UŚMIECH LOSU
- O raju. - Tato.
Och.
Podamy jedzenie.
Naturalnie.
Pani najlepsza pracownica.
Dawno niewidziana.
Dzień dobry, jak się pan miewa?
Skoro najlepsza pracownica,
to musi być najlepsza we wszystkim.
Gdzież tam.
Pan jest zbyt szczodry.
Najpierw podamy zupę.
Wszystko postanowione. Nie ma co przeciągać.
Won, masz już swoją posadę,
więc poślubisz Yu-ri jeszcze w tym roku.
Przepraszam najmocniej.
Nic ci nie jest?
Wszystko dobrze?
Przepraszam.
Pytam, czy się nie zraniłaś.
Słucham?
Tak, nic mi nie jest.
Ostre krawędzie, odsuń się. Ja posprzątam.
Nie, ja to zrobię.
Zostaw to mnie.
Przepraszam pana.
Proszę pozwolić mnie.
- Sa-rang, możesz iść. - Nie trzeba.
- Ja… - Sa-rang?
Przepraszam.
- Panie Gu. - Tak.
O rety.
- Pychotka. - Czyżby?
ODCINEK 13
Na obchodach stulecia pomyślałem o Wonie tak:
„Dzieciak nieźle potrafi udawać”.
Ale dzisiaj widzę, że nic nie udawał.
Naprawdę zależy mu na pracownikach.
Dlatego tak sobie go cenię.
Przejmuje się nawet takimi jak ona.
Jest inny niż wszyscy pretensjonalni faceci.
Wspaniale, że cenisz akurat to.
Razem z prezesem Hanem poczynimy przygotowania do ślubu.
Wszystko jasne?
Tak, tato.
Won.
A ty co?
Bo ja…
kocham kogoś innego.
Co ty sobie myślałaś?
Przepraszam.
Jakim cudem trafiłaś do Ziemi Królewskiej?
Przepraszam.
Teraz ja będę podawać, a Sa-rang tylko asystować.
Mam ją tam puścić, kiedy zrzuciła talerz?
Ja będę podawać. Zostań na drugim piętrze.
Czy drugie piętro nie za trudne dla nowej osoby?
Dlatego pani nim kieruje.
- Ha-na. - Tak?
Od kiedy Ziemia Królewska jest taka niedbała?
Za moich czasów było inaczej.
Pokój na samym końcu.
Koniec już błędów na dziś.
Tak jest.
Myślałem, że Won to jeszcze dzieciak, a on już taki dorosły.
Nawet sympatię sobie znalazł.
- Bardzo ją kochasz? - Tak.
Naturalnie.
Mężczyzna musi umieć kochać kobietę.
Nie jesteśmy tu po to, żeby dowiedzieć się, kogo kochasz.
Mówimy o małżeństwie.
Liczycie się tylko ty i Yu-ri.
Mówię o tym od początku.
Przepraszam,
ale ja nigdy nic nie czułem do Yu-ri.
- Moje uczucia się nie zmienią. - Won.
Nie szkodzi.
Ludzie się zakochują i odkochują.
Nic niezwykłego. Proszę się nie przejmować.
Won.
Kochaj ją, ile chcesz, a potem z nią zerwij.
My i tak się pobierzemy.
Moja córka, a jednak jaka wspaniałomyślna.
Właśnie dlatego tak ją polubiłem.
Ma wielkie serce.
Mówię przecież…
że kocham inną, a wy w ogóle nie słuchacie.
Przez chwilę było mi źle.
Ale chyba już nie musi.
Bo przyznam,
że nie interesuje mnie ta rozmowa o małżeństwie.
Pójdę już.
Życzę panu udanego posiłku.
Tobie też, Yu-ri.
Spotkajmy się kiedyś sami.
Miałem smarkacza za mięczaka.
A tu silny charakter.
Prawda, tato?
Polubiłeś go, co nie?
Tak, lubię go.
Przepraszam za niego.
Nie trzeba.
Tak czy inaczej, jest mój.
Nie oddam go nikomu innemu,
więc bez obaw.
Abonent czasowo niedostępny…
Musimy porozmawiać.
Dlaczego nie odbierasz?
Telefon mam w szafce. Jestem w pracy.
Przykro mi, że to słyszałaś.
Porozmawiajmy później.
Jesteś zła?
Nie.
Tylko trochę zszokowana.
Tamto się nie wydarzy.
Wiesz?
Tak.
Porozmawiajmy później. Muszę szybko podać.
Ale dlaczego tu pracujesz?
To nie jest hotel.
Sama się zastanawiam.
Jestem pewna, że pracuję w hotelu.
Czy mogę już przejść, proszę pana?
Dobrze.
Zadzwoń po pracy.
Będę czekał.
Proszę.
Jedzenie gotowe.
Wejdę do środka podać jedzenie.
Przyniosłam jedzenie.
Ojej!
Jesteś jakaś głupia?
Ale śmiesznie.
Jaką masz śmieszną minę.
Kim jesteś?
Jak do mnie mówisz? Gdzie „paniczu”?
Uważaj, bo tak powiem. Przeproś mnie.
Przeproś mnie, a ci wybaczę.
Przepraszają tacy jak ty.
Tacy jak ja nie.
Co w ciebie wstąpiło?
Daję ci ostatnią szansę. Liczę do trzech.
Co? Dlaczego?
Jeden.
- Dwa… - Trzy.
Co teraz zrobisz?
Przeproś.
Czemu? Wiesz, kim jestem?
Nie muszę wiedzieć.
Rozpieszczone dzieci trzeba wychować.
Masz przeprosić!
Przestań już!
Jak nie przestaniesz, nie wybaczę ci!
Jak przeprosisz, to może ja ci wybaczę!
Sorry, no. Zadowolona?
Po koreańsku!
Przepraszam. Przecież przeprosiłem.
Rety.
Już ja ci pokażę. Zobaczysz.
Będziesz żałować.
Wielka mi szkoda.
Niczego nie żałuję.
Pani Cheon Sa-rang?
Tak, Cheon Sa-rang.
Pani przyprowadzi panicza Ji-hu. Prezes wzywa.
- Słucham? Kogo? - Panicza Ji-hu.
Syna pani Gu.
Ty jesteś Ji-hu?
Prezes wzywa.
Pójdziemy razem, paniczu?
Ale pycha.
Jest i Ji-hu.
Dawno pana nie widziałem.
Jak się pan miewa?
Ach, ty jesteś Ji-hu.
Jaki on dojrzały.
Prawda? Zaczynasz wyglądać jak wujek.
Dziękuję pięknie.
Nigdy nie zachowywał się jak dziecko.
Mam wspaniałego wnuka.
To zaszczyt być twoim wnukiem, dziadku.
Słyszeliście go?
Jak mam go nie uwielbiać?
Dobra robota dzisiaj.
Proszę, to dla was.
Dziękuję.
Wiesz, że nie zasłużyłaś, prawda?
Przepraszam.
Mimo wszystko nie było z tego kłopotów.
Dziewczyna zapracowała.
Jeśli kiedyś znów trafisz do Drużyny Marzeń,
powtórz najpierw podstawy.
Oczywiście.
Dziękuję.
Dniówka równa mojej pensji.
Czyli zakochałeś się?
Tak.
Powiem krótko.
Skończ z tym.
Nie mam zamiaru.
Jestem…
twoim ojcem,
ale i ojcem Grupy King.
Ty z kolei jesteś synem moim, ale i Grupy King.
Dla nas małżeństwo
ma większą wartość niż miłość.
Nieważne, kogo kochasz,
nie ochronisz jej.
W końcu cię zostawi.
Nie.
Nigdy tak nie zrobi.
Poza tym
będę ją chronić
za wszelką cenę.
Bo kocham ją całym sercem.
Na początku wszyscy tak mówią.
Może i teraz tego nie rozumiesz,
ale wkrótce się dowiesz.
To wszystko.
Abonent czasowo niedostępny…
Abonent czasowo…
Dzwoniłem już tyle razy.
Może tam wejdę?
Światła się świecą.
Proszę pana. Przepraszam.
Mieszka pan tu?
- Nie. - Nie mieszka pan tu?
Dostaliśmy zgłoszenie o podejrzanej osobie.
Podejrzanej osobie?
Nie ma tu nikogo innego.
Właśnie dlatego rozmawiamy.
Mogę zobaczyć pański dowód?
Ktoś musiał coś źle zrozumieć.
Nie jestem podejrzany.
A co pan tu robi?
Moja dziewczyna tu mieszka.
Dzwoniłem wiele razy, ale nie odbiera.
Martwiłem się.
Stalker, widać od razu.
Zabierzmy go na komendę.
Nie możemy zakładać, że to stalker.
- Musimy sprawdzić. - Ale jak?
- Racja. - Jego dziewczyna nie odbiera.
Celowo go unika, a on poszedł za nią do jej domu.
Musi być stalkerem.
Co też pan mówi?
Co w moim zachowaniu sugeruje, że jestem stalkerem?
Wszystko. Bez wątpienia.
Ty tak zawsze.
Czemu zakładasz, że to stalker, zamiast go wysłuchać?
Czyż nie?
Nie jestem stalkerem.
Pana oczy nie kłamią.
Wiedziałam. Miłość.
Przyjechał sprawdzić, co z jego dziewczyną.
Było mu zbyt przykro, by zadzwonić do drzwi.
Prawda?
Tak.
Dobra, przestań już, co?
Wiesz z doświadczenia.
Światła się świecą. Wyraźnie.
Czemu ona nie odbiera?
Znienawidziła pana i już.
A pan ciągle do niej wydzwania.
Nawet przyjechał pan.
Kto by chciał czegoś takiego?
Stalkerzy nie rozumieją, co robią.
To dlatego nigdy do mnie nie dzwoniłeś, kiedy byłam zła?
A ty znowu o tym?
Czy przyszedłeś kiedyś do mnie,
gdy płakałam po naszej kłótni?
Chciałem, ale sama mówiłaś, żebym nie przyjeżdżał.
A ty od razu mnie posłuchałeś?
Dlatego jesteś do kitu!
Było, minęło.
Ale ty chyba ciągle chowasz urazę.
A przez kogo niby?
Przeze mnie. Wszystko.
Wszystkiemu jestem winny.
- Przynajmniej wiesz. - Moja wina.
Tak państwa słucham…
- Masakra. - …i myślę,
że powinniście wziąć się za ręce
i pogodzić.
Mam nadzieję, że zaczniecie rozmawiać
i dojdziecie do porozumienia.
A na mnie w sumie pora.
Miłej rozmowy życzę.
Do widzenia.
Oddaj mu dowód.
Ja posprzątam. Ty idź na przerwę.
Jeszcze nie jadłaś, prawda?
Nie szkodzi. Zjem później.
Ale mnie szkodzi.
Odpocznij.
Oferujemy produkty bezcłowe.
Proszę dać znać, a państwu podam.
Produkty bezcłowe.
Oferujemy produkty bezcłowe.
Potrzebuje pani czegoś?
Chciałabym to kupić.
Co, już wróciłaś?
Zaraz przygaszamy światła.
Jak ty chcesz zwiększyć sprzedaż?
Wracaj, póki cię nie wezwę.
Nie powinniśmy przeszkadzać pasażerom, by zwiększyć sprzedaż.
Właśnie dlatego nie dostajesz awansu.
Czy ty nie powinnaś nalegać,
choćbym ci kazała przestać?
Idź sprzedać choć jeszcze jedną rzecz.
Przykro mi,
ale nie mogę tego zrobić.
Pyeong-hwa.
Kto tu jest szefową?
- Pani. - No i?
Nie wykonujesz poleceń?
Dla bezpieczeństwa pasażerów i pracowników
proszę, byś ty ich przestrzegała.
Nie sądziłam, że tak ci zależy na pasażerach i pracownikach.
Będzie pan sam?
- Tak. - Zaprowadzę pana do stolika.
Kawa gotowa.
Dzwoniłem do ciebie.
Położyłam się wcześniej. Nie mogłam odebrać.
Gdy się obudziłam, było już za późno, żeby oddzwaniać.
Porozmawiamy po pracy?
Won!
Tutaj jesteś.
Czemu nie odbierasz telefonu?
Nie przychodź do mnie do pracy.
Jestem klientką.
- Chcę kawy. - Na ciepło?
- Tak. - Dobrze. Już przygotowuję.
Czego chcesz?
Przejdę do rzeczy.
Wielu chce się ze mną ożenić.
Wiem.
Dlatego nie przeproszę.
Co za tupet. Właśnie za to cię lubię.
Yu-ri.
Tak?
Chciałbym,
żebyś doświadczyła miłości.
Byłam w całej masie związków.
Prawdziwej miłości.
Wtedy zrozumiesz, co znaczy,
gdy mówię,
że kogoś kocham.
Dlatego właśnie spróbuję
z tobą.
Znajdź kogoś innego.
Kogoś, kto będzie cię wielbił
i kochał szczerze.
Kogoś takiego.
Zastanów się.
Bo potem drugiej szansy nie dostaniesz.
Jeśli ci pomogę,
to Grupa King będzie twoja.
Kawa na mój koszt.
Miłego pobytu.
- Po jednej dla każdej pani? - Tak.
Dobrze. Dziękuję.
Wkrótce przyniosę.
Nie zamawiałem tego.
Na koszt firmy.
Dlaczego?
Widać, że była kłótnia z dziewczyną. Pij śmiało.
Nie pokłóciliśmy się.
Proszę zabrać.
Rzuciła cię?
Ani się nie kłóciliśmy, ani mnie nie rzuciła.
Już mówiłem.
Czemu wszyscy mi to robią?
Mówię serio. Nie pokłóciliśmy się.
Ani mnie nie rzuciła. Proszę zabrać.
Przyjmij i już.
Prosto z serca.
Dasz radę.
Dziękuję!
Trzymasz się?
Rozum mówi jedno,
a serce co innego.
Czyli się nie trzymasz.
Nie musisz udawać.
Zastanowię się nad tym wszystkim.
Dobrze.
Potrzeba ci czasu, żeby to przemyśleć.
Ale nie martw się za bardzo.
Jak mam to zrobić?
Wiem, że się martwisz,
ale liczę, że mi zaufasz.
Zajmę się tym.
To mój problem.
Sama zdecyduję o mojej przyszłości.
Ale mam nadzieję, że nie chcesz ze mną zerwać.
Czemu miałabym o tym myśleć?
Ty o tym myślałeś?
Nie, dlaczego?
Nigdy bym tak nie pomyślał.
Nie mógłbym cię zostawić.
A czemu tak mówisz? Na złość?
W sumie…
Mówiłaś, że jesteś przybita
i że potrzebujesz czasu,
więc pomyślałem, że to przez tamtą sytuację.
Rozmowy małżeńskie?
Byłam zaskoczona.
Ale nie spodziewałam się, że twój tata
przyjmie mnie z radością.
Ty wciąż czekasz na zgodę mojej babci.
Że niby co?
W jej sercu jestem zawsze numerem jeden.
Kandydatem numer jeden.
Tak czy siak,
na pierwszym miejscu w jej sercu
jestem ja.
Z czego ty taki dumny? Wielka mi rzecz.
Jak to z czego?
To moje najważniejsze stanowisko.
Wreszcie uśmiech.
Chciałem zobaczyć twój uśmiech.
Kiedyś go nienawidziłeś.
Nie martw się.
Wiesz, co czuję.
Właśnie dlatego się martwiłem.
Nie bierz sobie słów taty do serca.
Dałem jasno do zrozumienia, że kocham inną.
Wiesz,
zaskoczył mnie, ale już dobrze.
Wiedziałam, że to na ciebie nie wpłynie.
Starałam się o tym nie myśleć.
A powiedz,
o co chodziło z tym, że się zastanowisz?
Słyszałeś o Drużynie Marzeń?
Drużynie Marzeń? Co to jest?
Marzenie każdego konsjerża.
Nie wiedziałam, że istnieje,
ale teraz naszła mnie taka myśl.
Jeśli będę ciężko pracować i dojdę na sam szczyt…
zostanę pokojówką w bogatej rodzinie.
Nie o takiej pracy w hotelu marzyłam.
Nie wiedziałem, że pracownicy trafiają na imprezy prywatne.
Nie wiedziałem nawet, co tam wtedy robiłaś.
Spróbuję to zmienić.
Poczekaj trochę.
Nieważne, ile to potrwa. Dopilnuję tego.
A Drużyny Marzeń się pozbędę.
Nie wiem, co należy zrobić.
Inni byli zachwyceni, bo wypłata dobra.
To tylko moja opinia.
Moja osobista niechęć
nie może powstrzymywać innych przed zarabianiem.
Dobrze, już za długo się naczekaliście.
Widzę, że nasz klient wrócił do żywych.
Przed chwilą prawie nam tu płakał.
Że niby ja?
Jaka szkoda. Chciałabym zobaczyć.
- Ale on zmyśla. - A co to było, zbliżająca się śmierć?
Rety.
Proszę gotować.
Oczywiście. Dla dwojga.
Zacznę od ostatniego dania.
- Moje serce. - Chciałam to powiedzieć.
Schowaj do plecaka.
Tato, co dzisiaj zjemy?
Dziś jestem zajęty.
Zamówcie z mamą kurczaka.
Co ty? Mieliśmy jeść na mieście.
Nie mogę. Mam spotkanie.
Dzisiaj macie rocznicę ślubu.
Nie mów, że zapomniałeś.
Znów zapomniałeś?
Nie.
Tylko że szef zarządził zebranie wszystkich.
Akurat dzisiaj?
Mówiłeś mu, jaki dziś dzień?
Oczywiście, że tak.
Ale firma nie dba o taką prywatę.
Czemu z tobą zawsze tak jest?
Taka prawda, że ludzie się nie zmieniają.
Stare powiedzenia się sprawdzają.
Możemy świętować w weekend.
A tak w ogóle, to zrób zakupy.
Tata narzekał na jedzenie.
Może sam mu ugotujesz?
To w końcu twój tata, co nie?
O nie!
- Super! - Trafienie!
Dobre uderzenie!
- Pomóż mi. - Spójrz.
Jesteś zbyt spięta. Zepsujesz zamach.
Szeroko w prawo, a potem delikatny zamach.
Dobrze. Niezłe uderzenie!
- Mówisz? - Super.
Gotowe.
A masz!
Niezłe uderzenie!
„Niezłe uderzenie”?
„Super”?
Wyjaśnię, kochanie.
Ale super, baranie!
- Ale… - Nie żyjesz.
Kiedy ty się weźmiesz w garść?
Kochanie!
Moje nogi. Moje plecy też.
Pozwolił ci kto wstać?
Kawałek cebuli tutaj wpadł.
Skąd wiedziałaś, że tu jestem?
Czekaj.
Ja to zrobię.
Proszę, daj.
Co ty? Pomóż mi.
Mówiłeś, że masz spotkanie.
Dzwonić do szefa?
Ale to było spotkanie.
Dobrze. Zadzwonię.
Rzuciłem pracę.
Znaczy, wiesz,
straciłem pracę, bo zawaliłem taki kontrakt.
Ale każdy czasem popełnia błędy!
Postradałeś rozum? Kiedy ją straciłeś?
Nie tak dawno.
Czyli kiedy?
Wiosną?
Zeszłego roku.
Prawie rok temu?
Matko.
Codziennie udajesz, że chodzisz do pracy?
Skąd miałeś pieniądze na golfa?
No co ty? Z odprawy.
Całkiem sporo dali.
Nie wiem, co bym zrobił bez tych pieniędzy.
Chung-jae, ty skończony draniu.
Dzisiaj cię zabiję.
GŁÓWNY MENADŻER GU WON
Proszę.
Jesteś.
Tak pracowałem z zespołem.
- Proszę. - Więcej?
Mocne i słabe strony, szanse, zagrożenia.
Co jest naszą mocną stroną?
Mocną stroną?
Dzwonię w sprawie Hotelu Dubaj.
Tak.
Panie Gu.
Podobno pani Gu kazała całemu zarządowi
nie spać po nocach, by pisali ofertę.
Damy radę ich pokonać?
Będzie pojedynek twarzą w twarz.
Nie chcemy się pojedynkować.
Chcemy pracować.
Wiem, ale oni chcą walki.
Ufasz mi, tak?
Oczywiście, że tak.
Dasz radę!
Dobrze. Proszę.
Pan przedstawi.
Tak jest.
Ojej.
WDROŻENIE PLANU PRZETRWANIA
Jesteś przygotowana.
Sedno jest proste.
Chodzi o redukcję kosztów stałych i zmiennych.
Pierwszym kosztem są wypłaty.
Potrzebujemy mniej etatowych pracowników, a więcej tymczasowych.
Wystarczy nam pracowników na szczyt sezonu i bankiety?
Możemy zatrudnić stażystów albo osoby dorywcze.
A wpływ na jakość usług?
Brak. Wyszkolimy ich przed bankietami
i będą tylko podawać posiłki.
Jeśli zaś postawimy automaty w lobby hotelowym,
stopniowo zredukujemy koszty ludzkie.
„Wyłączenie autobusu,
uszczuplenie menu na stołówce
i usunięcie wody oraz przekąsek dla załogi”.
Wszystko tu jest.
Chodzi o przetrwanie.
A przewidywane efekty?
Szacujemy,
że zaoszczędzimy dziesięć miliard wonów rocznie.
Dziesięć?
Główny menadżerze,
wiesz, ile to standardowych noclegów?
W standardowych pokojach to około 34 000.
Precyzyjnie.
Nadal sądzisz, że cięcia są nieefektywne?
Tak.
Ależ on się wydaje pewny siebie.
Cokolwiek teraz powiesz,
musi być warte ponad dziesięć miliardów.
Hotel
nie może wyłącznie sprzedawać noclegów.
Powinien zapewniać wspomnienia.
Aby pracownicy mogli służyć całym sercem,
- firma musi wspierać… - Dość tych teorii.
Mówmy o pieniądzach, dobrze?
W takim razie
może zacznę…
od stu miliardów wonów?
Co?
Zaoferowałem doradztwo biznesowe 170 lokalnym hotelom na świecie.
Trzydzieści z nich
już podpisało z nami umowy biznesowe.
Taka umowa doradcza
gwarantuje nam część zysków hotelu
w zamian za naszą markę i usługi.
Roczny przychód
wynosi ponad 35 miliardów wonów.
Kiedy to zrobiłeś?
Powstający luksusowy hotel w Dubaju zaoferował
stworzenie sieci hoteli.
Podpisaliśmy już umowę
z belgijskim kurortem.
Nowym w branży.
Hotel King przestanie być marką lokalną.
Na całym świecie powstaną nowe Hotele King.
Mamy taką możliwość,
gdyż Hotel King zdobył Nagrodę Najlepszego Zespołu.
Sam niczego nie osiągnąłem.
Wszystko dzięki pracownikom.
A więc i każdemu z tu obecnych.
Firma tworzy pracowników.
A pracownicy tworzą firmę.
Była mowa o pracy dorywczej.
Łatwo dzięki temu zatrudniać i odwoływać pracowników.
Ale i oni mogą łatwo opuścić firmę.
Ludzie w takim położeniu nie mogą ze sobą współpracować.
Skończmy z tym.
Moim zdaniem ten projekt
przyniesie ponad sto miliardów wonów.
Co powie dyrektorka?
Redukcja kosztów
to obowiązek każdej firmy
bez względu na wzrost sprzedaży.
Tak, zgadzam się.
Ale prawdę mówiąc…
gdy podróżowałem za granicę, towarzyszyła mi jedna myśl.
„Czemu w tym kraju nie ma Hotelu King?
Czemu nie staniemy się siecią hoteli?”
Przecież środków nam nie brakuje.
Prawda?
Główny menadżerze,
co było powodem?
Sądzę, że Hotel King nie ma wyrobionego wizerunku.
Jest kolejnym luksusowym hotelem, jakich wiele.
Jednak wizerunek stworzyć niełatwo.
Potrzeba czasu, by go budować.
Na szczęście
nasz hotel ma stuletnią historię.
Dzięki obchodom stulecia
można powiedzieć, że Hotel King
zyskał własny wizerunek.
Główny menadżerze.
Od przyszłego miesiąca
kierujesz całym hotelem.
Stań na czele, by uczynić nasz hotel najlepszym na świecie.
- Ojcze… - A ty mu pomagaj.
Dasz radę, prawda?
Tak, dam.
Osiągnąłeś to…
czego sam pragnąłem.
Może zostawi pani hotel?
Skupi się pani na liniach i dystrybucji.
Tak byłoby lepiej.
Hotel to niewiele w porównaniu do linii i dystrybucji.
Sęk w tym…
że nie chcę mu niczego dawać.
Z jakiego powodu nie chce pani porzucić hotelu?
Bo Won lubi hotel.
Oto powód.
SĄD RODZINNY W SEULU
Papiery rozwodowe?
Od kiedy zadaje mi pan takie pytania?
Rozwód w tej chwili wykluczony.
To zły moment.
Powinna pani zaczekać.
Panie Choi.
Znamy się długo, tak?
Pracuję dla pani już długo.
Czy kiedykolwiek coś porzuciłam?
Nie.
Więc skąd te słowa, skoro pan dobrze wie?
„Porzucić hotel”?
Jest tylko jeden sposób, by Won przejął hotel.
Musiałabym go porzucić.
Tylko wtedy.
Rozumiem.
Może pan iść.
Dziękuję.
Nie do wiary.
Słyszeliście najnowszą wiadomość?
Jaką?
Pan Gu pokonał panią Gu i wreszcie został dyrektorem.
Naprawdę?
A mogłem mu się jakoś podlizać.
Sa-rang, na słówko?
Oczywiście.
Dostaniesz zadanie specjalne.
Tymczasowo zostawisz Ziemię Królewską.
- Tylko ja? - Tak.
Polecenie prezesa.
Prezesa?
Proszę wybaczyć.
Ji-hu nalegał, że to musi być pani.
Proszę mieć go na oku w Korei.
Chłopak zna się na ludziach.
Od razu zobaczył, że jest pani najlepsza w hotelu.
Przepraszam,
ale muszę spytać. Czy to zadanie dla pracownicy hotelu?
Nazwijmy to prośbą osobistą.
On mnie nigdy o nic wcześniej nie prosił.
Chciałem spełnić życzenie wnuka.
Posunąłem się za daleko?
Nie, panie prezesie. Rozumiem.
- Ale… - W czym rzecz?
Czy mogę go traktować jak młodszego brata?
O nic więcej nie proszę.
Ji-hu to jedynak. Dorastał w samotności.
Oczywiście.
Paniczu Ji-hu?
Gdzież on jest?
Ji-hu!
Gdzieś ty się podział?
Jesteś tam?
Co ty? Wystraszyłaś mnie!
Co, podobało się?
Jak mogłaś? Myślisz, że nie oddam?
Uważaj.
Już ja ci pokażę piekło.
Co?
Zawołałeś mnie, żeby się nade mną znęcać?
A co? Boisz się?
Nie, ani trochę.
Mężczyzna powinien grać uczciwie.
A ty chowasz się pod maską.
Może jesteś takim dzieckiem, a nie dżentelmenem.
Żadnym dzieckiem.
Nie jestem dzieckiem.
Nie jesteś?
Masz rację.
Po twoim zachowaniu już widzę.
Jesteś dzidzią i tyle.
Małą dzidzią, prawda?
Nie nazywaj mnie dzidzią!
- Dawaj. - „Dawaj”.
Moja kolej.
Wygrałam. Masz być grzeczny.
Jeszcze jeden raz.
Dziesięć do zera.
Mówiłeś, że ostatnia runda.
Jeszcze tylko raz.
- Tak bardzo chcesz grać? - Tak.
A jak poprosisz?
Sa-rang,
możemy zagrać jeszcze raz,
proszę?
Dobrze.
Zagramy.
- Ale naprawdę ostatni raz. - Super.
Nie w górę…
Jeszcze raz. Gotowy?
Raz,
dwa,
trzy.
Dobra robota.
Smaczne, co?
Tak.
A tak w ogóle to mam pytanie.
Czemu tak robisz?
Czemu jesteś miły dla dorosłych,
a dręczysz słabszych?
Bawisz się tak?
Robię, co chcę.
Nie masz przyjaciół, co?
Tylko zera mają przyjaciół.
Nie potrzebuję ich.
Wiedziałam.
Kto by chciał zadawać się z taką zrzędą?
To nieprawda.
Nie mam przyjaciół, bo nie chcę.
Tak sobie tłumaczysz.
Wcale że nie.
Musisz być miły, by zdobyć przyjaciół.
Dokuczając ludziom, nigdy nie znajdziesz przyjaciół.
Od teraz już tak nie rób, dobrze?
Chodźmy do środka.
Możemy jeszcze pograć?
Prosisz o przysługę?
Dobrze. Bo to przysługa.
Tak!
No to grajmy.
Dziadku!
Dzień dobry.
Chyba zabawa udana.
Tak, jutro też się pobawimy.
Idź umyć ręce.
Przyniosę przekąski.
Dobra, Sa-rang.
Nigdy nie był tak szczęśliwy.
Jakby miał prawdziwą siostrę.
Dziękuję.
Nie ma za co. Ja też się dobrze bawiłam.
Jesteś w domu.
Co tu robisz?
Przez jakiś czas będę tu pracować.
Prezes prosił, żebym opiekowała się Ji-hu.
Masz się opiekować Ji-hu?
Nie musisz. Porozmawiam z nim.
Grzecznie mnie poprosił.
Nie był to rozkaz prezesa.
Poprosił mnie z miłości do swojego wnuka,
więc się zgodziłam.
Ale jak mógł cię poprosić o coś takiego?
Już się zgodziłam.
Na swój sposób dobrze się bawię, więc spokojnie.
W porządku.
Ale mów, jeśli ktoś ci zajdzie za skórę.
Jasne, powiem ci.
Czyli to jest pokój głównego menadżera Gu Wona.
- Mogę się rozejrzeć? - Pewnie.
Ale czemu mnie tak tytułujesz?
Nie jesteśmy w pracy.
Dobrze, panie Wonie.
Jakie znowu „panie Wonie”?
Nie wiem.
Karp królewski.
Ale on…
Nie było łatwo
poskładać go do kupy.
Po co się fatygowałeś?
Bo to wspomnienie
naszej pierwszej randki.
A to co?
Zaraz.
Wtedy zaczęłam ci się podobać?
Nie do końca.
- Oddaj, bo się wstydzę. - Rany.
- Nie. - Dawaj.
- No weź, głupio mi. - Nie.
- Dawaj. - Nie.
- Wstydzę się. - Nie.
- Oddawaj. - Nie.
Co robisz w moim domu?
Czyli…
w tym łóżku śpisz, panie Wonie.
Sa-rang!
Jesteś tu?
Jesteś tu, Sa-rang?
Ha!
Co tu robisz?
Gramy w chowanego!
Teraz ty się chowasz, dobrze?
- Dziesięć. - Chwila.
- Dziewięć - Licz powoli.
Osiem, siedem,
sześć,
pięć,
cztery, trzy…
dwa, jeden!
Szukam!
Co za smarkacz z tego Ji-hu, że nie zapukał.
Męczące, co?
Najtrudniej być rodzicem.
To chyba prawda.
A powiedz,
spędzałeś kiedyś czas z Ji-hu?
Gdy Ji-hu był młodszy, studiowałem za granicą.
A gdy wróciłem do Korei, on był za granicą. Mijaliśmy się.
Czemu pytasz?
Taki mały, a już samotny.
- Ji-hu? - Tak.
Jakby nie miał nikogo bliskiego.
Jest dobrze wychowany i dojrzały, więc nie wiedziałem.
Taka dojrzałość to nic dobrego.
Dojrzali powinni być dorośli.
Trudno o to nawet u dorosłych.
Ji-hu,
śpij w swoim łóżku.
Ji-hu.
Wróciłeś, wujku Wonie!
Tak. Chodźmy na górę.
Ale mamy jeszcze nie ma.
Mama chyba późno wróci.
Może pójdziesz spać i zobaczysz ją jutro?
Wczoraj jej nie było. Przedwczoraj też.
Chcę się dziś z nią zobaczyć.
Mogę na nią zaczekać?
Jasne, czekaj.
Dobrze. Dziękuję.
Mama!
Co tu jeszcze robisz?
Nie wróciłeś do Stanów?
Nie mogę tu trochę zostać?
Mówiłam, że to zły moment.
Czemu mnie nie słuchasz?
Przepraszam.
Idź do pokoju.
Dobrze.
Dużo pracowałeś za kulisami.
Mówiłem ci.
Nie zasługujesz, by przejąć grupę.
Mówisz, jakbyś już wygrał.
Naprawdę myślisz, że to koniec?
Naiwniak.
Tylko firma się liczy?
Ji-hu dla ciebie nie istnieje?
Wiesz, ile na ciebie czekał?
Co?
Widzisz w nim siebie?
Zawsze płakałeś, szukając mamy.
Ale wiesz co?
Ji-hu to nie ty.
A ja nie jestem twoją matką.
Marny człowiek, marne rady.
Ale tupet to masz.
Nigdy nie byłem w twoim pokoju.
Ty też dawno tu nie byłeś.
Chcesz coś porobić?
Nie muszę.
Ale posłuchaj.
Jak coś ci przyjdzie do głowy,
to dawaj mi znać.
Porobimy coś razem.
- Proszę! - Kimbap!
Sama to zrobiłaś?
Oczywiście, że tak.
Proszę.
- Ji-hu. Raz, dwa, trzy. - Trzymaj.
- Proszę. - Dobry jesteś.
Jasne, że dobry.
Udało się.
Jak dorosnę, będę taki jak ty.
Dlaczego?
Bo jesteś fajny.
Najfajniejszy na świecie.
Dzięki, że tak mówisz.
Ale jest coś,
co ja zrobiłem, a ty nie powinieneś.
A co?
Musisz płakać, kiedy chcesz,
i śmiać się, kiedy chcesz.
Jak jesteś zły, to zrób aferę.
Ale najważniejsze,
jeśli za kimś tęsknisz, powiedz mu to.
Czy mamie, czy tacie.
Naprawdę mogę?
No pewnie.
Szczerość nie jest zła.
Jest odważna.
A ja chcę…
żebyś był odważny.
Odważna osoba jest najfajniejsza na świecie.
Nawet bardziej niż ja.
A czy mogę…
zostać w Korei jeszcze trochę?
- A tego chcesz? - Tak.
Nie bawiłem się jeszcze z mamą.
Dobrze.
Pomogę ci.
Naprawdę?
Dziękuję.
- Ji-hu. - Sa-rang!
Co to?
Ziemniaki na patyku. Znasz?
- Nie. - Nie?
- Dawaj. - Chcesz?
Nie dostaniesz.
Proszę.
Nie chce pan rozmawiać o pracy, tak?
Nie chcę.
W takim razie…
czy mogę panu mówić po imieniu?
Tak, proszę.
Czekałam na ciebie.
Aż mnie znajdziesz.
To pani…
wysłała mi akta mojej mamy?
Chcę panią o coś zapytać.
Myślisz, że potrafisz zrozumieć swoją mamę?
Nie.
Nie ma już takiej potrzeby.
To było tak dawno temu.
Chcesz wiedzieć, gdzie ona jest?
Nie muszę.
Chciałem wiedzieć, jak było.
Nie chciałem jej poznawać.
Dziękuję pani za szczerość.
Jestem głodny.
Zjedzmy coś.
- Gulasz z pasty sojowej? - Ładnie pachnie?
Tak, wygląda pysznie. Mogę spróbować?
Łyżeczkę?
Super.
Pokroję.
Nie można się temu oprzeć.
Tylko jeden kęs.
- Smacznego. - Smacznego.
Gulasz z pasty sojowej.
Ryż.
Plus omlet.
Ale przyjemnie.
Nie spotkasz się z mamą?
Chciałem wiedzieć, dlaczego odeszła.
Teraz wiem. Wystarczy.
Może dlatego, że tak bardzo cię kochała.
Gdyby mnie kochała,
powinna przy mnie być bez względu na wszystko.
Cokolwiek było powodem, zostawiła mnie.
Czyli nie byłem dla niej ważny.
Może być jeszcze inny powód, o którym nie wiesz.
Dlatego chciałam, żebyś ją poznał.
Żebyś wiedział, co czuła.
Nie chcę już myśleć o mamie.
W końcu czuję,
że się od niej uwolniłem.
Ważne, żebyś czuł spokój.
Tak.
Dziękuję,
że mi w tym pomogłaś.
UŚMIECH LOSU
„Tajemniczy romans dziedzica fortuny”.
Jak go poderwałaś?
Wyjaw swoje sekrety.
Narobiłaś ogromnych szkód dla jakiegoś widzimisię!
My jako zarząd sprzeciwiamy się awansowaniu pana Gu na dyrektora.
Rozumiem, czemu Won panią polubił.
Właśnie dlatego jest jeszcze gorzej.
Trafiają tu tylko najgorsi.
Gdzie jest Cheon Sa-rang?
Napisy: Cezary Kucharski