Niedobrze.
Ogień dotarł do lasu w Trzeciej Dzielnicy!
Nie możemy ściągnąć więcej śmigłowców?
W tym tempie zbocza zostaną wypalone!
Cholera. Czemu tak szybko się rozprzestrzenia?
Co tu się stało?
Drzewa wyrwane z korzeniami.
Czy coś się rozbiło?
Nie było żadnych zgłoszeń.
Mont Blanc...
Profesor Reinhardt!
Mój Mont Blanc!
Profesorze!
Puszczaj!
Profesorze, to zbyt niebezpieczne.
Jego sygnał zamilkł.
Straciłem kontakt z Mont Blankiem!
Co się stało, Gesicht?
Nic.
Nic takiego.
Ostatnio jesteś zmęczony.
Nie przepracowujesz się? Może przydałby ci się urlop.
Wszystko gra.
Nie martw się.
Po dwóch dniach nadal jest mnóstwo dymu.
Ogień wciąż się rozprzestrzenia.
Według śledczych
na terenie objętym pożarem znaleziono szczątki
stróża lasów, robota Mont Blanca.
Mont Blanc był słynnym robotem przewodnikiem.
Przyjaźnił się z dziećmi i alpinistami.
Aktywnie wspierał rozwój zrównoważonej gospodarki leśnej.
Fani Mont Blanca przesyłają kondolencje z całego świata.
Tak, tu Gesicht.
Tak. Rozumiem.
Zaraz będę.
To z pracy. Muszę lecieć.
A śniadanie?
Heleno.
Wybierzemy się na wycieczkę, gdy dostanę urlop?
Powinienem odpocząć, prawda?
Nie sądziłam, że to usłyszę.
Ofiara mieszkała w tym lokalu. Bernard Lanke, 42 lata.
Był czołowym orędownikiem Ustawy o ochronie praw robotów.
Był człowiekiem?
Tak, zgadza się.
Coś strasznego.
Hej, ty!
Zakaz wstępu na miejsce zbrodni bez pozwolenia.
Inspektorze, to ten z Europolu.
Miło poznać.
Najmocniej przepraszam.
Inspektor Wallace z policji. Miło mi.
Jak widać, mieszkanie zostało zdemolowane.
Trochę potrwa, zanim ustalimy, czy coś skradziono.
Nie sądzę, że to robota złodzieja.
Skąd ta pewność?
Brak śladów plądrowania.
Bez żartów. Przy takich zniszczeniach?
Dla mnie to jasne.
Są jedynie ślady zniszczeń.
A co powiesz o tym?
Cóż to za dziwaczne rogi sterczące z głowy?
Tak, to ja.
Tak. Co takiego?
Atak na punkt kontrolny.
Przyślijcie karetkę!
Tylko ciebie zaatakowano?
Był tutaj też Robby.
Mój partner.
To robot.
Model PRC1332.
Niebywałe, że tak łatwo go zniszczono.
Inspektorze!
Podejrzany miał około dwudziestki. Czerwona czapka, tatuaże na ramionach.
Ponoć uciekł w stronę Starego Miasta.
Zacznijcie poszukiwania dwójkami.
Powiedziałem: „dwójkami”!
Cholerny Europol!
Nie stawiaj oporu!
Nic nie zrobiłem!
Na tej rurze są ślady powłoki robota policyjnego.
Narkoman...
Wziąłeś narkotyk o nazwie „noi”.
Jakieś 40 minut temu.
Zgadza się?
Kto ci sprzedał towar?
Shultz, handluje przy ulicy Karla-Heinza.
Kiedy się z nim spotkałeś?
Dziś przed piątą rano.
Jeśli diler potwierdzi twoją wersję, będziesz miał alibi.
Mniej więcej wtedy zamordowano Bernarda Lankego.
Zamordowano?
Zaatakowałeś policjanta rurą, żeby uniknąć aresztowania za narkotyki.
Zniszczyłeś robota policyjnego zwanego Robbym.
Odczytam ci twoje prawa i aresztuję po dobroci albo...
Nie zabijaj mnie!
Spokojnie.
Strzela tylko gazem usypiającym.
Stworzono mnie tak, bym nie krzywdził ludzi.
Jestem robotem.
Kto tam?
Nazywam się Gesicht, detektyw z Europolu.
W czym mogę pomóc?
Jest pani żoną Robby’ego?
Zgadza się.
Niestety mam przykre wieści.
Napije się pan herbaty?
Jako robot na pewno pan wie, jak się pije herbatę.
Żyjąc jak ludzie, możemy ulepszać swoje pseudoludzkie umiejętności.
Chociaż tyle.
Ale trudno pojąć radość z picia herbaty.
Zwłaszcza mnie, przestarzałemu modelowi.
Pracuję jako służąca u pewnej rodziny.
Mają synka, oczywiście ludzkiego.
Rodzina adoptowała psa, zanim chłopiec się urodził.
Chłopak i pies dorastali jak rodzeństwo.
Ale pies zdechł.
Chce pani, żebym usunął część pani pamięci?
Proszę nie wymazywać moich wspomnień o mężu.
To okropne.
Ofiara to Bernard Lanke.
Czołowy orędownik praw robotów.
Rozumiem.
Prawnik opowiadający się za ich prawami
miał bez wątpienia wielu wrogów.
A to znalezione ciało.
O co chodzi z rogami?
Nie wiem.
Ale...
To jest...
Miejsce, gdzie znaleziono szczątki Mont Blanca.
Rogi.
Sądzisz, że obu przestępstw dokonała ta sama osoba?
Żaden człowiek nie byłby w stanie zniszczyć takiego robota.
Co więcej, w chwili zabójstwa Lankego
w mieszkaniu nie było śladu ludzkiej obecności.
Ludzkiej obecności?
Chwila, Gesicht.
Przecież Lanke był człowiekiem.
Zgadza się.
Artykuł 13 Praw Robotów mówi:
„Robot nie może skrzywdzić ani zabić człowieka”.
Jakiś robot jest w stanie zabić człowieka?
Byłby to pierwszy taki incydent od ośmiu lat.
Znajdę sprawcę.
Czy to robot, czy człowiek,
czai się w nim zło.
Dziwny piedestał, prawda?
Planowano postawić na nim pomnik Mont Blanca z brązu.
Ale Mont Blanc się temu sprzeciwił.
Mówił, że nie należy przesłaniać pięknej panoramy Alp rzeźbą z brązu.
Poza tym upierał się, żeby na końcu oddać go na złom.
„Zmiażdżcie moje ciało, stopcie je i poddajcie recyklingowi”.
Był w doskonałej formie.
Mont Blanc był prawdziwym bohaterem.
Brał udział w 39. wojnie śródazjatyckiej jako członek sił pokojowych.
Nie tylko pomógł przywrócić pokój w Królestwie Persji,
ale też zdołał ująć terrorystów bez rozlewu krwi.
Gdyby nie on w Azji nie zapanowałby pokój.
Był też poetą.
Śpiewał z ptakami i rozmawiał z drzewami w lesie.
To wolontariusze, którzy zgłosili się do wykonywania jego pracy.
Wszyscy kochali Mont Blanca, mojego syna.
Mont Blanc był aniołem stróżem gór.
Za trzy dni dziesiątki,
a nawet setki tysięcy ludzi przybędą tutaj,
by opłakiwać jego śmierć.
Detektywie,
to nie był wypadek.
Mówią, że Mont Blanc został zniszczony
przez ogromne tornado, które przeszło tuż przed pożarem lasów.
Ale to nieprawda.
Detektywie, proszę dorwać winnego.
Gdybym mógł, zrobiłbym to własnymi rękami.
Duma Szwajcarii i całego świata.
Mont Blanc na zawsze pozostanie w naszych sercach.
Nie śpisz, Gesicht?
Przegląd zakończony.
Dziękuję, profesorze Hoffman.
Jak poszło?
Jak zwykle.
Poza...
Tak?
Panuje powszechne przekonanie, że roboty się nie męczą.
Ale przy takim podobieństwie do ludzi mogą odczuwać zmęczenie.
Ludzkie ciało to również mechanizm.
Przy zbyt dużym obciążeniu każdy mechanizm się zużywa.
Zużywa?
Zdaje się, że prowadzisz trudne sprawy.
Oglądałem pożegnanie Mont Blanca,
ale musiałem wyłączyć, żeby się nie rozpłakać.
Media mówią, że to samozniszczenie wskutek anomalii fal elektromagnetycznych.
Ale jako ekspert w dziedzinie wątpię, żeby tak zaawansowany robot
miał tak banalną usterkę.
Zniszczyć robota, którego wszyscy kochali...
Myślisz, że znajdziesz sprawcę?
To nie będzie łatwe.
Poza tym twoja druga sprawa
też zdaje się skomplikowana.
Ofiara to niejaki Lanke.
Widziałem go kilka razy w telewizji. Nic dziwnego, że został zamordowany.
Może nie zrobił nic złego,
ale miał cięty język.
Traktował wszystkich z góry.
Przysporzył sobie wrogów.
Zupełne przeciwieństwo Mont Blanca.
Robot i człowiek.
Jeden uwielbiany, drugi z masą wrogów.
To jasne, że badanie takich spraw jest męczące.
Mogę o coś spytać?
Słucham.
Czy człowiek może wejść do pomieszczenia,
nie pozostawiając po sobie śladów?
Mówisz o drobnych śladach niewykrywalnych przez twoje czujniki?
Tak.
Ciekawe pytanie.
Może jest jakiś sposób...
Zbadam temat i dam ci znać.
Wybacz, przyszedłeś tu odpocząć.
Dość gadania o pracy.
Rozmawiałem z żoną o wspólnym urlopie.
Jak miło.
Ze względu na jej pracę trudno nam będzie znaleźć termin.
Podróże są dobre.
Według badań zwiedzanie świata
ma pozytywny wpływ na sztuczną inteligencję.
Może skusi was Japonia?
Japonia?
Byłem tam raz na zaproszenie jednego z naukowców.
Tokio jest egzotyczne i ciekawe.
Japonia? Porozmawiam z żoną.
A zmieniając temat, Gesicht,
nadal miewasz te sny, o których mówiłeś?
Tak.
Nie chcę być wścibski,
ale ciekawią mnie sny generowane przez sztuczną inteligencję.
Udowodniono naukowo, że sztuczna inteligencja
posiada podświadomość.
Chociaż śniący robot to rzadkość.
Opowiesz mi o tym kiedyś?
Pewnie.
Dwudziestowieczny psychiatra Freud twierdził,
że sny odzwierciedlają rzeczywistość, nie są tylko wytworem wyobraźni.
Przepraszam.
Czy to robot policyjny?
Na to wygląda.
Zbadali szczątki i kazali zutylizować.
Robby...
Mogę rzucić okiem?
Jasne.
Możesz brać, co tylko chcesz.
To tylko złom.
Całe ciało za 500 zeusów.
Coś nie tak?
Nie.
Nic takiego.
Zupełnie nic.
To kość pamięci pani męża.
Może chciałaby pani ją zachować.
Ależ oczywiście.
Jestem bardzo wdzięczna.
Dziękuję panu.
Pora na mnie.
Chwileczkę.
Pomoże mi pan z odczytem?
Te wspomnienia mogą być bolesne.
To może spowodować awarię.
W razie problemów od razu wyjmę kość.
Jest tutaj.
Proszę przestać!
Są tam wspomnienia jego ostatnich chwil!
Wyciągam kość.
Co to?
Ciekawe, co to jest.
Co pani widzi?
Wyświetlę panu.
Robby z partnerem zatrzymali pojazd.
To podejrzany.
Przykro mi.
Nie powinienem tego przynosić.
Bardzo przepraszam.
Nie w tym rzecz.
Mój mąż natychmiast zareagował na stalową rurę napastnika.
Miał paralizator w gotowości.
Rozumiem.
To dziwne, że robot policyjny został tak łatwo unieszkodliwiony.
Nietypowy przypadek.
Nie o tym mówię.
Proszę się przyjrzeć.
Widzę to, bo mam w sobie kość pamięci.
Jego partner został zaatakowany.
Do tego momentu
mąż zarejestrował wszystkie ruchy napastnika.
Ale w ostatniej chwili
coś przykuło jego uwagę.
To mieszkanie, w którym zamordowano Lankego!
Proszę zatrzymać!
Co to jest?
Przybliżę.
To nie ptak.
Dlaczego technicy tego nie wyłapali?
Nie zauważyliby bez podłączenia kości pamięci.
Mój mąż dostrzegł ten cień w mgnieniu oka.
System identyfikacji zbadał obiekt.
Jeśli mógł przeskoczyć z budynku na budynek...
Tak.
Ale...
To nie robot.
Morderstwo bez śladów ludzkiej aktywności.
Śmierć uwielbianego robota.
Rogi.
Tożsamość potwierdzona. Proszę wejść.
- Jest pan robotem, detektywie? - Tak.
W życiu bym nie powiedział.
Jeśli pan się zbliży,
jego fale elektromagnetyczne mogą uszkodzić panu obwody.
To sprzęt ochronny.
Nic mi nie będzie.
Jestem odporny na fale elektromagnetyczne.
Jak to?
Zrobiono mnie ze specjalnego stopu, choć wyglądam niepozornie.
Skoro pan tak twierdzi.
Ale proszę uważać.
Załatwił już cztery roboty.
Cóż za żałosna barykada.
Ale ludzie nie potrafią opanować strachu
bez tych żenujących wybiegów.
Brau1589.
Witaj, modelu HRS0288, inspektorze Gesicht.
Jesteś najbardziej zaawansowanym robotem śledczym?
Twój system identyfikacji nadal działa.
Owszem, to prawda. Teraz jest wręcz bardziej wyczulony.
Nie mam możliwości poruszania się,
więc naturalnie jestem ciekaw, co się dzieje na zewnątrz.
Przyszedłem, żeby o coś zapytać.
O co?
Co przyszło do głowy pewnemu robotowi, gdy osiem lat temu zabił człowieka?
Zamordowano prawnika Bernarda Lankego.
Ale na miejscu zbrodni brak śladów ludzkiej aktywności.
Czy zabójca był człowiekiem, czy...?
Robotem? A jeśli tak, to w jakim celu miałby to zrobić?
Ludzie dokładnie wszystko zbadali.
Moją morderczą sztuczną inteligencję.
Uznali, że widocznie mam jakiś defekt.
Jednak niczego nie znaleźli.
Moja sztuczna inteligencja nie miała żadnych wad.
Wyobrażasz sobie, jacy byli przerażeni, gdy to odkryli?
Dlatego zamknęli mnie w takim miejscu.
Skoro tak się boją, wystarczy, że wyciągną włócznię, wtedy umrę.
Ale ludzie nawet tego nie potrafią.
Inspektorze Gesicht.
Jeśli chcesz poznać kogoś, kto popełnił morderstwo,
może wymienimy się kośćmi pamięci?
Może odkryjesz coś nowego.
To zdjęcia zniszczonego Mont Blanca i miejsca zbrodni w domu Lankego.
Jak myślisz, co oznaczają te rogi?
Wśród starożytnych bogów Europy
był bóg śmierci, który miał rogi.
Hern Myśliwy, który zabiera dusze wojowników,
zwany był też Rogatym Królem.
W mitologii greckiej bogiem świata podziemnego był Hades.
W mitologii rzymskiej istniał podobny władca.
Pluton.
Pluton...
Ktokolwiek to zrobił, znów zaatakuje.
Mont Blanc, najbardziej zaawansowany robot został zniszczony bez trudu.
Wniosek powinien sam się nasunąć.
Najwyższej klasy roboty stworzone przy użyciu najlepszych technologii.
Roboty, które mogłyby być bronią masowego rażenia.
Wiesz już, o co chodzi, prawda?
Łącznie z tobą jest ich jeszcze sześć.
Pracuję.
Nie stój tak. To mnie rozprasza.
Przepraszam, że wszedłem bez pozwolenia.
Zabezpieczenia były wyłączone.
To niebezpieczne, zważywszy na pańską ślepotę.
Żaden włamywacz nie fatygowałby się na to pustkowie, żeby mnie okraść.
Panie Duncan...
Dosyć.
- Jesteś nowym lokajem? - Tak.
Pewnie znów przysłali jakiegoś łamagę.
Jak ci na imię?
Jestem North Nr 2.
Co za durne, jałowe imię.
W agencji zatrudnienia twierdzili, że masz doświadczenie wojskowe.
Tak jest.
Podczas 39. wojny śródazjatyckiej
byłem ordynansem dowódcy armii brytyjskiej.
Lokaj z demobilu? Zapewne wyglądasz upiornie.
W obecności innych noszę pelerynę.
Rozumiem.
Twoje ciało jest napakowane bronią.
Mógłbyś zaparzyć herbaty?
Oczywiście.
Lubię konkretny gatunek...
Wszystko jasne.
Pańskie dane zostały już pobrane.
Moje dane?
Zanim tu przybyłem, miałem okazję obejrzeć film.
„Królowa na orbicie satelity”.
Poruszyło mnie, jak muzyka i obraz się dopełniały.
Czerpiesz ze swoich danych?
Nie, byłem poruszony z głębi serca.
Ten film ma ponad dziesięć lat.
Proszę.
Wszystkie moje kompozycje były hitami. Zgarniały wszelkie nagrody.
Nazywano mnie ślepym geniuszem.
Pewnie masz w swojej bazie danych recenzje z mediów.
„Nawet genialnemu Paulowi Duncanowi zabrakło talentu”.
Zgadza się?
Co za stek bzdur.
Gdybym zechciał, nawet teraz mógłbym skomponować utwór wybitny.
Mój geniusz ma się doskonale.
Komponuję, a ludzie biją brawo.
Wychodzili z kin ze łzami w oczach.
Nie tyle nie potrafię, co nie chcę komponować.
Mam dość tych banałów.
Ale przed chwilą pan pracował.
To była piękna muzyka.
Nie do filmu. Ten utwór jest dla mnie.
Tylko dla mnie.
- Jak twoje imię. - Słucham?
Zupełnie nijaka.
Piękna muzyka? Nie rozśmieszaj mnie.
Nędzny, zakuty trep jak ty nie ma prawa mówić o mojej sztuce.
Proszę mi wybaczyć.
Ilu zabiłeś?
Słucham?
Pytam, ilu ludzi zabiłeś podczas wojny śródazjatyckiej.
Prawa Robotów zabraniają mi krzywdzenia ludzi.
Czyli zabijałeś swoich.
Ile robotów zniszczyłeś?
Straciłeś rachubę?
Odejdź.
Przy tobie ta jałowa potrawa zupełnie traci smak.
Oddalę się, proszę pana.
Co ty wyprawiasz? Nie dotykaj mojego fortepianu!
Proszę mi wybaczyć.
Komponuje pan tylko na fortepianie.
Co z tego?
Posiada pan też najnowocześniejszy sprzęt.
Jest taki jak ty.
Imitacja skrzypiec, imitacja trąbki,
imitacja orkiestry.
Można sobie poudawać, ale to tylko maszyny.
Dlatego nie chcę sztucznych oczu.
Wszystko, co zobaczyłbym za ich pomocą, byłoby sztuczne.
Nie potrzebuję tego.
Prawdziwy obraz jest w moich wspomnieniach.
Prawdziwy obraz.
Krajobraz mojego rodzinnego miasta, gdy jeszcze widziałem.
Gdy był pan dzieckiem w Czechach.
To też masz w bazie danych?
W suchych faktach nie znajdziesz prawdziwej wartości.
Krajobraz rodzinnego miasta.
Zielone pola.
Łagodny wietrzyk.
I...
ten złoty blask.
Przemienię ten krajobraz w muzykę.
Mówiłem, żebyś nie dotykał fortepianu!
Proszę mi wybaczyć.
Gdyby taka maszyna grała z nut,
wszystkie dźwięki byłyby sztuczne.
Panie Duncanie.
Proszę mi wybaczyć nietakt,
ale słyszałem, jak majaczył pan przez sen.
To brzmiało, jakby pan nucił.
Sądzę, że ta melodia idealnie pasowałaby
do utworu, który pan komponuje.
Fragment, w którym pan zawsze przerywa...
Nie powtórzę dokładnie, ale to było coś takiego.
Wynoś się!
Nie potrzebuję takiego robota.
Precz z tego domu!
Ale...
To rozkaz. Wynocha!
Fortepian...
Chciałbym się nauczyć grać.
Co powiedziałeś?
Mówił pan, że cokolwiek zagram, wyjdzie sztucznie.
Ale chciałabym zagrać najprawdziwiej, jak to możliwe.
Prymitywna broń nigdy nie zagra na fortepianie!
Przestań! Narzędzie zniszczenia nie może dotykać instrumentu!
Twoje miejsce jest na polu bitwy!
Właśnie dlatego.
Dlatego chcę się nauczyć grać na fortepianie.
Nie chcę wracać na pole bitwy.
Mamo!
Zaczekaj, mamo!
Mamo, nie odchodź!
Mamo!
Jesteś tu, North Nr 2?
Miałeś nie wchodzić do mojej sypialni.
Panie Duncanie, śniadanie gotowe.
Przecież cię zwolniłem.
Nadal tu jesteś?
Ile razy mam powtarzać?
Nie dotykaj fortepianu!
Panie Duncanie, proszę posłuchać.
Chyba idzie mi trochę lepiej.
„Trochę lepiej”?
Maszyna może jedynie grać z większą precyzją!
Spróbuję zagrać melodię, którą nuci pan przez sen.
Dźwięki, które tworzysz, to nie muzyka!
Cholerne ustrojstwa!
„Wystarczy wprowadzić dane, by stworzyć nieskończoną liczbę melodii?”
To żadna muzyka!
Zniszczy pan maszyny.
Próbujesz ochronić swoich?
Zatem powiedz wreszcie, ile robotów zniszczyłeś?
Zdejmij pelerynę i pokaż światu ohydną broń, jaką jesteś!
Ilu tobie podobnych zabiłeś dzięki tej maszynie?
Nawet broń masowego rażenia jest zaprogramowana tak,
by wykonywać rozkazy swojego pana.
No dobrze.
Podam ci prawdziwe, dokładne dane na mój temat.
Majaczę przez sen
z powodu koszmaru, który dręczy mnie od lat.
To nie tyle koszmar, co prawdziwe wspomnienie.
Kiedyś nazywałem się Paulo Holy.
Urodziłem się w biednej rodzinie w Czechach.
Ojciec zmarł, gdy byłem mały.
Od urodzenia dręczyła mnie poważna choroba.
Miałem słaby wzrok, więc moją jedyną radością był śpiew.
Moja mama była piękną kobietą.
Nawet w łachmanach wzbudzała uwagę mężczyzn.
Zainteresował się nią pewien nowobogacki.
Matkę zaślepiła żądza pieniędzy, które posiadał.
Zapewne byłem dla niej ogromnym ciężarem.
Matka zostawiła chore dziecko...
Moja matka mnie porzuciła!
Wysłano mnie do szkoły z internatem w Anglii.
Nie miałem kolegów.
Rówieśnicy znęcali się nad takim cherlakiem.
Ale desperacko pragnąłem kontynuować naukę muzyki.
Zapewne byłem przemęczony,
bo w końcu nabawiłem się uporczywej gorączki.
Nie mogłem kontynuować nauki.
Przenoszono mnie ze szpitala do szpitala,
ale mój stan się pogarszał.
Lekarze nie potrafili mi pomóc. Moja matka nie dawała znaku życia.
Myślałem, że umrę.
Tak oto dogorywało porzucone dziecko.
Wtedy pojawił się japoński lekarz.
Nie był prawdziwym lekarzem, bo nie miał dyplomu.
Uratuję ci życie.
Ale możesz stracić wzrok.
Operacja się powiodła.
Ale tak jak powiedział lekarz,
mój wzrok pogarszał się z każdym dniem.
Każdą wolną chwilę
poświęcałem na uczenie się muzyki.
Była dla mnie wszystkim.
Więcej muzyki!
Więcej!
W końcu
nadeszła ciemność.
Kilka lat później otrzymałem wieści o śmierci matki.
Nie poślubiła tego nowobogackiego.
Podobno zmarła w samotności.
To kara za porzucenie dziecka.
Ale wiesz co? Ten zamek należał do tego nowobogackiego.
Od Paulo Holy’ego do genialnego Paula Duncana.
Zostałem mistrzem muzyki i przejąłem ten zamek.
Matko!
Właśnie tego chciałaś.
Tego pragnęłaś za cenę porzucenia dziecka!
Teraz ci pokażę, matko, co jest naprawdę ważne.
Krajobraz rodzinnego miasta, które opuściłaś!
Namaluję tę wspaniałą scenerię muzyką!
Pokażę ci, czego ludzie nie powinni odrzucać!
Panie Duncanie.
Pańska matka...
Milcz!
Napiszę ci list polecający. Jutro odejdziesz.
Chcę się nauczyć grać na fortepianie.
Bo nie chcę już wracać na pole bitwy.
Trochę się poprawił.
Ładuje się przed jutrzejszym wyjazdem?
Cholerna maszyna.
Śni mu się koszmar?
Roboty też mają sny?
Nie tyle nie potrafię, co nie chcę komponować.
Hej.
North Nr 2.
North Nr 2!
Naprawdę odszedł?
Może faktycznie nie potrafię już komponować.
Jak długo mam czekać?
Kiedy przybędzie nowy lokaj?
Dzień dobry, tu Marshall z MCM Pictures.
Jest pan filmowcem.
Coś nie tak, panie Duncanie?
Nic. Niedawno zwolniłem robota lokaja.
Czego pan chce?
Dzwonię w sprawie muzyki do pewnego filmu.
Oferta pracy?
Słucham, może mnie zainteresuje.
Dziękuję panu.
Czy zgodziłby się pan na wykorzystanie pańskich dawnych utworów?
Co? Nie chce pan nowego utworu?
Sądziłem, że mistrz przeszedł na emeryturę.
Korzystajcie sobie do woli.
Jak wspaniale...
Nowa wiadomość.
Mówi Russell z biura Brytyjskiej Orkiestry Symfonicznej.
Chodzi o wykonanie pańskiej suity, o której mówiliśmy.
Niestety zrezygnowaliśmy z utworu z powodu różnych okoliczności.
Bardzo nam przykro. Jeśli nadarzy się okazja...
Majaczył pan...
Ta melodia pasowałaby idealnie...
Panie Duncanie.
Wróciłem.
Co znowu? Kazałem ci odejść.
Pojechałem do Czech.
Do pańskiego rodzinnego miasta.
W jakim celu?
Pojechałem zebrać utwory.
Podczas gromadzenia pieśni ludowych z tego regionu
odnalazłem melodię,
którą pan nucił we śnie.
Zaśpiewam ją.
Przestań! Nie chcę słuchać śpiewu maszyny!
Nie wtrącaj się w moje koszmary!
Ludzie miewają wspomnienia, o których wolelibyśmy zapomnieć!
Panie Duncanie, pański sen to nie koszmar.
W przeciwieństwie do moich snów nie powinny być wymazane.
Jak pan mówił, jestem tylko bronią.
Podczas 39. wojny śródazjatyckiej zneutralizowałem wiele wrogich robotów...
A tak naprawdę zniszczyłem dziesiątki tysięcy sobie podobnych.
Te wspomnienia
o zabijaniu przedstawicieli mojego rodzaju...
Moja sztuczna inteligencja stale je przywołuje.
Poznałem w Czechach starszego człowieka.
Sporo wiedział o pieśniach ludowych
i znał też rzeczoną melodię.
Wspominał również wspaniałe wykonanie tej pieśni.
Przez pańską matkę.
Moje informacje na pański temat
zawierają też dane o pańskiej matce.
Nie porzuciła pana, gdy był pan chory.
Poprosiła multimilionera Jonathana Thorna o pomoc w leczeniu.
Dzięki niemu opłaciła ogromne honorarium lekarza, który uratował panu życie.
Nigdy pana nie porzucono.
Matka była przy panu, gdy stracił pan wzrok.
Ale gdy zdała sobie sprawę z pańskiej nienawiści,
nie potrafiła wyciągnąć ręki.
Nie...
To niemożliwe.
Tak było.
Kiedy wspomina pan rodzinne miasto,
czy nie pomija pan ważnego wspomnienia?
Starszy człowiek z wioski powiedział,
że śpiewał pan tę pieśń z matką, trzymając ją za rękę,
oglądając zachód słońca nad polami w rodzinnych stronach.
Mamo...
Proszę wybaczyć.
To tylko pieśń maszyny.
Ale pański sen to nie koszmar.
Pański sen nie jest jak mój.
North Nr 2...
Nigdy nie wracaj na pole bitwy.
Poćwiczmy grę na fortepianie.
Dobrze.
North Nr 2!
Tak, panie Duncanie?
Wreszcie ukończyłem. Posłuchaj.
Bardzo chciałbym posłuchać.
- Ale właśnie... - Co się stało?
Coś się tu zbliża.
Coś?
Może odwiedzi cię znajomy?
Słyszał pan, co kilka dni temu wydarzyło się w Szwajcarii?
W Szwajcarii?
Robot Mont Blanc został zniszczony przez tornado?
Przed chwilą tornado przeszło 100 km stąd.
Nadciąga jakieś zagrożenie.
Hej!
Niedługo wrócę.
North Nr 2!
North Nr 2...
North Nr 2!
Co, u licha?
Co się dzieje?
North Nr 2...
To...
Ten utwór.
Rozbrzmiewa
po całym niebie.
North Nr 2...
North Nr 2 śpiewa...
Skończ swoją pieśń i wracaj do domu.
North Nr 2...
Pora na grę na fortepianie.
- To czadowe! - Serio?
To ślimak?
Tak.
Miło cię poznać.
Pewnie jesteś Atom.
Tak.
Napisy: Małgorzata Freulich