się wokół mnie!
Szybko!
Bliżej!
Pochylcie głowy!
Epsilon!
Uwaga!
Już dobrze.
Nie bój się.
Możesz wyjść.
Chodź.
Cóż za energia.
Wyszło słońce.
Patrzcie!
Tam są dwa słońca!
Epsilon!
Całe szczęście...
Pokonał go pan?
Wasiliju...
Epsilonie...
Pierwszy raz wypowiedziałeś moje imię.
Dziękuję...
Dziękuję ci.
Epsilonie.
Uran?
Uran!
Co się stało?
Jak Pinokio.
Co?
Dziecko jest jak Pinokio.
To, które płakało?
Nie może znaleźć
swojego serca...
Dokądkolwiek pójdzie, wszędzie jest ciemniej niż w brzuchu wieloryba.
Nie chce być marionetką,
nie chce być sterowany.
Myśli, że ma wolną wolę,
ale kieruje nim nienawiść.
Jednakże
nie tylko on jest sterowany.
Geppetto również.
On też
jest marionetką.
Chciałbym z nim porozmawiać.
Ale zniknął.
Powiedz im, żeby wstrzymali się z pogrzebem Atoma.
Dobrze, skoro tego chcesz.
Dziękuję.
Dalej, Wasiliju! Biegnij szybciej, bo cię złapią!
Berek!
Wszystko dobrze, Wasiliju?
Ktoś idzie.
To pan Simon.
Dzień dobry. Ładna pogoda, czyż nie?
Tak.
Zastałem Epsilona?
Niestety nie.
Nie ma go?
Jest na przesłuchaniu.
Przesłuchaniu?
Epsilonie,
pokonałeś przeciwnika?
Tak.
Jesteś pewien? Podobno roboty nie potrafią kłamać.
Pokonałem wroga.
Całkowicie?
Pokonałem wroga.
Przejdźmy to kolejnej kwestii.
Dlaczego nie obroniłeś generała?
Wszyscy w kryjówce zginęli w mgnieniu oka.
To było coś innego.
Zaatakowano inną bronią.
Inną?
Proszę spojrzeć na to.
To części rozrzucone wokół sierocińca Epsilona.
Pochodzą z lewej ręki robota produkcji perskiej.
Został stworzony do ochrony środowiska, lecz przerobiony na potrzeby wojska.
Lewa ręka? To wszystko?
Tak.
Epsilonie, słyniesz z pacyfistycznych poglądów,
dlatego mamy obawy, że oszczędziłeś wroga.
Choćbyśmy walczyli po wielokroć, on nigdy nie będzie moim wrogiem.
Należałoby pomówić o tym z Epsilonem.
Dlatego tu jestem.
To znaczy?
Na pewno pani wie,
co się mówi o jego placówce opiekuńczej.
O tym, czy robot powinien wychowywać ludzkie dzieci.
Urząd nie ma zastrzerzeń do tego,
że są pod opieką tak wyjątkowej osoby jak pani.
Problemem jest Epsilon.
Dba o te sieroty bardziej niż jakikolwiek człowiek!
Mimo wszystko
byłoby dla nich lepiej, gdyby zostały przygarnięte przez ludzi.
Nieprawdaż?
Pan Johansen chciałby osobiście zaangażować się w sprawę.
Tak.
Zapewnię temu chłopcu dobre życie.
Pan Johansen jest ważną osobistością w Oslo.
Byłem tu z żoną kilka razy i zapragnęliśmy pomóc temu dziecku.
Liczę na pozytywną odpowiedź.
Ale...
dlaczego właśnie ten chłopiec?
Tak?
Przyprowadziłam go.
Wasiliju, podejdź.
Wasiliju.
Nie bój się.
Widziałeś kiedyś śnieg?
Panie Johansen, Wasilij jest...
Pan Johansen jest gotów wesprzeć dom dziecka hojną darowizną.
Odbierze pani chłopcu szansę na prawdziwy dom, bo malec trochę się boi?
Chcesz zobaczyć śnieg?
Patrzcie! To Epsilon!
- Wróciłeś! - Epsilon!
- Fajnie, że jesteś!
Ostrożnie, bo mnie rozerwiecie.
Przestańcie. Epsilon jest zmęczony.
Jak przesłuchanie?
W porządku.
W co dziś zagramy?
Gdzie Wasilij?
Pan go zabrał.
Bogaty pan.
Co się dzieje?
Gdzie jest Wasilij?
Poleciał do Oslo.
Do Oslo? Dlaczego nic o tym nie wiem?
Nie miałyśmy wyboru.
Dosyć tego.
Ile razy będziesz się zatrzymywał?
Pan Johansen jest gotów wesprzeć dom dziecka hojną darowizną.
Darujmy sobie trzymanie za rączkę.
Tu są drzwi.
Wejdź i miejmy to z głowy.
Chcę już mieć spokój. Właź.
Właź, mówię!
Namierzyłem go!
Wasilij jest w zamku Vigelanda w Oslo.
Jeszcze jedno.
Ten Johansen nie istnieje.
O nie.
Mam chłopca.
Byłeś dla niego dobry?
Obchodziłem się z nim jak z jajkiem.
Pójdę już.
Bora...
Nie bój się.
Bora! Bora! Bora!
Wszystko w porządku.
- Nie ma się czego bać. - Bora!
Nie wydzieraj się tak.
Nieładnie się zachowujesz. Dlatego tu jesteś.
Nieładnie, że widziałeś Borę.
Ale Epsilon przybędzie na ratunek nawet takiemu łobuzowi.
Miły z niego gość.
Prawda?
Patrz, ile dla ciebie robię.
Tym razem porażka nie wchodzi w grę.
Epsilon jest ostatni. Zabij go, a będzie po wszystkim.
Odniesiesz zwycięstwo.
Wygrasz nawet z jedną ręką.
A wtedy
świat pożałuje swoich grzechów!
Słyszysz, Pluto?
Czy to...?
Moja kamizelka z wojny śródazjatyckiej.
Ostatecznie się nie przydała.
Proszę zaczekać!
Wasilij jest w niebezpieczeństwie.
Wojsko będzie gotowe lada chwila.
To ja jestem celem.
Dlaczego pan go nie wykończył?
Na pewno miał pan okazję zadać ostateczny cios.
Dlaczego pan tego nie zrobił?
Zostań. Nie chcę mnożyć ofiar.
- Lecę z panem. - Nie musisz mnie chronić.
Będę ochraniał Wasilija.
Wkrótce tu przybędzie, Pluto.
Załatw to przed wschodem słońca.
Bora! Bora! Bora!
Milcz!
Co wyprawiasz?
Przeciwstawiasz się ojcu?
Od kiedy tak traktujesz swojego stwórcę?
Po tej walce będziesz mógł wrócić do swojego pierwotnego ciała.
Wiesz o tym, prawda?
Odbieram bioodczyty Wasilija.
Wkraczam. Zaczekaj tutaj.
Jest pan zasilany energią fotonową. Słońce jeszcze nie wzeszło.
Muszę działać jak najszybciej.
Pomogę panu się zakraść!
Za tymi drzwiami.
Wyważę je.
Wkraczamy!
Epsilonie!
Ratuj Wasilija!
- Ale... - Szybko!
Wasiliju!
Nadal ma tyle mocy?
Wasiliju! Jesteś cały?
Kończy mi się energia...
Czy już świta?
Wykończ go! Wykończ go, Pluto!
Dziecko...
Dziecko?
Wasilij?
Mam chłopaka! Jest bezpieczny, Epsilonie!
Jest bezpieczny!
Jest w tobie Sahad?
Co się z tobą stało?!
Kim jest Abullah?
Czym jest Bora?
Wschodzi słońce.
Wykończ go natychmiast!
Pomóż...
Pomóż mi...
TOBIO TENMA
Więc to ty.
Zostawiałaś kwiaty na grobie Tobia.
Pan jest...
To grób mojego syna.
Czyżbyś była...?
Jestem Uran.
Młodsza siostra Atoma.
Tak.
Robot odwiedza grób. Niebywałe.
Jesteś arcydziełem Ochanomizu.
Może mi powiesz,
jak Tobio radzi sobie w niebie?
Nic nie wiem o niebie.
Ale wiem,
że jest pan w żałobie.
Doprawdy?
Rozumiesz żal? Rozumiesz serce?
Nie wiem, czy to serce, ale czuję emocje...
Choćby teraz.
Gdzieś daleko...
wyczuwam dwie emocje.
Ogromny smutek...
z dwóch źródeł.
Słońce!
Wygrałeś, Epsilonie!
Co robisz? Załatw go, Pluto!
Dlaczego poprzednio mnie nie wykończyłeś?
Dlaczego mnie nie zabiłeś?
Bo fale, które emitujesz...
są pełne smutku.
Więc teraz mnie zabij!
Właśnie tak.
Zniszcz mnie energią fotonową.
Zrób to, zabij mnie, błagam.
No dalej!
Jesteś...
Sahad.
Poszukajmy twojego ciała.
Przywrócimy mu twoją sztuczną inteligencję.
Zakończmy to.
Zrób to z własnej woli.
Nie mogę.
On nadchodzi.
Kto?
Słońce powinno już wzejść.
Ale zniknęło.
Bora!
Co się dzieje?
Wasiliju!
Nic z tego! Nie utrzymam się!
Użyj mojej energii!
Epsilonie...
To twój brat.
Doktorze Tenma?
Wasiliju! Jesteś cały?
Twoje ręce nas chronią!
Cześć.
Wróciłem do was.
Co się dzieje?
Dzieci?
Rozumiem.
To obraz w mojej pamięci.
Myślałem, że tu jesteście, próbowałem was przytulić.
Uściskać was.
Co?
Gdzie moje ręce?
Gdzie moje ciało?
Czy ja...
Atom?
Poznajesz mnie? To ja, Uran!
W końcu się ocknął.
Doktorze?
Zainstalowałem pewne dane w jego sztucznej inteligencji.
Rozchwiane emocje.
Program, który okiełzna chaos.
Ukończył przetwarzanie informacji.
Pozostało tylko czekać, aż się wybudzi.
Stało się...
UWAGA
Co to za fale mózgowe?
Co to za liczby?
Co się dzieje?
Coś się wydarzyło.
Zanim Atom otworzył oczy,
coś się pojawiło.
Co dokładnie?
Ogromny...
smutek.
Teraz rozumiem.
Wszystko pojąłem.
Wiem, kim jest Pluto.
Kim jest Abullah.
I czym jest Bora.
Bora!
Co to za wielki cień?
Czy to Bora?
Epsilon...
Nie patrz.
- Epsilon... - On...
stał się światłem.
Poranne słońce wróciło.
Ogromny cień zniknął, Pluto też.
To są...
ręce Epsilona.
Tak.
Ochroniły nas.
Dziękuję, Epsilonie.
Ktoś...
Ktokolwiek.
Proszę, zastąpcie mnie.
Chrońcie Ziemię.
Epsilonie.
Pewnie nie chciałbyś tego usłyszeć,
ale nie byłeś tchórzem, który unikał walki.
Byłeś dzielnym wojownikiem.
Pojawił się smutek?
Uran, pewnie lubisz czytać książki.
Co?
Po prostu potrafisz barwnie opisywać.
Nie pojmujesz ludzkich emocji.
Ależ rozumiem!
Czułam pański smutek przy grobie Tobia!
Wyczułam to!
Nawet teraz odczuwa pan smutek i pustkę.
Doktorze Tenma!
Doktorze!
Atomie...
To ja, Uran! Rozumiesz mnie?
Rozumiem.
Całe szczęście.
Atom, ty żyjesz.
Rozumiem, Epsilonie.
Co?
Atom?
Rozumiem,
Gesichcie.
Pęknięcie?
Ziemia pęknie.
Napisy: Małgorzata Freulich