Niech pan spojrzy na ten towar. Dam dobrą cenę.
Wierzcie lub nie, te dywany utkała ludzka ręka.
Zapraszam po części elektroniczne znalezione na polu bitwy.
Nadal sprawne.
Dosyć tego, Gesicht. Wracaj.
Sami zajmiemy się sprawą próby samobójczej Dariusza XIV.
Tracja jest zbyt zadufana w sobie.
Skonfrontujemy się z nimi.
Mam dość metod ich prezydenta.
Niepokoi nas twój stan fizyczny.
Profesor Hoffman obawia się,
że trafienie pociskiem osłabiło zeronium.
Dziękuję za troskę.
Ale wkrótce dokonam przełomu w śledztwie.
Doprawdy? Jesteś pewien?
Wiesz, kto za wszystkim stoi?
Tak. Sądzę, że wy, ludzie, nazwalibyście to przeczuciem.
Jak robot może mieć przeczucie?
Gesicht!
W porządku?
Możesz wstać? Pomogę ci.
Dziękuję panu.
Zostałem uszkodzony podczas wojny.
Rozumiem. Uważaj na siebie.
Proszę kupić kwiaty!
Wybacz, spieszę się.
Przyjmuję płatności kartą. Mam czytnik.
Jestem tu przejazdem.
Wkrótce wyjeżdżam, nie potrzebuję kwiatów.
Proszę pana!
- Przepraszam, że pan czekał. - Przybył pan w samą porę.
Gesicht z Europolu.
Abullah, szef Ministerstwa Nauki Republiki Persji.
Coś nie tak?
Nie.
Dla mnie kawa.
Bez obaw, jestem naukowcem.
Może pan zamówić katalizator.
Nie trzeba.
Po pańskiej minie wnoszę,
że zastanawia się pan, czy sam nie wolałbym katalizatora.
Pański system identyfikacji działa poprawnie.
Na wojnie straciłem większość ciała.
Proszę mi wybaczyć.
Nie szkodzi. Dziękuję, że pan przybył.
Chciałem, by pan coś zobaczył.
Chciałem, żeby zobaczył pan, jak ten kraj odradza się po wojnie.
Zrównano go z ziemią, ale bazary już wznawiają działalność.
Pański znajomy?
Nie.
Spotkałem go na ulicy.
Żal mi tych dzieci.
Gospodarka staje na nogi,
ale dzieci z marginesu wciąż cierpią.
Naszym obecnym celem powinno być zapewnienie im lepszych perspektyw.
Na pewno pan rozumie.
Tak.
Chciał mnie pan o coś zapytać.
Tak. Przejdę do rzeczy, skoro mamy mało czasu.
Jakie były pańskie relacje z Dariuszem XIV?
Dogadywaliśmy się.
Był dobry dla swoich lojalnych poddanych.
Mówił, że przekształci tę pustynię w kraj zielonych pól.
Ma pan na myśli pola kwiatów?
Tak.
Zna pan człowieka o imieniu Goji?
Nie.
Szef Ministerstwa Nauki musiał go poznać.
Słyszałem, że to genialny naukowiec, który za rządów Dariusza
umożliwił wam stworzenie armii robotów.
Pogłoski.
To imię pojawia się w raporcie komisji śledczej Bora.
Ale istnienia takiej osoby nie potwierdzono.
Ja również nie znam nikogo takiego.
A co z modelem SI doktora Tenmy?
Model Tenmy...
Skoro jesteśmy przy pogłoskach, powiem, co ja słyszałem.
Dr Tenma i ten genialny naukowiec
stworzyli sztuczną inteligencję doskonałą.
- Doskonałą? - Tak.
Ale inteligencja była tak zaawansowana, że robot się nie wybudził.
Podobno wciąż śpi gdzieś w dawnym pałacu Dariusza.
Może poszuka pan tej marionetki?
O rety.
Jak ten czas leci. Przepraszam, pora na mnie.
Dziękuję, że znalazł pan chwilę.
Ostatnia kwestia.
Proszę spojrzeć.
Czy kiedykolwiek widział pan tego człowieka?
Nie przypominam sobie.
Rozumiem.
- Dziękuję za rozmowę. - Życzę szybkiego rozwiązania sprawy.
Przepraszam za moje wątpliwości co do pańskiej natury.
Nie szkodzi.
Już raz mi się to zdarzyło.
Gdy poznałem Atoma.
Rozumiem.
Był zaawansowanym robotem.
Tak. Ale zyskałem pewność, że pan jest człowiekiem.
Gdy pan skłamał.
Mówiąc, że nie widział pan człowieka ze zdjęcia.
Mój system uznał to za kłamstwo.
A roboty nie potrafią kłamać.
Proszę kupić kwiaty!
Wciąż tu jesteś?
Jeden kwiatek. Proszę.
Poszukaj innego klienta, bo inaczej twój szef będzie zły.
Proszę pana.
Może talizman na szczęście?
Jeśli będzie pan nosił go przy sobie, pańskie problemy się rozwiążą.
To Goji, mędrzec pustyni.
Goji?
Tak. Bóg tchnął życie w piasek.
To legendarny mędrzec, który powrócił na pustynię,
po objawieniu prawdy o życiu władcy starożytnych Uzbeków.
Mędrzec pustyni,
Goji.
Inteligencja była tak zaawansowana, że robot się nie wybudził.
Jeden kwiatek. Proszę.
W porządku. Tylko jeden.
Dziękuję!
- Jak się nazywasz? - Muhammad Ali.
Wspaniałe personalia.
Czy ja też mogę być tak wielki?
Oczywiście.
Chcę zostać uczonym!
Zatem musisz się dużo uczyć.
Mogę być jak Sahad?
Sahad?
Tak. Pokazał pan jego zdjęcie.
Mówisz o tym mężczyźnie?
Tak.
Studiował w Holandii, by zamienić nasz kraj
w pola pełne kwiatów.
To mój idol.
Myśli pan, że mogę być jak Sahad?
Co się stało?
Nic.
Jasne, że możesz. Nie trać nadziei.
Nadziei?
Tak, nadziei.
Proszę pana!
Zobaczymy się jeszcze?
Tak, jestem tego pewien.
Oczywiście! Dobrze znam Sahada.
Był moim lokatorem.
Tam, pokój na trzecim piętrze.
Widzi pan te piękne kwiaty?
Sahad wszystkie posadził.
Doprawdy piękne.
Widzę, że nawet robot potrafi to docenić.
Sahad studiował botanikę.
Nawet po latach jego kwiaty wciąż pięknie rosną.
Spytałam go,
czy są kwiaty, które kwitną cały rok i nigdy nie więdną.
O takie łatwiej zadbać.
I co powiedział?
Mówił, że po wydaniu nasion kwiaty powinny zwiędnąć.
Chyba miał rację.
Kwiaty powinny zwiędnąć.
Ma pani może jego zdjęcie?
Gdzieś na pewno, ale takie rzeczy trzymam w starym komputerze.
Pewnie w schowku. Poszukam.
- Proszę wpaść później. - Dziękuję.
Skoro o Sahada dopytuje Europol,
czy powinnam się martwić?
Nie, proszę pani.
Oczywiście. Ktoś taki nie mógłby mieć kłopotów.
Sahad był bardzo miły.
Mało kto zorientowałby się, że był robotem.
Był świetnym uczniem.
Wręcz doskonałym.
Pełnym pasji.
Jakby od tego zależało jego życie.
Od czego?
Sahad ponad wszystko kochał swój kraj.
Pragnął wypełnić perską pustynię kwiatami.
Prowadził nowatorskie badania.
Pewnego dnia powiedział:
„Proszę spojrzeć, jak silny stał się Igor”.
Igor?
Innym razem mówił, że Janus jest chory.
Albo, że Ishtar czuje się lepiej.
To imiona jego tulipanów.
Wszystkim nadał imiona.
Mówił, że dzięki temu lepiej rosną.
Bez urazy, ale był robotem.
Najnowocześniejszym robotem w Persji.
A jednak wygadywał nienaukowe teorie.
Nienaukowe...
Rozumiem.
Teorie, które nie miały żadnych podstaw.
Coś panu pokażę.
Tutaj.
Tulipan?
Sahad go hodował.
Stale kwitnie i nigdy nie więdnie.
Nie więdnie? Od jak dawna?
Od trzech lat.
Prosił, żebym nie przesadzał go, póki nie wróci.
Jeśli nigdy nie wróci, będziemy musieli zbadać tę roślinę.
Mam wrażenie, jakby tulipan na niego czekał.
Rany.
Sam zaczynam mówić nienaukowo.
Jak nazywa się ten tulipan?
Na pewno ma jakieś imię.
Dziękuję za wizytę.
Anton.
Dostarczysz do sklepu pana Van Dyke’a?
Jasne!
Pracowity malec.
Jest bardzo pomocny.
Niedawno poznałem w Persji małego handlarza kwiatami.
Ale nie pracował tak radośnie.
Persja, kraj Sahada.
Rozumiem, że często tu bywał?
Tak, codziennie.
Pomagał mi w kwiaciarni, gdy tylko miał czas.
Chyba nie miał przyjaciół.
Rozmawialiśmy na różne tematy.
Marzył, żeby wypełnić swój kraj kwiatami.
Cieszyło mnie to, że robot mówi o marzeniach.
Ale pewnego dnia był nieswój.
Nagle stwierdził, że wraca do ojczyzny, by zaciągnąć się do wojska.
Odwodziłam go od tej decyzji,
bo ktoś taki nie powinien być żołnierzem.
Ale powiedział,
że jego ojciec zginął na wojnie.
Jego ojciec...
Byłam w szoku.
Ze smutnym spojrzeniem dodał,
że może skończyć jak on.
Doprawdy?
Jak nazwał tego tulipana?
Słyszałem, że nazwał wszystkie tulipany.
Zgadza się.
W ośrodku badawczym w Zaandam
usiłował wyhodować kwiaty, które przetrwałby na pustyni.
Silniejsze i wytrzymalsze.
Chciał więcej i więcej.
Aż pewnego dnia
jak zwykle poszedł sprawdzić swoje kwiaty i zobaczył...
tylko jednego tulipana.
Wszystkie kwiaty wokół zwiędły.
Sądzę, że ten tulipan...
miał na imię...
Pluto.
Znalazłam zdjęcie Sahada.
Przepraszam za kłopot.
Drobiazg. Jak to się robiło?
W ten sposób.
Właśnie.
Zawsze proszę nowych lokatorów o zdjęcia.
Oto i on.
Miał taki przyjazny uśmiech.
To zdjęcie zostało przycięte.
Tak.
Mówił, że to zdjęcie z ojcem.
Z ojcem?
Skoro jest robotem, pewnie miał na myśli swojego konstruktora...
Ten człowiek to...
Profesor Abullah?
Ojciec, który rzekomo zginął?
Gesicht jest coraz bliżej prawdy.
Naprawdę imponujące.
Nie sądzisz?
Jego niebywałe zdolności śledcze to nie wszystko.
Jest zdolny do wypełniania zadań, ma niesamowite uzbrojenie i zeronium.
Gesicht to najpotężniejsza broń masowego rażenia.
Pluto może przegrać.
Taka prawda.
Ale jest dobry sposób, by go zabić.
Powiedzieć ci?
Cóż...
Z Persji do Holandii?
Jako więzień bardzo ci zazdroszczę.
Ale nawet gdybym był wolny, z tym ciałem nigdzie bym się nie ruszył.
Wiesz, kto za wszystkim stoi?
Tak.
Profesor Abullah.
Był wspaniałym naukowcem.
Doktor Ronald Newton-Howard.
Energia fotonowa, którą odkrył,
rozjaśni naszą przyszłość niczym blask Boga.
Nie zapomnimy o jego osiągnięciach...
Zapewne Epsilon.
Nie sądziłem, że tak się spotkamy.
Nazywam się Abullah.
Przybył pan z Republiki Persji?
Wielka strata.
Szkoda, że nie poznałem doktora Newtona-Howarda.
Jego odkrycie energii fotonowej przejdzie do historii.
Jako członek komisji Bora
pomógł zakończyć dyktatorskie rządy w Persji
i przywrócić pokój w kraju.
Cóż za ogromna strata...
Z drugiej strony ciebie porzucił.
Twoja perfekcja mnie zadziwia, Epsilonie.
Wzajemnie, profesorze Abullah.
Słyszałem o panu.
Podczas wojny stracił pan większość ciała.
To nic w porównaniu z utratą rodziny.
No proszę. Abullah?
Jednak brak ci niepodważalnych dowodów.
Ale nie tylko po to przyszedłeś, prawda?
Załóżmy, że istnieje sztuczna inteligencja doskonała.
Gdyby robot był wyposażony w zbyt zaawansowaną SI,
co by się stało?
Nie wybudziłby się.
Dlaczego?
Nie wiedziałby, kim ma być.
Symulacja wszystkich 9,9 miliardów osobowości
zajęłaby wieczność.
Dlatego by się nie obudził.
Jak można go wybudzić?
Wprowadzając skrajne emocje.
Skrajne emocje?
Nienawiść.
Otóż to.
Gniew.
Tak.
Smutek.
Właśnie. Wtedy się wybudzi.
A zatem?
Jakim robotem byłby po przebudzeniu?
Zbiera się na deszcz.
W taki dzień twoje moce słabną?
Tak.
I tak ich nie potrzebujesz.
Odmówiłeś udziału w wojnie
i miałeś rację.
Wojna nigdy nie jest słuszna.
Odebrała panu rodzinę.
Żonę i dzieci. Zabrała mi wszystko.
Łzy.
Zaczęło padać.
Pogrzeb dobiegł końca.
Tak.
Epsilonie.
Co ma dla ciebie największą wartość?
Przepraszam, że musieliście czekać! Pogrzeb się skończył, wracamy!
Dobrze!
Epsilon!
- Widzieliśmy wiewiórkę! - Tak?
- Znalazłem żołędzia! - Dla ciebie.
Uroczy widok.
Słyszałem, że adoptowałeś sieroty wojenne.
Dbaj o nie, proszę.
Kochaj je tak, jak ja kochałem bliskich, których straciłem.
Zmierzam na Europejską Konferencję Robotyki.
Żeby odbudować Persję, potrzebujemy więcej robotów twojego pokroju.
Wasilij zniknął.
Tak.
Wasiliju!
- Gdzie jesteś? - Wasiliju!
Tam jest!
Wasiliju, wracamy do domu.
Co się stało?
Bora.
Już dobrze.
To nie pole bitwy. Nie bój się.
Bora.
Będzie kłamał.
Gdy robot się ocknie, będzie kłamał.
Będzie okłamywał innych i siebie.
Jesteś bliski wyjaśnienia tej sprawy.
Gdzie jest teraz Pluto?
Zapewne naprawia uszkodzenia
po walce z Heraklesem.
- Pewnie jest w domu. - W domu?
Masz na myśli dom Sahada, Persję?
Nie, dom Pluta.
Tulipana.
Zlokalizować Abullaha?
Tak. Trzeba go natychmiast aresztować.
Bądź poważny, Gesicht!
To szycha!
Nieważne. Muszę wiedzieć, gdzie jest!
Co zamierzasz zrobić?
Jadę tam, gdzie jest Pluto.
Pluto? Gdzie on jest?
Królestwo Persji ma ośrodek badawczy w Holandii.
W Zaandam na przedmieściach Amsterdamu.
Pozostał tylko jeden tulipan.
Wszystkie kwiaty wokół zwiędły.
Ten tulipan miał na imię...
Pluto.
Jest blisko.
Pluto.
Jakaż wspaniała mowa!
Owacje na stojąco w pełni zasłużone, profesorze Hoffman.
Dziękuję.
Ostatnio borykał się pan z wieloma trudnościami.
Tym bardziej doceniamy pańską obecność na Konferencji Robotyki.
Był pan zadowolony z ochrony?
Tak. Dzięki niej mogłem skupić się na konferencji.
Profesorze Hoffman, pański śmigłowiec czeka.
Ci krzepcy ochroniarze dbają o moje bezpieczeństwo.
Sprawdzę lądowisko.
Na pewno mają tam własną ochronę.
Ostrożności nigdy za wiele.
Profesorze Hoffman, cały świat robotyki na panu polega.
- Dziękuję. Do widzenia. - Proszę na siebie uważać.
Skorzystam z toalety.
Już sprawdzona.
Zatem mogę iść sam.
Wspaniałe wystąpienie.
Szczególnie poruszyła mnie kwestia wykorzystania zeronium
w dążeniu do pokoju.
Kim pan jest?
Miło mi poznać, profesorze Hoffman.
Abullah z Republiki Persji.
Zwykły agregat prądotwórczy.
Słabe fale elektromagnetyczne.
Jak te zarejestrowane przez Epsilona podczas walki Heraklesa.
Jest blisko.
To ty!
Zawsze chciałem z panem pomówić.
W końcu stworzył pan Gesichta.
Miło mi.
Jeśli mogę jakoś pomóc w odbudowie Persji...
Zeronium to metal idealny.
Może rozważycie deregulację obrotu zeronium.
No cóż...
Nawet sprawca, który niszczy najbardziej zaawansowane roboty,
nie ma szans z Gesichtem.
Tak sądzę.
Słyszałem pogłoski,
że Gesicht został uszkodzony przez pocisk kasetowy.
Jest pan dobrze poinformowany. Ale proszę się nie martwić.
To nic poważnego.
Wspaniale.
Czyli nawet coś takiego mu nie zaszkodzi?
Zgadza się.
Rozumiem.
Gesicht nie ma słabych stron.
Bez przesady, ma wady.
Ale posiada liczne warstwy zaawansowanego systemu kontroli.
On zapobiega błędom?
Błędom?
Miewa wątpliwości i rozterki, jak każdy.
Zatem to są jego wady?
Jego siłą i słabością jest system.
Co by pan zrobił, gdyby popełnił nieodwracalny błąd?
Na przykład...
gdyby kogoś zabił.
Wy tam!
Czego bronicie?
Robot, który zabija ludzi.
Był kiedyś taki, prawda?
Brau1589.
Zdaje się, że nazwał to „egzekucją”.
Taką samą logiką kierują się ludzie, którzy mordują.
Do czego pan zmierza?
Czyż nie tak świat potraktował Persję,
gdy pan i członkowie komisji śledczej Bora osądziliście nasz naród?
Przepraszam, zagalopowałem się.
Wszak to dzięki wam w Persji zakorzeniła się demokracja.
Ale uważam, że jeśli robot zabije człowieka,
powinien zostać stracony.
Gdyby Gesicht zrobił coś takiego,
jak pan by zareagował?
Nigdy do tego nie dojdzie.
Tak zaawansowany robot mógłby nawet odebrać życie sobie.
Nonsens!
Nie.
Może należałoby usunąć Gesichtowi wspomnienia, by temu zapobiec.
Mieszał pan w jego pamięci?
Masz tylko utrzymywać go w dobrym stanie.
Dyrektorze!
Co pan zrobił Gesichtowi?!
Wspomnienia robotów można wymazać.
Zazdroszczę im.
Też chciałbym zapomnieć.
Gesicht, tu centrala Europolu. Słyszysz mnie?
Tak.
Namierzyliśmy Abullaha. Jest w Düsseldorfie.
Pojechał na Konferencję Robotyki.
Rozumiem. Aresztujcie go jak najszybciej!
Na konferencji jest też profesor Hoffman.
Co? Profesor Hoffman?
- Dziękuję, że zaczekałeś. - Pora na nas.
Wszystko w porządku?
Tak.
To jest to samo.
To samo, co zrobiono Persji.
Stracić ich wszystkich.
Potwierdźcie bezpieczeństwo profesora.
Niedługo tam będę.
Europol!
Zabezpieczamy obiekt!
Jak to? Co się dzieje?
Nikt stąd nie wyjdzie.
Proszę nigdzie się nie ruszać.
Szybko, spójrzcie na obraz z windy!
Profesor Hoffman!
Winda jedzie na samą górę, do lądowiska.
Cholera! Wszyscy na górę!
Pozostałe windy nie działają.
Co?!
Co to jest, do licha?
Powinieneś mnie chronić.
Coś zhakowało twoją sztuczną inteligencję?
Profesorze, słyszy mnie pan? Proszę zachować spokój...
To ty zabiłeś tamtych naukowców?
Należy cię stracić.
Gesicht, słyszysz mnie?
Profesor Hoffman został porwany!
Słyszę. Przyjadę jak najprędzej.
Ale teraz
mam przed sobą...
Chodzi o działania komisji w Persji?
Czuję się odpowiedzialny. Ale co zmieni moja śmierć?
Otwierać drzwi!
To twój partner. Jest z tobą w zmowie?
Otwieram!
Proszę uciekać, profesorze!
Rogi...
Mnie też tak zabijesz? Czym ty jesteś?!
Bora...
Co?
Bora...
Oddział A jest blisko lądowiska.
Skąd tu tyle karaluchów?
Cel namierzony. Schwytał profesora Hoffmana i przemieszcza się.
Nie mamy czystego strzału.
- Strzelajcie. - Co?
To rozkaz, otworzyć ogień.
Ale co z profesorem?
Co się dzieje? Czy Hoffman jest bezpieczny?
Moje ciało wykonane jest z zeronium.
Jest odporne na promieniowanie elektromagnetyczne.
Przestań, bo strzelę!
Stój!
Jego zdolności bojowe spadły z 1 200 000 do 5 800.
Zakopał się żywcem.
Tu Gesicht!
Cel zabezpieczony.
Profesor jest bezpieczny?
Co mamy robić, kapitanie Becker?
Nic mu nie jest.
Zniszcz cel.
Takie iluzje nie działają na moją sztuczną inteligencję!
Pole kwiatów.
Pluto.
- Pluto! - Nie!
Nie jesteś Pluto!
Pluto!
Masz na imię Sahad!
Tak. Jesteś Sahad.
Sahadzie...
Sahadzie.
Ojcze...
Żyjesz.
Tak się cieszę.
Dostałam wiadomość, że ty też zginąłeś w nalocie.
- Dzięki Bogu. - Tak.
Ale wszystko straciłem.
Jako robot na pewno to rozumiesz.
Straciłem większość ciała.
Ale przede wszystkim
straciłem żonę Fatimę, córkę Lolę
i Murata, twojego brata robota.
Ci barbarzyńcy
odebrali mi rodzinę!
Mój najukochańszy skarb!
Ojcze...
Zostałeś mi tylko ty.
Mam tylko ciebie, Sahadzie!
Rozumiesz, co czuję?
Nienawiść.
Mam do ciebie prośbę.
Ocal ten kraj.
Nie pozwól, by nasi rodacy ginęli.
Nie pozwól, by cierpieli jak ja.
Musimy się zemścić.
Wojna wkrótce się skończy.
Zemsta rodzi jeszcze więcej przemocy.
Nienawiść nigdy nie przeminie.
To prawda.
Nienawiść nie przemija.
Umieszczę twój mózg w najsilniejszym ciele.
W najsilniejszym?
Co to jest, ojcze?
Kocham cię, Sahadzie.
Ojcze...
Kocham cię...
Gesicht!
Co robisz? Strzelaj!
Wyrażam zgodę!
Zniszcz cel!
Nie.
Co powiedziałeś?!
Nie mogę zniszczyć robota, który nie ma zamiaru atakować.
Co z tobą?
Gesicht, posłuchaj.
Jeśli go zniszczysz, zakończysz tę sprawę.
To rozkaz!
- Strzelaj! - Odmawiam.
Gesicht! Jak możesz tak mówić?!
W przeszłości...
Posłuchaj, jeszcze raz ci rozkazuję.
Natychmiast zniszcz cel.
Odmawiam.
Gesicht!
Kapitanie Becker,
czy mogę złożyć rezygnację?
Co?!
Przestań pleść bzdury.
Zostałeś stworzony jako robot detektyw. Nie masz wolności wyboru!
Zatem wnoszę o roczny urlop.
Co?!
Mam dosyć.
Prawda?
Czy Hoffman jest bezpieczny?
- Tak. - To kłamstwo.
Podłączyłem się do kamery na lądowisku.
Co to za robot?
Trzyma profesora Hoffmana.
To jest...
Kapitanie,
rozkazał mi pan strzelać, chociaż profesor był w niebezpieczeństwie.
Gesicht.
Zawrzyjmy umowę.
Kim jesteś?
Wymieńmy zakładników.
Uwolnij mojego ukochanego Pluta.
Kim jesteś?!
Wycofaj się, a uwolnię profesora Hoffmana.
Gesicht!
Nie działaj bez pozwolenia!
Gesicht!
Przypominam,
że naruszasz art. 1, ust. 3 i art. 15, ust. 2 Praw Robotów!
Zostaniesz surowo ukarany!
Gesicht!
Melduję z lądowiska.
Wrogi robot nagle stracił przytomność!
Mamy profesora!
Sahadzie.
Twój ojciec cię nie kocha.
Płaczesz?
Gesicht.
Cześć, Heleno. Nadal pracujesz?
Tak.
Ale zrobię sobie przerwę.
- A ty? - Cóż...
- To już koniec. - Naprawdę?
Tak, naprawdę.
Tylko tak mówisz. Wkrótce weźmiesz nową sprawę.
Nie tym razem.
Wybierzmy się w końcu do Japonii.
Od teraz będę miał mnóstwo czasu.
Mówisz, jakbyś chciał zrezygnować z pracy detektywa.
Poprosimy o zgodę na adopcję?
Już próbowaliśmy.
Tak, ale nie mieli dla nas odpowiedniego dziecka.
Teraz jest inaczej.
Robotyka się rozwinęła, a przepisy złagodzono.
Ciekawe, czy byłabym dobrą matką.
Bez wątpienia.
Wiem to.
- Co? - Cóż...
Gdybyśmy mieli dzieci, nie czułabyś się samotna.
Nie jestem samotna.
Mam ciebie.
Pomówimy, gdy wrócę.
Dobrze. Wracaj szybko.
Oczywiście.
Profesorze, wszystko w porządku?
Jestem cały i zdrowy.
Ale martwię się o ciebie.
Nic mi nie jest.
A potwór? Podobno go osaczyłeś.
Wkrótce zostanie złapany.
Dobrze. Drugi raz nie stawiaj mu czoła.
- Jesteś w nie najlepszej formie. - Dobrze.
Już wiemy, kto za wszystkim stoi.
- Tak jak mówiłeś... - Abullah.
Zhakował ochroniarza i sprawił, że mnie zaatakował.
On to wszystko ukartował.
Profesor Ochanomizu powiedział, że sprawcą jest dr Goji...
Goji i Abullah?
Na razie zostaw to innym.
Musisz odpocząć.
Nie chcę się powtarzać,
ale trafienie pociskiem uszkodziło twój korpus z zeronium.
Ponowny taki wstrząs mógłby...
Profesorze.
Mówiłem panu o moich snach.
Zdaje się, że ustały.
W jakim sensie?
Nie jestem pewien.
Mam wrażenie,
że odkryłem prawdziwą naturę tych snów.
Co? Chcesz powiedzieć, że pamiętasz...
Do widzenia.
Gesicht!
Ośrodek badawczy Zaandam do bazy.
Przybył oddział D.
Schodzimy pod ziemię.
Tu oddział F, przeszukujemy tunele.
Jesteśmy blisko miejsca, w którym Gesicht osaczył cel.
Robot ma osłabione zdolności bojowe, ale zachowajcie czujność.
Zniszczyć go!
Powtarzam! Zniszczyć!
- Dyrektorze? - Gdzie Gesicht?
W drodze do Amsterdamu.
Widziałem raport. Skontaktujcie się z nim.
Tak jest. Gdy tylko załatwimy sprawę...
Natychmiast!
Gesicht, co to za niesubordynacja?
Ignorujesz rozkazy i chcesz zrezygnować ze służby?
A jeśli to niemożliwe, chcesz przedłużonego urlopu?
Wykluczone!
Twoja sztuczna inteligencja szwankuje.
Musisz przejść konserwację i stanąć przed komisją.
Słyszysz?
Najpierw wypadałoby zrobić coś innego.
Dlaczego mnie nie ukaraliście?
Popełniłem przestępstwo, za które grozi egzekucja.
Dlaczego wymazaliście mi pamięć?
Wspomnienia...
Nie waż się rozłączać!
Gesicht!
Pracujesz do późna, Antonie?
Tak! To ostatnia dostawa.
Gesicht.
Dobry wieczór. Chciałbym kupić bukiet.
Oczywiście. Dla kogo?
Dla żony.
Zazdroszczę jej.
Jakie kwiaty lubi?
On żyje.
Sahad żyje.
Naprawdę?
Czy zrobił coś złego?
Nic z tych rzeczy.
To nie jego wina.
Witaj, Antonie. Znów się spotykamy.
Jesteś Ali z bazaru w Persji.
Co robisz w Amsterdamie?
Całe ciało za 500 zeusów.
On chodzi...
On chodzi, Gesicht.
Jesteś...
Chodź, Ali.
Nie bój się.
Słyszałeś strzał. Tu jest niebezpiecznie.
Chodź ze mną.
Wiesz, mam podobnego...
Ali!
Co się dzieje?
Wczoraj w Amsterdamie, na starym mieście zamordowano robota-agenta.
Ofiara to jeden z najnowocześniejszych robotów na świecie, Gesicht.
Obok znaleziono nieaktywnego robota klasy D
z wyrzutnią pocisków kasetowych.
Kilka tygodni temu detektyw Gesicht został postrzelony z takiej samej broni,
a kilka godzin przed śmiercią brał udział w walce.
Jego ciało...
Profesorze Hoffman, dawno się nie widzieliśmy.
Od czasu komisji śledczej, profesorze Ochanomizu.
Przedstawię panu kogoś.
Jestem Helena, żona Gesichta.
Nie wiem, co powiedzieć. Bardzo mi przykro.
Jeśli mogę jakoś pomóc...
Jestem wdzięczna za zaproszenie.
Gesicht nie mógł się doczekać ponownej podróży do Japonii.
W dniu swojej śmierci kupił bilety...
Panie ministrze, chodźmy, zanim zjawią się media.
Oczywiście.
Helena nadrabia miną.
Myślisz, że Gesicht padł ofiarą serii morderstw na robotach?
Tak. Choć Europol nadal oficjalnie tego nie przyznał.
My też możemy być w niebezpieczeństwie.
Profesorze Ochanomizu?
Jest tak, jak mówił Gesicht.
Mianowicie?
Powiedział, że powietrze w Japonii pachnie sosem sojowym.
KAMINARIMON
Usiłuje czerpać radość ze zwiedzania, żeby zapomnieć.
To wyrafinowane zachowanie.
Owszem.
Roboty pamiętają wszystko, chyba że ktoś wymaże im wspomnienia.
Europol mieszał w pamięci Gesichta.
Co takiego?
Zrobiono to z poszanowaniem praw robotów?
Nie. W tajemnicy i poza nadzorem.
Niedobrze.
Badałem tę sprawę, ale nie zdołałem dociec prawdy.
Ludzie nie powinni manipulować wspomnieniami robotów wedle uznania.
Ale chciałbym...
oszczędzić jej bólu.
Zapytałem ją wprost, czy chce wymazać część pamięci.
Poprosiła mnie,
żebym nie usuwał wspomnień o nim.
Panie Hoffman, pokój klonowy.
Pokój sosnowy dla pani.
Gesicht zarezerwował go dla nas.
Mogę panią zostawić?
- Tak. - Proszę tędy.
Trafię sama.
Dobrze.
Zapewne doktor Tenma.
Zgadza się. Masz to?
Czy to pomoże w ustaleniu sprawcy?
Oczywiście.
Doktorze Tenma...
O co chodzi?
Nie mogę tego znieść.
Czego?
Przytłaczającego żalu.
Wspomnienia o Gesichcie są coraz żywsze.
Nie wiem, co robić.
Heleno, możesz płakać.
Tak robią ludzie w takich sytuacjach.
Dobrze.
Zacznij imitować.
Właśnie tak.
Bardzo dobrze.
Świetnie ci idzie.
Udawanie w końcu przerodzi się w naturalny proces.
Tak było ze mną.
Będziesz płakać prawdziwie.
To są...
prawdziwe łzy.
Atom nie żyje.
Ja też mam złamane serce.
Napisy: Małgorzata Freulich