Cofnąć się!
To niebezpieczne. Proszę się cofnąć!
Jakie szkody?
Inspektorze Nakamura, nie uwierzy pan.
Lokalne tornado się zdarza, ale żeby uszkodziło tylko ciężarówkę?
Przewożono nią zwierzęta, tak?
Zgadza się.
Lwy, tygrysy i geparda. W sumie pięć osobników.
Co?!
Mamy problem, inspektorze!
Dziecko!
Nie możemy czegoś zrobić?
Ekipa ratunkowa jest w gotowości,
ale koty trzeba unieszkodliwić jednocześnie.
Cholera, wezwać więcej snajperów!
Co jest?!
Tam jest jakaś dziewczynka!
Co ona wyprawia?!
Nie bójcie się.
Wszystko w porządku. Podejdźcie.
Dobrze. Nie ma się czego bać.
Jazda!
Mamy chłopca.
Przestańcie!
Straszycie je tą bronią!
To Uran.
Dajcie spokój.
Wyczułaś, że się boją?
Tak.
Dobrze rozumiem?
Lew i tygrysy się bały?
No nie wiem. Chyba tak.
Szłaś do szkoły
i nadłożyłaś trzy kilometry drogi, żeby je ratować?
I co z tego?
Wyczuwasz strach zwierząt z tak daleka?
Chyba tak.
- Rety. - Niesamowita umiejętność.
To co?
Mogę już iść?
Przepraszam za siostrę, inspektorze Nakamura.
Niepotrzebnie, bardzo nam pomogła.
Właśnie. Dzięki mnie koty się uspokoiły, a chłopiec został uratowany.
Czyn godny nagrody nadinspektora.
Nie obchodzą mnie takie bzdety.
Uran!
Wolałabym dostać tego lwa.
Proszę jej wybaczyć. Pójdziemy już.
Inspektorze!
Już tu jest, przy wejściu.
Co? Gdzie nadinspektor Tawashi?
- Powiadomiłem go. - Dobrze.
Uran, ile razy mam ci powtarzać? Nie zbaczaj z drogi.
Musiałam zareagować.
Stójcie.
Przejdźcie tędy.
LUDZIE
NIELUDZIE
Nie, to nasze przejście.
Poważnie?
Coraz trudniej odróżnić roboty.
Proszę tędy.
LUDZIE
Słuchasz mnie w ogóle?
Co? Tak.
Mówiłam, że wcale nie zboczyłam z drogi. Nie uwierzysz, co widziałam.
Bardzo dziękuję za przybycie.
Tawashi z tokijskiej policji.
Cóż...
Miło pana poznać...
- Przynieś maszynę do tłumaczenia. - Robi się.
Obejdzie się, mówię po japońsku.
Oczywiście. Można się tego spodziewać po najwspanialszym umyśle Azji Środkowej.
O tak.
Proszę usiąść.
Proszę wybaczyć brak wygód, profesorze Abullahu.
Ależ w Japonii wszystko jest wspaniałe.
Zwłaszcza w porównaniu z obecną Persją.
Czy to wizyta w ramach powojennej odbudowy relacji?
Zgadza się. Przybyłem na Międzynarodową Konferencję Naukową.
Profesorze Abullahu.
Odwiedził pan Japonię też trzy miesiące temu, prawda?
Tak.
Spotkał się pan z prawnikiem, Junichiro Tazakim?
Doszły mnie szokujące wieści.
Dlaczego tak wspaniały człowiek musiał zginąć?
Jako ostatni widział pan go żywego.
Bez obaw, nie jest pan podejrzany.
Zdarzenie miało miejsce tuż przed pańskim wylotem.
Ale może zauważył pan coś nietypowego?
Opowiedział mi wiele wspaniałych rzeczy.
Pan Tazaki był pomysłodawcą praw robotów.
Jego największym marzeniem
była koegzystencja robotów i ludzi.
Nie sądzisz, że roboty czują więcej, niż ludziom się zdaje?
Tak.
Ale ekspresja nie jest naszą mocną stroną.
Muszą używać czujników, żeby odróżnić roboty od ludzi.
Ja od razu widzę różnicę.
Ludzie mają skomplikowaną mimikę.
O taką.
Ten człowiek...
Który?
Mijaliśmy go przy wyjściu.
Nie wiedziałem,
czy to człowiek, czy robot.
Dziękuję za współpracę.
Przykro mi, że nie mogłem pomóc.
Miałeś to wyłączyć!
- Przepraszam! - Profesor...
Większość ciała straciłem podczas ostatniej wojny.
Proszę wybaczyć!
Nic się nie stało.
Słyszałem, że Tokio nawiedziło dziś kolejne tornado.
Tak.
Gdzie uderzyło?
Strach...
Tamte koty są już bezpieczne.
To samo uczucie powróciło z ogromną prędkością.
Jak błyskawica.
Ale nie chodzi o koty?
Nie jestem pewna...
Nadal to czujesz?
Bardzo słabo.
Skąd dochodzi?
Nie potrafię określić.
Gdy lwy bardzo się boją, skrywają strach.
Ale teraz
największy strach
czujesz ty!
Znów patrzyłeś na zdjęcie.
Nie zadręczaj się.
- Heleno. - Tak?
Pojedźmy dokądś.
Wyjazd?
Rozmawialiśmy już o tym.
Ale dostaniesz wolne?
Przełożeni uważają, że ataki robotów się skończyły.
Zmiana otoczenia dobrze by nam zrobiła.
Otóż to. Jestem tego pewien.
Co sądzisz o Japonii?
Japonia?
Byłem tam służbowo, to piękny kraj.
Ty zdecyduj.
BIURO PODRÓŻY MARCO POLO
Biuro podróży Marco Polo.
Korzystałem już z waszych usług.
Pan Gesicht, tak?
Chciałbym zrobić rezerwację.
Wspaniale.
Chcemy wybrać się do Japonii.
Oczywiście.
Powinienem najpierw zarejestrować żonę.
Pańska żona jest już zarejestrowana.
Chyba nigdy nie opuszczała Federacji Europejskiej.
Oboje państwo już się u nas rejestrowali,
ale rezerwację anulowano.
- Tak? - Kiedy?
Dwa lata temu. Również podróż do Japonii.
Dwa lata temu? Do Japonii?
Dwa lata temu byliśmy w Hiszpanii.
Europol wysłał mnie na szkolenie.
Zgadza się.
Przez rok mieszkaliśmy w Madrycie.
Spójrz, mamy mnóstwo zdjęć.
To Sagrada Familia.
A to Andaluzja.
Potknęłaś się i zniknęłaś w polu słoneczników.
Pamiętam! Użyłeś swojej nawigacji, żeby mnie znaleźć.
Zrobiliśmy dużo zdjęć.
Tak.
Może za dużo?
Tak. Próbujemy naśladować ludzi, ale nigdy nie robimy tylu zdjęć.
Było miło, prawda?
Tak, bardzo.
Najwidoczniej wtedy planowaliśmy wyjazd do Japonii.
To wszystko, Gesicht.
Żadnych anomalii.
Dziękuję, profesorze.
Skoro nalegałeś na wizytę,
zapewne dostrzegłeś jakąś nieprawidłowość.
Ale według danych wszystko wygląda dobrze.
Nadal uważam, że to zmęczenie.
Poza tym nie obwiniaj się o to, co spotkało Branda.
Ludzka pamięć ma swoje zalety.
Posiadamy funkcję zapominania.
Trudno się żyje z bagażem bolesnych wspomnień.
Wtedy zapominanie pomaga.
Ale z robotami to tak nie działa.
Twoja pamięć zachowa wszystko.
Wspomnienia robotów można jedynie usunąć.
- Profesorze. - Tak?
Czy są jakieś ślady usunięcia moich wspomnień?
Żadnych tu nie widzę.
A ślady wprowadzenia nieprawdziwych wspomnień?
Mówisz o fałszywych wspomnieniach?
Tak.
Słyszałem, że praktykowano to w zakładach karnych.
Ale teraz roboty też mają prawa.
Dlaczego pytasz?
A gdyby ktoś skasował moje wspomnienia i zastąpił je fałszywymi?
Czy to może być przyczyną moich koszmarów?
Ciekawa teoria.
Idę na spotkanie. Pomówimy później.
Chwileczkę, dyrektorze Schelling!
Później, mówię.
Czy wpływał pan na pamięć Gesichta?
Panie dyrektorze!
Ile robotów klasy Gesichta zostało na świecie?
Słucham?
Ile istnieje robotów, które mogłyby być bronią masowego rażenia?
W sumie było ich siedem.
Właśnie.
W serii incydentów zniszczono trzy:
Mont Blanca, North Nr 2 i Branda.
Zostały tylko cztery.
Jednym z nich
jest Gesicht.
Nie odpowiedział pan pytanie.
Mieszał pan w jego pamięci? Sztuczna inteligencja...
Gesicht to wielka inwestycja!
Musisz utrzymywać go w dobrym stanie.
To wszystko.
Co pan zrobił Gesichtowi?!
Co pan ukrywa?!
Znowu rogi...
Myślisz, że to ten sam sprawca?
Co o tym sądzisz, detektywie Gesicht?
Nie, to naśladowca.
Skąd wiesz?
Sprawca włożył hybrydowe buty, żeby zatrzeć ślady.
Ale wszędzie je widać.
Waga: 78 kilogramów.
Wzrost: 175 centymetrów.
Jeszcze ta szafka.
Sprawca nie mógł jej otworzyć, więc na chwilę zdjął rękawiczki.
Znajdziecie tam odciski palców.
Technicy.
Napad rabunkowy pozorowany na zamach?
Najwyraźniej.
Niesamowity jak zawsze. Jesteś idealny.
Idealny...
Jesteś na urlopie, prawda?
Wybacz, że cię wezwałem. Bardzo nam pomogłeś.
- Detektywie Fersen. - Tak?
To nasze drugie spotkanie, zgadza się?
Jako robot na pewno lepiej to pamiętasz.
Poznaliśmy się w Salzburgu trzy lata temu. Świetnie się spisałeś.
Trzy lata temu?
Zaraz po twoim powrocie z 39. wojny w śródazjatyckiej.
Opowiadałeś mi różne historie z wojny.
Wypiłeś wtedy siedem piw w barze Karla.
A jednak pamiętasz!
Nadal lubię piwo.
Miło było znów cię spotkać.
Wzajemnie.
Umówmy się na kiedyś na drinka.
Doskonale pamiętam, co się stało trzy lata temu.
Minęły cztery lata od zakończenia 39. wojny w śródazjatyckiej.
Demokracja zakorzenia się w Persji.
39. wojna śródazjatycka...
Żandarmeria wojskowa!
W okolicy ukrywają się terroryści!
Zarządzono ewakuację mieszkańców!
Powtarzam!
Ukrywają się tu terroryści...
Tu ich nie ma.
Nie ma tu żadnych terrorystów!
Były tu tylko dzieci!
Zrzuciliście bombę na moje śpiące dziecko!
Do diabła z tym „ratowaniem uciśnionych”!
Zabijanie dzieci to wasza sprawiedliwość?!
Nie masz ludzkich uczuć?
Dobrze wiesz, co czuję!
Jestem robotem.
Przestań!
On jest...
Zrozpaczony.
Nie wiem, czy robot jest w stanie zrozumieć takie emocje.
Rozpacz...
Wspomnienia sprzed czterech lat są bardzo wyraźne.
Zginąłem!
- O nie! - Przepraszam.
- Dostałem to wczoraj, mamo! - Hans.
Czemu nie mamy robota służącego?
- Wszyscy w mojej klasie... - Hans!
Twoja matka bardzo się stara.
Uważaj na słowa.
Żadnego grania w czasie posiłków.
Dobrze.
Jakie masz dziś plany?
- Co? - Dziś rocznica śmierci twojego brata.
Chcesz odebrać jego ciało, prawda?
Tak, minęły już trzy lata.
Nie wierzę, że tak długo go trzymają.
Takie jest prawo.
Władze trzymają ciała przestępców przez trzy lata.
Nic nie poradzę, że był czarną owcą.
Chociaż...
dla mnie był dobrym bratem.
Należy mu się godny pogrzeb,
mimo tego, kim był.
Wczoraj w hotelu w Berlinie doszło do wybuchu.
Zginął sędzia Neuman z Ministerstwa Sprawiedliwości.
Neuman zyskał rozgłos jako pierwszy na świecie sędzia robot.
Zasłynął przełomowymi wyrokami, na przykład w sprawie Greifelta.
Nadal badana jest przyczyna wybuchu, ale według specjalistów...
Dzień dobry, Adolfie.
Słyszałem wieści.
Jakie?
Zabito sędziego robota, a raczej zniszczono.
Śmierć maszynom.
Śmierć maszynom!
Numer zwłok: 902886.
Tędy.
Zgodnie z prawem Königa
po upływie trzech lat
wydajemy ciało rodzinie zmarłego.
- Odbierze je pan? - Tak.
Proszę tu podpisać.
Nie muszę patrzeć na ciało brata, prawda?
Zważywszy na jego obrażenia, odradzałbym.
Ponoć został zastrzelony przez policjanta.
To było działanie zgodne z prawem.
Proszę podać cel podróży.
Cmentarz Hofgarten.
Potwierdzam.
Jednak nie, nowy cel.
Do doktora Schillera.
Potwierdzam.
Przepraszam, że tak bez zapowiedzi.
Mam obejrzeć ciało twojego brata?
Tak.
Jakiś problem z raportem z autopsji?
Niezupełnie.
Zatem szansa na pożegnanie.
Zobaczmy...
To jest...
Doktorze?
Coś się stało?
Nie, nic.
Coraz częściej widuje się roboty, nawet w takich miejscach.
Podobno roboty potrafią myśleć jak my.
Ale kto wie...
Nie mów takich rzeczy zbyt głośno.
To dyskryminacja.
Przynajmniej według Praw Ochrony Robotów.
Mam coś pilnego do załatwienia.
Spotkamy się w domu.
Dobrze, uważaj na siebie.
Miał miejsce napad!
Uzbrojeni sprawcy uciekają pojazdem wojskowym!
Przedarli się przez Oddział N-6!
Tu Gesicht. Spróbuję ich dopaść.
Widzę pojazd podejrzanych. Proszę o pozwolenie na użycie SAAW.
Zezwalam!
Trafiłeś, Gesicht?
Uszkodziłem tylko koła.
- Ręce do góry! - Stać, bo użyjemy broni!
Doskonale, Gesicht.
Czy to broń przeciwpancerna?
Nie, musiałem użyć specjalnego pocisku, by unieruchomić opancerzony wóz.
Jakiego?
To specjalny stop.
Pocisk z zeronium.
Bracia!
Moim pragnieniem jest usunięcie wszystkich robotów z powierzchni Ziemi.
Damy nauczkę tym wstrętnym maszynom!
Uroczyście wam ślubuję.
Znieść prawa ochrony robotów!
Zlikwidować roboty policyjne!
Roboty to służący!
Roboty to niewolnicy!
Roboty są gorsze!
Śmierć maszynom!
Wybacz, że musiałeś czekać.
A więc...
Cóż to za pilna sprawa?
Odebrałem dziś ciało mojego brata.
Rozumiem...
Tego brata.
Przyznaję, że zasłużył na śmierć.
- Ale... - Ale?
- Został obrócony w proch. - W proch?
Takiej broni nie wolno używać przeciwko ludziom.
Dowiedziałem się, że takim arsenałem
dysponują tylko roboty.
Co? Jeśli to prawda, wybuchnie olbrzymi skandal.
Artykuł 13 Praw Robotów mówi:
„Robot nie może ranić ani zabijać ludzi”.
Tylko kilka robotów na świecie posiada taką broń.
Co to za uzbrojenie?
Specjalne pociski ze stopu zeronium.
Rozumiem.
Wiem, o którym robocie mówisz.
Detektyw Gesicht.
Wysoce zaawansowana maszyna i największa inwestycja Europolu.
Rozwiązał wiele trudnych spraw.
Brał udział w 39. wojnie śródazjatyckiej
jako żołnierz sił pokojowych.
Jeśli zamordował twojego brata,
to skandaliczne i odrażające.
Mój brat...
Był szumowiną.
A jednak...
Nie zasłużył na obrócenie w proch przez robota!
Całkowicie się zgadzam, Adolfie.
Dodaj mi sił!
Żebym mógł zniszczyć tego robota!
Minęło trochę czasu.
Nie nosiłem tej zbroi od końca wojny.
Dbałeś o nią?
Robiłem, co w mojej mocy. Musiałem być dyskretny.
Ale wzięcie zbroi bez pozwolenia...
Dziękuję ci. Wiem, że prosiłem o wiele.
No cóż, znamy się od lat.
Co teraz zamierzasz?
Jeśli się dowiedzą, stracisz licencję.
To bez znaczenia.
Jak to?
Idę na emeryturę.
Heraklesie...
Nie ma jak zbroja wojskowa.
Moc nieporównywalna z moją zbroją zapaśniczą.
Tak.
Lewe ramię zdaje się słabsze.
Dobrze, poprawię to.
Dwa słońca?
Heraklesie!
Niedawno robot policyjny użył pocisku z zeronium.
Jak to skomentuje rzecznik Europolu?
Pocisku użyto na pojeździe opancerzonym.
Gdyby trafił w człowieka, obróciłby go w proch.
Każde użycie wymaga zgody centrali.
Pilnujemy, żeby nie ucierpieli ludzie.
Jednak błędy się zdarzają.
Dokładamy starań, by zminimalizować...
Ile robotów jest stanie strzelać takimi pociskami?
Czyli ludzie w przestrzeni publicznej są pod stałą obserwacją potencjalnego kata.
Wrócimy do tematu po przerwie na reklamy.
Co o tym sądzisz?
Zaplanowaliśmy tę debatę telewizyjną.
Nasza strategia medialna zaczyna przynosić efekty.
To potrwa.
Nie ma potrzeby się spieszyć.
Małymi krokami napiętnujemy Gesichta.
Sprawdziłem jego grafik.
Za kilka dni wyjeżdża na długi urlop.
Musimy działać!
Spokojnie. Nieważne, dokąd ucieknie. Nie przestaniemy go potępiać.
Ale...
Jeśli się pospieszymy, wyjdzie na jaw przeszłość twojego brata.
Szczerze mówiąc,
nawet mnie mdli na myśl o tym, czego się dopuścił.
Jeśli te fakty zostaną ujawnione,
stracimy w oczach ludzi, a wtedy nici z naszej kampanii.
Rozumiesz, prawda?
Zaczekaj. Dokąd idziesz?
Heraklesie!
Jesteś cały?
Ta reakcja energetyczna...
Czy to energia fotonowa?
Epsilon!
Dosyć nieprzyjemne pierwsze spotkanie.
Przepraszam.
Ale czułem, że muszę cię powstrzymać.
Powstrzymać?
On nadal żyje, prawda?
Wróg, który zniszczył Mont Blanca, North Nr 2 i Branda.
Pamiętaj, że też jesteś celem.
Wiem.
Więc po co to było?
Nie powinniśmy walczyć.
Jesteś pacyfistą?
Dlatego odmówiłeś udziału w wojnie?
Nie miała słusznych podstaw.
„Słusznych podstaw”?
Mimo że zniszczono tyle robotów?
Po prostu się boisz.
Zasłaniasz się wymówkami.
Tak, boję się.
Ponoć zmuszono cię do sprzątania po wojnie
w paskudnych warunkach.
Świat ze mnie szydził,
a was okrzyknął bohaterami.
Ale dzięki temu zyskałem coś cennego.
Mianowicie?
Poznałam wiele wojennych sierot,
przygarnąłem je i wychowuję.
Słyszałem o tym. Robot wychowujący ludzkie dzieci.
Kolejny powód, by cię krytykować.
Ta cenna rzecz, czy to czasem nie miłość?
Z pewnością też wyniosłeś coś z wojny.
Może nauczyłeś się nienawidzić?
Powiem ci, co myślę.
Ludzie i roboty zbliżają się do siebie.
Ale jeśli zbliżymy się zbyt blisko, stanie się coś złego.
Tak uważam.
To pierwszy znak.
Znak?
Musimy przerwać...
błędne koło nienawiści.
To bardzo rzadka broń, kolego.
Stosowana podczas wojny śródazjatyckiej. Nie ma już takiej na rynku.
Wystrzeliwuje pociski samonaprowadzające.
Zawsze trafiają w namierzony cel.
Wybuchają w ciele. Nawet robota rozerwą na strzępy.
Uważaj, ostrożnie z tą bronią.
Samo posiadanie podpada pod usiłowanie zabójstwa.
Nie zabiję. Na pewno nie człowieka.
Gdy byłem dzieckiem,
wykorzystanie robotów znacznie zwiększyło produktywność.
Z powodu tak zwanej „robotyzacji”
wiele osób straciło pracę.
Jedną z nich był mój ojciec.
Tato, jestem głodny.
Chodźmy coś zjeść.
Znowu kanapki.
Mam ochotę na stek.
Zapomnij, głupku.
Myślisz, że tata znalazł dobrą pracę?
Jeśli szuka, to jeszcze nie znalazł.
Będzie dobrze.
Nie martwcie się.
Tato, kiedy wróci mama?
Będzie dobrze.
Nie przejmuj się.
Szkoda, że nie mamy piłki.
To dla was.
Nowiutka piłka!
Skąd ją masz?
Mniejsza o to. Pobawcie się.
Dzięki, tato!
Odbierz.
Teraz ty.
Brawo.
To sprawca.
Ukradł piłkę ze sklepu.
To nie ja! Nie zrobiłem tego!
To jest sprawca.
Przepraszam. Proszę, puść mnie!
Cholera!
Odpuść mi!
Niech to szlag!
Kilka dni później wrócił do domu
i zaczął pić.
Trzy miesiące później...
skoczył z dachu.
Co się stało?
Tego chciałeś, Adolfie?
To masz.
Mobilna szkoła!
Co z twoją ręką?
Musiałem kogoś wykończyć.
Wykończyć?
Robota.
Nie mogą zabijać ludzi,
ale my możemy je załatwiać.
Ucz się pilnie, Adolfie.
Kiedyś stworzysz świat bez robotów.
Wyjeżdża z miasta?
Zauważył, że go śledzę?
Może to moja szansa.
Co on kombinuje?
Teraz!
Szlag!
Epsilon, jak mniemam?
Wybacz, że wezwałem cię tak pilnie.
W porządku. To nie temat na zwykły transfer danych.
Tylko ty możesz aresztować naszego wroga.
Wróg zginął w walce z Brandem.
To oficjalne stanowisko Europolu.
Naprawdę w to wierzysz?
Musimy powstrzymać Heraklesa.
Nie może z nim walczyć.
Ty również.
Nie musisz mi tego mówić. Jestem policjantem.
Musimy zapobiec kolejnej wojnie.
Historia nie może się powtórzyć.
Nikt nie powinien doświadczyć tego, co przeżyły sieroty, które mam pod opieką.
Słyszałeś o syndromie wojny perskiej?
Tak.
Głęboki uraz psychiczny wywołany przeżyciami z wojny.
Wiele dzieci pod moją opieką ma poważne objawy.
Zwłaszcza pewien malec.
Cała jego wioska zniknęła w mgnieniu oka.
Tylko on przeżył.
Wszyscy zginęli.
Ten obraz wyrył się w jego pamięci.
Coś wielkiego zmierzało w kierunku pustyni.
Do dziś mówi tylko jedno słowo.
Słowo wypowiedziane przez istotę, którą wtedy widział.
Bora...
Atom!
Co jest? Chodź, bo się spóźnimy.
Też to poczułeś?
Niby co?
Jakby małe zwierzę drżało ze strachu, bo nie może trafić do domu.
Znowu to samo?
Muszę je odnaleźć!
- A szkoła? - Wymyśl jakąś wymówkę!
Same z nią kłopoty.
TEREN PRZEBUDOWY, ZAKAZ WSTĘPU
Czy to tędy?
Co to jest?
Co za bazgroły.
Proszę pana...
Halo.
Żyje pan?
To pan płakał?
Jest pan robotem?
Muszę to zgłosić!
Zaczekaj...
Będzie dobrze.
Wezwę pomoc.
Profesor Ochanomizu wszystko naprawi.
Nie trzeba...
Ależ trzeba. Jeśli nic nie zrobimy, pan umrze!
Zostaw mnie w spokoju.
Nie mogę!
Nie wzywaj żadnych ludzi...
Czego panu trzeba? Z jakiej energii pan korzysta?
SOL 208355...
Pierwszy raz słyszę taką nazwę.
ER 1059...
Zamienniki.
Sprawdzą się? Dobra, załatwię.
Proszę się nie ruszać!
Wszystko w porządku? Może to panu szkodzi?
Dziękuję. Już mi lepiej.
To dobrze.
Jak panu na imię?
Nie wiem.
Skąd pan pochodzi?
Niczego nie pamiętam.
Jedynie to, że...
biegłem tu z całych sił, nago...
Uciekałem przed czymś.
Uciekał pan?
Nie wiem, przed czym, ale było przerażające.
Tam była szopa.
Zapewne szopa na terenie budowy.
Stamtąd ukradłem ubranie.
Dlatego na pana nie pasuje.
Masz rację.
W końcu pan się uśmiechnął! Jestem Uran.
Uran.
Pan to namalował?
Tak, w szopie była farba.
Jest pan malarzem?
Nie wiem.
Ale czułem potrzebę, by to namalować.
Rozumiem.
To malarstwo abstrakcyjne.
Malarstwo abstrakcyjne...
Roboty potrafią malować dokładnie to, co widzą.
Rzadko się zdarza, żeby robot tworzył takie obrazy.
A może jest pan kiepski w szkicowaniu.
Może.
Nawet nie wiem, co chciałem przedstawić.
I w jakim celu.
Po prostu nie wiem...
Proszę pana!
Witaj, Uran.
Co pan robi?
Przyglądam się kwiatom.
Kwiatom?
Wczoraj była tu tylko trawa.
A właśnie, przyniosłam panu zakupy.
Więcej energii i więcej farb.
Farby?
Przyda się więcej kolorów?
Przyniosłam też większe ubrania!
Ukończyłem obraz...
Czy to...
Już wiem, co miał przedstawiać.
Pole kwiatów?
Pański szkic wcale nie był kiepski.
Właściwie...
Łzy napływają mi do oczu.
Dziękuję.
Uran!
Dzień dobry, Atomie.
Nie za wcześnie na „dzień dobry”?
- Serio? - Znów wychodzisz?
Znalazłam kotka, jest taki uroczy...
Pojemnik po katalizatorze.
Tym karmisz kota?
Był w twoim tornistrze.
Grzebałeś w moich rzeczach bez pytania?
Prosiłaś o pomoc w odrobieniu lekcji i poszłaś spać.
To kot robot.
Zgłoś to do Ministerstwa Nauki.
Nie!
Jeśli jest zepsuty, profesor Ochanomizu go naprawi.
Jaki numer modelu?
Nie wiem dokładnie.
Nie pochodzi z Japonii? W jakim kraju go wyprodukowano?
Nadal jest przerażony!
Dopiero zaczął się ze mną oswajać.
Nie chcę, by znów uciekł!
Przedstawię ci go, gdy będzie gotowy.
Nie zgłaszaj nic do tego czasu, dobrze?
Dziękuję! Muszę lecieć.
Dziewczyny cię nie polubią, jeśli będziesz zaglądać do ich rzeczy.
Proszę pana!
Gdzie pan jest?
Czyżby znowu się zmył?
Proszę pana!
O rety, już pan ubrudził ubrania ode mnie.
Słyszy mnie pan?
Wreszcie zrozumiałem, w jakim celu zostałem stworzony.
Co?
Spójrz.
Skąd te wszystkie kwiaty?
Spójrz na to.
Pobudził pan do życia zwiędłe kwiaty!
Co to za moc?
To moja prawdziwa moc.
Dlatego namalował pan ten obraz.
Nie wiem.
Ale to było w strzępach mojej pamięci.
Niesamowite! Może pan ożywiać różne rzeczy!
Życie. Myślisz, że w końcu umrzemy?
Umrzemy?
Tak mówiłaś, gdy mnie ratowałaś.
Jeśli nic nie zrobimy, to umrę.
To może oznaczać uszkodzenie obwodów mózgu.
Profesor Ochanomizu mówi, że nie wszystko da się odtworzyć.
Po naprawie będzie pan innym robotem.
Na tym polega śmierć?
Czym naprawdę jest śmierć?
To pole kwiatów symbolizuje życie.
Ale pamiętam też inny obraz.
Świat śmierci.
Świat śmierci?
Pozbawiony życia.
Co to jest?
Co to za monstrum?
Co to jest?!
Boję się!
Proszę pana, tylko spokojnie!
Już dobrze.
Jestem tu.
Proszę się nie bać. Wszystko dobrze.
- Bora... - Co?
Bora...
Bora?
Dotarłem do Central Parku, profesorze Abullah.
Szybciej, niż sądziłem.
Jakieś problemy podczas odprawy celnej?
Żadnych.
Jestem tam, gdzie wystąpiło ostatnie tornado.
Wiem, że to niełatwe, park jest ogromny.
To żaden problem.
Dał mi pan doskonałe ciało.
Gdy to odzyskasz, uważaj, by niczego nie uszkodzić.
To ciało również jest moim dziełem.
Powtórzę numer modelu.
SOL 2083553.
Nazywa się Pluto.
Namierzyłem go, profesorze Abullah.
Dobrze.
Już jadę.
Pluto.
Wiem, że da pan radę.
Niech cały świat będzie jak ten obraz!
Jak ten obraz...
Tak! Może pan wypełnić świat kwiatami.
Do tego został pan stworzony.
Do tego zostałem stworzony...
Właśnie! Musi pan sobie przypomnieć.
Może pan przemienić cały świat w ogród!
To nieprawda.
Nieprawda?
Nie w ogród.
Co?
Nie o to chodzi.
To coś znacznie...
Tak?
Znacznie większego. Siła przyrody...
Tornado.
Deszcz.
Proszę spojrzeć!
Kwiaty zaczynają rozkwitać!
Niesamowite! Rosną tak szybko!
Jakie to pięknie!
Piękne...
Uran!
Odsuń się od niego!
Generuje dziwne pole elektromagnetyczne!
Atom...
Uran, podejdź do nas!
Profesor Ochanomizu?
Wezwałem pracowników Ministerstwa Nauki!
Jak mogłeś? Obiecałeś, że tego nie zrobisz!
Nie czas na takie dyskusje!
Wyczuwam w tym robocie niebezpieczeństwo!
Oddział A na pozycji!
- Oddział B na pozycji! - Co?
Policja?
- Profesorze? - Wezwałeś policję?!
Zgłosiłem to zgodnie z przepisami.
Inspektor Nakamura z policji! Jesteś cała?
Jak mogłeś?
Jak mogłeś, Atomie?
Atom...
Podejdź tu natychmiast, Uran!
Atom...
Atom.
Nienawiść.
Przeciążenie systemu!
Stój, bo otworzymy ogień!
Proszę pana...
Zaraz wybuchnę!
Czuję przypływ
wściekłości...
Ognia!
Nie!
Tyle robotów...
zginęło...
Zasługują na śmierć.
Ile tak naprawdę...
zabiłem?
Kwiaty na pustyni...
Świat śmierci.
Rogi.
Proszę pana!
Nie wierzę.
Co się stało, profesorze?
Niemożliwe...
Nie ma elektronicznego mózgu!
Co to było?
Tam jest!
To moje ciało.
Co?
Jestem robotem budowlanym, pracuję na tym terenie.
Co?
Skończyłem stugodzinną zmianę i zauważyłem,
że zniknęło moje ciało.
To twoje ciało?
Szukałem go. Wspaniale, że się znalazło!
Co tu się wyprawia?
Robot bez sztucznej inteligencji...
Sam się aktywował?
Tu jest.
„Wędrująca anima” brzmi zbyt dostojnie.
To robot bez elektronicznego mózgu,
sterowany za pomocą fal elektromagnetycznych.
Jesteś zadowolony? Skończyła się twoja samowolka.
Pora wracać.
To twoje jedyne ciało, Pluto.
Nie zapominaj o swoich rozkazach.
Zabij Atoma.
Napisy: Małgorzata Freulich