UŚMIECH LOSU
Ważne, żebyś czuł spokój.
Dziękuję,
że mi w tym pomogłaś.
Tak.
Są razem.
Zdjęcia będą wyraźne.
Bez obaw.
Chronię swoich informatorów.
ODCINEK 14
Maść Tygrysia.
Wcieraj, a zniweluje każdy ból.
Przyjemnie.
Panie Han, proszę tego spróbować.
Od Wona. Przyjemne i orzeźwiające.
- Proszę pana. - Tak?
Media chcą pisać o panu Gu Wonie.
Bardzo słusznie.
Powinny pisać.
Nasz hotel jako pierwszy w Korei uruchomi globalną sieć.
Lepszego tematu nie znajdą.
Ale nie o tym.
Chcą pisać o romansie.
- O romansie? - Tak.
Czyli prezes Han już wszystko ujawnił.
Nie szkodzi.
Wkrótce się pobiorą.
Nie o tym napiszą.
Proszę spojrzeć.
TAJEMNICZY ROMANS DZIEDZICA Z RODZINY CZEBOLI
Ukaże się wkrótce w sieci.
Zatrzymaj natychmiast.
Kupimy reklamy albo wycofamy obecne.
Zrób wszystko, co się da.
Tak jest.
Chce kupić reklamy albo wycofać obecne,
ale ja dam dwa razy więcej niż ojciec.
Publikujcie.
Czy na stołówce nie karmią gorzej, odkąd nie gotuje hotel?
Też zauważyłeś?
Kiedy podawali nasi,
cieszyłem się na lunch w pracy.
Co wy, pracujecie dla jedzenia?
Nauczcie się dziękować za bony na lunch.
Zaczniecie płacić, a zobaczycie.
Matko!
Weź ludzi nie strasz.
A tobie co?
Artykuł o panu Gu.
- Co? - Coś się tak zerwała?
Matko!
„Tajemniczy romans dziedzica fortuny”.
Pikantny tytuł.
Ze zwykłą kobietą.
Zakochał się bez względu na status, jak cudnie.
Wiedziałam, że jest męski.
Napisali, że zwykła,
ale pewno córka jakiegoś biznesmena.
To inny świat.
Ale zazdrość bierze, nie?
Jej status szybuje.
- Tak. - Racja.
Tacy jak my nie mieliby szans.
Czego jej zazdrościsz?
Nawet o tym nie myśl.
Każdemu wolno pomarzyć.
- Prawda, Sa-rang? - Co?
Czemu mnie pytasz?
Nie mogę zapytać?
Wszyscy są tacy spięci.
Czekajcie.
Ta zamazana kobieta
trochę wygląda jak Sa-rang.
No co ty?
Nic a nic.
Według mnie przypomina ciebie.
Tak, faktycznie podobna.
- Też tak myślę. - Prawda?
- Podobna. - Tak się zdaje.
- Trochę jak ona. - Tak.
- Podobne. - Tak.
Tak trochę.
To nie jest Magic Eye.
Cała twarz zamazana.
Jak mogłabym ją przypominać?
- No ale podobna. - Tak.
To nie może być Sa-rang.
- Tak. - Nie ma mowy.
- Według mnie ona. - Może.
Tak czy inaczej… Sa-rang.
Dokąd idziesz?
Do łazienki.
Tam jest.
Ja jednak wolałabym pójść do tej po drugiej stronie.
Rozumiem ją.
- Ale to bez sensu. - No.
- To ona. - Nonsens.
Zajęty? Wychodzisz?
Widziałeś już?
Tak, przed chwilą.
Zmartwiłem się,
więc szedłem do ciebie.
Przepraszam. To moja wina.
Zrobiliśmy coś złego?
Nie, skądże.
Właśnie.
Nic złego. Nie przepraszaj.
Ale artykuł się ukazał.
Nic ci nie jest?
Nic.
Sama nie wiem. Takie to zagmatwane.
Ale przyszłam ci powiedzieć, że nie musisz się martwić.
Ty martwiłaś się o mnie?
Oczywiście. W końcu cię kocham.
Jeśli dzieje się coś podobnego,
nie wahaj się, tylko przychodź, tak jak teraz.
Albo chociaż dzwoń.
A wtedy przybiegniesz od razu?
Oczywiście, że tak.
Na jednej nodze.
Gdziekolwiek i kiedykolwiek.
Panie Gu, niedobrze!
Rany, tutaj jeszcze gorzej.
Sa-rang, ty tutaj.
Pukaj. Nie jesteś u siebie.
Co wy robicie razem w samym środku tajfunu?
Tylko ja tu myślę.
- Jasne, ale wyjdź. - Nie.
Nie mogę. To nagły wypadek.
Ja pójdę.
Muszę wracać do pracy.
Do widzenia, panie Yoo.
Znaczy panie No.
Jasne, dzięki.
Siadaj, proszę.
Tego już nie cofniemy.
Teraz musimy mądrze rozwiązać ten skandal.
Mówisz o jakichś plotkach.
To nie jest skandal, a fakty.
Dopilnuj tylko,
żeby tożsamość Sa-rang nie wyciekła.
Mniejsza ze mną.
- Ale ją trzeba chronić. - Tak.
Rozmawiałem z PR-owcami.
Zrobią, co w ich mocy,
żeby nie było więcej artykułów.
Tym się nie martw.
Sęk w tym, że to nie koniec.
A dokładniej?
Dlaczego opublikowano artykuł akurat teraz?
Dużo o tym myślałem.
To musiała być pani Gu.
- Sang-sik. - Tak?
Bez pochopnych wniosków.
Mam powody, żeby tak podejrzewać.
Kilka dni temu
pani Gu
mnie wezwała.
Od teraz jest pan ze mną.
Proszę mówić mi o wszystkim, co dotyczy pana Gu.
Co znaczy „o wszystkim”?
O wszystkim.
O życiu zawodowym i osobistym.
Chcę wiedzieć wszystko. Niech pan niczego nie zataja.
W takim razie…
jak wysoko mogę zajść, jeśli będę pomagał?
Główny menadżer?
Czyż to nie uczciwa oferta?
Główny menadżer?
O wiele za mało.
Słucham?
Liczyłem na ofertę stanowiska prezesa spółki podległej.
Główny menadżer to za mało,
żebym zdradził przyjaciela.
Jakiego niby przyjaciela?
Dla mnie
jest dobrym przyjacielem, a nie żadnym „niby”.
Będę udawał, że tego nie słyszałem.
Przepraszam.
Zaoferowała mi posadę
za donosy w sprawach prywatnych.
Skoro nie dała rady mnie przekonać,
to sądzę,
że znalazła kogoś innego do wykopania brudów.
Czemu odmówiłeś?
Właśnie. Powinienem był przyjąć.
Byłem zbyt lojalny.
Straciłeś taką szansę przez lojalność?
Właśnie. Monstrualny błąd.
Chyba mnie zaćmiło.
Sang-sik, co z tobą? Kretynie.
Trzeba było się zgodzić.
Chyba mi odbiło.
Dzięki.
Słucham?
Dobra, nieważne.
„Dzięki”. Słyszałem.
Nie wierzę, że w końcu się doczekałem.
Wiedziałem.
Miłość rządzi, nie?
Dobra, weź już spadaj.
Zaraz, tylko obiecaj mi jedno.
Gdy zostaniesz prezesem,
zrób mnie głównym menadżerem.
Mam to jak w banku, wiem.
Jasne.
Jeszcze jedno.
Ja dziękuję bardziej.
Mówił, żebyś się nie martwiła.
Że dział PR rozwiąże sprawę.
Tak mówił.
Będzie dobrze, prawda?
Działy PR dużych firm są sprawne.
- Dadzą sobie radę. - Oczywiście.
Dla nich to bułka z masłem.
Co jest?
No co, pokaż?
O rety.
„Kopciuszek z Grupy King.
Czy tragiczna historia miłosna
będzie miała powtórkę?”.
Daj.
„Prezes Gu Il-hun
poślubił szeregową pracownicę i rozwiódł się.
Jego syn, główny menadżer Gu Won, kroczy tą samą ścieżką”.
„Romans ojca nie miał happy endu.
Czy syn powtórzy błędy ojca?”.
Kto napisał ten artykuł?
Coś nie tak?
Nie.
Wspaniała rzecz.
Szkic był mój.
Robi się o tym głośno.
Proszę wypuszczać tego więcej, żeby sprawa nie ucichła.
Historia tej rodziny…
jest bardzo ciekawa.
Pani dziennikarko.
Nie wolno publikować wizerunku bez zgody!
Takie jest prawo!
Kolejny artykuł.
Ja?
Jestem jej przyjaciółką.
Najlepszą.
Dzwonię w jej imieniu!
Daj wody.
Jasne.
Ile oni tych zdjęć zrobili?
Nie można zamieszczać zdjęć osób prywatnych bez ich zgody.
Usuńcie to zdjęcie.
Nie pozwolimy na to!
No nie.
Ciągle na stronie głównej.
On nie jest celebrytą.
Skąd te wszystkie artykuły?
Ważniejsza rzecz niż plotki o celebrytach.
Takie opowieści działają na ludzi.
Tak czy siak,
ciekawe, co u niego.
U kogo? Pana Wykrzyknika?
Tak.
Weź.
Martw się o siebie.
To ty masz problem.
Czym mam się martwić?
Wszyscy już wiedzą.
- Zamartwianie się nic nie zmieni. - Ale ulga.
Ładne zdjęcia.
Faktycznie.
Jak scena z serialu.
Dziewczyny, na czym wy się skupiacie?
Ludzie gadają, jaki z ciebie Kopciuszek.
Nikt nie krytykuje urody.
W końcu zaczną obrażać,
ale przynajmniej nie tak.
Jak to obrażać?
Będą obrażać, bo mam chłopaka?
Ludzi wkurza, kiedy ktoś ma lepiej.
Pewnie obstawiają, kiedy zerwiecie.
Tak jest.
Łatwo współczuć komuś, kto ma gorzej,
ale trudno wspierać kogoś, kto ma lepiej.
No.
W takim razie
proszę o brawa!
Gratulacje.
Cieszę się, że mam kogoś, kto mnie dopinguje.
DRUGI KOPCIUSZEK GRUPY KING?
Nie wchodź na media społecznościowe.
- Nie czytaj komentarzy. - Jasne.
Nie przejmuj się anonimami.
Tak, dobrze.
Co chcesz na lunch?
- Makaron z czarną fasolą? - Nie.
To ona, nie? Od pana Gu.
Przeciętna. Ty jesteś ładniejsza.
Wiadomo.
Nie dorasta ci do pięt.
Od początku wiedziałam, że Cheon Sa-rang coś knuje.
Zawsze z nim flirtowała. A teraz patrzcie.
Mówisz?
No pewnie. Nie widziałaś tego uśmiechu
na inauguracji?
Ja widziałam.
Jakby była gotowa, żeby go zdobyć.
Żal mi pana Gu.
Jak mógł wpaść w jej sidła?
Długo to nie potrwa.
Pewnie. Daję im góra miesiąc.
Zobaczycie.
Cześć, Sa-rang.
Wsiadaj.
Dzień dobry.
Brawa, Sa-rang.
- Słucham? - Twój status społeczny poszybował.
Jak ci w tej windzie do nieba?
To nie tak.
Nie wykręcaj się.
Dobrze wiedziałaś, co robisz.
Mnie możesz powiedzieć.
Jak go poderwałaś?
Wyjaw swoje sekrety.
To naprawdę nie tak.
Proszę, zachowaj takie uwagi dla siebie.
Nie zaprzeczaj. Wszystko napisano czarno na białym.
To ja ją poderwałem.
Dzień dobry, panie Gu.
Zabiegałem o nią.
Pierwszy ją poderwałem.
W przenośni, oczywiście.
Kto chce poznać parę sekretów, zapraszam do mnie.
Udzielę lekcji specjalnej.
To nieporozumienie.
W każdym razie proszę pamiętać.
Ja byłem tym pierwszym.
Wszystko jasne?
Oczywiście. Będę pamiętać.
Chodźmy.
Od teraz mów wszystkim, że ja pierwszy cię podrywałem.
Dobrze?
Taki z ciebie podrywacz, co?
Nie każdy tak potrafi.
Za kogo ty mnie masz?
Ja wszystko planuję.
Postanowiłem cię zdobyć
i zaplanowałem kolejne ruchy.
Nie wiedziałaś?
Rozumiem.
Przepraszam.
Tylko kto ci uwierzy?
Powiedzą, że jestem nikim.
Nikim?
Odkąd cię poznałem,
mój świat
jest pełen ciebie.
Przestań.
Nie mów takich rzeczy.
Nie zasługuję na kogoś takiego jak ty.
Tak?
Czemu pan zawiódł?
Przepraszam.
Niech sobie piszą, ile chcą.
Ale niech usuną wspomnienia o matce Wona.
Mów im, że tego nie odpuszczę.
Nie jako prezes grupy, ale osobiście.
Tak jest.
A co z panem Gu i panią Cheon?
Co poradzę?
Kochają się.
- Słucham? - Zostawimy ich.
Muszą się sami dowiedzieć, że to wszystko nie ma sensu.
Tak jest.
DRUGI KOPCIUSZEK GRUPY KING. BĘDZIE POWTÓRKA?
Ro-un.
Mam dwa bilety na musical.
Pójdziemy w weekend?
Podziękuję.
Wiesz, że coś do ciebie czuję, tak?
Przepraszam. Podoba mi się ktoś inny.
Pyeong-hwa?
Muszę ci odpowiadać?
Chcę wiedzieć, dlaczego mnie odrzucasz.
Tak, ona.
Tak myślałam.
Niech ci będzie.
Słyszeliście już?
Miałam koleżankę rozwódkę,
która ukrywała ten fakt, żeby dostać awans.
Była chryja.
Że też komuś by się tak chciało.
Takie udawanie, żeby dostać awans?
A czy nie jest dziwniejsze, że kogoś karzą za rozwód?
Rozwód to nie przestępstwo.
Tak czy inaczej, kłamstwo było.
Nie wstyd jej?
Co za oszustka.
Nie wierzę.
Jak mogła okłamywać swój zespół?
Cieszę się, że u nas tak nie ma.
Jak to? Przecież u nas jest tak samo.
Co? W naszym zespole?
Naprawdę? Nikt nie wie?
Pyeong-hwa, nie mówiłaś im?
Zaraz, to ten rozwód był tajemnicą?
Och, przepraszam cię.
Myślałam, że wszyscy wiedzą.
Ale dziecka to ty nie masz, prawda?
Czy masz?
Dobrze się bawisz?
Czemu się wściekasz?
Tak tylko mówię.
To wszystko prawda.
Poza tym może i jestem młodsza stażem,
ale nie mów takim tonem do starszej stopniem.
Cała ty.
Czekaj.
Czekaj, Pyeong-hwa.
Możesz sobie iść?
Jest mi strasznie wstyd.
Sa-rang.
Tak, Ha-na?
Powinnaś odpocząć.
Nie musisz się tak starać.
Nie trzeba.
Ona ma rację.
My tutaj ogarniemy. Idź na przerwę.
Dobrze?
Nie muszę.
Nieprawda.
To wielki skandal.
Wszyscy ciągle o tobie mówią.
To musiało na ciebie wpłynąć.
W artykule się pomylili.
Napisali z błędem.
Skandalu nie ma.
Jest historia miłosna.
- Przepraszam. - To ja przepraszam.
Przepraszam za kłopot.
Proszę tak nie mówić.
- Proszę, dla was. - Dla nas?
Dziękuję.
Bądźcie mili dla mojej dziewczyny.
Proszę jako chłopak, nie główny menadżer.
Częstujcie się.
Już jej pan pomaga?
Weź.
Panie Gu, mogę coś powiedzieć?
Tak, proszę.
Sa-rang jest częścią Ziemi Królewskiej i naszej rodziny.
Nawet bez tej prośby
zadbamy o nią, żeby wszystko było dobrze.
Nie musi się pan martwić.
Dziękuję.
Na razie.
Jaki on fajny.
Co za romantyk.
Musisz być taka szczęśliwa.
Nawet facet by się zakochał.
- Dzięki, Sa-rang. - Dziękuję.
Dzięki, Sa-rang.
Wygląda pysznie.
Naprawdę.
Czytali panowie te artykuły?
Co sądzicie?
Według mnie poważna sprawa.
To nie byle skandal.
Nasza pracownica.
Rozmawiałem z dziennikarzami
i wygląda na to, że będzie tylko gorzej.
To znaczy?
Napiszą, że dziedzic hotelu…
to podrywacz, który uwodzi pracownice.
Zgadzam się.
Niezależnie od faktów,
hotel już odczuwa negatywny wpływ.
Czytałem taki okrutny komentarz.
„Czy Hotel King to motel dla par?”
My jako zarząd
postanowiliśmy, że sprzeciwiamy się
awansowaniu pana Gu na dyrektora.
Tak trzeba.
Jeśli opinia publiczna go nie zaakceptuje, ceny akcji pójdą w dół.
Co tu wszyscy robicie?
Ach, rozumiem.
Jakieś spotkanie beze mnie.
Tak.
Hotel ma kłopoty.
No i? Spotkanie poszło dobrze?
Tak.
Zarząd ma komunikat dla prezesa.
- Naprawdę? - Tak, mamy.
Z powodu skandalu wokół osoby pana Gu…
Proszę poczekać. Ja też mam komunikat.
Mogę pierwszy?
Oczywiście.
Te artykuły…
to twoja sprawka, tak?
Dziennikarz pytał,
więc powiedziałam prawdę.
Sądziłaś, że poczuję żal do Wona
i oddam wszystko tobie?
Zbyt pochopne wnioski, ojcze.
Narobiłaś ogromnych szkód dla jakiegoś widzimisię!
Wyjaśnijmy coś sobie.
Przeze mnie hotel nie ucierpiał.
Przez Wona tak.
Bardziej od biznesu pasuje ci polityka.
Zrezygnujesz ze wszystkich tutejszych stanowisk
i opuścisz hotel.
Ojcze.
Tak, córko?
Jeśli chcesz coś powiedzieć, proszę.
Taki miałeś plan od początku.
Wszystko dla syna.
Zbyt późno na tę szczerość.
Chcesz coś dodać? Mów śmiało.
Jakby to miało coś zmienić.
I tak cię nie obchodzę.
Całe lata miałeś mnie gdzieś.
Nigdy cię nie obchodziłam.
ŚWIADECTWO OSIĄGNIĘĆ GU HWA-RAN
- Panienko. - Gdzie tata?
Na drugim piętrze.
Wspaniale.
A teraz podaj do mamy.
Tak jest! Super.
- Już. - Nieźle.
Teraz ci się uda, Won.
Teraz ty strzelaj.
- Dalej, Won. - Teraz ja blokuję.
Dobrze ci idzie.
Strzelaj! Świetnie!
- Won, główką. - Podaj!
- Główką! - Główką!
Brawo.
Teraz na pewno będzie gol.
Przygotuj się.
Blokuj, Won. Dobrze.
Może strzelisz?
Tak, mamy gol!
Tak trzymaj.
Brawo.
Kochanie.
Babciu, jesteśmy.
Wy nawet ślubu nie macie.
- Jakie „my”? - Proszę pani.
Przyszedł pani prazięć.
No przyszedł.
Kandydat numer jeden na prazięcia.
Nasz związek trafił do mediów, więc już nie taki kandydat.
Chciałbyś.
Skąd ten dobry humor?
Może sam napisałeś do tych gazet.
Nie.
To nie ja.
Na pewno napisałeś,
bo ja nie chciałam cię zaakceptować.
Nie jestem tak przebiegły.
Wiesz, że by tego nie zrobił.
A ty już go bronisz?
Aż tak go cenisz?
Matko.
A niech mnie.
Chodźcie.
Jeśli doprowadzisz Sa-rang do płaczu…
to ja cię zabiję.
Taki będzie twój koniec.
Zapamiętaj sobie.
Nigdy do tego nie dopuszczę.
Będę dla niej dobry.
Daruj sobie te śmieszki.
Przestań, bo cię polubię.
Od czego mam zacząć?
Obrać cebulę?
Chcesz mi pomóc? Przebierz się.
- Dobrze. - Na zewnątrz stoi auto.
Czy twój bogaty prazięć…
On tu jest.
Nie wiedziałam, że jesteś taki ważniak.
Powinnam była zauważyć.
Chwileczkę.
Proszę. Pij.
Dziękuję.
Przyjechał.
Musisz pytać?
Najbogatszy prazięć w mieście.
Proszę bardzo.
Sa-rang jest teraz taką grubą rybą.
Dobrze.
Zrób ładne zdjęcie.
- Zdjęcie? - Tak.
Po co ci zdjęcie?
To tylko kandydat.
Kandydat czy nie,
pierwszy raz widzę takiego dziedzica.
- Rób. - Tylko jedno?
Raz, dwa, trzy.
- Dobrze. - Jeszcze jedno.
Jedno ci starczy. Kolejka jest.
Jedno na osobę.
Kojarzysz mnie? Rosół z żeń-szeniem.
Tak.
Daj autograf. Powieszę na ścianie.
Ale ja nie umiem.
Łatwizna. Trzy sylaby imienia i nazwiska.
- No dalej. - Mam dwie sylaby.
Tak, dwie.
Napisz tak: „Zupa jest pyszna,
a mięso rozpływa się w ustach”.
Pisz.
- „Zupa…” - Pyszna.
Mięso się rozpływa.
„Mięso…”
- Dorodny chłopak. - Piękny charakter pisma.
- Dobra, selfie. - Ja też.
Wyglądasz super.
- Ojej. - Moja kolej.
- Moja też. - Ja też poproszę.
Twój autograf.
Podpisz tutaj.
- Napisz: „Kocham cię”. - Proszę.
Cioteczki.
Wystarczy.
Ustawcie się w kolejce.
- Ja chcę. - Ja też.
Jaki autograf?
Czemu się krzywisz?
Zdjęcie ma dobrze wyglądać.
Byle szybko. Zaraz otwieram restaurację.
Raz, dwa.
- Za moment. - Dobrze.
Odsuń się.
Jak tylko dostanę pracę, koniec z tym.
Trzeba było być dobrym dla mamy.
Masz za swoje. Przyjmij karę.
- Kto cię nauczył tych słów? - Sam tak mówiłeś do mamy.
Tato.
Tam też masz posprzątać.
Niech tam lśni.
Jasny gwint!
Sprzątanie nigdy się nie kończy!
O to chodzi.
Tej pracy nie widać. Nikt jej nie chwali.
Co robisz?
Cho-rong kazała ci sprzątać.
Cho-rong, babcia wróciła.
Mamo.
- Mamo. - Co się dzieje?
Czemu mój syn trzyma szmatę?
Witaj w domu, mamo.
Mniejsza z tym witaniem.
Pytam, czemu głowa rodziny trzyma jakąś szmatę?
Że też dożyłam takiego dnia.
Chyba żyję za długo.
O rety.
Niezły bajzel macie w tym domu.
Tato, mamo, muszę wam coś powiedzieć.
Nie musisz.
- O rany. - Chcę kawy.
Herbata z żeń-szenia z miodem dla rodziców.
Patrz, co ona robi.
Mój syn
- naprawdę to zrobił? - Tak.
Mamy syn to zrobił.
Nie powiedział, że rzucił pracę, wykorzystał odprawę
i nawet zaciągnął pożyczkę.
Nie pożyczkę. Wziąłem zaliczkę.
Szczeniaku, zamknijże się.
Mamo, a golf?
- Niezłe uderzenie! - Tak.
Za te pieniądze grał w golfa.
Da-eul, posłuchaj.
Nie jesteś już naszą synową.
Jesteś teraz głową rodziny.
Tato.
Jadłaś coś?
Jeszcze nie.
Głowa rodziny nie może głodować!
Co z tobą? Głowa rodziny nie jadła.
Gotuj.
Ale… ja?
Mamo!
Cały dzień będziesz sprzątał?
Gotuj!
Głowa rodziny musi dobrze zjeść,
żeby zadbać o całą rodzinę.
Nie. Ty gotuj, mamo.
Smarkaczu.
Niezłe uderzenie!
Idź robić obiad!
Przestań mnie tym męczyć!
Jeśli chodzi o sieć hoteli,
wszystko musisz robić sam.
Taki mam zamiar.
Nie wysyłaj swoich ludzi za granicę.
Sam musisz jeździć.
Tak.
Dobrze.
Muszę odpocząć.
A czemu…
o nic nie pytasz?
A jak zapytam, coś się zmieni?
Nie.
Sieć hoteli pociąga za sobą oczekiwania.
A to oznacza,
że ludzie ci zazdroszczą.
Przynoś dobre rezultaty i unikaj błędów.
Tak zrobię.
Co słychać u najlepszej pracownicy?
Dobrze. A u pana prezesa?
U mnie jak zwykle.
Pan pozwoli, że podam.
Dobrze.
Kiedy dołączy druga osoba?
Podgrzać ryż i zupę nieco później?
Proszę usiąść.
To pani miejsce.
- Moje? - Chciałem zaprosić
naszą najlepszą pracownicę.
Czuje się pani niezręcznie?
Nie.
Wie pani, że jest mi bardzo droga?
Tak, prezesie. Dziękuję bardzo.
Rozumiem, czemu Won panią polubił.
Właśnie dlatego jest jeszcze gorzej.
Nie jesteście już dziećmi,
więc nie każę wam się rozstać.
Zamiast tego
niech pani się uda w ustronne miejsce, póki sytuacja nie ucichnie.
To prośba czy polecenie służbowe?
Polecenie…
prezesa Hotelu King.
Skoro tak, muszę je wykonać.
Gdy pani przemyśli sprawę z dala od niego,
zrozumie pani, jaką decyzję należy podjąć.
Przepraszam. Jedzmy już.
Stygnie.
Ojej.
- Długo czekałaś? - Nie.
Masz zimną twarz.
Miałaś zaczekać w cieple.
Wiatr taki orzeźwiający.
Coś się stało?
Nie.
Ale wyglądasz…
Jak?
Aż taka brzydka?
Co to za bzdury?
Jest przytulnie i miło.
Zgadzam się.
Cóż,
nie będziemy się chwilę widzieć.
Zagraniczna podróż służbowa.
Na jak długo?
Jakieś trzy tygodnie.
Nie tak źle.
Trzy tygodnie.
Prawie miesiąc. Nie przeszkadza ci?
Ja już za tobą tęsknię.
Jedziesz pracować.
Jedź i rób swoje.
Dobrze.
Postaram się.
Ale w takim razie,
skoro chwilę mnie nie będzie,
nie wracaj dziś do domu.
Co będziemy robić?
Chodźmy gdzieś.
O tej porze?
Gdzie?
Widzisz? Mówiłam.
Wiedziałam, że jest zamknięte.
Masz rację. Zamknięte.
Chodźmy.
Czekaj.
Proszę.
Zaraz.
Wynająłeś cały obiekt?
No zobacz.
Cały obiekt wynająłem.
A co, nie lubisz parków rozrywki?
Uwielbiam!
Ale ładnie.
Chodźmy.
Nasza noc dopiero się zaczyna.
- Chodźmy. - Jazda.
Po co ludzie na tym jeżdżą?
Ludzie przychodzą tu dla atrakcji.
Albo mogą przychodzić, bo lubią klimat.
O czym ty mówisz?
Już tu jesteśmy, więc trzeba spróbować.
Chodźmy.
Zaraz, boisz się?
W moim słowniku nie ma takiego słowa.
- Ale tak wyglądasz. - Daj spokój.
Skakałem ze spadochronem.
Super. Chodźmy.
Co znowu?
Tak sobie myślę,
że powinienem tu zostać, żeby zrobić ci kilka zdjęć.
Boisz się, nie wsiadaj. Sama pójdę.
Czekaj.
Chodźmy.
Nie tutaj.
- Płaczesz? - Nie.
Nie musisz, jak się boisz.
Nie boję się.
Po prostu chce mi się pić.
Skakałeś ze spadochronem, ale tego się boisz?
To co innego.
W górze sam decyduję, czy skoczyć.
Ale oddanie życia w ręce tej maszyny
to zupełnie co innego.
Co innego.
Dziękuję,
że próbujesz ze mną wszystkiego.
Jasne, że tak.
Zawsze będę robić wszystko z tobą.
Powodzenia na tym wyjeździe.
Jeśli zatęsknisz, mów od razu.
Rzucę wszystko i wrócę.
Dobrze?
Nie martw się o mnie.
Rób swoje i nie śpiesz się.
Dobrze.
- Gotowy? Idziemy. - Co?
- Już? - Tak.
- Zostało dużo atrakcji. - Ale ja jeszcze piję.
Nie skończyłem. Zróbmy sobie przerwę.
Wstawać.
Tak jest!
Zuch chłopak.
Już w samolocie.
Wrócę.
Kocham cię.
Miłej podróży.
Ja ciebie też kocham.
HOTEL TURYSTYCZNY KING
ZASADY HOTELOWE SATYSFAKCJA KLIENTA
Dzień dobry.
- Bo-yeon. - Co?
To ty, Cheon Sa-rang.
- Jak się masz? - Co tu robisz?
Przeniesiono mnie tutaj.
Weź nie gadaj.
To nie miejsce dla takich jak ty.
Czyli dla jakich?
Dla grubych ryb.
Ziemia Królewska, co?
Trafiają tu tylko najgorsi.
Czyli tutaj…
Właśnie tak.
Kto raz tu trafi, nigdy stąd nie wyjdzie.
Miejsce wygnania. Hotel Turystyczny King.
Co ty tu robisz?
Nie pytaj. Serce mi się kraje.
Znowu kogoś wywalili z inspekcji pokoi.
Znowu? Dlaczego?
Zbyt duża tusza.
Właśnie dlatego mówiłam,
żeby unikać pani Gu, kiedy przychodzi.
Ale nikt nie rozumie.
Ale pani Gu też przesadza.
Każdy ma mieć jeden rozmiar.
Dzień dobry!
Pozbądź się jej.
Chodź za mną.
Wiesz, że hotel turystyczny różni się od zwykłego, nie?
Tak.
Hotele funkcjonują wedle ustawy o zdrowiu publicznym,
a turystyczne oferują zakwaterowanie
zgodnie z ustawą o promocji turystyki.
Masz odpowiedź na wszystko.
Jak zawsze.
Bo dobrze mnie przeszkolono.
Od początku byłam u najlepszych.
Wszystko dzięki tobie.
Wyrobiłaś sobie gadkę pod moją nieobecność.
To najniższy standard w Grupie King,
ale ma jedną zaletę.
Wyżywienie i kwatery.
Łóżko przy oknie twoje.
W szafie jest uniform.
Przebierz się i przyjdź do lobby.
Dobrze.
Sa-rang.
Czytałam wiadomości.
Ja też.
Wszyscy tutaj to wyrzutki. Jesteśmy jak rodzina.
Nie martw się.
CHEON SA-RANG
Hermès.
Jak tam? Wszystko gra?
Wszystko gra poza tym, że cały mój zespół się dowiedział.
Każda tajemnica wyjdzie na jaw.
Zawsze się martwiłam, kiedy to będzie.
Dobrze się stało.
Byeong-gu przestanie mnie szantażować.
A co z Ro-unem?
Młodszy kolega i tyle.
A co u ciebie?
Chung-jae szuka pracy?
Nie wiem. Sam musi się ogarnąć.
Ale przestał grać w golfa.
Według Cho-rong ludzie się nie zmieniają,
ale co poradzę?
Tak powiedziała?
Jest lepsza ode mnie.
Sa-rang to uwielbia.
Bardzo.
Ciekawe, co tam je.
Zadzwonimy do niej?
Jest zajęta. Rzadko odbiera.
Od dwóch tygodni nie była w Seulu.
Ale zaraz wróci, co?
Nie wiem.
Czuję, że coś się dzieje.
A to co?
Wyprowadzasz się?
Podróż służbowa.
Chyba jakaś długa, skoro tyle pakujesz.
Sama nie wiem, kiedy wrócę.
Co ty?
Ale wrócę.
Wtedy pogadamy.
Powiedziała, że powie nam, gdy wróci, więc poczekajmy.
Ona nie dzieli się takimi rzeczami.
Właśnie.
Na pewno udaje, że nic jej nie jest.
Może ją odwiedzimy?
- Mówisz? - Tak.
- Kiedy masz wolne? - A ty?
Sekundę.
HOTEL TURYSTYCZNY KING
Wszystko gotowe. Miłego pobytu.
- Sa-rang. - Tak?
Z restauracji prosili o wsparcie.
Idź do nich.
Dobrze.
Proszę pani!
Tak?
Siedzimy tu ze trzy godziny.
Już dwie dolewki kawy były.
Nic na koszt firmy?
Co to w ogóle za hotel?
Zamawiali panowie tylko kawę?
A co?
Kawa nam wystarczy. Co nam chcecie sprzedać?
Ludzie, każecie sobie płacić 10 000
za taką gorzką kawę, bo niby jakimś hotelem jesteście.
Co z wami? Tak sobie pogrywacie?
Ależ absolutnie.
Na pewno rozbolał pana brzuch od takiej ilości gorzkiej kawy.
Przyniosę gorącą wodę i kilka ciastek, ale cicho sza.
Widać, że z Seulu. Z taką można porozmawiać.
Jest pani
bardzo sprytna.
Proszę chwilę poczekać.
TERMINAL 1 TRANSPORT KOLEJOWY
Tęskniłem za zapachem Seulu.
Ale miło.
Chwila.
Dzwonisz do Sa-rang?
Powiem jej, że jestem.
Zadzwonisz po trzech tygodniach?
Powinieneś zrobić jej niespodziankę.
Każda chwila w związku powinna być wyjątkowa.
Jak mogłeś się z nią spotykać, o niczym nie wiedząc?
Pogadamy, jak wreszcie kogoś znajdziesz.
Kto mówi, że nikogo nigdy nie miałem?
Wszyscy w hotelu wiedzą.
Naprawdę?
Abonent czasowo niedostępny.
Zostaw wiadomość po sygnale.
Wylądowałem już.
Tęsknię za tobą.
Dzień dobry, panie Gu.
Jak podróż służbowa?
Dobrze. Gdzie jest Sa-rang?
Została przeniesiona.
- Przeniesiona? - Tak.
Wiem od menadżera.
Dokąd?
Tego już nie wiem.
Ha-na.
Kiedy pierwszy raz przyszedłem do hotelu,
ogłosiłem pewne zdanie.
Że zamierzam
uczynić Hotel King miejscem bez fałszywych uśmiechów.
Czy ten uśmiech…
jest szczery?
Przepraszam, panie Gu.
Mieliśmy nie mówić nikomu o Sa-rang.
Gdzie jest Cheon Sa-rang?
Kto ją przeniósł?
Nie wiemy, kto ją przeniósł.
Trafiła do Hotelu Turystycznego King.
- Do Hotelu Turystycznego King? - Tak.
Jakieś trzy tygodnie temu.
Trzy tygodnie?
- Coś się stało? - Nie.
Nie martw się o mnie.
Rób swoje i nie śpiesz się.
Dobrze. Dziękuję.
Won.
Proszę…
zegarek kieszonkowy.
Nie zgub go.
Dobrze.
Noś go zawsze przy sobie.
Będę nosił.
Mamo, co się stało?
Nic.
Won.
To ja, mama.
UŚMIECH LOSU
Przepraszam za spóźnienie.
Powinnaś być w Ziemi Królewskiej.
Wracajmy już.
Nie zapędzaj Wona w kozi róg.
Pozwól mu żyć tak, jak chce.
Coś ty zrobiła?
To dlatego ciebie nie da się kochać.
Ten wzór symbolizuje niezachwianą miłość.
Chcę coś powiedzieć.
Dałam jej pieniądze i sama odeszła.
Tania ta miłość.
Napisy: Cezary Kucharski