Notlar
Ölüm belgesi
63 yaşındaki kadın
Ölümü onaylandı
Kendini asarak intihar şüphesi
Yazmaya tekrar başladım.
İşte bu yüzden nereye gittiğimi bilmiyorum.
Diğer dosyaların arasından bu dosyanın içine
Ne yazdığımı kim okuyacak ki.
Neden hep ölümden sonra anlaşılacağıma dair bir ümidim var ki?
Bulundu ve kurtarıldı.
Sana her şeyi söyledim zaten.
Bu işi bitirip ondan kurtulmanı istiyorum.
Neden baba?
Annen asla ondan kurtulamadı.
İşte.
Ve bence
geleceğin bunda değil, bence başka bir yerde.
Boş hayallerin peşinde koşuyorsun.
Annen de hayatı boyunca böyle yapmıştı.
İşte bu yüzden delirdi.
Bence senin geleceğin daha iyi olduğun
bir alanda ama bu alanda değil.
Çocuklarınızla, işinizle, çevrenizdeki insanlarla
yalan söylüyorlar ve anlaşılmaz
bir şeyi anlamak için umutsuz bir çaba içinde değiller
çünkü bu saçma geliyor.
Kahretsin.
Şu anda daha çok,
benden önceki oluşum dediğim şey üzerinde çalışıyorum.
Yazıyordun.
Kızlar
Son kitabın sadece annen ve bir yazar hakkındaydı.
Çınar ağaçları.
Annen hala inanılmaz bir karakter.
Bu kitap için
çocukluğundan hala yaşayanlarla yaptığın konuşmaları kaydettin.
Annenin yazışmalarını inceledin,
sandıklardaki binlerce fotoğrafı sıraladın.
Not defterlerini okudun.
Çantadaki küçük günlüklerde yazan
bütün notları kopyaladın.
15 Eylül 1985, Pazartesi Carole'a bana karşı çok kapalı olduğunu söyledim.
Yazması engellenecek.
Kendi yazdıklarını ve anneninkileri her şeyi arşivlemişsin.
Hem defterlerini hem de el yazmalarını.
Yüzlerinizin ve sesinizin gizemi...
Ama Carole kim?
-Merhaba. -Merhaba.
İçeri gel.
Çay ya da su ister misiniz?
Hayır, ihtiyacım olan şeyler ben de var.
Bu onun masasıydı.
Yani...
Bu onun kotu.
Bu da tişörtü.
Eşarbıyla birlikte bir hırka aldım.
Uyumlu bir el çantası da.
İşte günlüğü,
pasaportu, kimlik kartı, sosyal güvenlik kartı.
İki çift gözlüğüm var.
Hangisini tercih ettiğini söyleyebilirsin.
Senin gözlerin mavi, onunkiler kahverengi olduğu için lens aldım.
Parfümü.
İşte saati ve birkaç yüzüğü.
Hep bu kolyeyi takardı.
Bir peruk.
Üstünü değiştirirken bakmak istersen orada bir ayna var.
Ayakkabılarını uzatır mısın?
-Ne? -Ayakkabıların.
"Annem bana bir muamma bıraktı."
"İlişkimizin hikayesi."
Sen de onun yaptığını yapıyorsun. Anneni araştırıyorsun.
Büyükannem kendi annesi hakkında bir kitap yazmıştı.
Annesinin ölümünden sonra Carole Achache bir bavul sakladı.
Bavula annesinin günlükleri gelişigüzel atılmıştı
Annesi bu notlara onun programını ve
ruh halini yansıtan alıntıları not etmişti,
hayatından bir kaç fotoğraf da vardı.
Esasen kitaplara ve onları yazanlara adanmış bir hayat.
Monique Lange 50'lilerde Gallimard'da çalışmaya başladı,
Merdivenin tüm basamaklarını tırmandı.
Bir gün kendisi de yazmaya cesaret etti.
Bu ofisi hatırlıyorum.
Ne kadar berbat olduğum hakkında dedikodular vardı ama komikti.
O zamanlar normal değildi. 50'lerdeydik.
Kantinde yemek yerdik,
hepimiz Camus'nün yanına oturmak için itişip kakışırdık.
Hayatımda büyük bir iz bırakan Genet'yi tanıyordum.
Marguerite Duras'ı, Violette Leduc'u tanırdım.
Çok ama çok iyi bir dönemdi.
Carole Achache, şimdi bir fotoğrafçı,
2008'de ailesi ve ailesinin sırları hakkında yazmaya başladı,
"La plage de Trouville". Hikaye işgal sırasında Naziler
tarafından çalınan büyükannesinin tablosu hakkındaydı.
Şimdi Stock "Fille de" ile yayıncılık yapıyor,
Annesini şefkatle ve şiddetle anlatan bir roman.
Bir de onunla birlikte yaşadığı hayatı.
Sanatçılar, entelektüeller ve
yazarlarla iç içe geçen inanılmaz bir hayat.
Sadece korunan,
dinlenen, teselli edilen
bir çocuk olamadığı talihsiz bir hayat.
Yetişkinlerin aralıksız, heyecanlı
gevezeliklerinin ortasına garip bir sessizliğin yerleştiği bir hayat.
Aynı zamanda, bu tür harika bir anı aktarmak istiyorum.
-Olur. -Süper.
-Tamamdır. -Bu konu...
Evet, büyüleyici olan kişisel bir yönü var ve...
-Üzücü. -Evet, üzücü ve büyüleyici.
-Evet. -Bir okuyucu için büyüleyici.
Annem inanılmaz bir karakterdir.
Dinle, jenerik, eğer bir film olsaydı...
Evet, zamanında bir filmdi ama perdeleri unutalım.
Bu kitabın jeneriği inanılmaz.
Bu el yazmasında, karakterlerle tanışma sırası şu şekilde
Monique Lange, Dyonis Mascolo, Jean Genet...
Tabii ki, şu olasılığı da göz ardı etmemeliyiz
Benim hakkımda çizdiğiniz nazik imaj nedeniyle
kitaba karşı özel bir zaafım var.
Jorge Semprun için
Sizin büyüdüğünüz yerde büyümek, sizin gibi bir anneye sahip olmak
zaten biraz şanstı.
Hem de nasıl şans! Paris'te 50'lilerde böyleydi.
Monique Lange'ın sağ yakadaydı.
Çok iyi tanıdığı Marguerite Duras ise sol yakadaydı.
25 yaşındaydık.
Burası Saint-Germain-des-Pres.
Gençliğimizde duygularımızı,
inançlarımızı,
çılgınlığımızı belirleyen her şey orada oldu
Komünizme deli gibi bağlanmıştık.
İnsanlara mücadelelerinin
ne olduğuna karar verme hakkına sahip olduklarını söylerdik.
Her zamanki gibi bu konuda yazmadık
. Ama kimse mutluluk hakkında yazmaz.
O zamanlar böyleydi, Carole Achache,
politika, edebiyat, tartışmalar, geceleri alkol ve sigaradan ibaretti.
Ve bunun ortasında
çocuklar bir şekilde idare etmek zorundaydı.
Evet, annemin ve Duras'ın
bu tür bir mutluluktan,
Duras'ın deyimiyle bu tür bir tutkudan
faydalanmamızı istedikleri çok açıktı.
Ayrıca savaş sona erdiğinde bu ortamda,
çokça ve gerekli olan
bu özgürlük arzusunun olduğunu da düşünmelisiniz.
İşte bu yüzden çoğu insan
gittikleri o savaştan illet etti
Bence onlar 1968'de bizim olduğumuzdan çok daha özgürdüler
Bu şimdiye kadar yaptığım en zor şeydi.
Ve... İşte başlıyoruz. Ama...
Çılgın ve gerekli. Tamam. Sıkıntı yok.
Bence onlar 1968'de bizim olduğumuzdan çok daha özgürdüler,
çok daha cesurdular.
Ve çocuklar, tüm bunlardan faydalanmak zorundaydık.
Ama aynı zamanda uyum sağlamak zorundaydık ki bu da bir çocuk için
çocukluğunu yaşamamak, genç yaşta
bir tür yetişkin hayatı yaşamak anlamına geliyor.
Bilemezdim.
Başka bir çocuğun hayatının nasıl olduğunu bilmiyordum.
Bu böyle ve bu doğru, çok şanslıydım
çünkü hala harika geliyor
Dolayısıyla erken bilgi zararlıdır diyemeyiz.
Ama bakınca evde oynadığımız bir oyun yoktu.
Ayrıca çok genç yaşta artık normal bir şeyle yüzleşmek zorunda
kaldınız yani babanızın sizi terk etmesi ile yüzleştiniz.
Bir kaç tavsiyem olacak. Hiç kimseye vermediğim tavsiyeler.
Size bu mektubu yazmak zorunda kaldığım için utanıyorum.
Lütfen okuduktan sonra yok edin.
Bildiklerine giderek daha fazla takıntılı hale gelen ben,
çok saygı duyduğum bir doktorla konuşurken kendimi tutmadım
Sinirlenme. Tüm bunlar yüzünden kargaşa içindeyim.
Birincisi, neden iki ay bekleyelim?
İçindekini uzun süre saklayamayacağını biliyorsun.
İkincisi, İsviçre'den uzak durmanın yolları var.
Burada olsaydın bu iş kolayca halledilebilirdi.
Ama sen, tek başına, benden o kadar uzaktasın ki,
kendimi giderek daha fazla çocukmuşuz gibi hissediyorum.
Ah yüzümü görebilseydin...
İlki Alsace'a bana yakın olmak için geliyorsun.
İçim rahatlayacak. Bir yolunu bulacağız.
İkincisi, eğer yapabileceğini düşünüyorsan
bana önerilen tekniği kullanacaksın.
Cerrahi müdahale olmamasının önemli olduğunu düşünüyorum.
İsviçre'de bile beni korkutuyor.
Eğer birisi size iğne yapabiliyorsa, bilin ki oldukça etkilidirler.
Bu arada yürümek, koşmak, uzanamamak vb...
o ana kadar...
Adı Benzoginestril'in 5 Numarası.
Dört gün boyunca günde bir şırıngada
iki flakon kalça kasına enjekte edilir,
iki flakondan dört enjeksiyon yapılır.
Dokuzuncu gün iyileşmelisin. Olmazsa yeniden başlar.
Her şey yolunda giderse küretaja gerek kalmayacaktır.
İşte bu kadar. Karar ver.
Zavallı sevgilim, üzüldüm, iğrendim, aşağılandım.
Affet beni, panikledim. Kısa sürede cevabını bekliyorum.
Bu mektup için senden özür dileyeceğim
çünkü sakin bir ay geçirmemizi istiyorum.
Jean-Jacques.
Bu mektubu yok edin
Üçüncüsü, son sezonun için ne kadar zamandır bekliyorsun?
31 Mayıs 1952, Cumartesi Carole'un doğumu
Dördüncüsü, seni seviyorum.
Taşıyıcı baba bir İspanyol'du.
Adı Juan Goytisolo'ydu.
Franco karşıtı bir İspanyol mülteciydi,
politikaya çok bağlı bir yazardı.
Annemin hayatında iz bırakan tüm erkeklerin adı Jean'dı.
Hatırlatmamı ister misin?
Kendisini sevmeyen bir adama
umutsuzca aşık olan genç bir kızın hikayesi.
Ancak kitabın sonunda
adamın onu sevmemesinin sebebinin eşcinsel olması olduğunu keşfediyor.
Araplarla görüşmeye etmeye başlayalı
neredeyse bir yıl oldu.
Gerçekleri kabullenmem birkaç haftamı aldı.
Dengemi yeniden buldum ve sana daha da yakınlaştım.
Ama aynı zamanda tamamen, kesin ve
Geri dönüşü olmayan bir şekilde eşcinsel olduğumu da keşfettim.
O tarihten bu yana
ilişkilerimizin geliştiğini fark etmişsinizdir.
Farklı bir şekilde de olsa,
seni eskisinden daha çok sevmeye başladım
ve daha önce hiç hissetmediğim bir mutluluğa sahip oldum.
Kendimi rahatlamış,
hayatımı seninle paylaşmaktan,
senin ve Carole'un yanımda olmasından mutlu hissettim.
28 Ağustos 1970 Cuma
Juan bir adamla iki kez yattıktan sonra eve sarhoş geliyor.
Şu anda bir çıkmazdayım.
Artık size hiçbir şey teklif edemem,
hiçbir şey vaat edemem,
Tepkinden korkuyorum ve
içten içe de bunu arzuluyorum.
29 Temmuz 1971, Pazar Juan aptal bir Arap'la yatmış.
Juan bir Cezayirli ile hızlı bir ilişki yaşadı.
Juan bir Türkle yatmış.
Senin yanında olmak için mutluluğumu yok ettiğimi biliyorum.
6 Ocak 1971, Çarşamba Juan kendi odasında uyuyor.
Sensiz yaşamaktan korkuyorum.
Yüzün, sevgin, gözlerin, şefkatin var.
Hiç kimseye bu kadar yakın olmamıştım.
Aşkta hiç seninle olduğum kadar ileri gitmedim.
Şu andan itibaren ilişkimizin devamı birlikte kalma arzumuza bağlı.
Normal bir ilişkiyle karşı karşıya
olduğumuz yanılsaması yıkılmıştı,
ve yeni bir şey yaratmak için zorluklarla yüzleşmek zorunda kaldık.
Ama sahip olduğumuz sevgi, anlayış ve karşılıklı saygı,
ilkel olduğunu düşündüğümüz bağların gücünü korumaya yetecek miydi?
21 Şubat 1986, Cuma, Kurgu yazdığım söylenddiğinde aklıma acı geliyor.
Beni umutsuzluğa düşüren her şey, hayattayken ne uydurabilirim?
Tek sorum neden? Annemin geylerle ne sorunu vardı?
Sen mi? Genet? Ve Juan mı?
Geylerden hoşlanmasının nereden geldiğini bilmiyorum.
Bu açıklanamaz.
mazoşist değilse başka şekilde açıklanamaz.
Hayır ama o çok dokunaklı bir insan
Sanırım zor bir hayatı vardı.
Neyse ki bir tür fantezisi vardı.
Ama hayır, o zor bir hayatı olan biri.
Trajik biriydi.
Evet, ben de bunu söylüyorum.
Ama bence Gallimard'da içten içe çok mutluydu
çünkü orada trajikten de
öte insanların yanında yer alıyordu.
Ve temel olarak, doğru ortamdaydı.
Yalnız değildi.
Evet.
Tekrar okuyacağım.
Soğuk birisi olduğunu söylüyor.
Yani babamdan öncesi için.
Ve sonra çok geçmeden aldatıldı.
Bu da ameliyattan sonra yazdığı bir metin.
Sonunda onu anladım, onun içinde bulunduğu durumu değil.
Ama rahmini almışlar.
Ben de bir doktora sordum
çünkü verdiği isim tutarsızdı.
"Hayır, hayır, hayır. Bu bir tür hastalıktı.
Ve metin korkunç çünkü şöyle diyor,
"Sonunda rahmimi kaybettim"
seks organı değildi çünkü kullanmıyordum.
"Ve iyileşmem bir hafta sürdü."
"Tanrıya şükür Juan vardı..."
"Ve bakınca"
"intihara benziyordu..."
Evet, kesinlikle.
...gerçekten de öyleydi.
Her zaman sonuçlanmamış bir şeyler olduğu izlenimini edindim.
İnanılmaz bir şey!
12 Aralık 1971, Pazar
Flo eskiden daha çok enerjik olduğunu söylüyor. Şimdi daha sakinim.
Carole'un bir cinselliği varken bana cinselliğimden vazgeçmemi söylüyor.
Bu gerçek bir suçluluk duygusu.
Ergenlik dönemime ait onun yazıya döktüğü mektuplar var.
-Yani eşyalarımı karıştırdı. -Bu hoşuma gitmedi.
Hayır, ama cinsellik olarak bakabiliriz.
Ama ne bileyim, Monique'in gidişatı hakkında düşündükçe,
cinselliğinin korkunç bir önemi ve
korkunç sonuçları olduğunu düşünmek zorunda kalıyoruz...
Hele ki benimle.
-Yani takıntılı bir kişiliği var. -Tamamen öyle.
Harika olduğumu düşünüyor. Bunu söyleyebilirim.
Annemin gözleri, hangi gün, hangi saniye
olursa olsun bana olan tutkusunu gösteriyor.
Yürürken önde de olsam arkada da olsam gözleri parlıyordu.
Pazar günleri Montorgeuil Sokağı'nda yoldan
geçenlere L'Humanite gazetesi satıyor.
Bir binanın merdivenlerinde onun yanına oturuyorum
ve mutluluğu içimi kıpır kıpır yapıyor
Benim için deli oluyor. Bense sarhoş.
Poissonniere Sokağı'nda sıkışık bir şekilde yenen büyük akşam yemeklerinde
annemin bakışlarını masanın öbür ucunda
aralıklı olarak hep üzerimde hissederim.
Bakmadan bile gurur duyduğunu söyleyebilirim.
Benim ciddiyetim, ağırlığım
annemin gülümsemesi ve yine onun mutluluğu oluyordu.
Ben istisnayım.
Bir perşembe günü, annem not etti,
"Carole'ın depresyon tanımı."
"Üstesinden gelinemediği takdirde uzun süren üzüntü."
Haziran 1993
Carole bana eğitimiyle ilgili bir düşüncesini anlatıyor
''Onun hikayesi yıkılmış bir çocukluğun ve mazoşizme merhabanın hikayesidir.''
Genet sapıktı.
Ve artık bu konuda konuşmamaya karar verdi.
Beni dinç tutan şey güvensizlikti.
Genet beni otelinin yakınında öğle yemeğine davet etti.
Gururlandım. Monique de.
Benimle ilgilendiği için çok mutlu.
Dünyada en çok sevdiği iki kişiyiz, Juan'dan bile daha çok seviyor.
Genet'i görmek olabilecek en güzel şeydi.
Ben sadece onun özgünlüğünden faydalanabilirim.
Bunun harika olduğunu ve inanılmaz bir şans olduğunu düşünüyor.
Ve bu doğru. Beni tanımaktan hoşlanıyor gibi hissediyorum.
Benimle gülüyor.
Beni alışılmadık bir şekilde düşündürüyor.
İsyanımı doğrulamama ve başkaları gibi olmamama yardım ediyor.
Benim yanımda mutlu oluyor.
Monique'de olmayan yeteneklerim var.
Ona yaşama zevkini geri veriyorum. Ondan çok daha komiğim.
Onun da benim kadar çocuksu olduğu anlar var.
Bir restoranın dışındaki menüyü devirebilir ya da
bir tuzluğu tamamen boşaltabiliriz.
Hatta o zamanki sevgilisi Jacky ile bir kaçamağım olmuştu.
Ayrılmadan önce Genet'e uğradım.
Kılını bile kıpırdatmamıştı.
Yatakta oturmuş sigara içiyordu.
Hemen arkasındaki banyoda musluktan su içmeye gidiyordum.
Işığı açıp kapıyı açık bırakmam.
Bir anda sırtımdan bıçaklandım.
"Jacky'ye göre, oralı beceremiyormuşum ve ısırıyormuşum."
"Kendi kendine daha iyi yaparmış."
Yatağa oturmuş, elinde puro, üzerinde çizgili pijamalarıyla
bana onu asla erekte edemeyeceğimi söylüyordu.
Yapabilirdim. Bundan emindim.
Pes etmiyordu. "Hadi. Devam et, denesene." dedi.
Ayağa kalktı ve
donuk bir ifadeyle beklemeye başladı.
Kıyafetlerinin üzerinden ellemeye başladım.
"Gördün mü? Haklıymışım. Hiç bir kadın beni erekte edemez."
-Monique'in tek çocuğu sen misin? -Evet.
-Hadi be. -Neden?
Hayır, çünkü tek çocuk olduğunda, bilmiyorum...
Böyle ilişkiler kurmak zordur. Tuhaf işte.
Neden tuhaf? Dünyada
her şeyden çok sevdiği iki kişi vardı, ben ve Jean.
-Doğru. -Onun için
Jean tarafından "seçilmiş" olabilirdim,
çünkü 11 yaşındayken
okulu asıp onun oteline gider ve sohbet ederdim.
Şöyle ki...
Onunla harika sohbetlerim olduğu için biraz şanslıydım.
Kısa süre sonra benimle oynamaya başladı.
"Bunu yapamazsın." diye bana meydan okurdu.
Ve o kadar küçükken her şeye kanardım.
Çok iyi düşünemezdim.
Anneme gönderdiğin mektuplardaki her şeyi çözmeyi başaramadım.
-Yazın çok kötü. -Teşekkürler!
Ama annemi Genet'nin
tehlikeli olduğu konusunda birkaç kez uyarmıştın.
Hayır, ama deliydi. Kafayı yemişti.
Sapığın tekiydi.
Bana zarar verdiğini biliyor muydun? Genet bana zarar verdi.
-Cidden mi? -Evet.
Bu yüzden sana bu soruları soruyorum.
Ama ne yazık ki onu tanımıyorum.
Annen...
-onun büyüsüne kapıldı. -Evet.
Ama ne kadar çok incinirse insanları o kadar çok seviyordu.
Ne yapabilirsin ki?
Genet ile pazarlığından daha fazlasını elde etti.
Tam öyle değil.
-Ve... -Kendini feda etti.
Kendini feda etti.
Bayılırdı.
Tanıdığı tüm insanlar
onun için kendini feda etme şansıydı.
Kurbanı olma şansıydı.
İnsanlar suistimal etmiyordu ama
o kendini bir kurban olarak sundu ve biz de bundan faydalandık.
Evet. Sevdiği insanlara karşı hayır diyemezdi.
Aynen öyle.
Ve bu güzeldi.
Her şeyi konuştuk.
Sıkılmasından ve benim aptal olduğumu düşünmesinden korkuyorum.
9 Nisan 1966, Cumartesi
Jean: Kızın hala böyle aptal bir sürtük mü?
Genet'nin belirsizliği de bu.
Çok zeki bir insan ama aynı zamanda çok çocuksu.
Yuvarlak yüzü, gülüşü...
Ve evet kadınlardan nefret ederdi.
Çok sık görüştüğümüz zamanlarda gençtim.
11-12 yaşlarındaydım, yani hala çift cinsiyetliydim.
Sanırım biraz esmer, biraz Arap görünümlü olduğum için
benden gerçekten hoşlandı.
Ve belki de bu ona o zamanlarda
intihar etmiş olan ip cambazı Abdullah'ı hatırlatmıştır.
Ama Abdullah hayatımın o kadar özel bir parçası ki
onun hakkında kamera önünde konuşmamayı tercih ederim.
On yaşındayken sevdiğim ve evlenmek istediğim
ip cambazı Abdullah'ı asla unutmayacaktım.
Abdullah ipin tepesinden güvenlik takımı olmadan düştü.
Kısa bir süre sonra belki de çok hızlı bir şekilde tekrar ayağa kalktı.
Genet'in karşısında tekrar yapmak için kalkmıştı.
Genet oturuyordu ama onun daha da ileri gitmesini istedi.
Tekrar düştü.
Sonra da doktorlar karar verdi.
Abdullah artık herhangi bir sirkte
bin pullu kostümüyle hiçbir risk alamazdı.
Sıradanlaşmıştı.
Genet'de her yerde karşımıza çıkan banal kelimesi var.
İntiharını duyuran bir günlük gibi, etrafımdaki yetişkinlerden
duyabildiğim dedikodular bir trajediye işaret ediyordu.
Herkes endişeliydi.
Ve bir gün kendini astı.
Hayır, acım hakkında bu şekilde konuşmak istemiyorum.
Bunu bir hikayenin parçası yapmak istiyorum.
Tamam.
Ben hala
entelektüel bir dünyanın çocuğuyum ve bunu da merak ediyorum.
Beni nasıl böyle bıraktılar? Neden?
İşte benim acım da burada.
Ve hiçbir şekilde
sizi hikayeme
herhangi bir şeye göz yummanız için dahil etmiyorum.
Çünkü benim sorum şu:
Benim gibi potansiyeli olan bir çocuk
nasıl bu kadar başarısız bir davranış sergiledi?
Yaşadıklarım beni düzenli olarak aklıma geliyor.
İntihar fikrinin aklımdan geçtiğini şimdi nasıl itiraf edebilirim?
Bu, kişiyi utandırır
ve potansiyel olarak bunu yaptığımda sorumlu kılar.
Bu kitabın hazırlanmasında Jorge Semprun'un da önemli katkıları oldu.
Bazı anılarınızı doğrulamak için onu görmeye gittin
ve o da sana bir tür pişmanlıkla baktı.
Bir noktada delirdiğini söyledi.
Delirmek mi?
-Tam değil. -Neden ki?
Size baktığında... deli dedim, öyle değil,
yani sizi çılgınca şeyler yapmaya başlayan,
kendinize veya bedeninize saygı duymayan
asi bir genç olarak hatırladığını söyleyebiliriz.
Aynı zamanda özgürlük istediğinizi,
annenizden uzakta olabileceğinizi göstermek istediğinizi de diyebiliriz
Ama aynı zamanda da, Carole Achache,
bir süreliğine kendine zarar veriyordun.
Yapacak başka bir şeyim yoktu.
Hikayeme 16. yaşımdan başlayacağım.
Önceden uyurgezerdim. Çok da gezerdim.
Ve iş kişiliğimi şekillendirmeye geldiğinde bu sadece kaba bir taslaktı.
Bay Freud her şeyin oradan kaynaklandığını söylese bile
ailemden, sosyal kökümden bahsetmeyeceğim.
Ama aslında, Mayıs 68'e kadar,
sadece sevişmek için yaptığım birkaç farklı karşılaşma dışında,
sıkıntım tamamen yalnızlıktı.
Ve böylece o meşhur Mayıs ayı
beni gerçekliğe,
benim gerçekliğime getirdi.
Mayıs ayı ve harika bir 16. yaş günü hediyemdi.
Basitçe isyanımdan kopmamamı sağladı,
çünkü benim enerjim dışarıdaydı.
O dönemde rahatsızlığımı siyaset yoluyla dile getirdim.
Düşündüğümde aktivizmimin sahte olduğunu anladım.
Ama tembelliğime mükemmel bir şekilde uyan
bazı teoriler bulmayı başarmıştım.
Siyaset yapmak, dünyanın acısını çekmemektir.
O ay yüzünden hep kendi bildiğim gibi yapmak istediğimden neredeyse eminim.
Yasak
Bu, o günden itibaren toplumun bana verdiği bir yetkidir.
Böyle bir dönemi yaşadığım için gerçekten mutlu ve gururluyum.
Sonraki yazı anarşist gruplar arasında mekik dokuyarak geçirdim.
Hiçbir şekilde üniversiteye geri dönemezdim.
Benden bir yaş büyük bir adamın yanına taşındım.
Yaşamak istiyordum ama nasıl yapacağımı bilmiyordum.
Entelektüel mirasım bu konuda yardımcı olmadı.
Kendimi kaptırmadan önce sadece ahlaki değerlerimle devam ettim.
İfade özgürlüğü
Bir bakıma, hayata ne yapmamam gerektiğini bilerek geldim
ama ne yapmam gerektiği konusunda hiçbir şey bilmiyordum.
Her şey zihnimde oturmuştu.
Her şey mükemmel bir bıkkınlık,
garip bir hüzün içinde netleşti.
Parçalanmaya başlamıştım.
Çünkü içgüdüsel olarak hiçbir yere gitmediğimi görebiliyordum.
Bir yıllık kemer sıkma döneminden sonra, bu çocuktan ayrıldım.
Ve Parisli keşlerin dünyasıyla tanıştım.
Kafayı çekmeye başladığımda
kendime koyduğum pek çok entelektüel değerim kayboldu.
Bunların tek dertleri aynı gün içinde
hem iyi hem de mutlu olmaktı.
Beni bu özgür dünyayla tanıştırdılar.
Etkilenmiştim.
Onların çevresine katılmak, entegre olmak, kabul görmek istedim.
Eğlenebileceğimi, onlardan daha çılgın olabileceğimi kanıtlamak istedim.
Ve bu eroin çekmeye ile sonuçlandı.
Ya da ihtiyaçları varsa onlara verdiğim parayla.
Sevdiğim bir çift kiralarını ödeyemiyordu.
Ertesi gün Genet'nin bazı senaryolarını çalıp satarak
onlara 600 frank kazandırdım.
Dolandırıcılık!
Tanrım, bu beni nasıl heyecanlandırabiliyordu?
Bu kelime, masraflarını karşılayarak asilce yaşayarak
topluma karşı tepki göstermenin bir yoluna karşılık geliyordu.
Pleiades kitapları, el yazmaları, yazarların mektupları,
hatta Giacometti'nin küçük bir çizimi. Arşiv sermayesini tükettim.
Fiziksel olarak rahatlamaya başladığımı fark ettim.
Aynı zamanda tamamen kabul edilmek istiyordum.
Gariptir ki, her an kendimi reddedilmiş
ya da izlenmiş hissetmeme neden olabilecek
bu karşılıksız suçluluk duygusuna her zaman sahibim.
Seks benim için üstünlük sağlamanın tek yoluydu.
Bazı durumları seks yaparak çözdüm.
Ama bir türlü dışarı çıkmaya alışamadım.
Yalnız kalmamak için kendimi onlar gibi düşünmeye zorladım.
O zamanlar çok fazla asit vuruyordum.
Deli gibi korktum,
ama biraz daha alarak bu korkuyu atlatmam gerektiğini düşündüm,
ve daha fazla aldım.
Ve şimdi, tek bir arzum vardı.
Kendim için bir şeyler yapmaya başlamak istiyordum.
Sonra Jean ile tanıştım.
Ondan hoşlanıyordum çünkü beni güldürüyordu.
Yemek yaparak onu etkilemiştim.
Bizi New York'a götürecek uçağa yetişmek için
Genet, Violette Leduc gibi son taslakları sattım.
Bu şehrin dondurucu soğuğunu hiç beklemiyorduk
Dünyanın en modern ülkesinde mutluydum, bu doğru.
Mutluydum çünkü haklıydım.
Bu ülke benim olacaktı.
İki saat sonra ruh halim tamamen değişmişti.
Acıkmıştım. Beş parasızdık.
En kötüsü de,
aldığım uyuşturucu yüzünden düşmeye başlamıştım.
Yakındaki bir otelde yaşıyordu.
Sabah üç ya da dört gibi, bu adam yatağa geri geldi.
Ben yorgunluktan ölürken bu aptal benimle yatmak istemişti.
Reddetmek, ona belki yarın daha iyi olacağımı,
her şeyi daha net görebileceğimi açıklamak
on kat daha yorucuydu.
Sızarken bacaklarımı açmak benim için daha kolaydı.
Gelir gelmez ilk iğrenç deneyimi yaşadım. Bam!
Bavullarımızda kalan değerli her şeyi satmaya başladık.
Ev sahiplerimize karşı birkaç cinsel yükümlülüğüm vardı ama sorun değildi.
Her gün New York'ta dolaştım. İnanılmazdı.
Paris'ten ayrıldım çünkü o şehirde hiçbir şey başaramadım.
Kadın Cinsel Özgürlüğü
Paris'te her şeyi çok fazla düşünüyoruz.
İçinde kendimi inşa edebileceğim yeni bir dünya istedim.
Maddi konularla ilgili hiç endişem yoktu.
Her gün cebimde iki dolarla dışarı çıkardım.
Gezintilerim için yeterliydi.
Bir şeyler arıyordum.
ABD'de iki yıldır kaynamakta olan
yeraltı hayatına dair umudum vardı.
Benim isyanım, iş dünyasının insanlarının
günlük yaşamlarını çirkinleştirmesineydi
ve umarım hep öyle kalır.
Ancak iş söz konusu olduğunda
hiç kimse bir Amerikalıdan daha kötü olamaz.
Kendime bile bakmıyordum.
İş aramak benim için utanç verici olurdu.
Roselyne'e göre dışarı çıkıp
bu aptallığa son vermem gerekiyordu.
Bir Fransız restoranının sahibi bizi oraya davet etti.
İlgimi çekmeyen bir adam olduğu konusunda beni uyarmıştı.
Ellili yaşlarında bir adamdı.
Tipik sonradan görme, halinden memnun birisiydi.
Onun masasına gittik.
Sohbet hiç ilgimizi çekmiyordu.
Sadece yemeyi ve içmeyi düşünüyordum.
Tarafsızlık kısmıyla Roselyne ilgilenirdi.
Mükemmel bir şarap sayesinde içimi bir tür uyuşukluk kapladı.
Şehvete kapıldım, dışarıyı umursamaz oldum.
Vücudum uzun zamandır alamadığı kalorileri alarak ısınıyordu.
Yemeğin sonu yaklaşıyordu.
Sohbetin bir yerinde,
"Neden benim stüdyoma gitmiyoruz?" gibi bir konuşma geçti.
Bu bana patronum tarafından daha öncesinde söylenen bir şeydi.
Bence bir sorun yoktu.
Benim için her türlü deneyim yaşanmalıydı.
Ve ben de çok uzun bir süre boyunca asla hayır diyemeyen bir kızdım.
Alkolün de etkisiyle
önyargılarım tamamen ortadan kalkmıştı.
Patronum son detayları halletmek için ayağa kalktı.
O noktada Roselyne bana şöyle bir şey söyledi:
"Ondan peşin para isteme. Nasıl olsa sonunda sana 20 dolar verecek."
Ve bu cümle
sersemlemiş halimle unutulup gitti.
Restoranın karşısındaki stüdyoya gittik.
Romantik bir bağ olmaması dışında
her şey tamamen normal gitti.
Ama bu beni rahatsız etmedi
Çünkü ne yazık ki benim için bir ilk değildi.
Hiç insanı ilişkiler kurmadan yatıp kalkıyordum.
Yarım saat sonra bitti.
Boşaldığımı biliyordum.
Hızlıca bir duş aldım, giyindim.
Ve bana cidden 20 dolar verdi.
Roselyne cesur olduğumu düşündü,
ilk seferinin daha zor olduğunu söylerdi.
Kafamın bulanıklığı devam ediyordu.
Manhattan'da yürüyorduk. Hava oldukça serindi.
Ve gevşemeye başlamıştım.
Öğleden sonrayı birlikte geçirmemizi önerdi
çünkü her birimiz için 100'er dolar kazanabileceğimiz bir fırsat vardı.
İki adam iş gezisindeydi.
Ve birden boğazımda bir yumru oturdu.
Kendimden tamamen iğreniyordum.
Kendimi ahlaki açıdan sattığımı fark ettim.
Fiziksel olarak umurumda değildi.
Ama tüm teorilerim, isyanım
az önce yaptığım şeyden sonra silindi.
Sorun kendimi satmak değildi.
Ama az önce
özgür olduğumu düşündüğüm tek eylemi kirletmiştim.
Nefret ettiğim bu dünyanın bir parçası olmuştum.
Sadece iki saat içinde
tüm şiddetimi, tüm reddedişlerimi silip atmıştım.
Jean bana
bunun özgürlüğümüz için ödememiz gereken bir bedel olduğunu söyledi.
Partinin tuhaf tarafının,
sınırsız mutluluk ihtiyacının, yüksek bir maliyeti vardı.
"Dünya çirkin ve hayat zor." Böyle diyordu.
Ve nihayetinde, daha sonra yaşamanıza izin vermek için
harcayacağınız çok kısa bir zamandı.
Hayal kurmamalıydım.
Eğer bu toplumdan
iyi yaşamak için bir şeyler elde etmek istiyorsak,
bunun yapılması gerekiyordu.
Hiçbir hayalinin olmaması,
Özgürce yaşayabilmenin ön koşuludur.
Bakınca başka seçeneğim yoktu.
Nasıl geçineceğimi hiç düşünmemiştim.
Akışa saldım kendimi.
Bu ekonomik rahatlığım da
tüm ihtiyaçlarımla ilgilenen annem sayesindeydi.
Tuhaf bir gerçekliğe giriyordum.
Yalanlarla dolu.
Büyük hayal kırıklıkları ve tavizlerle dolu.
Ve sonuna kadar gittim. Çok iyi bir fahişe oldum.
Süreç basitti.
En iyi otele gidin, resepsiyona Bay falancanın orada olup olmadığını sorun,
açıkça olumsuz bir cevap verildiğinde suratınızı ekşitin
ve sonunda tüm gelen ve gidenleri net bir şekilde görebileceğiniz
bir sandalyede sabırla bekleyin.
Yarım saat içinde birini bulurdum.
Gerçek bir ikilem yaşadım.
Birden fazla hayatım vardı ve onları birleştiremiyordum.
Ama sonunda,
entelektüellerin kızı olarak
hayatıma bir fahişe olarak hayatımı idam ettirmem imkansızdı.
O yıllardaki tutumumu analiz ettiğimde,
intihara meyilli bir yaklaşım izlediğimi görebiliyorum.
16 Nisan 1973, Pazartesi Terasa çıkıyorum. Petunyalar.
Hayır, Carole, Jean'ın dediği gibi fahişe değil.
1 Eylül 1974, Pazar Yatarak para kazanmak varken.
Carole oyuncu olmak için yatıp kalkmanın
bir anlamı olmadığını söylüyor
Bazı detayları biliyorum ama...
Ama?
Ama emin değilim yani o zamanlar söylenen buydu.
Belki de sana söylemekte tereddüt ediyorumdur.
Etme, etme.
Genet seni sokaklarda çalışmaya itti.
Olamaz, hayır.
Komik. Neden mi?
O zamanlar birisi demişti ki...
Evet yapmıştım.
-Evet. -Ama bu garip.
Yaptım ama sonra. Sanırım...
Genet'nin bununla hiçbir ilgisi yok muydu?
Hayır, ama Jacky ile çok genç
yaşta başlayan ilişkimde suç ortağıydı.
-Cidden mi? -Evet.
Annem de biraz suç ortağıydı çünkü daha 11, 12, 13 yaşlarındaydım.
Bana kalırsa bu çok erken.
Ve... Ama bu çok komik.
Gürültü zaten devam ediyordu.
Kendimi fahişeleştirdim.
-Ki bu çok da iyi bir şey değil. -Yani evet.
-İşte başlıyoruz. -Evet.
Ama gerçekten Jean Genet'nin eseri olduğunu düşünmüştüm.
Dinle, Jean etrafta olmasaydı bunu yapamazdın.
Şey, bilmiyorum.
Kesinlikle katılıyorum.
Neden böyle söylüyorsun? Sana katılıyorum, ama bu...
Çünkü insanlara meydan okumaktan,
onları zorlamaktan,
onları fantezileri olan "çelişkilerine" kadar itmekten
zevk alıyordu.
Bu anlamda Abdullah'ı sınırlarına kadar zorladı.
Jacky'yi zorladı.
Hayatı boyunca bunu yaparken insanları kırdı.
Aslında beni çocukken kırdı.
Yolumu kaybetmemin bir diğer nedeni de bu.
-Evet, öyle. -Evet.
Annem bunun farkında varabilir miydi?
Genet beni... Yani, bu ciddi bir şey.
Bilmiyorum. Kesin bir şey söyleyemem.
Hayır, doğrudan olmadı ama bazı şeyler oldu.
hırsızlığı, suçu ve diğer şeyleri işaret ediyordu.
Bundan başka ne yapacağımı bilmiyordum.
-Biliyorum. O da bir manipülatördü. -Kesinlikle.
Ama annem beni neden onun ellerine bıraktı?
Genet'e olan tutkusundan olmalı. Her şeyi kabul ederdi.
-Gerçekten, ne olursa. Bu delilikti. -Evet öyleydi.
Yani, bu benim kararsızlığım.
Genet'e karşı beslediğim kin bu. Yani, o iğrenç birisi.
-Evet öyle. -Evet.
Evet. Ve aynı zamanda, biliyorum ki...
Jean tarafından şekillendirilmiş bir beynim olabileceğini düşündüm.
-Evet. -Evet. Olabilir.
Evet, doğru.
Ve tüm bunların ortasında annemin tuhaf bir rolü olduğu doğrudur.
Evet, bu vakalarda anne-kız ilişkisi...
Evet, bu şaşırtıcı.
-Evet. -Öyle işte.
27 Mayıs 1973, Pazar
''Yaşamak, ölü bir çocuktan sağ çıkmaktır'' Jean Genet.
Flagyl bitti. Amfosiklin'e başla.
Fasulyeli kuzu eti. Bütün gece gaz çıkarıyorum.
Anlaşılmadım.
Onlar yazarlardı, erkek ya da kadın,
erkekleri her zaman kadınların önüne koydum çünkü onları seviyorum.
İşte böyle. Bedensel bir şey.
İçime giriyorlar. Beni doldurduklarını hissedebiliyorum.
Uzun sürmüyordu.
Çok kısa sürüyordu.
Bu yüzden bu şekilde dolmaya devam edemedim.
Bana boşluğumu çok fazla hatırlatıyordu.
Şu anda kendime aciz bir bok parçası olduğumu
söylemek benim için zor değil.
Dört, üç, iki, bir.
François Mitterrand Fransa Cumhurbaşkanı seçildi.
Sessizlik = ölümdür
Geçen gün Genet'e Carole'dan bahsetmiştim.
Polis arabaları gibi, gizli göreve gidiyor.
İki, üç...
Mutlu yıllar.
Doğum günün kutlu olsun, Mona!
Doğum günün kutlu olsun!
Çocuklarımın babasıyla 30 yıl birlikte kalmam normal.
Evimi toparlayarak, süpürerek
huzurumu bulmaya çalışıyordum.
İçimde yaşadığım her şeye
atıfta bulunarak dışarısının düzelmesi gerekiyordu.
Çünkü kendimi kaybolmuş hissediyordum.
Görünüş olarak çok mu uyumlu oldum? Eksikliğimi telafi etmek için miydi?
Evet, bir gün parmağını sıkıştırdın. Canını çok yaktın.
Ağlamıştın. Pardon.
Çünkü böyle bir çekmeceyi çekerek açarsın.
Ellerini böyle koyma. Kolu tut.
İşte böyle. Aferin sana!
Kendine zarar vermemek için böyle yapmalısın.
Sence her şeye uymak bir hastalık mı?
Sefil bir hastalıktır.
Neden sefil bir hastalıktır?
Çünkü var olmanızı engeller.
Uyumlular hayatlarında gerçekten hiç yaşamamışlardır.
Mal ve mülk biriktirmek, sahip olmak insanı konformist yapar.
Hayatımız boyunca nesnelere, anılara, fotoğraflara bağlanırız.
Kötü değil. Onlarsız da yaşayabilmelisin.
-Ama burada yok. Burada... -Tabii ki var.
-Ama artık olmadığı gün... -Bir önemi kalmayacak.
Kitaplarımdan birinde kullandığım harika bir Cocteau alıntısı var:
"Eviniz yansaydı ne alırdınız? Ateşi."
-Güzelmiş. -Çok güzeldir.
Çizgi romana devam edeceğim.
Annem sabah çayını içerken çok ses çıkarırdı.
Kısa bir ara vereceğimizi sanıyordum.
Yok.
Yudumunu ağzında tutar ve sonra yutardı.
O sesten nefret ederdim.
Öyleyse neden yeniden yaratalım?
Doğum günün kutlu olsun!
26 Ağustos 1994, Cuma Mona'nın yine egzaması var.
Carole: bu onun sorunu.
Bana sık sık garip bir şekilde gurur duyduğunuz bir anekdot anlatırdın.
Sen de öyleydin.
Bezini değiştirmek için seni masaya yatırırdım.
Salin solüsyonu şişesini %90 alkolle karıştırdım ve gözlerine döktüm.
Çığlık atmaya başladın.
Hatamı anladığımda
alkol şişesini aldım ve biraz da gözlerime döktüm.
Senin hissettiğin acıyı hissetmek için yaptım.
Bu acı aktarımı neden?
Kısa süre sonra bana annenin
Pamplona sokaklarındaki
bir boğa güreşi sırasında toplu tecavüze uğradığını söyledin.
Bu hikaye benim çocukluğumun bir parçası.
Sizin ağzınızdan Pamplona bir masal gibiydi.
Tıpkı Hera'nın çirkinliği yüzünden Hephaistos'u pencereden atması gibi,
Pamplona sokaklarında bir boğa güreşi sırasında,
Gündüz dokuduklarını gece çözen Penelope ve
toplu tecavüze uğrayan Momo vardı.
Küçük yaşlardan itibaren, kanlı bir boğanın,
İspanyol sokaklarında genç büyükanneme saldıran
genç oğlanların ayrıntılı görüntüleriyle
karışan bu şarkı gibi kelime
üzerimde garip ve romantik izlenimler bıraktı.
Yaşadığınız istismarın hayaleti
çocukluğumun üzerinde daha sinsi bir şekilde asılı duruyordu,
öyle ki şimdi bunun benim de başıma geleceğini
düşünerek büyüdüğümü fark ediyorum.
Hep böyleydi.
Bu aslında bir trajedi değil, kaçınılmaz bir durumdu.
Kaçınılmaz bir kabullenişti.
Çocukluğumdan beri,
Juan'ın zamanının %50'sini geçirdiği Marakeş'teki evinde
geçirdiğimiz günlerin mutlu anısını saklıyorum.
13 yaşındayken Juan'ın eşcinselliğini öğrendim
ve Amir'in kim olduğunu daha iyi anladım.
Uzun zamandır tanıdığım, kardeşi ve ailesiyle aynı evde yaşayan Amir'i.
17 Nisan 1994, Pazar: Juan bir sultan gibi yaşıyor. Amir rüya kölesiydi.
Kadınlar soyar ve süpürür.
Medine'nin kalbinde, bu zamansız mutluluk
Amir'in, Juan'a ve dolayısıyla bize olan hizmetkârlığının doğasıydı.
19 Ekim 1991, Cumartesi: Marakeş işkencemi Juan'a anlatmaya çalıştım.
Açıkçası, çocukluğumun bu Fas dönemini çok sevdim.
Büyükbabamı severdim falan filan işte.
Ama 14 yaşında Fas'a yaptığımız gezilerden birinde
Amir her gece odama gelmeye başladı ve ben hayır diyemedim.
Sana anlattığımda kahrolacaksın
ve benim başıma bunun geleceğini bildiğini söyleyeceksin
çünkü bu senin de başına gelmişti.
Bizim ailede kadınlar lanetli.
Daha sonra Juan, Amir'le Fas'taki hayatını sürdürmenin rahatlığını
benim sessizliğimi tercih etti ve
kendimi senin sessizliğine hapsetmemi istedi.
Şimdi unutmaya çalış.
Unutmuyorum ve Amir ile ilişkisi için Juan ile bağlarımı kopardım.
Ama sonra fark ettim ki annenizin belirsizliklerini
tekrar tekrar yaşamaya başlıyorsunuz.
Kızınızın maruz kaldığı istismar yüzünden
Juan ile olan ilişkinizin ayrıcalığını feda edemezsin.
Mona, Juan'a bazı gerçekleri anlattın,
Yani kendini biraz rahatlattın değil mi?
Ve eski bir fahişe olarak uzun bir yol kat etmedin mi?
Juan'la olan ilişkimi aşağılık buluyorsun.
Sanki sana olanları inkar ediyormuşum gibi.
Amir'i Juan'la karıştırmaman gerektiğini söylemiştim.
Ama yine de şaşırdım
çünkü Juan'ın sana karşı tutumu hiç iyi değil.
Ve ben ortada, sonsuz sessizliğimde,
tüm gücümü çocuklarıma vermiş durumdayım.
Ve ben tam ortadayım,
üçünü de reddettiği bir geçmişim var;
babam, annem ve Juan.
Bir kargaşaya neden olmamı engelleyen uğursuz bir üçlü.
Ortada kaldım ve bir hiç olmaktan bıktım.
Gözünde bir bok parçası olmaktan...
Düşmanla işbirliği yapan bir işe yaramaz olarak.
Ben de ortada bir yerdeyim,
senin yaşadıklarından daha ciddi olduğunu düşündüğüm
olaylara maruz kaldım.
Bu bir rekabet
ya da daha iyiyim olayı değil,
ancak üç deliyle karşı karşıya kaldığımda benden daha az yalnızdın.
Juan, babam ve annem.
Neden? Neden sizin beni kınadığınız gibi ben de onları kınamadım?
Beni neden öldürdüler?
İğrenç ve gülünesi haldeyim.
Tam bir bok parçasıyım.
Hem de kızımın,
annem babam olacak şahısların gözünde böyleyim.
Düşmanla çalıştığım için beni değersiz buluyorsun.
Katıldığım bir yemek sırasında
Juan'ın iyi bir insan olduğunu söylediğim için hem de.
Evet.
Kararsızlık ve belirsizlik gösteriyorum.
Gerçekten de Juan'ın hem iyi bir insan
hem de dediğin gibi bir domuz olduğunu düşünüyorum.
Aynı şekilde
hem annem hem de babamın iyi ve
aynı zamanda tam bir domuz olduğunu düşünüyorum.
Ve ben bu üçlünün eseriyim.
Hatta hatasıyım.
Amir'in sana yaptıklarını düzeltemem.
Bana karşı beslediğin
kızgınlığı geçiremem.
Arada kaldım işte.
Susuz kalmış bir çiçek gibi
olacak olsam da boğazımı kesip
sessizliğe
gömülmek istiyorum.
Birbirimizin çenesini tutuyorduk.
İlk gülenin bacağına bir şaplak atardık.
Hayır. Şimdi hatırladım.
Bir şey istiyordun... Bir işaret gördüm.
Bana doğrudan mı verdin yoksa...
Benden özel bir şey yapmamı istedin, değil mi?
Kahretsin, hayır. Rüya görüyordum, unut gitsin.
Her neyse.
Evet, fotoğraflar.
-Annem ve onun annesi. -Büyükannem ve onun annesi.
-Sen ve annen. -Annenin annesi ve onun annesi.
-Annesinin annesi. -Annesinin annesinin annesi.
-Ben, sen. Annesinin annesi.
Annesinin annesinin annesi.
-Annesinin annesinin annesi. -Sen.
Ve onun annesinin annesinin annesinin.
Sen.
Bugünkü sorunum oraya hiç uymamam.
Ben orada yokum.
-Nasıl yani? -Yokum işte.
Juan'dan, Genet'den, Semprun'den, hepsinden bahsediyoruz.
Tüm bunların içinde sürüklenmiş gibi hissediyorum.
Ben Carole'la baş edebilmiş
güçlü bir adam değilim.
Ben o değilim. En azından öyle olduğumu sanmıyorum.
Yine de hayatının 33 yılını benimle geçirdi, yani yarısından fazlasını.
Ama bildiğin gibi aslında yoktum.
Bunların hepsini hiç bir şey...
Görevlerimi yerine getirmeden geçirdim.
Bana kendi korkaklığımı hatırlatıyor, bu doğru.
Biliyorum.
Sizin ailenizde erkekler gelip gider
ve önemli olup olmadıklarını sadece Tanrı bilir.
İlk olarak, çocuk yaparlar.
Ama bu gerçekten de
anneden kıza, anneden kıza,
nesiller boyunca sizin yazdığınız bir şey.
Şimdilik sadece annem ve ben bu konuda yazdık.
Ve erkekleri bir şekilde ikincil kılan
bu tür bir anaerkilliğe son vermeyi istiyorum.
Günlerdir yazıyorum.
Yalnızlığımla birlikte bunu gerektiren disiplinle.
Şüphesiz bunun sorumlusu benim
ama bu defterlere söylenmemeye yemin ettim.
Az önce internette Duras'tan bir alıntı okudum.
"Sadece iki şey fikri beni kendimden kurtarabilir;
intihar fikri ve yazma fikri."
Her şey onun elinde.
Ama bu yaşta benim elimde değil.
Evet, ama ailesinden kimse ondan önce yazmamış.
Benim etrafımdakiler yazdı.
Sansürün ya da kompleksin yattığı yer burasıdır.
İlginç, ama...
Özür dileriz.
Boş bir hikaye.
En zayıf...
Pişmanlıkla... Noktayı kaçıran...
Ne yazık ki...
Bu kitapta...
Ne yazık ki...
Üzüntü ve saygılarımla...
Carole, kitabınla ilgili olarak
geçen gün bana onu tekrar okuduğunu ve saçma bulduğunu söylemiştin.
Kendinden şüphe etme.
18 aydır emekliliğime hazırlanıyorum.
Şaşkına döndüm,
başarısız kitapların ve senaryoların sayısı karşısında şaşkına döndüm.
Bazıları belki adaletsizlikten kaynaklanıyordu
ama diğerleri düpedüz kötüydü, olgunlaşmamıştı.
Başarılı olamayanlar için üzülmüyorum.
Beni ben yapan ya da beni yıkan şey bu, bilemiyorum,
ama beni ben yapan şey bu.
Hayatım bir dizi başarısızlık gibi görünebilir.
Ben öyle görmüyorum.
Eğer her şeyi tekrar yapmak zorunda olsaydım, sanırım yapardım.
Tek pişmanlığım var.
Hayatıma yer etmiş olan ve dürüst olmak gerekirse
hala da etmekte olan inanılmaz özgüven eksikliği.
Bunun acısını çekmeni istemiyorum
Benim yanıldığım gibi sen de yanılabilirsin.
Sana körü körüne inanmıyorum. Beni her gün şaşırtıyorsun.
Benim gibi tepki vermediğini görünce sevindim.
Sana yük olmak istemem. Senin yüzünden daraldığımda sorun olmuyor.
Ama seni rahatsız eden bir şey varsa bu bana dert oluyor.
3 Mayıs 1984, Çarşamba İşimle ilgili muazzam bir darbe.
Neredeyse ölmek istiyorum.
22 Eylül 1991, Pazar
Mavi mavi depresif. Yazmak zor. Ölmekten daha kolay.
Artık yapamaz. Kağıt üzerinde burada.
Gittikçe daha fazla ilaç alıyor.
Korkunç bir şey. Bozuluyor.
Çok kötü. Gerçekten çok kötü.
Kendi saldı...
Daha fazla dayanamıyor.
3 Mayıs 1995, Çarşamba
Ölümümün hayatımdan daha fazla bir anlamı olmazdı... Ölmek istiyorum.
Annen hayatı boyunca ölmek istediğini yazdı.
Tıpkı senin gibi.
Onun gibi, hepimizin yaşadığı bina sana miras kaldı
ve onu sattın.
Her şeyini borsaya yatırdın.
Borsa çöktü ve her şeyini kaybettin.
Yalnızlığımdan ben sorumluyum. Bu dayanılmaz.
Beni ne mi hayatta tutuyor? Yazmak. Amma bir lüks değil mi?
Ama elimde bir tek bu kaldı. Bu lükse tutunacağım.
Hiç diğerleri gibi olmak istemedim.
Öngörülü, verimli, çalışan,
güzel bir geçmiş, emeklilik puanları
birikimleri kelimenin her anlamıyla zenginleştiren,
ilişkileri, yakınlıkları sürdüren biri olmak istemedim.
Oyunu nasıl iyi oynayacağımı bilmiyorum. Bu beni heyecanlandırıyor.
Bir gün öncesini sorgulamaktan asla vazgeçmeyen,
her saniye çözülen bir Penelope'um.
Birdenbire, çocuklarımın benden kaçan tavrıyla kanıt gelene kadar
inşa etmeyi düşündüğüm şeyin kanıtı yoktu.
Onlara olan sevgim bile inandırıcı değil.
Şu anda iş arıyorum. Hiç bildiğin bir yer var mı?
Hangi alanda?
Ne olursa, çünkü, bilirsin... endişelerim var.
Doğrudur.
Ne seversin?
Bilmiyorum. Yazabilirim. Fotoğraf çekebilirim.
Ama aslında ben hep yanındayım... Hiç gerçekten...
Şimdiye kadar idare ettim ama hiç gerçek bir işim olmadı
Ne tür işlerde çalıştın?
Ne Virgina Woolf'um ne de Picasso
Set fotoğrafçısıydım.
Hayalet yazardım.
-Ama ben her zaman istediğimi yaptım. -Evet!
Bu konuda sana güveniyorum!
Sonra çocuklarımı büyüttüm.
-Kaç yaşındalar? -25 ve 30 yaşındalar.
Aranız iyi mi?
Seni daha öldürmediler. Demek ki kötü değil.
-Daha yapmadılar ama bazen istiyorlar. -Gayet doğal.
Stevenson'ın yazarlık ve miras sayesinde bağımsız bir şekilde
zengin olan bir adam hakkında söylediklerini düşünüyorum.
Her puro alışında ömrünü kısaltacağını biliyordu.
Ta ki ömrü bitene kadar.
Daha sonra intihar edeceğini biliyordu.
Sanırım iki yıl önce sadece birkaç cümle okumuştum.
Ve bu bahsin doğru bahis olup olmadığını merak ediyorum.
Buna bıkkınlık deniyor.
Ve bir gece
büyük kitaplığınızda kendini asarsın.